Sunday, April 23, 2017

மண் சொல்லும் கதை


சம்பிரதாயத்தில் ஆழ்வார் என்றால் அது நம்மாழ்வாரைத்தான் குறிக்கும். ஆனால் சீர்காழிக்கு அருகிலிருக்கும் திருவாலி திருநகரியில் அப்படி இல்லை. அவர்களுக்கு ஆழ்வார் என்றால் அவர் திருமங்கை மன்னன் தான்.

‘திவ்யம்’ என்ற சொல்லுக்கு ஆங்கிலத்தில் ‘divine’ என்று அர்த்தம் கொள்ளலாம். தமிழில் தெய்வத்தன்மை. ஆழ்வார்களை நாம் திவ்யசூரிகள் என்று அழைக்கிறோம். அவர்கள் பாடிய பாசுரங்களை ‘திவ்ய’ பிரபந்தம் என்கிறோம். ஆழ்வார்கள் மங்களாசாசனம் செய்த ஸ்தலங்களை திவ்ய தேசம் என்கிறோம். நன்றாக கவனித்தால் ஆழ்வார்கள் சம்பந்தம் இருந்தால் மட்டுமே அது திவ்யமாகிறது!.

ஆழ்வார்களில் திவ்யமான ஆழ்வார் யார் என்றால் அது திருமங்கை ஆழ்வார் தான். மிகப் பல திவ்ய தேசங்களுக்கும் நேரில் சென்று சேவித்து அர்ச்சாரூபமாக இருக்கும் எம்பெருமானைப் பாடிய நம் மங்கை மன்னனின் அர்ச்சாரூபத்தை திருவாலி திருநகரியில் பார்க்கும்போது  அது நிஜ ஆழ்வாராகவே “உங்களுடன் ஒரு செல்ஃபி எடுத்துக்கலாமா?” என்று கேட்கத் தோன்றும்.

சில மாதங்கள் முன்பு ஸ்ரீ.உ.வே. எம்பார் ராமானுஜன் ஸ்வாமி அவர்கள் முகநூல் வழியாக “திவ்யமான திருமங்கை ஆழ்வார் வாழும் திவ்யதேசமான எங்கள் ஊர் வேடுபறியை தரிசிக்க வர வேண்டும்” என்று இன்பாக்ஸில் ’சிறியதிருமடல்’ அழைப்பு ஒன்றை எனக்கு அனுப்பினார்.

டிக்கெட் வெயிட்டிங் லிஸ்ட், வெயில், அலுவலக வேலை போன்ற சால்ஜாப்புகளை பதிலாக அனுப்பினேன். ஆனாலும் அவர் விடாமல் தொலைப்பேசியில் இரண்டு முறை “எப்போது வருகிறீர்கள்?” என்று கேட்டவுடன் கிளம்பிவிட்டேன்.

“மயிலாடுதுரையிலிருந்து ‘மங்கை மடம்’ பேருந்தில் வாருங்கள்” என்ற அறிவுரைக்கு ஏற்றார்போல் பேருந்துக்குக் காத்துக்கொண்டிருந்த நேரம். ஆகாசத்தில் மணியோசை கேட்டது. ‘அட என்ன தெய்வீகம்!’ என்று நினைக்கும்போது “பாப்பா பாப்பா” என்ற பைரவா பாட்டு அந்த மணியோசைக்கு பிறகு ஒலிக்கத்தொடங்க, பேருந்து நிலையத்தின் டிவி முன்பு கூட்டம் கூடி கூலிங்கிளாஸ் பாட்டை ரசிக்க ஆரம்பித்தது.

எட்டு மணிக்கு பேருந்து வந்த போது, எனக்கு முன் பல வயதானவர்கள் சுறுசுறுப்பாக முதலில் ஏறிக்கொண்டார்கள். “மல்லிகையே மல்லிகையே தூதாகப் போ” என்று அலறிக்கொண்டு பஸ் புறப்பட்டது. என் முன் அமர்ந்திருந்த கல்லூரிப் பெண்ணின் கையிலிருந்த புத்தகம் என்ன பாடம் என்று படிக்க முயன்றேன். ஆனால் அதற்கு மேல் வட்டமான ’தயிர்சாதம் மாவடு’ டிபன் பாக்ஸ் மறைத்துக்கொண்டது. அந்தப் பெண் இறங்கும்போது கவனிக்கமுடிந்ததில் ‘சுற்றுச்சூழல் அறிவியல்’. கல்லூரிக்கு அருகில் ஓடிய வாய்க்கால் தொடங்கி ஊர் முழுவதும் எங்கும் தண்ணீர் இல்லை. அதற்கு பதில் பிளாஸ்டிக் கேரிபேக்!


‘மங்க மடம்’ என்று அதில் இருக்கும் ’கை’யை எடுத்துக்காட்டி இறங்கிவிட்டார் கண்டெக்டர். “பத்து நிமிஷத்தில திருநகரி போயிடலாம்” என்ற ஆட்டோவில் திருநகரிக்குப் பயணமானேன்.


‘மங்கை மடம்’ என்பது திருமங்கையாழ்வார் காலத்தில் அவர் ஸ்ரீவைஷ்ணவர்கள் 1008 பேருக்கு ததியாரதனம்(உணவளித்த) செய்த இடம்!.  ததியாராதனத்திற்குத் தேவையான வாழையிலைகளை இலையமதுகூடம் என்ற இடத்திலும் காய்கறிகளை பெருந்தோட்டம் என்ற இடத்திலும் விளைவித்தார். இந்த இடங்கள் எல்லாம் பலியாகாமல் பாகுபலி காலத்திலேயும் இருப்பதற்கு காரணம் பெரிதாக இங்கே கார்ப்பரேட் கம்பெனிகள் வராதது தான்.

[ திருமங்கையாழ்வார் ததியாராதனை செய்த ஊர் என்று எப்படி ?
தேரடி தெருவில் யார் வீட்டு முன்பாக நடந்தாலும். வாங்கோ உள்ளே வந்து கொஞ்சம் சாப்பிட்டுவிட்டு போங்கோ என்று அன்பாக இருக்கிறார்கள். ]

திருமங்கையாழ்வார் ஏன் ததியாராதனம் செய்தார் என்ற சிறுகுறிப்பை கீழே தந்துள்ளேன். அடியேன்  ஆட்டோவில் பயணிக்கும் நேரத்தில் அதைப் படித்துமுடித்துவிடலாம்.


திருமங்கை ஆழ்வார் சிறுகுறிப்பு: 

சோழமண்டலத்தில் திருக்குறையலூர் என்ற சிற்றூரில் கள்ளர் குடியில் கார்த்திகை மாதம் கார்த்திகை நட்சத்திரத்தில், பௌர்ணமி, வியாழக்கிழமை அன்று இவ்வாழ்வார் பிறந்தார். இவருக்கு பொற்றோர்கள் வைத்த பெயர் ‘நீலன்’. இவரது வீரத்தைப் பார்த்து மகிழ்ந்த சோழ மன்னர் நீலனை தன் படைத்தளபதியாக ஆக்கியதுடன் திருவாலிநாட்டு மன்னனாகவும் ஆக்கினார்.

அதே சமயம் கபில முனிவரின் சாபத்தால் பூமியில் குழுதவல்லி என்ற பெயரில் பெண் ஒருத்தியின் அழகையும், அறிவையும் கேள்விப்பட்ட திருமங்கையாழ்வார் அவளை திருமணம் செய்ய விரும்பினார். குமுதவல்லியோ தன்னை திருமணம் செய்யவேண்டுமானால் ஓர் ஆசார்யனிடம்  பஞ்சசம்ஸ்காரம் ஆன ஸ்ரீவைஷ்ணவனாக இருக்க வேண்டும் என்ற நிபந்தைனை விதித்தார்.

நீலன் மீது இருந்த பயம் காரணமாக, பஞ்ச சம்ஸ்காரம் செய்துவைக்க யாரும் முன்வரவில்லை. மங்கை மன்னன் திருநறையூருக்குச் சென்று அங்கே எழுந்தருளியிருக்கும் நம்பியிடம் பிரார்த்தித்து அப்பெருமானிடமிருந்து பஞ்சசம்ஸ்காரம் பெற்றார். நேராக குமுதவல்லியிடம் சென்று திருமணம் செய்துக்கொள் என்றார்.

ஆனால் குமுதவல்லியோ, அது போதாது 1008 ஸ்ரீவைணவர்களுக்கு ஒரு வருட காலம் தினமும் ததியாராதனம் (அமுது படைக்க வேண்டும்) என்று மீண்டும் ஒரு நிபந்தனையை விதித்தார். ஆழ்வார் குமுதவல்லியிடம் கொண்ட காதல் மிகுதியால் அதற்கும் இசைந்தார்.

நிபந்தனையின் பேரில் அமுது படைக்கத் துவங்கினார். இதனால் அரண்மனையின் நிதிநிலை சரிந்தது. இதனால் சோழ மன்னனுக்குக் கப்பங்கட்ட முடியவில்லை. கோபமடைந்த அரசன் அமைச்சர்களுடன் தன் படையை அனுப்பி ஆழ்வாரைப் பிடித்துவரும்படி கூறினார். ஆழ்வார் அவர்களைப் புறமுதுகிட்டு ஓடசெய்தார். ஆழ்வாரின் வீரத்தில் வியந்த மன்னன் நேரில் சென்று நீ கப்பங்கட்டிவிடு என்று அறிவுரை கூறி, இதுவரை கப்பம் கட்டாததற்கு மூன்று நாள் சிறையில் அடைத்தார்.

மங்கை மன்னன் கனவில் தோன்றிய காஞ்சிபுரத்து எம்பெருமான் பொருளுதவி செய்வதாகக் கூறினார். திருமங்கையாழ்வார் சோழ மன்னனின் அனுமதிப்பெற்று படையினருடன் காஞ்சிபுரம் சென்ற ஆழ்வார், பெருமாள் கூறிய இடத்தில் தோண்டவும் பெரும் புதையல் கிடைத்தது அப்புதையலை வைத்து மன்னனுக்குக் கப்பம்கட்டியது போக மீதியை அமுது படைக்க வைத்துக்கொண்டார் இதனை அறிந்து வியந்த சோழ மன்னன் பணத்தைத் திருப்பிக் கொடுத்து அமுது படைக்க வைத்துக்கொள் என கூறினார். அந்தப் பணமும் தீர்ந்துபோக, தன் அமைச்சர்கள் துணையுடன் பணக்காரர்களிடம் வழிப்பறிக் கொள்ளையடித்து அமுது படைத்துக்கொண்டிருந்தார்.

ஒரு முறை பெருமாள் பிராட்டியுடன் மணக்கோலத்தில் வந்தார்.  ஆழ்வார் தன் படையினருடன் அந்தத் தம்பதிகளை மிரட்டி நகைகளைப் பறித்துக்கொண்டார். ஆனால் கால் அறுகாழியை(மெட்டி) மட்டும் பெருமாள் கழட்டவில்லை. ஆழ்வாரும் அறுகாழியைக் கழட்டும்படி மிரட்ட, “என்னால் முடியவில்லை முடிந்தால் நீயே கழட்டிக்கொள்” என்றார்.

ஆழ்வாரும் குனிந்து தன் பற்களால் விரலைக்கடித்து அறுகாழியை இழுத்து எடுத்தார். “எம் கலியனோ?”  என்று பெருமாள் ஆழ்வரைப் பார்த்து வியந்தார். பின்பு தாம் கொள்ளைகொண்டவற்றைச் சுமையாகக் கட்டி எடுக்கப் பார்த்தார். சுமையை அசைக்கவே முடியவில்லை. பெருமாளை நோக்கி, “நீ ஏதோ மந்திரம் செய்துள்ளாய்; அது என்ன மந்திரம், சொல்?” என்று கேட்டார். பெருமாள் ஆழ்வாரை அருகே அழைத்து, அவர் செவியில் திருஎட்டெழுத்தாகிய திருமந்திரத்தை உபதேசித்து அவரை ஆட்கொண்டார் என்கிறது குருபரம்பரை.


மேலே ஆழ்வார் கொள்ளையடித்து, உபதேசம் பெற்ற சம்பவத்தை மையமாக வைத்து நடத்தப்படும் உற்சவத்துக்கு பெயர் “திருவேடுபறி” உற்சவம். இன்றும் பல திவ்ய தேசங்களில் நடைபெறுகிறது உதாரணம் ஸ்ரீரங்கம், திருவல்லிக்கேணி. அங்கே நடைபெறும் வேடுபறி எல்லாம் மிமிக்கிரி நிகழ்ச்சி மாதிரியே. திருவாலி திருநகரியில் அடியேன் சேவித்த வேடுபறி ‘A class apart’

அன்றைய நாளில் அடியேன் அனுபவித்த காட்சிகள் - பிற்பகல் திருவாலியில் ஸ்ரீஅமிர்தவல்லித் தாயாருக்கும் ஸ்ரீவயலாலிமணவாளனுக்கும் விமர்சையாக கல்யாண உற்சவம், கோஷ்டி நடைபெற்றது. பின்னர் மாலை பொழுதுசாயும் வேளையில் பல்லக்கில் திருமணமான புதுமணத் தம்பதிகள் திருநகரிக்குப் பயணம் செய்கிறார்கள். .

திருவாலியிலிருந்து திருநகரி சுமார் 4 கிமீ. தூரம் ஆனால் போகும் பாதை? ( பார்க்க படம் )

பல்லக்கு நடந்து செல்லவில்லை, ஓடியது. ஊர் இளைஞர்கள் எப்படி அப்படி ஓடுகிறார்கள் என்று பிரமிப்பாக இருக்கிறது. அடியேனுக்கு அவர்கள் பின் ஓட முடியவில்லை - காரணம் -  வேகம், இருட்டு  மற்றும் சாலை முழுக்க சின்னச் சின்னக் கற்கள். செருப்பில்லாத கால்களுக்கு, கற்கள் குத்துவது  பழக்கப்பட்டபோது பல்லக்கு வயலுக்குள் இறங்கியது!

பாத்திக்கட்டி நாத்து நட்டு தண்ணீர் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. எல்லாம் பருத்திச் செடிகள். இவர்கள் ஓடுமிடமெல்லாம் பயிர்கள் நாசமாயின.

“ஐயோ செடிகள்  எல்லாம் நாசம் ஆகிவிட்டதே” என்றேன்.

பக்கத்தில் இருந்தவர், “பதிலுக்கு ஆழ்வார் பலமடங்காக கொடுத்துவிடுவார்..” என்றார் பதிலாக.

“இப்படி நாசம் செய்தால் வயலுக்கு சொந்தக்காரர் சும்மா இருப்பாரா?”

“அட நீங்க வேற... பெருமாள் அவர்கள் வயல் வழியாகச் செல்ல காத்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள்”

நானும் வயலில் இறங்கினேன். கணுக்கால் வரை சேறு. காலை எடுத்து பல்லக்குடன் ஓட முற்பட்டேன். அப்போது தான் தெரிந்தது அது சேறு மட்டுமில்லை, நல்ல களிமண்ணும் கூட.

நான் ஓடுவதை யாராவது பார்த்திருந்தால் காதலியை ரொம்ப நாள் பிரிந்த ஹீரோ காதலியைப் பார்க்க ஓடும் ஸ்லோ மோஷன் காட்சி எஃபெக்ட் கிடைத்திருக்கும். பெருமாளைத் தேடினேன்... தூரத்தில் தீவெட்டிகள் தெரிந்தன.

களிமண்ணில் நடப்பதே இவ்வளவு கஷ்டமாக இருக்கிறது அதில் வேலை செய்யும் விவசாயிகள்? சற்று நேரத்தில் காலில் களிமண்ணினால் ஆன செருப்பு இலவசமாகக் கிடைத்தது. ஒரு பத்து நிமிடத்திற்குப் பிறகு அடுத்த வயலில் இறங்கினேன். அங்கே நெற்கதிர்கள் அறுத்துப்போட்டிருந்தார்கள்.

களிமண்ணுடன் நெற்கதிர்களும் ஒட்டிக்கொண்டு, அடியேன் பஞ்சகச்சத்துடன்...  அந்த தமாஷை இருட்டுதான் காப்பாற்றியது. சற்றுநேரத்தில் பெருமாள் ஏதோ ஒரு வீட்டின்முன் மரியாதையை வாங்கிக்கொண்டிருந்தபோது எப்படியோ அவரைக் கண்டுபிடித்து அவருடன் சேர்ந்துவிட்டேன்.

திருமணங்கொல்லை என்ற இடத்திற்கு வந்து சேர்ந்தோம். அங்கிருந்து மீண்டும் நடைபயணம் திருநகரிக்கு... கொள்ளையடிக்க ஆழ்வாரை அழைத்துக்கொண்டு வர...

திருநகரியில் ஆழ்வார் கையில் வேலுடன், தன் ஆடல்மா குதிரையின் மீது அமர்ந்துக்கொண்டிருக்க, அங்கே ஆழ்வாரின் சிஷ்யர்கள் நீர்மேல் நடப்பான், தாளூதுவான், தோலா வழக்கன், நிழலில் மறைவான் போன்றவர்கள் ஒற்றர்களாக வந்து ஆழ்வாரிடம் புதுமணத் தம்பதிகள் நிறைய ஆபரணங்களுடன் இருக்கிறார்கள் கொள்ளை அடிக்கலாம் என்று சொன்னவுடன் அதிவேகமாக ஆழ்வார் புறப்படுகிறார்!.

பெருமாள் வேகத்திற்கு அவர் பின்னால் ஓடமுடியவில்லை. ஆடல்மா குதிரைக்கு ஈடுகொடுக்க முடியுமா?

திருமணங்கொல்லையில் வேடுபறி உற்சவத்தைக் காண அக்கம்பக்கத்து ஊர்களிலிருந்தெல்லாம் குழந்தைகுட்டிகளுடன் மக்கள் நள்ளிரவு 12.30 மணிக்கே கூடிவிட்டார்கள்.

“இந்த சைடுல வருவார், அப்படியே சுத்து சுத்துவார்”

“இங்கிருந்து பார்த்தா சரியா தெரியாது”

“அந்த மண்டபத்தில தான் ஆழ்வார் இருப்பார்... அந்த மண்டபம் பெருமாளுக்கு..”

சற்றுநேரத்தில் வரிசையாக சுமார் 500 தீப்பந்தகள் வரத்தொடங்கியபோது the crowd got electrified !

வேடுபறிக் காட்சிகளை விவரிக்க இயலாது. அதை அங்கே கண்டுகளிக்க வேண்டும். அடியேன் அதை பத்து நிமிட வீடியோவாகத் தொகுத்துள்ளேன். (பார்க்க வீடியோ)



திருமணங்கொல்லையில் தெய்வங்களுக்கு அரசான ஶ்ரீமந் நாராயணன் பெரிய பிராட்டியாருடன், புட்களுக்கும் திருவடிக்கும் அரசான ஶ்ரீகருடாவார் என்ற பெரிய திருவடி மீது அமர்ந்து மரங்களுக்கு அரசான திருஅரசமரத்தின்கீழ் மந்திரங்களுக்கு அரசான திருமந்திரத்தை (திரு எட்டெழுத்து மந்திரத்தை) ஆலிநாட்டுக்கு அரசான ஶ்ரீ திருமங்கைமன்னனுக்கு உபதேசம் பெற்ற இடத்தில்(திருமணங்கொல்லை) அடியேனும் இருந்தேன் என்பதே பெரிய பாக்கியமாகக் கருதுகிறேன்.


அங்கே வேடுபறி உற்சவத்தின் போது கோஷ்டியில் ‘வாடினேன் வாடி’ என்ற திருமங்கையாழ்வார் பாசுரத்தை சேவிக்கும் போது ஆழ்வாரே உருகிப் பாடுகிறாரோ என்ற பிரமிப்பு ஏற்படுகிறது. அதுவும் “நான் கண்டு கொண்டேன் நாராயணா என்னும் நாமம்” என்று சொல்லும்போது கூஸ்பம்ஸ்.

எட்டு எழுத்து மந்திரத்துக்கு அப்படி என்ன விஷேசம் ? பெருமாளுக்கு பல பெயர்கள் உண்டு. அவைகளுக்குள் முக்கியமான பெயர். நாராயணன். அஜாமிளன் கதை உங்களுக்குத் தெரிந்திருக்கும். நாராயணன் என்ற பெயரைத் தான் ஆழ்வார்களும் ஆசாரியர்களும் விரும்பினார்கள் என்று பிள்ளைலோகாசாரியர் முழுக்ஷுப்படியில் தெரிவிக்கிறார்.

‘வாண்புகழ் நாரணன்’, ‘வாழ்புகழ் நாரணன்’ என்கிறார் நம்மாழ்வார். ‘நலந்திகழ் நாரணன்’ என்கிறார் பெரியாழ்வார். ‘எட்டெழுத்தும் ஓதுவார்கள் வல்லார் வானமாளவே’ என்கிறார் திருமழிசை.

திருமங்கை மன்னன் “நான் கண்டுகொண்டேன் நாராயணா என்னும் நாமம்”. கண்டுகொண்டது மட்டுமல்லாமல் அந்த நாமத்தை சேவித்தால் என்ன நன்மை கிடைக்கும் என்றும் பட்டியலிடுகிறார்.
(நாராயணன் என்னும் நாமம் பற்றி தனியாக கட்டுரை ஒன்று எழுதலாம்.)

''குலந்தரும் செல்வம் தந்திடும் அடியார்
படுதுயர் ஆயினவெல்லாம்
நிலந்தரம் செய்யும் நீள் விசும்பருளும்
அருளொடு பெருநிலமளிக்கும்
வலந்தரும் மற்றும் தந்திடும் பெற்ற
தாயினும் ஆயின செய்யும்
நலம் தரும் சொல்லை நான் கண்டுகொண்டேன்
நாராயணா என்னும் நாமம்''

அந்தச் சொல்லை கைகண்டு கொண்டுவிட்டால் போதும். நமக்கு நல்ல குலம் அமையும்; செல்வம் பெருகும். அடியவர்களுக்கு ஏற்படும் துயரங்கள் எல்லாம் மட்டமாகும் (நிலந்தரம்) பரமபதத்தைக் காட்டும். பெற்ற தாயைவிட அதிகமாகச் செய்யும். நாராயணன் என்ற ஒரே ஒரு சொல்லை மட்டும் கண்டுகொண்டால் போதும். இதெல்லாம் உத்தரவாதம் என்கிறார்.

வேடுபறி உற்சவம் முடிந்தபின் கையிலிருந்த காகிதத்தில் சிறிது மண்ணை மடித்து பையில் வைத்துக்கொண்டேன். அந்த இடம் திருமந்திரம் விளைந்த மண். (பார்க்க படம்).  ரகசியம் விளைந்த மண் என்று ஒன்று இருக்கிறது ஸ்ரீரங்கத்தில் அதை பற்றி பிறகு ஒரு கட்டுரையில் விரிவாக எழுதுகிறேன். ]

திருமங்கையாழ்வார் அழகை அனுபவித்து ஸ்ரீ மணவாள மாமுனிகள் "வடிவழகு" என்ற சூர்ணிகையைப் பாடுகிறார். அதை இந்தப் பதிவில் ஸ்ரீராம பாரதியின் உறையுடன் (ஒலி ஒளி வடிவில்) மீண்டும் உங்களுக்குக் கொடுப்பதில் மகிழ்ச்சியடைகிறேன்.



ராமானுச நூற்றந்தாதி இரண்டாம் பாசுரத்தில்

“குறையல் பிரான் அடிக்கீழ் விள்ளாத அன்பன் இராமானுசன் மிக்க சீலம் அல்லால் உள்ளாது என் நெஞ்சு” என்பதை குறிக்கும் விதமாக

திருமங்கை ஆழ்வார் மார்பில் நம்மாழ்வாரும் பாதத்தில் ஸ்ரீராமானுஜரும் என இந்த ஆழ்வார் கொஞ்சம் ஸ்பெஷல் தான்.

திருமங்கையாழ்வார் மேலும் சில குறிப்புகள்: 

நம்மாழ்வாரின் பாசுரங்களில் அவர் பெருமாளிடம் கொண்டுள்ள மிகுதியான அன்பும், அச்சாவதாரத்தில் அவர் கொண்டுள்ள பேரார்வமும் நமக்குத் தெரிகிறது. அதுபோன்றே திருமங்கை மன்னனின் பிரபந்தங்களே, மற்ற ஆழ்வார்களின் பிரபந்தங்களைக் காட்டிலும், நம்மாழ்வாரின் பிரபந்தங்களைப் பெரிதும் ஒத்திருப்பதால் அவை ஆறங்கமாக விளங்குகின்றன என்று ஸ்ரீ மணவாள மாமுனிகள் உபதேச ரத்தின மாலையில் அனுபவிக்கின்றார்.

"மாறன் பணிந்த தமிழ் மறைக்கு மங்கையர்கோன்,
ஆறங்கம் கூற"
உபதேச ரத்தின மாலையில்(பாடல் 9)

இதையே வேதாந்த தேசிகன் "அறிவு தரும் பெரிய திருமொழி.." என்று தேசிக பிரபந்தத்தில் ( பாடல் 379 ) ஆனந்தப்படுகிறார்



 திருமந்திர உபதேசம் பெற்றதை ஸ்ரீ ராமானுஜர் (பெரிய திருமொழி தனியன் - 2) "மாயோனை வாள் வலியால் மந்திரம் கொள்
மங்கையர்கோன்" அனுபவிக்கிறார்.

திருமங்கையாழ்வார் திவ்ய பிரபந்தத்தில் அதிகம் எண்ணிக்கையுள்ள பாடல்களைப் பாடினவர். அதிகம் வைணவத் தலங்களுக்குச் சென்று தரிசித்தவர். வடநாட்டில் தேவப் பிரயாகை, நைமிசாரண்யம் பத்ரிகாசிரமத்திலிருந்து துவங்கி தென்னாட்டில் அத்தனை கோயில்களையும் தரிசித்துப் பாடியுள்ளார். அவர் சென்ற வரிசையிலேயே அதை எல்லாம் பாடியுள்ளார் என்பது மேலும் சிறப்பு.

இவ்வாறு விரைவாகப் பாடும் அகக்கவியாகவும், இனிமை ததும்பப் பாடும் மதுரகவியாகவும், விரிவான அளவில் பாடும் வித்தாரக் கவியாகவும், இரதபந்தம் பாடும் சித்திரக் கவியாகவும் இருப்பதால் "நாலுகவிப் பெருமாள்" என்று அழைக்கப் பெற்றார் என்கிறது திவ்விய சூரிசரிதம் பாடல் 9.

திருமங்கையாழ்வார் மற்றைய ஆழ்வார்களைக் காட்டிலும் பலவகை யாப்புகளைக் கையாண்டுள்ளார். பெரிய திருமொழியில் 108 பாடல்களில் 68 பாடல்கள் ஆசிரிய விருத்தத்தில் அமைந்தவை, கலி விருத்தத்தில் அமைந்தவை 15; கொச்சகக் கலிப்பாவால் அமைந்தது 18, கலிநிலைத் துறையால் அமைந்தவை 9, ஆசிரியத் துறையால் அமைந்தவை 3, வெண் துறை, வஞ்சி விருத்தம், கலித்தாழிசையில் ஒன்று. திருக்குறுந்தாண்டகம் 20 பாடல்களில் அறுசீர்க் கழிநெடிலடி ஆசிரிய விருத்தத்தினால் அமைந்தவை. திருநெடுந்தாண்டகம் 30 பாடல்களும் எண்சீர் ஆசிரிய விருத்தத்தினால் ஆனவை. திருவெழு கூற்றிருக்கை நிலைமண்டில ஆசிரியப்பாவால் ஆகியது. சிறிய/பெரிய திருமடல்கள் கலிவெண்பாவினால் ஆனது).


சில பயண குறிப்புகள் 

எனக்கு இந்த அனுபவத்தை சாத்தியாக்கியதற்கு காரணம் ஸ்ரீஉ.வே. எம்பார் ராமானுஜன் ஸ்வாமி.  அவர்களுக்கு 76 வயது!. கோயிலில் முதல்தீர்த்தக்காரர். இந்த வயதிலும் சுறுசுறுப்பாக பல பாகவதர்களுக்கு உதவி செய்கிறார். தன் கையால் காபி கலந்து கொடுக்கிறார். சில இடங்களில் படம் எடுக்கக் கூடாது என்றால் அதை மென்மையாகச் சொல்கிறார். இனிமையாகப் பேசுகிறார். நான் கவனித்த ஒன்றைப் பதிவு செய்ய வேண்டும்.

திருவாலியில் கோஷ்டி நடந்து முடிந்த பின்னார். பிரசாதம் வினியோகித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். பொதுவாக கோஷ்டி முடிந்த பின் தான் மற்றவர்களுக்கு பிரசாதம். அவர்களுக்கு தான் முதல் மரியாதை. அன்று கோஷ்டியில்  இல்லாத ஒருவர் தனக்கும் கொஞ்சம் பிரசாதம் வேண்டும் என்று கைநீட்டினார். பொதுவாக மறுத்துவிடுவார்கள். ஆனால் அவருக்கு கொஞ்சமாகக் கொடுக்கப்பட்டது. ஆனால் அவர் “இன்னும் கொஞ்சம் வேண்டும்” என்றார். மறுக்கப்பட்டது. இதை தூரத்திலிருந்து கவனித்துக்கொண்டு இருந்த எம்பார் ராமானுஜன் ஸ்வாமி பிரசாதம் கொடுத்துக்கொண்டு இருப்பவரைக் கூப்பிட்டு காதில் ஏதோ சொன்னார். பிறகு மறுக்கப்பட்டவருக்கு கை நிறைய பிரசாதம் வழங்கப்பட்டது.

வேடுபறி முடிந்து மறுநாள் ஸ்ரீரங்கத்தில் நம்பெருமாள், தாயார் சேர்த்தி சேவித்துவிட்டு, கத்யத்ரயம் கோஷ்டியில் இருந்தேன். கோஷ்டிக்கு கல்கண்டு பிரசாதம் விநியோகித்தார்கள். என் பக்கத்தில் இருந்தவர் வாங்கிக்கொண்டார். நான் சும்மா இருந்தேன்.  “ஸ்வாமி நீங்களும் வாங்கிக்கொள்ளுங்கள்” என்றார் பக்கத்தில் இருந்தவர். நான் கை நீட்டினேன். கல்கண்டைக் கையில் எடுத்தவர் என் திருமண்காப்பைப் பார்த்து நகர்ந்துவிட்டார்.

திருநகரியில் கோயில் கிணற்றிலிருந்து பாட்டி தந்த அந்த கல்கண்டுத் தண்ணீரை விட இந்த கல்கண்டு இனித்துவிடப் போகிறதா என்ன ?

Friday, April 14, 2017

நினைவு அலைகள் – ஒரு வரலாற்றுப் பொக்கிஷம்

திருவேங்கிமலை சேஷ செளந்தர ராஜன், TSS Rajan (1880–1953). வடகலை ஐயங்கார். ஸ்ரீரங்கத்தில் வளர்ந்து, சென்னை ராயபுரம் மருத்துவக் கல்லூரியில் மருத்துவம், பிறகு பணி நிமித்தம் ரங்கூனுக்குச் சென்று கஷ்டப்பட்டு, மேல்படிப்புக்காக லண்டன். இந்தியா வந்த பிறகு ஏழைகளுக்கு மருத்துவம், ராஜாஜியுடன் நட்பு, காந்தியுடன் பழக்கம். உப்பு சத்தியாகிரம் - 18 மாதம் சிறை, மந்திரிப் பதவி, விவசாயம் என்று அவர் வாழ்க்கைப் பயணம் முழுக்க புஃபே சாப்பாடு மாதிரி வரலாற்றுக் குறிப்புகள் பரவிக் கிடக்கின்றன.

“Autobiography is probably the most respectable form of lying” என்பார்கள். பழைய சுயசரிதை என்றால் அதன்  ‘இங்ரெடியண்ட்ஸ்’ என்று நாம் நினைப்பது - கொஞ்சம் பொய், நிறைய சலிப்பு, புரியாத தமிழ். ஆனால் ராஜன் அவர்களின் சுயசரிதை அப்படி இல்லை. இன்று வந்த தினத்தந்தி மாதிரி எல்லோரும் படிக்கக் கூடிய தமிழில் எளிமையாக இருக்கிறது. பொய் கலக்காத அக்மார்க் சுயசரிதை. டைரிக் குறிப்பு போல இல்லாமல்,  ‘நினைவு அலைகளாக’ அவர் அனுபவத்தைக் கொண்டு பல  ‘ஸ்ரீரங்கத்து தேவதைகளை’ உருவாக்க முடியும்! இதுதான் இந்தப் புத்தகத்தின் Unique Selling Point.

வெள்ளை கோபுரம் - 200 ஆண்டுகளுக்கு முன்

ஸ்ரீரங்கத்தில் தன் பள்ளி நாட்களை விவரிக்கும் இடங்களில் ஒரு குழந்தையாக எழுதியிருக்கிறார் ராஜன். வாத்தியார் ஒருவர் அவரை அடித்துக்கொண்டே இருப்பது, வெள்ளைக் கோபுரம் கருப்பாகக் காட்சியளித்தது, அதில் ஒரு பொந்தில் கிளியைப் பார்க்க ஏணி போட்டு பொந்தில் கைவிட, அது கடிக்க, ரத்தம் வந்த அனுபவம். வகுப்பிலிருந்து வந்து கிளியைப் பார்க்க அடிக்கடி “சார் ஒண்ணுக்கு” என்று சாக்கு சொல்லுவது. ஷேசராயர் மண்டபத்தில் இருக்கும் குதிரையின் மீது ஏறி சவாரி செய்து பள்ளிக்குத் தாமதமாகப் போனது என்று ஸ்ரீரங்கத்தை முழுவதும் அனுபவித்திருக்கிறார்.

பள்ளிக்கூடம் என்றால் மேஜை நாற்காலி, பலகை என்று நினைப்போம். ராஜன் படித்த காலத்தில் மணல் மீது உட்கார்ந்து, மணல் மீது எழுதும் பள்ளிக்கூடம். சித்திரைத் தேர் மீது ஏறும் படிக்கட்டுக்குக் கீழே நிழலாக இருக்கும் இடம்தான் பள்ளிக்கூடமாம்.

நூறு வருடத்துக்கு முன்பே ஸ்ரீரங்கம் வைகுண்ட ஏகாதசிக்குப் பலர் கடைவிரித்திருக்கிறார்கள். பட்டாணியும் வேர்க்கடலையும் வறுக்கும் வாசனை ராஜனைச் சுண்டி இழுக்க பட்டாணிக் கடையைச் சுற்றிசுற்றி வந்திருக்கிறார். வீட்டிலிருந்து பாட்டிக்குத் தெரியாமல் நெருப்பும் தண்ணீரும் கொடுத்து பட்டாணிக்காரருக்கு உதவி செய்தும் ஒரு பிடி பட்டாணி கூடக் கிடைக்கவில்லையாம். வீட்டில் கேட்டால் வாங்கித் தர மாட்டார்களாம். ஏன் என்ற காரணத்தை இப்படிக் கூறுகிறார்.

“ஸ்ரீரங்கம் பிராமணர்கள் பெருத்த ஊர். பூணூல் போடாத சிறுவர்களும், கல்யாணமாகாத சிறுமிகளுமே வறுத்த பட்டாணியை வாங்கலாம். மற்றவர்கள் வாங்க மாட்டார்கள். வைதீகம் பழுத்த வீடுகளில் பட்டாணியைத் தொடமாட்டார்கள்.”

கடைசியில் அவர் பட்டாணி எப்படிச் சாப்பிட்டார் என்ற சுவாரசியமான கதை புத்தகத்தில் உள்ளது.

ராஜன் குடும்பம் ஏழ்மையில் இருந்திருக்கிறது. அஹோபில மடத்தில் இரண்டு அறைகளில் வாடகை இல்லாமல் குடித்தனம் நடத்தியிருக்கிறார்கள். புரட்டாசி உற்சவத்தின்போது அஹோபில மடத்தில் இருக்கும் ஸ்வாமி தேசிகன் வெளியே வரக் கூடாது என்ற நீதிமன்ற உத்தரவு பற்றிக் குறிப்பிடும் ராஜன், யாரோ ஒரு வெள்ளைக்காரத் துரை சொன்ன தீர்ப்பை வேதவாக்காக எடுத்துக்கொண்டு இரு கலையாரும் கட்டுப்படுவது வேடிக்கை என்கிறார்.

“ஸ்ரீவைஷ்ணவ ஆசாரியப் பரம்பரையில் இருகலையார்களும் இருந்திருக்கிறார்கள். இவ்வளவு ஒற்றுமை இருந்தும் ஸ்ரீரங்கம், காஞ்சிபுரம் போன்ற பெரிய விஷ்ணு ஷேத்திரங்களில் இரு கூட்டத்தினருக்கும் விவாதம் ஓயாமல், நீதிமன்றத்து நடவடிக்கைகள், கிரிமினல் வழக்குகள், சிவில் வழக்குகள்... வக்கீல்களுக்கும் இதனால் நல்ல வருமானம். கோர்ட்டுகளுக்கு வேலையும் வருமானமும். கட்சிக்காரர்களுக்குப் பொய்ச்சாட்சிகள்... வைஷ்ணவ மதமோ கொள்கையோ, இந்து மதமோ ஆசாரமோ இன்னதென்று கனவு காண்பது கூட இல்லாத... முஸ்லீம், கிறிஸ்துவ நீதிபதிகளிடத்து நியாயம் கோருவதற்கும் பின்வாங்கமாட்டார்கள். இந்த கோஷ்டிச் சண்டைகளில் பெரும்பாலோர் பழையகாலத்து மடிசஞ்சிகள்.”

புரட்டாசி உற்சவத்தில் கிடைக்கும் புளியோதரைக்காக இரண்டு மணி நேர ‘சேவா காலத்’தையும் கேட்டுக்கொண்டு இருந்திருக்கிறார். அதேபோலக் கோயிலில் கிடைக்கும் தோசை, வடை பிரசாதத்துக்கு ஆசைப்பட்டு, ஆழ்வார், ஆசாரியர்களை தோளில் தாங்கும் ‘ஸ்ரீபாதம் தாங்குவார்(’1) ஆக
( ஸ்ரீபாதம் தாங்குவாருக்கு உத்திரவாதமாக தீர்த்தம் பிரசாதம் கிடைக்கும்!) இருந்திருக்கிறார்.  அதனால் இவரை ‘ஆழ்வார் தூக்கி’ என்று பள்ளியில் ஏளனம் செய்திருக்கிறார்கள்.

Wednesday, April 12, 2017

அடியேன் ராமானுஜ தாஸன் !

திருநகரிக்கு வந்த அன்று துவாதசி. திருமங்கை அழகனை சேவிக்க சென்றேன். அர்ச்சகர் ஸ்வாமி வர கொஞ்சம் நேரம் ஆகும் என்றார்கள். கோயிலைச் சுற்றி வந்தேன்.

கோயில் உள்ள கிணற்றில் ஒரு வயதான பெண்மணி தண்ணீர் இறைத்துக் கொண்டு இருந்தார்.
தண்ணீரை குடித்துப் பார்க்கலாம் என்று
“பாட்டி குடிக்க கொஞ்சம் தண்ணீர் ” என்றேன்.
என்னைப் பார்த்த பாட்டி பத்து அடி ஒதுங்கி “சாமி எவ்வளவு வேணுமுனாலும் எடுத்துக்கோங்க” என்றாள்.

தண்ணீர் கல்கண்டு. இது மாதிரி தண்ணீர் குடித்ததே இல்லை. விசாரித்ததில் இந்தத் தண்ணீர் தான் மடப்பள்ளியிலும், சன்னதி தெரு முழுக்க தளிகைக்கு உபயோகிப்பார்கள் என்று தெரிந்துக்கொண்டேன்.
அடுத்த முறை சென்றால் நிச்சயம் பருகிவிடுங்கள்.

“பாட்டி ஒரு போட்டோ எடுத்துக்கொள்கிறேன்” என்றவுடன்
பாட்டி தன் இரு கையால் முகத்தை வெட்கத்துடன் மூடிக்கொண்டாள்.

பிறகு சன்னதிக்கு சென்ற போது துளசி கொடுத்தார்கள்.
பாட்டி கொடுத்த தண்ணீரும் பெருமாள் அருளிய துளசியும் ’துவாதசி பாராயணம்’ ஆயிற்று.

ஸ்ரீவைஷ்ணவ சம்பிரதாயத்தில் எம்பெருமானாருக்கு பிற்பட்ட ஆசார்யர்கள் அவர் திருவடி சம்பந்தத்தினால் உயர்ந்த பேற்றை பெற்றார்கள் என்றும், எம்பெருமானாருக்கு முற்பட்ட ஆசார்யர்கள் அவர் திருமுடி சம்பந்தத்தினால் பெரும் பேற்றை அடைந்தார்கள் என்று கூறுவதுண்டு. ஆனால் உடையவரோ தாம் ஆழ்வானின் சம்பந்தம் பெற்றதனால் தான் தமக்கு உயர்ந்த பேறு கிடைத்து என்று உறுதியாக நம்பினார்!

ராமானுஜ நூற்றந்தாதி பாசுரத்திலும் "மொழியைக் கடக்கும் பெரும்புகழான் வஞ்ச முக்குறும்பாம் குழியைக் கடக்கும் நம் கூரத்தாழ்வான்” என்று அமுதனார் தெரிவிக்கிறார். முக்குறும்பு என்பது கல்வி செருக்கு ( அதிகம் படித்தவன் என்ற எண்ணம் ); செல்வ செருக்கு ( அதிக பணம் இருக்கிறது என்ற எண்ணம் ); குலச் செருக்கு ( உயர்ந்த குலத்தில் பிறந்தவன் என்ற எண்ணம் ).

இதில் கடைசியில் குலச் செருக்கு அடியேன் உட்பட பலரிடமும் இருக்கிறது. சிறந்த பாகவதர்களை கோயிலில் பார்க்கும் போது அவர் உடம்பில் பூணூல் இருக்கிறதா என்று நம்மை அறியாமல் பார்க்கிறோம். இல்லை என்றால் நம்மை விடத் சற்று தாழ்ந்தவன் என்று நம்மை அறியாமல் நினைத்துவிடுகிறோம்.

கோயிலில் அந்தப் பாட்டி என்னுடைய பூணூல், திருமண்ணை பார்த்து மரியாதை தந்தாள். இருவருக்கும் பார்வை ஒன்று தான் பார்க்கும் விதம் தான் வேறுபடுகிறது!

அடுத்த முறை ”மொழியைக் கடக்கும் பெரும்புகழான் வஞ்ச முக்குறும்பாம் குழியைக் கடக்கும் நம் கூரத்தாழ்வான்” என்ற பகுதியை இரண்டு முறை சேவிக்கும் போது ஒரு முறையாவது பாட்டியை நினைத்துக்கொண்டு குலசெருக்கு வராமல் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும். அப்போது தான் ”அடியேன் ராமானுஜ தாஸன்” என்று சொல்லுவதற்கு ஒரு அர்த்தம் இருக்கும். 

Wednesday, April 5, 2017

சென்னை நவக்கிரக ஷேத்திரங்கள்


நவக்கிரகங்களை திருச்சி கோர்ட் பிள்ளையார் கோயிலில் பார்த்திருக்கிறேன். சிகப்பு, மஞ்சள், வெள்ளை நிற துணிகளை உடுத்தி, வெவ்வேறு திசைகளில் பார்த்துக்கொண்டு எப்போது யாராவது விளக்கு ஏற்றிக்கொண்டோ அல்லது சுற்றிக்கொண்டோ இருப்பார்கள்.
சனிக்கிழமை என்றால் கூட நான்கு பேர் சுற்றுவார்கள். வருடப் பிறப்பு பெயர்ச்சி பலன்கள் அல்லது அன்மை ஜோசியர் விஜயம் காரணமாக இருக்கலாம்.
அதிக ’நிதி’ முதலீடு செய்தவர்கள், எழுத்தாளர்கள் குறிப்பாகச் சினிமாவிற்கு எழுதுபவர்கள், அல்லது சினிமா சம்பந்தப்பட்டவர்கள், ராசி மோதிரம், கலர் துண்டை நம்புகிறவர்கள், சந்தன பொட்டுடன் குங்கும பொட்டு வைத்திருப்பர்கள் முக்கால்வாசி பேர் நவக்கிரகங்களை நம்புவார்கள்.
நான் நவக்கிரங்களை சுற்றியதில்லை. ஆனால் கடந்த ஞாயிறு அன்று டாக்டர் சித்ரா மாதவன் அவர்கள் மைலாப்பூர் ஆர்.கே அரங்கில் நவக்கிரங்களை பற்றிய சொற்பொழிவைக் கேட்ட போது இத்தினை நாள் சுற்றாத எல்லா நவக்கிரங்களையும் சுற்று வந்த ஃபிலீங்.
சொற்பொழிவு முழுக்க சென்னையை சுற்றி இருக்கும் நவக்கிரக ஷேத்திரங்களை பற்றியது. சூரியனைச் சுற்றினால் என்ன பலன் என்பது போல இல்லாமல், அந்தக் கோயிலை சுற்றிப் பார்த்தால் என்ன மாதிரி கல்வெட்டுகள் இருக்கிறது, யார் கட்டியது, சூரிய பகவான் எப்படி இருப்பார், என்ன கலரில் டிரஸ் போட்டிருப்பார், கையில் என்ன வைத்திருப்பார், கை எவ்வளவு தூரம் மடங்கியிருக்கும். வைத்திருக்கும் தாமரை மலர்ந்திருக்குமா இருக்காதா - ஆகமங்கள் என்ன சொல்லுகிறது என்று ஏ.டி.எம்மில் பின் நம்பரை அடித்தவுடன் ‘சர்ர்ர்’ என்று காசு கொட்டுவது போல பல அறிய தகவல்களை கொட்டினார்.
ஒவ்வொரு நவக்கிரக ஷேத்திரத்தை பற்றிச் சொல்லிய பின் முத்துசுவாமி தீட்சிதருடைய நவக்கிரக கீர்த்தனை ஒன்றை ஜே.பி. கீர்த்தனா அவர்கள் பாடினார். எம்.எஸ். பாலமுரளி போன்றவர்கள் பாடியதை முன்பு கேட்டிருப்பதால் பழகபட்ட பாடலாக இருந்தது.
சென்னை அதுவும் போரூர் சுற்றிய பகுதியில் இந்தக் கோயில்கள் இருப்பது அதுவும் சோழ அரசர்கள் ( பெரிய கோயில் கட்டிய சமயம் ) கட்டியது பக்கத்தில் ஃபிளாட் கட்டும் ரியல் எஸ்டேட் மக்களுக்குத் தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. நல்ல படியாக பிளாட் விற்றால் பக்கத்தில் இருக்கும் சனி பகவானுக்கு விளக்கு ஏற்றினாலும் ஏற்றுவார்கள். வேட்டி சுருங்கி கர்சிப் ஆனது போல முன்பு ஒரு காலத்தில் பெரிய கோயிலாக இருந்த இவை இன்று சிங்கிள் பெட்ரூம் பிளாட் மாதிரி ஆகியிருக்கிறது.
ஞாயிற்றுக்கிழமை ஒரு மாறுபட்ட அனுபவமாக இருந்தது. அதற்கு முக்கிய காரணம் Dr.சித்ரா மாதவன். கிளம்பும் போது ஒரு சின்ன ‘ஹலோ’ சொல்லிவிட்டுக் கிளம்பினேன்.

Saturday, April 1, 2017

ஊசியின் நிழல்

”ரெண்டு துணியை ஜாயின் பண்ணி ஒரு க்ளிப் போடுங்கோ ... ” என்று நண்பர் ரிஷபன் எழுதியதைப் படித்த போது எனக்கு “ஆண்டாள் ஞாபகம் தான் வருகிறது !” என்றேன்.

ஸ்ரீரங்கத்தில் உள்ளவர்களுக்கு இந்த அர்த்தம் உடனே புரிந்துவிடும். இது ஒரு விதமான ‘code word’. பெருமாளுக்கு அலங்காரம் செய்யும் போது இரண்டு துணிகளை ஒன்றாக ஊசி நூலைக்கொண்டு சேர்த்து தைக்கும் போது அர்ச்சக ஸ்வாமிகள் ‘ஊசியைக் கொண்டு வாரும்’ என்று சொல்லாமல். ‘ஆண்டாளைக் கொண்டு வாரும்’ என்று தான் சொல்லுவார்கள்.

பரமாத்மாவுடன் ஜீவாத்மாவைச் சேர்ந்து தைக்கும் கருவியாக ஆண்டாளின் திருப்பாவை இருக்கிறது என்பதானால் இருக்கலாம்.

ஊசி என்ற வார்த்தை சிலப்பதிகாரம், புறநானூறு போன்றவற்றில் இருக்கிறது ஆனால் ஆழ்வார்கள் அந்த வார்த்தையை உபயோகிக்கவே இல்லை ( என்று நினைக்கிறேன் ). ஸ்ரீராமானுஜர், நம்பிள்ளை காலத்தில் ஊசி என்ற வார்த்தை இருந்திருக்கிறது. அதன் ’பின்’னாடி ஓர் ஐதிஹ்யம் இருக்கிறது.

ஸ்ரீஎம்பார் பற்றி உங்களுக்குத் தெரிந்திருக்கும். எம்பாருக்கும் ஊசிக்கு என்ன சம்பந்தம் ?

எம்பாருக்கு தாம்பத்திய வாழ்வில் அவ்வளவு நாட்டம் இல்லை. உடையவர் அவரைக் கூப்பிட்டு ‘இருட்டும், தனிமையும் உள்ள போது மனைவியுடன் கூடியிரு’ என்று அறிவுறுத்தினார். ஆனால் எம்பாரிடம் எந்த மாறுதலும் இல்லை. கூப்பிட்டு விசாரித்தார் உடையவர்.
“எப்போது பெருமாள் என்னுடன் இருக்கிறார் அதனால் தனியாக இருக்க முடியவில்லை. பெருமாள் என் கூடவே  இருப்பதால் எப்போதும் வெளிச்சமாக இருக்கிறது” என்றார்.

இவருடைய பெருமையை மற்றவர்களுக்கு எடுத்துரைக்க உடையவர் சின்ன ஊசியை ஓர் இருட்டறையில் போட்டுவிட்டு அதனைத் தேடும் படி தன் சீடர்களை நியமித்தார். எல்லோரும் விளக்கை வைத்துக்கொண்டு தேடினார்கள். யாருக்கும் கண்டு பிடிக்க முடியவில்லை. பின்னர் கோவிந்தன் என்ற எம்பாரை அனுப்பினார் உடையவர். கோவிந்தன் கையில் விளக்கு ஏதும் இல்லாமல் உள்ளே சென்று நிமிஷத்தில் ஊசியை எடுத்து வந்து கொடுத்து எல்லோரையும் வியப்பில் ஆழ்த்தினார்.

ஆழ்வார் பாசுரங்களில் ஊசி இல்லாவிட்டாலும், திருமழிசை ஆழ்வார் ஊசி கதை பற்றி தெரிந்திருக்கும்.

ஒரு நாள் சிவபெருமான் பார்வதியுடன் ரிஷபத்தின்மீதேறி வலம் வரும் போது அவர்களின் நிழல் திருமழிசை ஆழ்வார் மீது பட அவர் நகர்ந்தார். இதைப் கவனித் சிவபெருமானும், பார்வதியும் ஆழ்வாரைச் சந்தித்து ஏதாவது வரம் கொடுக்கிறோம் என்று சொல்ல அதற்கு ஆழ்வார் ”மோக்ஷம் தாருங்கள்” என்று கேட்க அதற்குச் சிவபெருமான் “அதை நாராயணன் தான் கொடுக்க முடியும். வேறு ஏதாவது கேள்” என்று கூற ஆழ்வார் கிண்டலாக ஊசியும் நூலையும் காட்டி “இந்த நூலை ஊசியில் நுழைக்க” வரம் கேட்க அதற்குப் பிறகு நடந்த விஷயங்கள், திருமழிசை ஆழ்வாருக்கு ‘பக்திசாரர்’ என்று திருநாமம் கிடைத்தது எல்லாம் உங்களுக்குத் தெரிந்த கதை தான்.

சிவபெருமானின் நிழலைப் பார்த்து ஆழ்வார் “மாயா அது சாயா” என்று நினைத்திருப்பார். நிழல் என்ற தமிழ் வார்த்தைக்கு ஹிந்தியில் சாயா என்று நினைக்கிறோம். தினமும் திருவாராதனம் செய்யும் போது பெரியாழ்வார் ‘திருமொழி-சென்னியோங்கு’ முடிவில்


வேயர் தங்கள் குலத்து உதித்த
  விட்டுசித்தன் மனத்தே*
கோயில் கொண்ட கோவலனைக்
  கொழுங்குளிர் முகில் வண்ணனை*
ஆயர் ஏற்றை அமரர் கோவை
  அந்தணர் தம் அமுதத்தினை*
சாயை போலப் பாட வல்லார்
  தாமும் அணுக்கர்களே.

என்பதில் ’சாயை’ என்ற வார்த்தை நிழலைக் குறிக்கிறது. இந்த நிழலுக்கும் எம்பாருக்கும் சம்பந்தம் இருக்கிறது.

உடையவர் ஒரு முறை திருக்கோட்டியூருக்கு நம்பியைச் சேவிக்க சென்றிருந்தார்.அந்தச் சமயம் ஸ்ரீரங்கத்துக்கு சில ஸ்ரீவைஷ்ணவர்கள் ஸ்ரீரங்கத்துக்கு விஜயம் செய்தார்கள்.

 எம்பாரிடம் “சாயை போலப் பாட வல்லார்  தாமும் அணுக்கர்களே.. ” என்ற பாசுரத்துக்கு என்ன அர்த்தம் என்று கேட்டார்கள். அதாவது “சாயை போலப் பாட வல்லார்” என்றால் “நிழல் போலப் பாடவல்லவர்கள்” என்று பொருள். நிழல் எப்படிப் பாடும் சரியாக அர்த்தம் பொருந்தவில்லையே என்று கேட்டார்கள்.

“இதற்கு உடையவரிடம் தான் அர்த்தம் கேட்டிலேன். தற்சமயம்  உடையவரோ திருக்கோட்டியூர் சென்றிருக்கிறார், அதனால் உடனே அவரிடம் கேட்டு சொல்ல அடியேனால் முடியாது. தெரியாது என்று சொல்லி உங்களை அனுப்புவதற்கும் மனமில்லை. சரி கொஞ்சம் இருங்கள்” என்று உள்ளே சென்றவர் திரும்பி வந்து விஷேச அர்த்தத்தைச் சொன்னார் “திருமொழிப் பாசுரங்களைப் பாட வல்லவர்கள் எம்பெருமானுக்குச் சாயை ( நிழல் ) போல நெருங்கியிருக்கும் பேறு பெறுவார்கள்” என்று எடுத்துரைத்தார்.

கைப்பேசி இல்லாத அந்த காலத்தில் உள்ளே சென்ற எம்பார் என்ன செய்தார் ? எம்பெருமானார் பாதுகைகளை எடுத்துத் தம் திருமுடி மீது வைத்து அவரின் திருவடிகளை தியானித்தார். பாசுரத்தின் பொருள் எம்பாருக்கு உடையவரின் அருளால் கிடைத்தது. உடையவரின் நிழல் போன்று அவருடனேயே எப்போதும் இருக்கும் ஸ்வாமி  எம்பாரும் ஒரு ’பக்திசாரர்’. எம்பெருமானாரிடத்து பக்தி!.

’பின்’ குறிப்பு:  ஊசிக்கும் எம்பெருமானாருக்கும் ஆண்டாளுக்கும் இன்னொரு தொடர்பு இருக்கிறது அது ”பெரும்பூதூர் மாமுனிக்குப் ’பின்னானாள்’ ( pin ) வாழியே”