Saturday, December 26, 2009

கல்யாணி



மேலே நீங்க பார்ப்பது நேற்று வந்த தி.ஹிந்து இரண்டாம் பக்கம். மேலிருந்து கீழே இரண்டாவது காலத்தில் பாருங்க. “02.30pm: Mr…… - Violin, All are welcome” அப்படீன்னு இருக்கா? அந்த Mr….. நான் தான்.. இந்த மத்யானக் கச்சேரிக்குத் தான் அமெரிக்காவிலேருந்து வந்தேன். உடனே என்னை ஏதோ சஞ்சய் சுப்பிரமணியன் மாதிரியோ, டி.எம்.கிருஷ்ணா மாதிரியோ நினைக்காதீங்க. அந்த அளவுக்கு ஞானமும் கிடையாது அதிர்ஷ்டமும் கிடையாது.

டிசம்பர் மாசம் ஆச்சுன்னா கச்சேரி பண்ண சபால ஸ்லாட்டும், கேண்டீன்ல மெதுவடை கிடைக்கறதும் அவ்வளவு கஷ்டம். அந்தக் கஷ்டம் எனக்கு மட்டுந்தான் தெரியும். எல்லா இடத்திலேயும், சிபாரிசு, போட்டி, பொறாமை… என்ன செய்ய? போன சீசனுக்கே வாசிச்சிருக்கணும் கடைசி நிமிஷத்துல இல்லைனுட்டா. சரி அது எல்லாம் பழைய கதை.

சீசன் டிக்கெட்டோட வைரத்தோடு மாமிகளும், டி-ஷர்ட் மாமாக்களும் முன்வரிசைல உட்கார்ந்துண்டு, தனி ஆவர்த்தனை ஆரம்பிச்சதும் வெளியே வந்து, “சார் அறுசுவை நடராஜன் அடை அவியல் பிரமாதம்” என்று சொல்லும் சீசன்ல எனக்கு இந்தத் தடவை மத்தியானம் இரண்டரை மணி ஸ்லாட் கிடைச்சிருக்கு. என்.ஆர்.ஐ கோட்டான்னு பேர். எல்லாம் சிபாரிசுதான்.

“இரண்டரை மணி ஸ்லாட், ரொம்பக் கஷ்டப்பட்டு வாங்கியிருக்கேன்,” ரங்கண்ணா போனில் சொன்னார். ரங்கண்ணாவுக்கு சங்கீதம் தெரியுமோ தெரியாதோ ஆனா எல்லா சபா செகரேட்டரிகளையும், ஸ்பான்சர்களையும் தெரியும். கேண்டீன் பக்கம் போனா, “அண்ணா சூடா மைசூர் போண்டா சாப்பிடுங்கோ”ன்னு உபசாரம் கிடைக்கற அளவுக்கு இவருக்குத் தெரியாத ஆளே கிடையாது.

“நமக்குத் தெரிஞ்ச பிரஸ்காரா இருக்கா. சரியா நீங்க மெயின் வாசிக்கும் போது வரச்சொல்லிடறேன். உங்க வாசிப்பை பிரமாதப்படுத்திடுவா. வயலின் வாசிக்கிற போஸுல ஐந்து காப்பி போட்டோ மட்டும் எடுத்துண்டு வந்துடுங்கோ” என்றார்.

லஞ்ச் சாப்பிட்டு விட்டு ஏஸி ஹாலில் லேசாகத் தூங்கலாம் என்று வரும் 10 ’ரசிகர்’களுக்கு வயலின் வாசிக்கணும் ஆழ்வார் பேட்டைல ஏதோ மினி ஹாலாம். எனக்கு தெரிஞ்சவா கிட்டே எல்லாம் சொல்லியிருக்கேன். வெறும் நாற்காலிகளை பார்த்தா என்ன வாசிக்க வரும்?

“சார், கச்சேரிக்கு நீங்க வரவேண்டியது தான் பாக்கி. என்ன என்ன பாட்டு வாசிக்கப் போறீங்கன்னு சின்னதா ஒரு பேப்பர்ல எழுதித் தாங்கோ. எனக்குத் தெரிஞ்ச பையன் இருக்கான்; 18 வயசுதான்; மிருதங்கம்; கை விளையாடும்; அருமையா வாசிப்பான். பக்கவாத்தியத்துக்கு அவனையே அரேஞ்ச் பண்ணிடறேன். ஜாமாய்சுடலாம்” என்றார் ரங்கண்ணா

ஒரு மணி நேரத்தில என்னத்த வாசிக்க முடியும்? ஒரு விநாயகர் பாட்டு, அப்பறம் வர்ணம், ஒரு மெயின் ஐட்டம், இதுல அந்தப் பையனுக்கு ‘தனி’ வேற கொடுக்கணும். அப்பறம் துக்கடா வாசித்து முடிக்கும் முன் ஸ்கிரீன் பக்கம் மேக்கப்போட பரதநாட்டிய கோஷ்டி வந்து “எப்ப எழுந்துக்கப் போறீங்க” ங்கற மாதிரி பார்க்க ஆரம்பிச்சுடுவா.

வயலின் கச்சேரி செய்றது அவ்வளவு சுலபம் இல்லை. வாய்ப்பாட்டுனா பரவாயில்லை வயலினில் எல்லாம் ஜனங்களுக்குத் தெரிஞ்ச பாட்டா வாசிக்கணும். தெரியாத பாட்டு வாசிச்சா கேண்டீன் பக்கம் காப்பி சாப்பிடவோ, அல்லது சபா வாசல்ல கொடுக்கற மாம்பலம் டைம்ஸ், சென்னை டைம்ஸ் படிக்க ஆரம்பிச்சுடுவா. ஒரு மணி நேரத்துல ராகம் தானம் பல்லவி எல்லாம் நோ சான்ஸ். டைம் கொடுத்தாலும் எனக்கு வாசிக்கத் தெரியாது. நான் முறையா சங்கீதம் கத்துக்கல. ஸ்வரத்தைக் கொடுத்தா வயலின்ல வாசிப்பேன். அவ்ளோதான். ஆச்சரியமா பார்க்காதீங்க, நான் சங்கீதம் கத்துண்டு கரைகடந்த கதையை சின்னதாச் சொல்லிடறேன்.



இவனோட தாத்தா பாடினா இன்னிக்கும் கேட்டுண்டே இருக்கலாம்” அப்டீங்கற மாதிரியான சங்கீதக் குடும்பத்துல எல்லாம் நான் பிறக்கலை. அம்மாவுக்கு சுருதிதப்பி ‘பால் வடியும் முகம்’ மட்டும்தான் தெரியும். பெண்பார்க்கும் போது, “பெண்ணுக்குப் பாட தெரியுமா?” கேள்விக்காகப் பாட ஒரே ஒரு பாட்டு கத்துக்கொடுத்திருக்கிறார் என் தாத்தா. இன்னிக்கும் பாடுன்னா அம்மா, “பால் வடியும் முகம்…”னு தான் ஆரம்பிப்பா. நல்ல ஞாபக சக்தி. அப்பா ரேடியோவுல, “இன்று இசை அரங்கத்தில் …” ன்னு ஆரம்பிச்சா, யார் பாட போகிறார்கள்னு சொல்றதுக்கு முன்னாலயே அணைச்சுடுவார். பின்ன எனக்கு மட்டும் எப்படி சங்கீதத்தில் ஆசை வரும்? ஆனா வந்தது. குன்னக்குடி வைத்தியநாதனைப் பார்த்த பிறகு.

இவ்வளவு தூரம் என் கதையை கேட்டுட்டீங்க, நான் சங்கீதம் கத்துக்க பட்ட கஷ்டத்தையும் கொஞ்ச கேளுங்க.. அப்படியே கல்யாணி பத்தியும் கொஞ்சம் சொல்லப்போறேன். அதனால பாதியில ஓடிடாதீங்க

திருச்சியில் எங்க வீட்டுக்குப் பக்கத்துல உய்யகுண்டான் வாய்க்கால் பக்கம் புதுசா ஐயப்பன் கோயில் வந்த சமயம். நவராத்திரி போது ராத்திரி கதா காலட்சேபம்., கச்சேரி எல்லாம் நடக்கும். எனக்கு அது எல்லாம் அலர்ஜி. பொழுது போகலன்னு ஒரு நாள் சும்மா ஃபிரண்ட்ஸ் எல்லாம் கோயிலுக்குப் போனோம். அன்னிக்கி குன்னக்குடி கச்சேரி. ஏழு மணிக்கு ஆரம்பிக்க வேண்டிய கச்சேரி எட்டரைக்குத் தான் ஆரம்பிச்சாங்க. வாசிச்சவரோட புருவம், விபூதிப் பட்டை, குங்குமம், கண் எல்லாம் வாசிப்புக்கு ஏத்த மாதிரி டான்ஸ் ஆடித்து. வேடிக்கை பார்த்துண்டிருந்தவனை கொஞ்சம் கொஞ்சமா ஏதோ ஈர்க்கவும், முன்னாடி போய் ரசிக்க ஆரம்பிச்சேன். முழங்கை அளவு வயலின்ல எப்படி அந்த மாதிரி பேச முடியறது? அன்னிக்கு அவர் வாசிச்சது ஒன்னும் புரியலைன்னாலும் கேட்டுண்டு இருந்தேன். ஏதோ ஒருவிதமான மயக்கம். கடைசி அரை மணி நேரத்துல, “ஓடும் மேகங்களே…ஒரு சொல் கேளீரோ” ன்னு எம்.ஜி.ஆர் பாட்டை எல்லாம் வயலின் பேசினபோது. நாமளும் வயலின் கத்துக்கணும்னு முடிவுசெஞ்சு அப்பாகிட்ட கேட்டேன்

“நம்மாத்துல எல்லாம் யாருக்குமே சங்கீதம் வராதே”

“அதனால என்னப்பா நான் கத்துக்கிறேன்”

“அவன் கத்துக்கறதுன்னா கத்துக்கட்டுமே. எங்க அத்தை ரொம்ப நல்லா பாடுவா” என்று அம்மா சிபாரிசு செய்ய, “யாரு, நம்ப கல்யாணத்துல ஆரத்தி எடுக்கும் போது பாடினாளே…” என்று ஏதோ சொல்ல வந்து பாதியில் நிறுத்திவிட்டு, என்னிடம் “ஏண்டா போன தடவை கணக்குல என்ன மார்க்?” என்றார் விறைப்பாக.

“அதுக்கும் வயலின் கத்துகறதுக்கும் என்ன சம்பந்தம், போன தடவை எல்லாம் அவுட் ஆப் சிலபஸ்”

“போய் படிக்கிற வழியப் பாரு” என்றார் அப்பா.

“நான் விடலையே எப்படியாவது குன்னக்குடி மாதிரி இல்லைன்னாலும் ஏதோ ஒரு சின்னக்குடியாவாவது வரணும்னு ஆசை. வயலின் வாங்கக் கிளம்பினேன். திருச்சில ஸ்போர்ட்ஸ் கடைகள்தான் நிறைய இருக்கு. அங்கே கஞ்சிரா மாதிரி ‘ஜல் ஜல்’ தான் கிடைக்கும். அது ஃபுட் பால் மேட்சுக்கு தான் யூஸ் ஆகும். பக்கத்து வீட்டு மாமாகிட்ட விசாரிச்சப்ப, “திருச்சில எல்லாம் கிடைக்காது, இதுக்கு மெட்ராஸ்தான் போகணும்” னார். பெரிய கடைவீதில அலைஞ்சப்ப நாட்டு மருந்துக் கடை பக்கம் ஒரு சின்னக் கடைல வயலின் தொங்கவிட்டிருந்தாங்க. மூக்கு நுனியில கண்ணாடியோட இருந்தவர் வீணையை ரிப்பேர் செஞ்சுகிட்டிருந்தார்.

“ஒரு வயலின் வேணும்”

என்னை மேலும் கீழும் பார்த்த்து “என்ன வயலின்?”

வயலினில் எவ்வளவு தந்தி இருக்குன்னு கூட தெரியாது. என்ன வயலின் என்றால் நான் என்ன சொல்லுவேன்?

“தெரியாது, இனிமேதான் கத்துக்கப் போறேன்” என்றேன் அப்பாவியாக.

மேல் சொன்ன அதே பார்வையை பார்த்துவிட்டு, பள பள என்று இருக்கும் வயலினை என்னிடம் காண்பித்து “ஆயிரத்து எட்டு நூறு ரூபாய். கத்துக்க இது போறும்” என்றார்.

என் கையில் இருந்தது வெறும் ஐநூறு ரூபாய்.”திரும்ப வரேன்” என்று சொல்லிவிட்டு திரும்பிப் பார்க்காமல் வந்துவிட்டேன்.

சின்னகுடி ஆகாமல் விடுவேனா ? அம்மாவிடம் ஒரு மாசம் நச்சரித்து அந்த வயலினை வாங்கி வந்துவிட்டேன். வயலின் மாதிரி வடிவத்தில் சின்ன சூட்கேசில் வயலின் இருந்தது. உள்ளே சிகப்பு வெல்வெட் துணி ஒட்டியிருந்தார்கள். மூடியின் உள்பகுதில் போ. சாளக்கிராமப் பெட்டி போல சின்னதான பெட்டியில் கெட்டியான கல் மாதிரி ஒன்று சாம்பராணி வாசனையுடன் இருந்தது. எதற்கு என்று தெரிவில்லை. ஏதோ கொடுத்திருக்கிறார்கள் என்று விட்டுவிட்டேன். வீட்டுக்கு வந்தவுடன், போவை எடுத்து வாசிக்க ஆரம்பித்தேன்.

“என்னடா சத்தமே வரலை. போய் திருப்பி கொடுத்துட்டு வா” என்றாள் அம்மா

திரும்பவும் கடைக்கரரிடம் எடுத்துக்கொண்டு போய் “சத்தம் வரலை” என்றேன். அவர் என்னை ஏற இறங்க பார்த்துவிட்டு, அந்த சாம்பராணி கல்லில் போவை கொஞ்சம் தேய்த்து பிறகு வாசித்துக்காண்பித்தார். இசை வந்தது!

வீட்டுக்கு எடுத்து வந்து குன்னக்குடி மாதிரி மேலும் கீழும் இழுத்தபோது கிட்டத்தட்ட கழுதை போடும் சத்தம் மாதிரி வந்தாலும் பரவசமாக இருந்தது. அதில் தேய்த்த ரோஸ்லின் வீபூதி மாதிரி கொட்டி பிசுபிசுத்தது. “வீட்டுல ஏதாவது கார்ப்பெண்டர் வேலை நடக்குதா?” என்று பக்கத்து வீட்டு மாமி வந்து காப்பி சாப்பிட்டுவிட்டுப் போனாள்.

அடுத்த பெரிய பிரச்சினை யார் வயலின் சொல்லித்தருவார்கள் என்பது தான். யாரோ ஆல் இந்தியா ரேடியோவில் போய் கேட்டால் சொல்வார்கள் என்றார்கள். போய்க் கேட்டேன். அங்கே இருந்த ஒருவர் வெத்தலையை துப்பிவிட்டு, “தில்லை நகரில் ‘பிடில்’ லோகநாதன் இருக்கார் ‘கிளாஸ் A ஆர்டிஸ்ட்’ அவர் சொல்லித்தருவரா தெரியாது. அங்கே போய் கேட்டுப் பாருங்க” என்று அட்ரஸ் கொடுத்தார்.

தில்லைநகரில் அட்ரஸ் தேடிப் போனபோது ஒரு சின்ன வீட்டு காம்பவுண்ட் சுவற்றில் ‘கல்யாணி இல்லம்’ என்று கல் பதித்து இருந்தது. வீட்டு கேட்டில் சின்ன போர்ட் மாட்டியிருந்தது. அதில் யாரோ கத்துக்குட்டியால், வயலின் மாதிரி வரைந்து கீழே “பிடில்’ லோகநாதன். AIR Artist என்று எழுதியிருந்தது. நிச்சயம் அடுத்த மழைக்கு அந்த போர்ட் இருக்காது. காலிங் பெல்லை அழுத்திய போது கதவைத் திறந்தாள் - கல்யாணி.

“என்ன வேணும்?” என்று கேட்ட போது கீழே ஒரு பல் மட்டும் வரிசையில் இல்லாதது அழகாக இருந்தது. ம.செ இவளை பார்த்து தான் ஓவியம் வரைவாரோ ?

“வயலின் கத்துக்கணும்”

தெற்றுப்பல் தெரிய அவள் “தாத்தாஆ” ன்னு கத்திண்டே உள்ள ஓடினா.

ஹிஸ் ஹைனஸ் அப்துல்லா படத்தில் ‘பிரமதவனம் வேண்டும்’ என்று ஜேசுதாஸ் பாட ஆரம்பிக்கும் முன் கொத்தாக வயலின் இசை வரும் அது என் காதில் கேட்டது.

60 வயசு மதிக்கறமாதிரி ஒரு தாத்தா வெளியே வந்தார். “என்ன வேணும்?”
எங்கே வயலின் சொல்லித்தர மாட்டாரோ என்ற பயத்தில் தாத்தா என்று சொல்லாமல் “”வயலின் கத்துக்கணும் மாமா” என்றேன்.

என் கைல இருந்த வயலின் பெட்டியப் பார்த்தார். “இதுக்கு முன்னாடி எங்கே கத்துண்ட?”

“இனிமே தான் கத்துக்கணும்” இது பெரியகடை வீதில போன வாரம்தான் வாங்கினது. AIRல உங்க அட்ரஸ் கொடுத்தா…”

“ஆத்துல யாராவது பாடுவாளா? நான் ஆரம்ப பாடம் எல்லாம் நடத்தறது இல்லை, கீர்த்தனையிலேர்ந்து தான் சொல்லித் தறேன்.”

எனக்கு அவர் சொன்னது புரியலை. ஆனாலும் “ஆரம்ப பாடம் எங்க சொல்லித்தரா?” என்றேன்.

“தெரியாது. கேட்டுச் சொல்றேன், நாளைக்கு வா”ன்னு கதவைச் சாத்திட்டார். ஆனால் இவரிடம் வயலின் கத்துக்கணும்கற நினைப்பை கல்யாணி ஸ்திரம் பண்ணினா.

அன்னிக்கே, கல்யாணி எனக்கு வயலின் கத்துத்தர மாதிரி கனவு வந்தது. எழுந்ததும் அவர் வீட்டுக்குப் போனேன்.

“இங்கே எங்கையும் கத்துதரதில்லையாம்” தாத்தா என் தீவிரம் புரியாம சொன்னார்.

கல்யாணியை நினைச்சுண்டு பேசினேன், “மாமா எனக்கு எப்படியாவது உங்ககிட்டதான் கத்துக்கணும்.” (பாருங்க திரும்பவும் மாமா தான்!)

அவர் கொஞ்சம் யோசிச்சாலும், “சரி வெள்ளிக்கிழமை வந்துடு, வரும் போது பூ, பாக்கு, பழம் தக்ஷணை” எல்லாம் எடுத்துண்டு வந்துடு. ஆரம்பிச்சுடலாம்”னார்.

வெள்ளிக்கிழமை கார்த்தால, பூ பழம் எல்லாம் எடுத்துக்கொண்டு போய் அவரை நமஸ்கரிச்சவுடனே, “இவ என் பேத்தி கல்யாணி. நன்னா பாடுவா, வரைவா. வெளியே இருக்கற அந்த போர்ட் அவ வரைந்தது தான்” என்று சொல்லியபோது கல்யாணியோட சிரிப்புல கொஞ்சம் வெட்கமும் கலந்து இருந்தது.. ( இதுக்கு முன்னாடி “கத்துக்குட்டியால்…” என்று நான் எழுதியதை அழிச்சுட்டு “கலை ஆர்வம் மிக்க…” என்று மாற்றிப் படிக்கவும் )

“கல்யாணி, ஸ்ருதிப் பெட்டியை போடு” என்று சொல்லிவிட்டு “ஸா… பா… ஸா… ” எங்கே சொல்லு என்றார்.

“ஸாபாஸா” என்றேன்.

”அப்படி இல்ல என் கூட சொல்லு “ஸா….பா…..ஸா…” என்று சொல்ல, நான் கூடவே சொன்னேன்

கல்யாணி, கதவு இடுக்கு வழியாக பார்த்துண்டே இருந்தாள். வாய் ஸா..பா…ஸா பார்த்தாலும் கண்கள் கல்யாணி என்று பாடியது.

இப்ப இந்த ஸ்ருதிக்கு ஏத்தாப்பல வெறும் “ஸா..” பாடுன்னார். நான் “ஸா…” பாட அவர் ஸ்ருதி பெட்டில ஏதோ அட்ஜெஸ்ட் செய்தார்.

“நிறைய சாதகம் பண்ணனும்; நாளைக்கு வந்துடு. வரும் போது வயலின் எடுத்துண்டு வர வேண்டாம்”

“அப்போ வயலின் எப்போ…” என்றேன்.

“முதல்ல பாட்டு சொல்லிக்கோ. ஸ்வரஸ்தானம் எல்லாம் சரியா நின்னா, அப்பறம் தானா வாசிக்கலாம். நிறைய சங்கீதம் கேட்கணும்.” தலையாட்டிவிட்டு வந்தேன்.

உடனே அன்று ராத்திரியே ரோஷம் வந்து சாதகம் பண்ணி பெரிய ஆளாகிவிட்டேன் என்று சொல்லப்போவதில்லை. ஒரு மாசம் போயிருப்பேன். “ஸா..பா…ஸா” முடிந்து சரளிவரிசைக்கு வந்தேன். அதுக்கு மேல எனக்கு சுத்தமா மனசுல ஏறல. பெரிய ஸா, சின்ன மா என்று ஏதேதோ சொல்ல ஆரம்பித்தார் தாத்தா. எப்ப வயலின் எடுத்து வாசிக்க போறேன் என்று கவலை வந்துவிட்டது. எனக்கு இந்த ஸ..ரி..க..ம.. மேல் எல்லாம் அவ்வளவு ஆசை கிடையாது. வயலினில் குன்னகுடி மாதிரி பாட்டு வாசிக்கணும். அந்த தாத்தாவுக்கு அது எல்லாம் புரியலை. கல்யாணி வேறு நான் கத்துக்க வந்தால் எதாவது எடுக்க, வைக்க என்று அடிக்கடி என்னை ரொம்ப தொந்தரவு செய்தாள்.

ஒரு நாள் நான் கல்யாணியின் பாட புத்தகம் டேபிளில் இருக்க அதை எடுத்து பார்த்தேன். அவள் என்னை விட இரண்டு கிளாஸ் அதிகம். கொஞ்சம் வருத்தமாகிவிட்டது. தாத்தா ஒரு வழியாக ‘சரளி வரிசை’ போறும் என்று ‘ஜண்டை வரிசைக்குப் போனார். கல்யாணி வந்தால் நான் பாடுவதில் பிசங்குவதை கவனித்துவிட்ட தாத்தா ஒருநாள், “கல்யாணி, பாட்டு சொல்லிக்கொடுக்கும் போது உனக்கு இங்கே என்ன வேலை?” ன்னு அதட்டிட்டு, என்னைப் பார்த்து, “உனக்கு பாட்டுல அவ்வளவா கவனம் போறலை. இன்னும் கொஞ்சம் நா கழிச்சு பார்க்கலாம். நாளையிலிருந்து வர வேண்டாம்” ன்னு சொல்லிட்டார். நான் வருத்தமே படலை. ஒரு விதத்துல சந்தோஷமாக கூட இருந்தது. என்ன, கல்யாணியை பார்க்க முடியாது. அது மட்டும் தான் வருத்தம்.

அதுக்குப் பிறகு கல்யாணியை பாக்கலை. நானும் காலேஜ், வேலை, அமெரிக்கான்னு வாழ்க்கை அப்படி இப்படி என்று இருந்துட்டேன். இன்னிக்கும் தெற்றுப்பல்லுடன் யாரையாவது பார்த்தால் கல்யாணி நினைவுதான் வரும்.

அப்பறம் வயலினுடன் கொஞ்சம் மல்லுக்கட்டினதுல ஸ்தானம் எல்லாம் கொஞ்சம் கொஞ்சமா பிடிப்பட ஆரம்பிச்சது. வயலினில் எங்கே பிடிச்சா என்ன வரும் என்று அடையாளத்துக்கு ஸ்டிக்கர் ஒட்டி பழகினேன். இப்ப ஸ்வரம் கொடுத்தா அப்படியே வாசிப்பேன். கொஞ்சம் மேல் ஸ்தாயி, கீழ் ஸ்தாயி பிசகும். கீதம், வர்ணம், கீர்த்தனை எல்லாம் எனக்கு யாரும் சொல்லித்தரலை. ஆனா இன்டர்நெட்டுல ‘காற்றில் வரும் கீதமே’, ‘சின்னஞ் சிறு கிளியே’ மாதிரி சில ஃபேமஸ் பாட்டுக்கெல்லாம் நோட்ஸ் இருக்கு அதை பிரிண்டவுட் எடுத்துப் பார்த்து வாசிப்பேன். ஆலாபனைல கற்பனை எல்லாம் எனக்கு வராது. பாலமுரளி, ஜேசுதாஸ், உன்னிகிருஷ்ணன் இவர்கள் செய்யற ஆலாபனையைக் கேட்டு அப்படியே நோட்ஸ் எடுத்து வயலில வாசிப்பேன். அமெரிக்காவில் எனக்குத் தெரிஞ்ச டீச்சர் ஒருத்தர் இருக்கார், ஐம்பது டாலருக்கு ஸ்வரப்படுத்தி தருவார். அதை பார்த்து அப்படியே வாசிப்பேன்.அவ்வளவு தான்.

போன வாரம் அமெரிக்காவிலிருந்து சீசனுக்கு வந்திருந்தபோது திருச்சிக்குப் போயிருந்தேன். எனக்கு ஜண்ட வரிசை வரை சொல்லித்தந்த தாத்தா லோகநாதனை பார்க்கலாம்னு தில்லை நகர் போயிருந்தேன். எல்லாம் மாறிப் போயிருந்தது. கி.ஆ.பெ விஸ்வநாதன் பள்ளிக்கூடத்துக்கு அப்பறம் எந்த கிராஸ்னு மறந்துட்டேன். நல்லி, பழமுதிர்ச் சோலை பழக்கடைன்னு இடமே மாறிப்போயிருந்தது. எல்லா கிராஸுக்குள்ளயும் போய் தேடிப் பார்த்தேன். கடைசியில் அந்த வீட்டை கண்டுபிடிச்சுட்டேன். பச்சை நிற டிஸ்டம்பர் அடிச்சு வீட்டோட அடையாளமே மாறிப்போயிருந்தது. அங்கே வீட்டுல இருந்தவங்ககிட்ட ‘ஃபிடில்’ லோகநாதனைப் ப்ற்றி விசாரிச்சா, “இதுக்கு முன்னாடி இருந்த பாய் துபாய் போயிட்டாங்க” என்றார். வெளியே வரும் போது காம்பவுண்ட் சுவத்துல ‘கல்யாணி இல்லம்’ கல் மட்டும் இருந்தது.

-o00o-

அவ்வளவு தான் சார் நம்ப சங்கீத கதை. எப்படியோ இந்த வருஷக் கச்சேரியை முடிச்சுட்டேன். “அடுத்த வருஷம் வரும் போது, நீங்க வாங்கிக்கொடுத்த கேமராவுக்கு ஒரு சார்ஜர் வாங்கிண்டு வந்துடுங்கோ. ஈவினிங் ஸ்லாட்டல இரண்டு மணிநேரம் ஜாமாய்ச்சுடலாம்”னு சொல்லியிருக்கார் ரங்கண்ணா.

இன்னிக்கு தி ஹிந்து சென்னை பதிப்பு சப்ளிமெண்டரியில் பாருங்க என்னை பற்றி எழுதியிருக்காங்க…



(ஓவியங்கள்: தேசிகன், சொல்வனம் இசைச் சிறப்பிதழில் வந்த சிறுகதை)

Friday, December 11, 2009

ராக்கெட் வண்டுகள்

கொங்கு தேர் வாழ்க்கை அஞ்சிறைத் தும்பி!
காமம் செப்பாது, கண்டது மொழிமோ:
பயிலியது கெழீஇய நட்பின், மயில் இயல்,
செறி எயிற்று, அரிவை கூந்தலின்
நறியவும் உளவோ, நீ அறியும் பூவே?”


(குறுந்தொகை -2)


இந்தப் பாடலுக்கு என்ன அர்த்தம் என்று தெரியாது; திருவிளையாடல் படத்தில் சிவாஜி ஏற்ற இறக்கத்துடன் நக்கீரனுக்குப் பாடிக் காண்பிப்பார். ஏதோ ஒரு தமிழ் பரிட்சையில் மனப்பாடம் செய்து, அப்படியே எழுதியதால் சுளையாக 10 மார்க் கிடைத்தது. சங்கத் தமிழ் பாடலையும், சிவாஜியின் நடிப்பையும் பற்றி நான் எதுவும் சொல்லப்போவதில்லை. அவை எல்லாம் உங்களுக்குத் தெரிந்ததுதான்.



சிவாஜிக்கும் வண்டுக்கும் ஏதோ பூர்வ ஜென்ம பந்தம் என்று நினைக்கிறேன். கர்ணன் படத்தில் வரும் வண்டு, கர்ணனாக நடிக்கும் சிவாஜி தொடையில் துளை போடும். ரத்தம், வலி எல்லாம் வரும்; தூங்கிகொண்டிருக்கும் குருவை எழுப்ப கூடாது என்பதற்காகப் பொறுத்துக்கொள்வார். இந்தக் காட்சியில் சிவாஜி வழக்கம்போல் பயங்கரமாக நடித்திருப்பார். வண்டு அந்த நடிப்பைப் பார்த்திருந்தால், துளை போடுவதை நிறுத்தியிருக்கும். வண்டு தொடையைத் துளைபோடுவதில் ஆச்சரியம் எதுவும் இல்லை, பெரிய மரத் தூணையே துளை போடுகிறது; தொடை எம்மாத்திரம்? ஆனால் எப்படி எல்லா நீலம் மாம்பழத்திலும் துளையே போடாமல் உள்ளே நுழைந்துவிடுகிறது என்பதுதான் பெரிய ஆச்சரியம்!.


இந்தக் கட்டுரையில் சொல்லப்போவது வண்டுகள், தேனீக்கள், தும்பிகளைப் பற்றி!


குளவி, அறுபதம், கரும்புசம், பிரமரம் என்று பல பெயர்கள் வண்டுக்கு உண்டு. உயர்ந்த சாதி வண்டுக்கு தும்பி என்று பெயர். சிறுவயதில் வண்டைத் துரத்தி விளையாடுபவர்கள், பெரியவர்கள் ஆனவுடன் பெண்களைத் துரத்த வண்டைத் தூதுவிடுவது தான் மரபு. குறுந்தொகை, ஐங்குறுநூறு, கலித்தொகைப் புலவர்களும், பிரபந்தங்களில் ஆழ்வார்கள் என்று யாரும் இவைகளை விட்டு வைக்கவில்லை.


தேனீக்கள் சுமார் 35 மில்லியன் ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே இருந்ததாகத் சொல்லுகிறார்கள். ஒன்பதாவது படிக்கும்போது தேன் பாட்டில் வாங்கிய போது, அதில் இருந்த ஒரு தேனீக்காக இன்றுவரை மருந்துக்குக் கூட நான் தேன் சாப்பிடுவதில்லை. “என்ன நீங்க குழந்தை மாதிரி..” என்ற கேலிக்கு இடையில் பீ மூவி(Bee Movie) என்கிற கார்டூன் படத்தை சமீபத்தில் விரும்பிப் பார்த்தேன். தேனீக்களின் வாழ்க்கை பற்றிய கார்டூன் படம், தேன் எடுக்கும்போது மடிந்து போகும் தேனீக்கள், தேனைத் திருடும் மனிதர்கள் என்று நகைச்சுவையாகச் சொல்லும் படம்.


சில நாள்கள் முன் எங்கள் வீட்டுக்குள் ஒரு தேனீ நுழைந்துவிட்டது. அதை விரட்ட முற்பட்ட போது குறுக்கும் நெடுக்குமாக ஓடியது. நமக்கு இருக்கும் ஒரே ஆயுதம் நியூஸ் பேப்பர். கொஞ்ச நேரத்தில் நான் சோர்ந்து போகவே என் மீது இரக்கப்பட்டு அதுவாகவே ஜன்னல் கதவு வழியாக பறந்து சென்றது. “அப்பா அது எப்படி அதோட வீட்டுக்கு போகும், அதுக்கு வழி தெரியுமா?” என்றாள் என் மகள்.


பதில் தெரியவில்லை. எவ்வளவோ நூற்றாண்டு காலமாக வாழும் இந்தத் தேனீ எப்படி தன் கூட்டுக்குச் செல்கிறது என்பது பற்றி படிக்க ஆச்சரியமாக இருக்கிறது.


கிபி 16ஆம் நூற்றாண்டு ஆரம்பத்தில் இங்கிலாந்தில் தேனீக்களை ஸ்வீட்டுக்காக இறக்குமதி செய்துள்ளார்கள். கிபி 17ஆம் நூற்றாண்டில் சர்க்கரை வந்துவிட்டாலும் விலை எக்கசக்கமாக இருந்த காரணத்தால் தேன் தேவைப்பட்டது. ஐஸ்கீரிம், குலோப் ஜாமுன், சாக்கலேட், பெப்ஸி இல்லாத வாழ்க்கையை யோசித்துப் பாருங்கள்.


இன்று உலகில் போலார் பிரதேசங்களைத் தவிர மற்ற எல்லா இடங்களிலும் தேனீக்கள் இருக்கின்றன. ஒரு வருடத்துக்கு 1000 மில்லியன் கிலோ தேன் உற்பத்தி செய்கிறார்கள். உலகில் 100 பேருக்கு ஒரு தேன் கூடு இருக்கிறதாம். என்ன தான் சக்கரை வந்தாலும் இன்றும் சர்க்கரைக்குப் பதில் ‘லையன் ஹனி’ சாப்பிடுங்கள் என்று டிவியில் இன்றும் விளம்பரம் வந்துகொண்டு தான் இருக்கிறது.


தேனீக்கள் கூட்டம் கூட்டமாக வாழ்பவை என்று நமக்குத் தெரியும். கூட்டத்துக்கு ராணி தேனீ தான் அரசி, சில ஆண் தேனீக்கள் இனப்பெருக்கதிற்காக, பல ஆயிரம் தேனீக்கள் பணி செய்ய என்று இதன் அமைப்பு. எப்போதும் “உய்ய்ய்ய்ய்ய்” என்று சத்தம் போடும் இவை பீரோமோன்ஸ்(Pheromones) என்ற இராசாயனப் பொருளைக் கொண்டு தகவல்பரிமாற்றம் செய்துகொள்கிறது. திரவமாகத் தயாரிக்கப்பட்டு அவை திரவமாகவோ அல்லது காற்றில் ஆவியாகவோ கலக்க அது மற்ற தேனீக்களுக்கு தகவலாகப் போய்ச்சேருகிறது. நாம் செண்ட் அடித்துக்கொண்டால் மற்றவர்களுக்கு தெரிவது போல என்று வைத்துக்கொள்ளுங்களேன்.


“ஏம்பா அங்கே நிறைய பூக்கள் இருக்கு வாங்க அங்கே போகலாம்” முதல் “இப்பத்தான் அவனை ஒரு கொட்டு கொட்டினேன், அங்கே போகாதீங்க” அல்லது “வாங்க வடிவேலு மாதிரி ஒருத்தர் இருக்கிறார் தர்ம அடி கொடுக்கலாம்” போன்ற அறிவிப்பு வரை எல்லாத் தகவல்களையும் வெவ்வேறு சேர்மம்(compound) கொண்டு பரிமாறிக்கொள்கின்றன. தேனீக்களின் முன் இருக்கும் கொடுக்கு ஆண்டனா போல அந்தத் தகவலை பெற்றுக்கொள்ள உபயோகமாக இருக்கிறது. இந்த ரசாயனப் பொருள்களில் சிக்கலான வேதிப்பொருள் சேர்மங்கள்(complex compounds) இருக்கின்றன. உதாரணத்துக்கு, ‘அபாயம்’ என்று தெரிவிக்கும் செய்தியில் நாற்பதுக்கும் மேற்பட்ட வேதிப்பொருள் சேர்மங்கள் இருக்கின்றதாம். அந்த லிஸ்டை கொடுத்தால் எனக்கு “அபாயம்” எச்சரிக்கையை வந்துவிடும்.


தேன்கூட்டை உற்றுப் பார்த்தால் அதில் பல தேனீக்கள் டான்ஸ் ஆடுவதை நீங்கள் பார்த்திருப்பீர்கள். இந்த டான்ஸும் ஒரு வகை தகவல் பரிமாற்ற உத்தி. “என்ன நீ இன்னும் சாப்பிடலையா?” இன்னிக்கு காலைல குப்புசாமி வீட்டுக்குப் பக்கத்திலதான் பிரேக் ஃபாஸ்ட் சாப்பிட்டேன்” என்று வீட்டுக்குத் திரும்பிவரும் தேனீக்களூக்கு வாகிள் டான்ஸ்(Waggle Dance) மூலம் எங்கே உணவு இருக்கிறது என்று சொல்லுகிறது. எளிமையாக சொல்ல முடிகிறதா என்று பார்க்கிறேன்.



தேனீ வட்ட வடிவில் டான்ஸ் ஆடினால் உணவு பக்கத்தில் சுமார் 200 அடிக்குள் என்று அர்த்தம். உணவு ரொம்ப தூரத்தில் இருந்தால், தேனீ, தான் சாப்பிட்ட தேனை கொஞ்சம் சாம்பிளுக்கு மற்ற தேனீக்களுக்குக் கொடுத்து இந்த மாதிரி தேன் எங்கே கிடைக்கிறது என்று டான்ஸ் ஆடிக் காண்பிக்கிறதாம். அதைப் புரிந்துகொண்ட தேனீக்கள் உணவு இருக்கும் இடத்தைத் தேடி செல்கிறது. டான்ஸில் எப்படி தகவல் சொல்ல முடியும்?


வாகிள் டான்ஸில் முதலில் தேனீ நேர்க்கோட்டில் போகிறது, பிறகு திரும்பி வந்த இடத்துக்கே ஒரு லூப் அடிக்கிறது. திரும்ப நேர்க்கோட்டில் சென்று பிறகு அதே மாதிரி போய் அடுத்தப் பக்கம் லூப் அடிக்கிறது. பார்க்க எட்டு மாதிரி இருக்கும். லைசன்ஸ் வாங்கும்போது எட்டு போடுவோமே அது மாதிரி போட்டுக் காண்பிக்கிறது.


தாங்கள் இருக்கும் கூடு, சூரியன் இருக்கும் திசை, மற்றும் டான்ஸ் மூலம் போட்ட நேர்க்கோடு இதை வைத்துக்கொண்டு எந்தக் கோணத்தில் உணவு இருக்கிறது என்பதை மற்ற தேனீகளுக்குக் காண்பிக்கிறது.(இந்த யூட்யூப் வீடியோவைப் பார்த்தால் உங்களுக்கே விளங்கும்) ஒரு எட்டு போட எவ்வளவு முறை அடிவயிற்றை ஆட்டுகிறது, எட்டு போட எவ்வளவு நேரம் ஆகிறது போன்ற தகவல்களைக் கொண்டு மற்ற தேனீக்கள் உணவு எவ்வளவு தொலைவில் இருக்கிறது என்பதை கணக்கு செய்யுமாம். தேனீகளின் இந்த டான்ஸை கண்டுபிடித்ததற்காக கார்ல் வோன் ஃபிரிஸ்ச் (Karl von Frisch) என்பவர் 1973 ஆம் ஆண்டு நோபல்பரிசு வாங்கினார். இந்தக் கண்டுபிடிப்பில் சர்ச்சைகள் இல்லாமல் இல்லை.



அரிஸ்டாட்டில் காலத்திலிருந்து ஆராய்ச்சியாளர்கள் தேனீக்கள் டான்ஸ் ஆடுவதில் ஆர்வத்தைக் காட்டிவருகிறார்கள். வென்னர்(Wenner) என்பவர், “கார்ல் வோன் ஃபிரிஸ்ச் டான்ஸ் பற்றிச் சொல்லுவது சரி அல்ல. தேனீக்கள் டான்ஸ் ஆடுவது உண்மை, ஆனால் அவை திரும்பி வரும் போது காலப் பின்னடைவு ( time lag ) இருக்கிறது. அதனால் டான்ஸ் ஆடி உணவு இருக்கும் இடத்தைச் சொல்லுகிறது என்பது எல்லாம் கிடையாது, அவை வாசனையை வைத்துத்தான் உணவைக் கண்டுபிடிக்கிறது,” என்கிறார். தேனீக்கள் டான்ஸ் மற்றும் வாசனை இரண்டும் உபயோகப்படுத்துகிறது என்று தோன்றுகிறது.


ஒரு வேளாண்மை ஆராய்ச்சி நிறுவனம் தேனீக்கள் உணவுக்குச் செல்வதை ரேடர் மூலம் ஆராய்ந்திருக்கிறார்கள். அதில், ‘டான்ஸ் ஆடிவிட்டு அவை உடனே உணவு இருக்கும் இடத்துக்கு செல்கின்றன’ என்று கண்டுபிடித்திருக்கிறார்கள். அப்படிப் போகும்போது காற்றின் போக்கிற்கு ஏற்றவாறு தங்கள் போகும் திசையைச் சரிசெய்துகொள்கிறது. அது மட்டும் இல்லை, போகும்போது நிலத்தில் உள்ள அடையாளங்களையும், சூரியனையும் பார்த்து திசையை முடிவு செய்கிறது. உணவு இருக்கும் இடத்துக்குச் சென்றபின் ஐந்து அல்லது ஆறு மீட்டர் சுற்றளவில் உணவு எங்கே என்று தேட ஆரம்பிக்கிறது. இருபது முதல் முப்பது முறை வட்டமடித்து உணவைக் கண்டுபிடிக்கிறது. நாம் ஒரு தெருவிற்குச் சென்று சுற்றிச் சுற்றி அட்ரஸ் கண்டுபிடிப்பது இல்லையா, அதே போலத்தான்.



இந்த ஆராய்ச்சிக்கு மிக மிகச் சின்னதான டிரான்ஸ்பாண்டரை உருவாக்கி தேனீக்கள் அவைகளை எடுத்துச் செல்ல வைத்து ரேடார் மூலம் ஆராய்ச்சியாளர்கள் அவைகளைக் கண்காணித்துள்ளார்கள். என்னதான் கண்டுபிடித்தாலும், இருட்டில் டான்ஸ் ஆடினால் எப்படி மற்ற தேனீக்களுக்கு அது புரிகிறது என்பது ஒரு பெரிய ஆச்சரியம்தான்!


இந்த டான்ஸ் மட்டும் அல்லாமல் தேனீக்கள் தங்கள் கூட்டுக்கு வரும் பாதையை பல விதங்களில் நினைவு வைத்துக்கொள்கின்றன. போன ஜென்மத்தில் தேனீக்கள் எல்லாம் கணக்கு வாத்தியார்களாக இருந்திருப்பார்கள் என்று நினைக்கிறேன். அட ஜோக் இல்லை, உண்மை.


இதற்கும் ஆராய்ச்சி செய்துள்ளார்கள். தேனீக்கள் நிலத்தில் நான்கு அடையாளங்களை நினைவு வைத்துக்கொள்கின்றன என்று கண்டுபிடித்துள்ளார்கள். சமீபத்தில் தேனீக்களுக்கு எண்ணக் கூட தெரிகிறது என்றும் கண்டுபிடித்துள்ளார்கள். ஒரு இடத்தில் Y வடிவில் மூன்று புள்ளி, மற்றொரு இடத்தில் அதே Y வடிவில் நான்கு புள்ளியை வைத்து ஏதாவது ஒரு Yக்குப் பின்னால் உணவு வைத்துள்ளார்கள். முதலில் எந்த Yக்குப் பின்னால் உணவு இருக்கிறது என்று தேனீக்கள் கண்டுபிடிக்கின்றன. உதாரணத்துக்கு மூன்று புள்ளி உள்ள Yக்குப் பின்னால் உணவு என்று வைத்துக்கொள்ளுங்கள். தேனீக்கள் அவைகளை நோக்கியே போகின்றன. புள்ளிகளைக் கூட்டி, குறைத்து, ஸ்டார் வடிவில் புள்ளிகளைப் போட்டு, கலரை வித்தியாசப்படுத்தி தேனீக்களை ஏமாற்றப் பார்த்திருக்கிறார்கள். முடியவில்லையாம்.


தங்கள் கூடு, சூரியன் இருக்கும் திசை, கோணம் ஆகியவற்றை வைத்து தாங்கள் இருக்கும் இடத்தைக் கண்டுபிடிக்கின்றன என்று பார்த்தோம். அதனால் வெளியே சென்ற அரை மணி நேரத்தில் வீட்டுக்குத் திரும்ப வேண்டும், இல்லை சூரியன் இருக்கும் திசை மாறிவிடும்!. தேனீக்கள் காற்று அதிகமாக இல்லாத போது உயரப் பறந்து செல்கின்றன. எவ்வளவு உயரப் பறந்தாலும், கோணங்களை மறப்பதில்லை. தீடீரென்று மேக மூட்டம், அதே சமயம் காற்று அதிகமாக வந்தால் தாழ்வாகப் பறந்து நிலத்தில் சில அடையாளங்களைக் கொண்டு, வந்த வழியைக் கண்டுபிடிக்கிறது. நிலத்தில் உள்ள வடிவங்கள், நிறம், வாசனை, சத்தம் எல்லாவற்றையும் அவற்றால் கண்டுபிடிக்க முடியுமாம்.


இந்தத் தேனீக்களை தற்போது போர்களில் உபயோகப்படுத்த ஆராய்ச்சி செய்கிறார்களாம். விஞ்ஞான கதைகளில் தான் இந்த மாதிரி கேள்விப்பட்டிருக்கிறோம் ஆனால் இன்னும் சில வருடங்களில் இது உண்மையாக நடக்கக்கூடும் சாத்தியக்கூறுகள் இருக்கிறது. அமெரிக்க இராணுவ ஆராய்ச்சியாளர்கள் லார்வா(larva) புழுக்களாக இருக்கும் போதே சின்ன சின்ன வயர்களை அதன் உள்ளே செலுத்துகிறார்களாம். பிறகு அந்த வயர்களுடன் வண்டோ அல்லது வேறு ஏதாவது பூச்சியோக வளர்கிறது. வளர்ந்த பின் அதனுடைய தசை, மூளை மற்ற பாகங்கள் எல்லாம் வயர்களுடன் கூடிய சர்க்கியூட்!.


வண்டுகள் மற்றும் பூச்சிகள் அனிச்சைச் செயல் (reflex) மூலம் தான் இயங்குகிறது. இது எல்லாம் பூச்சியியல் வல்லுநர்களுக்கு(entomologists) அத்துப்படி. இந்தப் பூச்சிகளை எப்படி இயக்கலாம் என்று அவர்களுக்கு தெரியும். உதாரணத்துக்கு கழுத்துப் பகுதியில் சின்னதாகத் தூண்டி விட்டால் வண்டு வலது பக்கமோ, இடது பக்கமோ ஒரு ரவுண்ட் அடிக்கும். சின்னதாக ஒரு ரேடியோ ரிசீவரை வண்டு பின்புறம் பதிய வைத்தால் ரிமோட் கண்ட்ரோல் மூலம் வண்டை வட்டமாகப் போகவைக்க முடியும்.


சில வண்டுகள் பறக்கும்முன் தங்களைத் தாங்களே சூடேற்றிக்கொள்ள சிறகுகளை ஐந்து நிமிடம் அடித்துக்கொள்ளுமாம். ஆராய்ச்சியாளர்கள் ஐந்து நிமிடம் காத்திருக்க முடியாமல், சின்ன ஹீட்டரை வண்டுக்குள் பதிய வைத்துள்ளார்கள். சீக்கிரம் டேக்காப் செய்ய!.


சரி வண்டுக்குள் இந்த மாதிரி எல்லாம் வைத்தால் வெயிட் அதிகமாகி அவை பறக்க முடியுமா என்று நினைப்பவர்களுக்கு– அவைகளைத் தூக்கி செல்ல ஹீலியம் பலூன்கள் வைத்துள்ளர்களாம். இன்னும் கொஞ்ச நாளில் சென்சர்கள் வைத்து பறக்கவிடத் திட்டமிட்டுள்ளார்களாம். இனிமேல் வீட்டுகுள் வண்டு வந்தால் டிரஸ் பண்ணிக்கொண்டு துரத்த வேண்டும். யாருக்கு தெரியும் அதன் மூக்கில் சின்ன கேமரா இருந்தாலும் இருக்கு.


தே மருவு பொழில் இடத்து மலர்ந்த போதைத்
தேன்-அதனை வாய்மடுத்து உன் பெடையும் நீயும்,
பூ மருவி இனிது அமர்ந்து, பொறியில் ஆர்ந்த
அறு கால் சிறு வண்டே! தொழுதேன் உன்னை,
ஆ மருவி நிரை மேய்த்த அமரர்-கோமான்
அணி அழுந்தூர் நின்றானுக்கு இன்றே சென்று,
நீ மருவி, அஞ்சாதே நின்று ஓர் மாது
நின் நயந்தாள் என்று இறையே இயம்பிக் காணே.


[திருநெடுந்தாண்டகம், 2077, 26 ]


மேலே உள்ளது பதம் பிரித்த பாடல். இரண்டு முறை படித்தால் அர்த்தம் புரியும்.


சோலை மலர்கள் நிறைந்த இடத்தில் தேனைப் உண்டு பெண் வண்டுடன் மலர்களில் இனிதாகப் புணர்ந்து மகரந்தத்துகள்கள் மிகுதியாகப் படியப் பெற்ற, ஆறு கால்களையுடைய சிறிய வண்டே, உன்னை வணங்குகிறேன். மாடுகளை விரும்பி மேய்த்தவன்; தேவர்களுக்கு தலைவன்; அழகிய திருவழுந்தூரில் நிற்பவனிடம் பயப்படாமல் சென்று “ஒரு பெண் உன்மேல் ஆசையாக இருக்கிறாள்” என்று சொல் என்று திருமங்கையாழ்வார் திருநெடுந்தாண்டகத்தில் வண்டை பெருமாளிடம் தூது அனுப்புகிறார், நாம் அவைகளின் மீது ராக்கெட் வைத்து அனுப்புகிறோம்.
(ஓவியங்கள்: தேசிகன்)
( நன்றி: சொல்வனம்)

Saturday, November 28, 2009

பெங்களூர் to பெங்களூரு


சென்னையிலிருந்து பெங்களூர் வந்து ஐந்து வருடம் இரண்டு மாசம் ஆகிவிட்டது. வந்த புதிதில் “இது என்ன ஊரு?” என்று அலுத்துக்கொண்ட காரணத்தாலோ என்னவோ உடனே அதை பெங்களூரு என்று பெயர் மாற்றம் செய்திவிட்டார்கள். வெல்லம் போட்ட சாம்பார் மாதிரி பல விஷயங்கள் ஐந்து வருஷத்தில் பழகிவிட்டன.


தவித்த வாய்க்கு காவிரி தண்ணீர் கிடைக்கிறதோ இல்லையோ ஹோட்டல்களில் சாம்பார், சட்னி தாராளமாக கொடுக்கிறார்கள். போன முறை சென்னை சென்ற போது ‘இன்னும் கொஞ்சம் வெங்காய சட்னி’ என்று கேட்டதற்கு வீட்டுக்கு வந்துவிட்டு போகும் விருந்தினருக்கு குங்குமம் தருவது போல சின்ன கிண்ணியில் தந்தார்கள்.





இந்த விலைவாசி ஏற்றத்திலும் எம்.ஜி.ரோடு பிருந்தாவன் ஹோட்டலில் எவ்வளவு அப்பளம் கேட்டாலும் சிரித்துக்கொண்டே போடுகிறார்கள். கோரமங்களா கிருஷ்ணா கபே சொந்தக்காரர் தென்னந்தோப்பு வைத்திருக்கிறார் என்று நினைக்கிறேன். தயிர், மோரைத் தவிர எல்லாவற்றிலும் எப்படி அவ்வளவு தேங்காய் போட முடிகிறது? ‘நல்லவர்களிடம் உணவருந்துங்கள்’ என்ற வாசகத்துடன் அன்னபூர்ணி ஹோட்டலில் துளசி அடை செய்து கொடுக்கிறார்கள். ‘ரோட்டி மீல்ஸ்’ல் விதவிதமான ரோட்டியும் அதற்கு கருப்பாக எள்ளுப்பொடி மாதிரி ஒன்றும் அதன் நடுவில் குழி செய்து வெண்ணையுடன் தருகிறார்கள்.


ஐந்து வருடம் முன் வந்த போது பஸ் போக்குவரத்து மிகவும் மோசம் என்று எழுதியிருந்தேன். சிகப்பு கலர் வால்வோ, ஏசி சொகுசு பஸ் வந்த பிறகு நிலைமை மாறிவிட்டது. லாப்டாப்புடன் ஏறும் கூட்டதுக்கு ஒழுங்காக டிக்கெட்டும் பாக்கி சில்லரையை டிக்கெட் பின்னாடி எழுதித் தராமல் கையில் தருகிறார்கள். தலையைச் சொறிவதற்கு கையைத் தூக்கினால் கூட பஸ்ஸை நிறுத்தி ஏற்றிக்கொள்கிறார்கள். இதில் ஏறிக்கொள்ளும் பெண்கள் உடனே செல்போன் எடுத்துப் பேச ஆரம்பிக்கிறார்கள்.


பெங்களூர் பெண்களை பார்க்கும் போது வைரமுத்து வரிகள் காதோரம் ரீங்காரம் செய்தாலும், அதை பற்றி மேல் விவரம் எழுதினால் என்னை வாலிவதம் செய்துவிடுவார்கள் என்பதால் எழுதாமல் தவிர்க்கிறேன். எழுத்தாளர் ‘சாவி’ சொன்னது போல பெங்களூருக்குப் பொருத்தமான பெயர் பெண்களூர்தான்!


எம்.ஜி.ரோட்டில் மற்றும் பல இடங்களில் மெட்ரோ ரயிலுக்காக தோண்டிக்கொண்டு இருக்கிறார்கள். வேலை நடப்பதைப் பார்த்தால் சீக்கிரம் முடித்துவிடுவார்கள் என்று தோன்றுகிறது. சுரங்கம் தோண்டும் பிஸினஸில் பலர் இருப்பதால் இது சுலபமாக இருக்கிறதோ என்னவோ. அந்த காலத்தில் சாலைகளுக்கு நடுவே ஆங்காங்கே குறுக்கும் நெடுக்குமாக டிராம் ஓடிக்கொண்டு இருந்ததைப் பழைய படங்களில் பார்க்கலாம். தற்போது மெட்ரோ ரயில் அமைக்கும் வேலையைப் பார்த்தால் அதை எல்லாம் அப்படியே விட்டு வைத்திருக்க வேண்டுமோ என்று தோன்றுகிறது.


கடந்த சில மாதங்களாக கிராஃபிட்டி(Graffiti) என்ற சுவர் கிறுக்கல்கள், போஸ்டர் ஒட்டுவது எல்லாம் வெகுவாகக் குறைந்திருக்கிறது. சுற்றுலா தலங்கள், மிருகங்கள், இயற்கைக் காட்சிகள் என்று பல விதமான படங்களைப் பல இடங்களில் கார்ப்பரேஷன்காரர்கள் வரையத் தொடங்கியுள்ளார்கள். சென்னையிலும் நந்தனம் சிக்னலிலும் இதே போல இருக்க்கிறது என்று சொல்லுகிறார்கள். கே.ஆர்.புரம் ரயில்வே ஸ்டேஷன், பேலஸ் கிரவுண்ட் பக்கமும் இது மாதிரி சித்திரங்களைப் பார்த்தேன்.


வெள்ளி, சனி என்று இரு நாட்களுக்கு புத்தகக் கண்காட்சிக்கு சென்றிருந்தேன். சனிக்கிழமை நான் போன சமயம் எல்லா சாமியார் ஸ்டால்களிலும் என்னை வலுக்கட்டாயமாகப் பிடித்து உள்ளே இழுத்தார்கள். சனிக்கிழமை என்னிடம் அப்படி என்ன ஸ்பெஷல் இத்தனைக்கும் அன்று ‘ஆக்ஸ்’ ஃபெர்ப்யூம் கூட உபயோகப்படுத்தவில்லை. பிறகு தான் தெரிந்தது என்னை உள்ளே இழுத்ததற்குக் காரணம் அன்று நான் அணிந்துக்கொண்ட குர்த்தா பைஜாமா. பிடித்து இழுத்த ஸ்டால்களில் எல்லாம் ஆத்மா-சரீரம் பற்றிய புத்தகங்கள் ஒழுங்காக அடிக்கியிருந்தது.


trafficjamonnewflyover2“It’s kool” என்று அமெரிக்கா சென்று திரும்பும் இந்தியர்கள் சொல்லுவது போல பெங்களூர் வருடம் முழுக்க கூலாகவே இருக்கிறது. “என்ன, இன்னிக்கு இந்த வெயில் அடிக்கிறது” என்று நினைத்துக்கொண்டால், உடனே அன்று மாலை மழை வந்துவிடும். இந்த மாதிரி குளிர்ச்சியான சீதோஷ்ண நிலையால் காலை ஏழு மணிக்கு எழுந்து கொள்வது என்பது பிரம்மப் பிரயத்தனம். பல கடைகள் காலை 10 மணிக்குப் பிறகுதான் திறக்கிறார்கள். இதனாலோ என்னவோ பெங்களூர் சோம்பேறித்தனமான ஊராகத் தெரிகிறது, ‘Busyபேலாபாத்தை’ தவிர!


ஏரி மீது எல்லாம் ஃபிளாட் கட்டியதாலோ என்னவோ ஃபிளாட் விலை எல்லாம் எக்கசக்கமாக ஏறிவிட்டது. முன்பு சிக்கதேவராஜ உடையார் 1687 ஆம் ஆண்டு பெங்களூரை முகலாயர்களிடமிருந்து மூன்று லட்சம் ரூபாய்க்கு வாங்கினார் என்று படிக்கும்போது ‘அட’ என்று சொல்ல வைக்கிறது.


பெங்களூரில் பல காடுகள் புதிதாக வளர்ந்துள்ளன. எல்லாம் கான்கிரிட் காடுகள். அடுக்கு மாடி கட்டிடங்கள் வானத்தைத் தொட்டவுடன் பால்கனியில் பனியன், ஜட்டியைக் காயப்போட ஆரம்பிக்கிறார்கள். தினமும் பேப்பரில் “இன்னுமா நீங்க வீடு வாங்கலை?” என்று பிரஷர் கொடுக்கிறார்கள். கடந்த ஒரு வருடமாக ரிசஷன் என்பதால் கட்டிடங்களும் விலையும் ஏறாமல் அப்படியே இருக்கின்றன. சில மாதங்களுக்கு முன் ஒரு பெரிய கட்டிடத்தின் மொட்டை மாடியில் நின்று பார்த்த போது பச்சை நிறம் எப்படி அழிகிறது என்று இயற்கையாகத் தெரிந்தது.


மக்கள் நடைப்பயிற்சிக்கு இயற்கையான காற்றை சுவாசிக்க லால்பாக் நாடுகிறார்கள். சில வாரங்களுக்கு முன் பெங்களூரில் திடீர் என்று நடைப்பயிற்சிக்கு ஆண்டுக் கட்டணம் என்று ஒன்றைக் கொண்டு வந்து, பிறகு பொதுமக்கள் எதிர்ப்பு தெரிவித்தவுடன் ரத்து செய்தார்கள்.


bangalore-techieஹைதர் அலி, தமிழ் நாட்டு தோட்டக்கலை தொழில் புரிந்தவர்களை கொண்டு ஒரு நாற்பது ஏக்கர் நிலத்தை அவர்களிடம் கொடுத்து தோட்டம் அமைக்கச் செய்தான் திப்பு சுல்தான் அதை மேலும் வளப்படுத்தி, உல்லாசமாக இருந்தான். அதுவே இன்றைய லால்பாக்! எவ்வளவோ மரங்கள் உள்ள பெங்களூரில் வேப்பமரம் பார்ப்பது அபூர்வம். லால்பாக்கில் கூட கண்ணுக்கு புலப்படாது. இன்னும் கொஞ்ச நாளில் மரங்களையே பார்ப்பது அபூர்வமாகிவிடும் அபாயம் இருக்கிறது.


1799 நடந்த போரில் திப்பு சுல்த்தான் இறந்த பிறகு, பெங்களூர் இரண்டாயிற்று. மைசூரை, (மைசூர்) மகாராஜாக்களும், ஸ்ரீரங்கப்பட்டினத்தை ஜெனரல் வெல்லெஸ்லியும்(General Wellesley) கைப்பற்றினார்கள். வெல்லெஸ்லி பொழுது போகாமல் திப்பு சுல்தான் அடையாளங்களை ஒன்றுவிடாமல் அழித்தான். ஸ்ரீரங்கப்பட்டினத்தின் ஆறு மலேரியா கொசுக்களால் நிரம்பியிருக்க, பல மலேரியா இறப்புகளுக்குப் பிறகு, பத்து வருடம் கழித்து, பிரிட்டிஷ் படைகள் பெங்களூருக்கு மற்றப்பட்டன. பெங்களூரின் சரித்திரம் கொசுக்களால் மாற்றி எழுதப்பட்டது. அந்த கொசுக்கள் இன்னும் அப்படியே இருக்கிறது. லிப்ட் இல்லாத ஃபிளாட்டில் கூட மாடியில் வந்து கடிக்கிறது.


அடுக்குமாடி குடியிருப்புப் பகுதியில் வாக்கிங் செய்யும் தாத்தாக்களையும் பாட்டிக்களையும் பார்க்கலாம்.


“இரண்டு பேரும் வேலைக்கு போறா, பையன் கப்பல் மாதிரி வீடு வாங்கியிருக்கான். ‘ஏம்பா ஊரில கஷ்டப்படறே அங்கே இருக்கும் வீட்டை வித்துட்டு இங்கேயே வந்து என் கூட இருந்துடேன்’ என்றான். சரி என்று நானும் புறப்புட்டு வந்துட்டேன்” — வாக்கிங் போகும் போது தாத்தாக்கள் பேசிக்கொள்வது.


“மாட்டுப்பெண்ணும் வேலைக்கு போறா, குழந்தையைப் பார்த்துக்க ஆள் இல்லை, அம்மா நீ இங்கே வந்துடேன் என்றான், சரின்னு வந்துட்டேன். இதுக்கு முன்னாடி கலிஃபோர்னியால இருந்தா இப்ப திரும்ப வந்துட்டா…” — இது பாட்டிகள்.


சில மாதம் கழித்து அவர்கள் “என்னவோ சார், நமக்கு பெங்களூர் அவ்வளவா சரிப்பட்டு வரலை, குழந்தை கொஞ்சம் பெரிசாயுடுத்துனா, சொந்த ஊருக்கே போயிடலாம் என்று இருக்கேன்.” என்று பேத்தியோ பேரனோ பெரிசாக வளரக் காத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். தினமும் தபாலில் ஏதாவது கல்யாணப் பத்திரிக்கை வருகிறதா என்று பார்த்துக்கொண்டு, வந்தவுடன் பக்கத்துவீட்டு இரண்டு விட்ட மாமாவாக இருந்தாலும் “இவன் எனக்கு ரொம்ப வேண்டியவன், கட்டாயம் போகணும்” என்று சொல்லிவிட்டு, ஒரு வாரம் டிபன் பாக்ஸ் கட்டுவதிலிருந்து தப்பித்து கொள்கிறார்கள்.


எம்.ஜி.ரோடு, கமர்ஷியல் ஸ்ட்ரீட் பிளாட்பாரங்களில் சன்னாவை தட்டையாக்கி, எலுமிச்சை சாறு வெங்காயம், கொத்துமல்லியுடன் கலந்து, பேப்பரை ஜோக்கர் குல்லா மாதிரி செய்து சென்னா மசாலா என்று தருகிறார்கள். சாப்பிட நன்றாக இருக்கும். சாப்பிட்டபின் நாக்கின் மேல் பகுதி சதை கொஞ்சம் உரியும் அவ்வளவு தான். வீட்டில் கிளி வளர்த்தால் இதைக் கொடுக்கலாம். சீக்கிரம் பேச்சு வரும்.


ஐந்து வருடம் முன்னால் எம்.ஜி.ரோடில் உள்ள ‘ஃபுட் வோர்ல்ட்” வாசலில் “நான் வளர்கிறேன் மம்மி” என்று காம்பிளான் விளம்பரத்தில் வரும் குழந்தை போல் ஒரு சின்ன பெண் (ஏழு அல்லது எட்டு வயசு இருக்கும்) தினமும் சாயந்திரம் ஒரு ரோஜா பூங்கொத்தை வைத்துக்கொண்டு எல்லோரிடமும் ‘ஐந்து ரூபாய்க்கு வாங்கிக்கொள்ளுங்கள்’ என்று ஓயாமல் கெஞ்சிக்கொண்டு இருப்பாள். போன வாரம் சர்ச் ஸ்டீரிட் பக்கம், பப்புக்கு எதிரில் இரட்டை ஜடையுடன் டீன் ஏஜ் பெண்ணுக்கு உரிய அடையாளங்களுடன் ’பூங்கொத்து 10 ரூபாய்’ என்று விற்றுக் கொண்டிருந்தாள். நான் ஐந்து வருஷத்துக்கு முன் பார்த்த அதே பெண். ஐந்து வருஷத்தில் மாறிப்போயிருந்தாள்; பூங்கொத்து விலை மாறியிருக்கிறது. மாறாமல் இருந்தது அவள் கையில் இருந்த இந்த ரோஜா தான்

( நன்றி: சொல்வனம் )

Saturday, November 14, 2009

சென்னையில் அட(டை) மழை!

போன வாரம் சென்னைக்கு சென்ற போது “இந்த மழையில் எதுக்கு வந்தீங்க?” என்று அதிர்ச்சியாக கேட்டார்கள். சென்னை சென்ட்ரல் காலை ஏழு மணிக்கு இருட்டிக்கொண்டு மாலை ஏழு மணி போல இருந்தது. அந்த மழையிலும் பிளாட்பாரத்தில் இழுத்துப் போத்திக்கொண்டு தூங்கிக்கொண்டிருந்தார்கள். வழக்கம் போல் சரவண பவனில் காப்பிக்கு க்யூ. மழை எதிர்த்த வீட்டு ஜிம்மி போல் குலைத்துக்கொண்டு இருந்தது.

“மழையை பார்த்தீங்கல்ல 180க்கு வருதுனா வாங்க” என்ற ஆட்டோவிடம் பேரம் பேசாமல் ஏறி சில தூரம் சென்றவுடன் தான் தெரிந்தது வெளியே 30 செ.மீட்டர் மழை என்றால் ஆட்டோவுக்குள் 60 செ.மீட்டர் என்று.

புகுந்த வீட்டில் காலடி எடுத்து வைத்த பிறகு பழகும் புது பெண்ணை போல எனக்கு மழையுடன் பழக அரை மணி நேரம் ஆனது. முழுக்க நனைந்த பிறகு வீடு வந்து சேர்ந்த பின், கொஞ்ச நேரம் ஜன்னல் வழியே மழையை வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டிருதேன். பிறகு பேண்டை முழங்காலுக்கு மேல் மடித்து பர்முடா மாதிரி ஆக்கிக்கொண்டு வெளியே கிளம்பினேன்.

தி.நகர் மேம்பாலத்துக்கு கீழே பலாப்பழம், வேகவைத்த வேர்கடலை, கர்சீப் எல்லாம் பாலித்தின் உதவியுடன் வியாபாரம் செய்துக்கொண்டிருந்தார்கள்.

இருபது அடிக்கு ஒரு குடையை கவுத்துவைத்து அதில் குடை வியாபாரம் செய்துக்கொண்டிருந்தார்கள். “அறுபது, எழுபது” என்று விற்ற குடைவியாபாரிகள் எல்லோரும் சொட்ட சொட்ட நனைந்திருந்தர்கள். அந்த மழையிலும் “அதோ அந்த பச்சை கலர் கொடுங்க” என்று மக்கள் வாங்கிக்கொண்டிருதார்கள். குடை அன்று சென்னை மக்களின் கை, கால் மாதிரி ஒரு புதிய உறுப்பானது.

பெரிய ஆச்சரியம், இவ்வளவு மழை அடித்தும் பல இடங்களில் அவ்வளவாக தண்ணீர் தேங்கவில்லை, அல்லது சீக்கிரம் வடிந்துவிடுகிறது. ஐந்து வருஷத்துக்கு முன் சும்மா இரண்டு பேர் சேர்ந்து எச்சில் துப்பினாலே குளம் போல தேங்கி நிற்கும்.

தி.நகர் பஸுல்லா ஏரி இன்னும் அப்படியே தான் இருக்கிறது (பஸுல்லா ரோட் என்று எழுத தான் விருப்பம், ஆனால் நான் போன சமயம் ரோட் இல்லை ). மாருதி காரில் செல்பவர்கள் படகு துடுப்பு எடுத்து செல்வது உத்தமம், அதே போல் நுங்கம்பாக்கத்தில் சில பகுதிகள். தி.நகர் பஸ்டாண்ட் குளத்தில் அண்ணா நகர் பஸ் எங்கே என்று தேடிக்கொண்டிருக்கும் போது “சார் சரவணா ஸ்டோர்ஸ் எப்படி போகணும்?” என்று என்னிடம் வழி கேட்டுக்கொண்டு ஒருவர் சென்றார். மழைக்கு அன்று தோல்வி என்றே சொல்லணும்.

ரா.கி.ரங்கராஜன்

ரா.கி.ரங்கராஜன்

சில மாதங்களுக்கு முன் ரா.கி.ரங்கராஜனிடம் பேசிய போது “சுஜாதா Henry Slesar எழுதிய புத்தகத்தை படித்துவிட்டு என்னிடம் தருவதாக சொன்னார்” ஆனால் அதற்குள் அவர் போய்ட்டார். அந்த புத்தகம் கிடைக்குமா ? ” என்றார். அந்த புத்தகம் பற்றி சுஜாதா என்னிடம் பேசியிருக்கார் அதை பற்றி கற்றதும் பெற்றதுமில் எழுதியிருக்கார் என்று நினைக்கிறேன்.

“அதுக்கு என்ன அதை வாங்கி தருகிறேன்” என்று சொல்லியிருந்தேன்.
[%image(20091114-raki_rangarajan.jpg|150|195|Ra Ki RengaRajan)%]

அமேசான் மூலம் வாங்கியிருந்த அந்த புத்தகத்தை அவரிடம் கொடுக்க பஸ்ஸில் சென்றேன். ரோட்டில் உள்ள குளம், குட்டைகளை எல்லாம் கடந்து, பஸ் டிரைவர் பழைய ஜூனியர் விகடனை கிழித்து கிளாஸ் கண்ணாடியை துடைத்துக்கொண்டு அண்ணா நகர் செல்ல ஒரு மணி நேரத்துக்கு மேல் ஆனது. ஐந்து ரூபாய் டிக்கெட்டில் இவ்வளவு நேர பிரயாணமா? என்று வியந்தேன்

ரா.கி.ரங்கராஜன் வீட்டுக்கு சென்ற போது, அவரும் அவர் மனைவி திருமதி கமலாவும் இருந்தார்கள். வாடகை வீடு, இருந்தாலும் அழகாக வைத்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.

குமுதத்தில் தன் நாற்பது வருஷ அனுபவம், கதை கட்டுரை, தற்போதைய எழுத்தாளர்கள், எஸ்.ஏ.பி, சுஜாதா, குடும்பம் என்று எல்லா விஷயங்களையும் பற்றி கிட்டத்தட்ட மூன்று மணி பேசினோம். இனிய அனுபவம்.

“லைட்ஸ் ஆன் - வினோத்தில் எப்படி கடைசியில் நச்சுனு ஆங்கிலத்தில Quote செய்யறீங்க”

“அது என்ன பிரமாதம், என்னிடம் நிறைய Quotation புத்தகம் இருக்கு, அதுல தேடினா கிடைக்கும், இல்லை நல்ல Quote இருந்தா அதற்கு ஏத்தாப்பல செய்தியை பிடிக்கணும்” என்று சொல்லிவிட்டு அவர் ரூமுக்கு சென்று சின்ன குழந்தை போல தன் எழுதும் ரூம், புத்தகங்கள் என்று எல்லாவற்றையும் காண்பித்தார்.

சின்ன சிலேட்டில் “டிவி பார்” என்று சாக்பிஸால் எழுதி மாட்டப்பட்டிருந்தது.

ரா.கி.ரங்கராஜன் மனைவி திருமதி கமலா பற்றி சில வரிகள் சொல்ல வேண்டும். எப்போதும் சிரித்த முகம், இந்த வயதிலும், சுறுசுறுப்பாக இருக்கிறார். நிறைய படிக்கிறார், “இந்த புத்தகம் படிச்சேன் பாதி புஸ்தகம் அழகாக மொழிபெயர்ப்பு செய்திருக்கிறார்கள், பாதிக்கு மேல சகிக்கலை” என்று ஒளிவு மறைவு இல்லாமல் பேசும் குணம். தன் கணவர் எழுதியவற்றை எல்லாம் ஒழுங்காக அடுக்கி, ஆல்பம் போல சேகரித்து வைத்துள்ளார். ஒரு எழுத்தாளருக்கு இது போல் மனைவி அமைவது மிகவும் அரிது. “சார் நீங்க எழுதிய ‘கடிதம்’ கதையை பற்றி விகடன் தீபாவளி மலரில் நக்கல் அடித்திருக்கார் என்பதை பற்றி கேட்க மறந்துவிட்டேன்.

“சார் உங்களுக்கு சில புத்தகம் எடுத்து வைச்சிருக்கேன், டிவி பக்கம் இருக்கு அதை கொஞ்சம் எடுத்துக்கிட்டு வாங்க, இப்ப எல்லாம் அவ்வளவா நடக்க முடியலை. எனக்கு வயசாயுடுத்து, I am 84 you know ?” என்றார்

புத்தகத்தில் கையெழுத்து போட்டு தந்தார்.

“உங்க ரூமில் “டிவி பார்” என்று சிலேட்டில்..”

“ஓ அதுவா இப்ப எல்லாம் டிவி பார்க்க கூட மறந்து போய்டறேன் ஞாபகம் வெச்சுக்க தான்.”

அவர் கொடுத்த புத்தகங்களை எடுத்துக்கொண்டு கிளம்பும் போது “இதில போட்டுக்கோங்கோ மழையில நனையாம இருக்கும்” என்று அவர்கள் கொடுத்த பிளாஸ்டிக் கவரில் புத்தகங்களை போட்டுக்கொண்டு மழையில் நனைந்து பஸ்டாப் வந்தேன்.

Thursday, November 12, 2009

ராக்கெட் வண்டுகள்

கொங்கு தேர் வாழ்க்கை அஞ்சிறைத் தும்பி!

காமம் செப்பாது, கண்டது மொழிமோ:

பயிலியது கெழீஇய நட்பின், மயில் இயல்,

செறி எயிற்று, அரிவை கூந்தலின்

நறியவும் உளவோ, நீ அறியும் பூவே?”

(குறுந்தொகை -2)

இந்தப் பாடலுக்கு என்ன அர்த்தம் என்று தெரியாது; திருவிளையாடல் படத்தில் சிவாஜி ஏற்ற இறக்கத்துடன் நக்கீரனுக்குப் பாடிக் காண்பிப்பார். ஏதோ ஒரு தமிழ் பரிட்சையில் மனப்பாடம் செய்து, அப்படியே எழுதியதால் சுளையாக 10 மார்க் கிடைத்தது. சங்கத் தமிழ் பாடலையும், சிவாஜியின் நடிப்பையும் பற்றி நான் எதுவும் சொல்லப்போவதில்லை. அவை எல்லாம் உங்களுக்குத் தெரிந்ததுதான்.

சிவாஜிக்கும் வண்டுக்கும் ஏதோ பூர்வ ஜென்ம பந்தம் என்று நினைக்கிறேன். கர்ணன் படத்தில் வரும் வண்டு, கர்ணனாக நடிக்கும் சிவாஜி தொடையில் துளை போடும். ரத்தம், வலி எல்லாம் வரும்; தூங்கிகொண்டிருக்கும் குருவை எழுப்ப கூடாது என்பதற்காகப் பொறுத்துக்கொள்வார். இந்தக் காட்சியில் சிவாஜி வழக்கம்போல் பயங்கரமாக நடித்திருப்பார். வண்டு அந்த நடிப்பைப் பார்த்திருந்தால், துளை போடுவதை நிறுத்தியிருக்கும். வண்டு தொடையைத் துளைபோடுவதில் ஆச்சரியம் எதுவும் இல்லை, பெரிய மரத் தூணையே துளை போடுகிறது; தொடை எம்மாத்திரம்? ஆனால் எப்படி எல்லா நீலம் மாம்பழத்திலும் துளையே போடாமல் உள்ளே நுழைந்துவிடுகிறது என்பதுதான் பெரிய ஆச்சரியம்!.

இந்தக் கட்டுரையில் சொல்லப்போவது வண்டுகள், தேனீக்கள், தும்பிகளைப் பற்றி!

குளவி, அறுபதம், கரும்புசம், பிரமரம் என்று பல பெயர்கள் வண்டுக்கு உண்டு. உயர்ந்த சாதி வண்டுக்கு தும்பி என்று பெயர். சிறுவயதில் வண்டைத் துரத்தி விளையாடுபவர்கள், பெரியவர்கள் ஆனவுடன் பெண்களைத் துரத்த வண்டைத் தூதுவிடுவது தான் மரபு. குறுந்தொகை, ஐங்குறுநூறு, கலித்தொகைப் புலவர்களும், பிரபந்தங்களில் ஆழ்வார்கள் என்று யாரும் இவைகளை விட்டு வைக்கவில்லை.

தேனீக்கள் சுமார் 35 மில்லியன் ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே இருந்ததாகத் சொல்லுகிறார்கள். ஒன்பதாவது படிக்கும்போது தேன் பாட்டில் வாங்கிய போது, அதில் இருந்த ஒரு தேனீக்காக இன்றுவரை மருந்துக்குக் கூட நான் தேன் சாப்பிடுவதில்லை. “என்ன நீங்க குழந்தை மாதிரி..” என்ற கேலிக்கு இடையில் பீ மூவி(Bee Movie) என்கிற கார்டூன் படத்தை சமீபத்தில் விரும்பிப் பார்த்தேன். தேனீக்களின் வாழ்க்கை பற்றிய கார்டூன் படம், தேன் எடுக்கும்போது மடிந்து போகும் தேனீக்கள், தேனைத் திருடும் மனிதர்கள் என்று நகைச்சுவையாகச் சொல்லும் படம்.

சில நாள்கள் முன் எங்கள் வீட்டுக்குள் ஒரு தேனீ நுழைந்துவிட்டது. அதை விரட்ட முற்பட்ட போது குறுக்கும் நெடுக்குமாக ஓடியது. நமக்கு இருக்கும் ஒரே ஆயுதம் நியூஸ் பேப்பர். கொஞ்ச நேரத்தில் நான் சோர்ந்து போகவே என் மீது இரக்கப்பட்டு அதுவாகவே ஜன்னல் கதவு வழியாக பறந்து சென்றது. “அப்பா அது எப்படி அதோட வீட்டுக்கு போகும், அதுக்கு வழி தெரியுமா?” என்றாள் என் மகள்.

பதில் தெரியவில்லை. எவ்வளவோ நூற்றாண்டு காலமாக வாழும் இந்தத் தேனீ எப்படி தன் கூட்டுக்குச் செல்கிறது என்பது பற்றி படிக்க ஆச்சரியமாக இருக்கிறது.

கிபி 16ஆம் நூற்றாண்டு ஆரம்பத்தில் இங்கிலாந்தில் தேனீக்களை ஸ்வீட்டுக்காக இறக்குமதி செய்துள்ளார்கள். கிபி 17ஆம் நூற்றாண்டில் சர்க்கரை வந்துவிட்டாலும் விலை எக்கசக்கமாக இருந்த காரணத்தால் தேன் தேவைப்பட்டது. ஐஸ்கீரிம், குலோப் ஜாமுன், சாக்கலேட், பெப்ஸி இல்லாத வாழ்க்கையை யோசித்துப் பாருங்கள்.

இன்று உலகில் போலார் பிரதேசங்களைத் தவிர மற்ற எல்லா இடங்களிலும் தேனீக்கள் இருக்கின்றன. ஒரு வருடத்துக்கு 1000 மில்லியன் கிலோ தேன் உற்பத்தி செய்கிறார்கள். உலகில் 100 பேருக்கு ஒரு தேன் கூடு இருக்கிறதாம். என்ன தான் சக்கரை வந்தாலும் இன்றும் சர்க்கரைக்குப் பதில் ‘லையன் ஹனி’ சாப்பிடுங்கள் என்று டிவியில் இன்றும் விளம்பரம் வந்துகொண்டு தான் இருக்கிறது.

தேனீக்கள் கூட்டம் கூட்டமாக வாழ்பவை என்று நமக்குத் தெரியும். கூட்டத்துக்கு ராணி தேனீ தான் அரசி, சில ஆண் தேனீக்கள் இனப்பெருக்கதிற்காக, பல ஆயிரம் தேனீக்கள் பணி செய்ய என்று இதன் அமைப்பு. எப்போதும் “உய்ய்ய்ய்ய்ய்” என்று சத்தம் போடும் இவை பீரோமோன்ஸ்(Pheromones) என்ற இராசாயனப் பொருளைக் கொண்டு தகவல்பரிமாற்றம் செய்துகொள்கிறது. திரவமாகத் தயாரிக்கப்பட்டு அவை திரவமாகவோ அல்லது காற்றில் ஆவியாகவோ கலக்க அது மற்ற தேனீக்களுக்கு தகவலாகப் போய்ச்சேருகிறது. நாம் செண்ட் அடித்துக்கொண்டால் மற்றவர்களுக்கு தெரிவது போல என்று வைத்துக்கொள்ளுங்களேன்.

“ஏம்பா அங்கே நிறைய பூக்கள் இருக்கு வாங்க அங்கே போகலாம்” முதல் “இப்பத்தான் அவனை ஒரு கொட்டு கொட்டினேன், அங்கே போகாதீங்க” அல்லது “வாங்க வடிவேலு மாதிரி ஒருத்தர் இருக்கிறார் தர்ம அடி கொடுக்கலாம்” போன்ற அறிவிப்பு வரை எல்லாத் தகவல்களையும் வெவ்வேறு சேர்மம்(compound) கொண்டு பரிமாறிக்கொள்கின்றன. தேனீக்களின் முன் இருக்கும் கொடுக்கு ஆண்டனா போல அந்தத் தகவலை பெற்றுக்கொள்ள உபயோகமாக இருக்கிறது. இந்த ரசாயனப் பொருள்களில் சிக்கலான வேதிப்பொருள் சேர்மங்கள்(complex compounds) இருக்கின்றன. உதாரணத்துக்கு, ‘அபாயம்’ என்று தெரிவிக்கும் செய்தியில் நாற்பதுக்கும் மேற்பட்ட வேதிப்பொருள் சேர்மங்கள் இருக்கின்றதாம். அந்த லிஸ்டை கொடுத்தால் எனக்கு “அபாயம்” எச்சரிக்கையை வந்துவிடும்.

தேன்கூட்டை உற்றுப் பார்த்தால் அதில் பல தேனீக்கள் டான்ஸ் ஆடுவதை நீங்கள் பார்த்திருப்பீர்கள். இந்த டான்ஸும் ஒரு வகை தகவல் பரிமாற்ற உத்தி. “என்ன நீ இன்னும் சாப்பிடலையா?” இன்னிக்கு காலைல குப்புசாமி வீட்டுக்குப் பக்கத்திலதான் பிரேக் ஃபாஸ்ட் சாப்பிட்டேன்” என்று வீட்டுக்குத் திரும்பிவரும் தேனீக்களூக்கு வாகிள் டான்ஸ்(Waggle Dance) மூலம் எங்கே உணவு இருக்கிறது என்று சொல்லுகிறது. எளிமையாக சொல்ல முடிகிறதா என்று பார்க்கிறேன்.



தேனீ வட்ட வடிவில் டான்ஸ் ஆடினால் உணவு பக்கத்தில் சுமார் 200 அடிக்குள் என்று அர்த்தம். உணவு ரொம்ப தூரத்தில் இருந்தால், தேனீ, தான் சாப்பிட்ட தேனை கொஞ்சம் சாம்பிளுக்கு மற்ற தேனீக்களுக்குக் கொடுத்து இந்த மாதிரி தேன் எங்கே கிடைக்கிறது என்று டான்ஸ் ஆடிக் காண்பிக்கிறதாம். அதைப் புரிந்துகொண்ட தேனீக்கள் உணவு இருக்கும் இடத்தைத் தேடி செல்கிறது. டான்ஸில் எப்படி தகவல் சொல்ல முடியும்?

வாகிள் டான்ஸில் முதலில் தேனீ நேர்க்கோட்டில் போகிறது, பிறகு திரும்பி வந்த இடத்துக்கே ஒரு லூப் அடிக்கிறது. திரும்ப நேர்க்கோட்டில் சென்று பிறகு அதே மாதிரி போய் அடுத்தப் பக்கம் லூப் அடிக்கிறது. பார்க்க எட்டு மாதிரி இருக்கும். லைசன்ஸ் வாங்கும்போது எட்டு போடுவோமே அது மாதிரி போட்டுக் காண்பிக்கிறது.

தாங்கள் இருக்கும் கூடு, சூரியன் இருக்கும் திசை, மற்றும் டான்ஸ் மூலம் போட்ட நேர்க்கோடு இதை வைத்துக்கொண்டு எந்தக் கோணத்தில் உணவு இருக்கிறது என்பதை மற்ற தேனீகளுக்குக் காண்பிக்கிறது.(இந்த யூட்யூப் வீடியோவைப் பார்த்தால் உங்களுக்கே விளங்கும்) ஒரு எட்டு போட எவ்வளவு முறை அடிவயிற்றை ஆட்டுகிறது, எட்டு போட எவ்வளவு நேரம் ஆகிறது போன்ற தகவல்களைக் கொண்டு மற்ற தேனீக்கள் உணவு எவ்வளவு தொலைவில் இருக்கிறது என்பதை கணக்கு செய்யுமாம். தேனீகளின் இந்த டான்ஸை கண்டுபிடித்ததற்காக கார்ல் வோன் ஃபிரிஸ்ச் (Karl von Frisch) என்பவர் 1973 ஆம் ஆண்டு நோபல்பரிசு வாங்கினார். இந்தக் கண்டுபிடிப்பில் சர்ச்சைகள் இல்லாமல் இல்லை.



அரிஸ்டாட்டில் காலத்திலிருந்து ஆராய்ச்சியாளர்கள் தேனீக்கள் டான்ஸ் ஆடுவதில் ஆர்வத்தைக் காட்டிவருகிறார்கள். வென்னர்(Wenner) என்பவர், “கார்ல் வோன் ஃபிரிஸ்ச் டான்ஸ் பற்றிச் சொல்லுவது சரி அல்ல. தேனீக்கள் டான்ஸ் ஆடுவது உண்மை, ஆனால் அவை திரும்பி வரும் போது காலப் பின்னடைவு ( time lag ) இருக்கிறது. அதனால் டான்ஸ் ஆடி உணவு இருக்கும் இடத்தைச் சொல்லுகிறது என்பது எல்லாம் கிடையாது, அவை வாசனையை வைத்துத்தான் உணவைக் கண்டுபிடிக்கிறது,” என்கிறார். தேனீக்கள் டான்ஸ் மற்றும் வாசனை இரண்டும் உபயோகப்படுத்துகிறது என்று தோன்றுகிறது.

ஒரு வேளாண்மை ஆராய்ச்சி நிறுவனம் தேனீக்கள் உணவுக்குச் செல்வதை ரேடர் மூலம் ஆராய்ந்திருக்கிறார்கள். அதில், ‘டான்ஸ் ஆடிவிட்டு அவை உடனே உணவு இருக்கும் இடத்துக்கு செல்கின்றன’ என்று கண்டுபிடித்திருக்கிறார்கள். அப்படிப் போகும்போது காற்றின் போக்கிற்கு ஏற்றவாறு தங்கள் போகும் திசையைச் சரிசெய்துகொள்கிறது. அது மட்டும் இல்லை, போகும்போது நிலத்தில் உள்ள அடையாளங்களையும், சூரியனையும் பார்த்து திசையை முடிவு செய்கிறது. உணவு இருக்கும் இடத்துக்குச் சென்றபின் ஐந்து அல்லது ஆறு மீட்டர் சுற்றளவில் உணவு எங்கே என்று தேட ஆரம்பிக்கிறது. இருபது முதல் முப்பது முறை வட்டமடித்து உணவைக் கண்டுபிடிக்கிறது. நாம் ஒரு தெருவிற்குச் சென்று சுற்றிச் சுற்றி அட்ரஸ் கண்டுபிடிப்பது இல்லையா, அதே போலத்தான்.



இந்த ஆராய்ச்சிக்கு மிக மிகச் சின்னதான டிரான்ஸ்பாண்டரை உருவாக்கி தேனீக்கள் அவைகளை எடுத்துச் செல்ல வைத்து ரேடார் மூலம் ஆராய்ச்சியாளர்கள் அவைகளைக் கண்காணித்துள்ளார்கள். என்னதான் கண்டுபிடித்தாலும், இருட்டில் டான்ஸ் ஆடினால் எப்படி மற்ற தேனீக்களுக்கு அது புரிகிறது என்பது ஒரு பெரிய ஆச்சரியம்தான்!

இந்த டான்ஸ் மட்டும் அல்லாமல் தேனீக்கள் தங்கள் கூட்டுக்கு வரும் பாதையை பல விதங்களில் நினைவு வைத்துக்கொள்கின்றன. போன ஜென்மத்தில் தேனீக்கள் எல்லாம் கணக்கு வாத்தியார்களாக இருந்திருப்பார்கள் என்று நினைக்கிறேன். அட ஜோக் இல்லை, உண்மை.

இதற்கும் ஆராய்ச்சி செய்துள்ளார்கள். தேனீக்கள் நிலத்தில் நான்கு அடையாளங்களை நினைவு வைத்துக்கொள்கின்றன என்று கண்டுபிடித்துள்ளார்கள். சமீபத்தில் தேனீக்களுக்கு எண்ணக் கூட தெரிகிறது என்றும் கண்டுபிடித்துள்ளார்கள். ஒரு இடத்தில் Y வடிவில் மூன்று புள்ளி, மற்றொரு இடத்தில் அதே Y வடிவில் நான்கு புள்ளியை வைத்து ஏதாவது ஒரு Yக்குப் பின்னால் உணவு வைத்துள்ளார்கள். முதலில் எந்த Yக்குப் பின்னால் உணவு இருக்கிறது என்று தேனீக்கள் கண்டுபிடிக்கின்றன. உதாரணத்துக்கு மூன்று புள்ளி உள்ள Yக்குப் பின்னால் உணவு என்று வைத்துக்கொள்ளுங்கள். தேனீக்கள் அவைகளை நோக்கியே போகின்றன. புள்ளிகளைக் கூட்டி, குறைத்து, ஸ்டார் வடிவில் புள்ளிகளைப் போட்டு, கலரை வித்தியாசப்படுத்தி தேனீக்களை ஏமாற்றப் பார்த்திருக்கிறார்கள். முடியவில்லையாம்.

தங்கள் கூடு, சூரியன் இருக்கும் திசை, கோணம் ஆகியவற்றை வைத்து தாங்கள் இருக்கும் இடத்தைக் கண்டுபிடிக்கின்றன என்று பார்த்தோம். அதனால் வெளியே சென்ற அரை மணி நேரத்தில் வீட்டுக்குத் திரும்ப வேண்டும், இல்லை சூரியன் இருக்கும் திசை மாறிவிடும்!. தேனீக்கள் காற்று அதிகமாக இல்லாத போது உயரப் பறந்து செல்கின்றன. எவ்வளவு உயரப் பறந்தாலும், கோணங்களை மறப்பதில்லை. தீடீரென்று மேக மூட்டம், அதே சமயம் காற்று அதிகமாக வந்தால் தாழ்வாகப் பறந்து நிலத்தில் சில அடையாளங்களைக் கொண்டு, வந்த வழியைக் கண்டுபிடிக்கிறது. நிலத்தில் உள்ள வடிவங்கள், நிறம், வாசனை, சத்தம் எல்லாவற்றையும் அவற்றால் கண்டுபிடிக்க முடியுமாம்.

இந்தத் தேனீக்களை தற்போது போர்களில் உபயோகப்படுத்த ஆராய்ச்சி செய்கிறார்களாம். விஞ்ஞான கதைகளில் தான் இந்த மாதிரி கேள்விப்பட்டிருக்கிறோம் ஆனால் இன்னும் சில வருடங்களில் இது உண்மையாக நடக்கக்கூடும் சாத்தியக்கூறுகள் இருக்கிறது. அமெரிக்க இராணுவ ஆராய்ச்சியாளர்கள் லார்வா(larva) புழுக்களாக இருக்கும் போதே சின்ன சின்ன வயர்களை அதன் உள்ளே செலுத்துகிறார்களாம். பிறகு அந்த வயர்களுடன் வண்டோ அல்லது வேறு ஏதாவது பூச்சியோக வளர்கிறது. வளர்ந்த பின் அதனுடைய தசை, மூளை மற்ற பாகங்கள் எல்லாம் வயர்களுடன் கூடிய சர்க்கியூட்!.

வண்டுகள் மற்றும் பூச்சிகள் அனிச்சைச் செயல் (reflex) மூலம் தான் இயங்குகிறது. இது எல்லாம் பூச்சியியல் வல்லுநர்களுக்கு(entomologists) அத்துப்படி. இந்தப் பூச்சிகளை எப்படி இயக்கலாம் என்று அவர்களுக்கு தெரியும். உதாரணத்துக்கு கழுத்துப் பகுதியில் சின்னதாகத் தூண்டி விட்டால் வண்டு வலது பக்கமோ, இடது பக்கமோ ஒரு ரவுண்ட் அடிக்கும். சின்னதாக ஒரு ரேடியோ ரிசீவரை வண்டு பின்புறம் பதிய வைத்தால் ரிமோட் கண்ட்ரோல் மூலம் வண்டை வட்டமாகப் போகவைக்க முடியும்.

சில வண்டுகள் பறக்கும்முன் தங்களைத் தாங்களே சூடேற்றிக்கொள்ள சிறகுகளை ஐந்து நிமிடம் அடித்துக்கொள்ளுமாம். ஆராய்ச்சியாளர்கள் ஐந்து நிமிடம் காத்திருக்க முடியாமல், சின்ன ஹீட்டரை வண்டுக்குள் பதிய வைத்துள்ளார்கள். சீக்கிரம் டேக்காப் செய்ய!.

சரி வண்டுக்குள் இந்த மாதிரி எல்லாம் வைத்தால் வெயிட் அதிகமாகி அவை பறக்க முடியுமா என்று நினைப்பவர்களுக்கு– அவைகளைத் தூக்கி செல்ல ஹீலியம் பலூன்கள் வைத்துள்ளர்களாம். இன்னும் கொஞ்ச நாளில் சென்சர்கள் வைத்து பறக்கவிடத் திட்டமிட்டுள்ளார்களாம். இனிமேல் வீட்டுகுள் வண்டு வந்தால் டிரஸ் பண்ணிக்கொண்டு துரத்த வேண்டும். யாருக்கு தெரியும் அதன் மூக்கில் சின்ன கேமரா இருந்தாலும் இருக்கு.
தே மருவு பொழில் இடத்து மலர்ந்த போதைத்

தேன்-அதனை வாய்மடுத்து உன் பெடையும் நீயும்,

பூ மருவி இனிது அமர்ந்து, பொறியில் ஆர்ந்த

அறு கால் சிறு வண்டே! தொழுதேன் உன்னை,

ஆ மருவி நிரை மேய்த்த அமரர்-கோமான்

அணி அழுந்தூர் நின்றானுக்கு இன்றே சென்று,

நீ மருவி, அஞ்சாதே நின்று ஓர் மாது

நின் நயந்தாள் என்று இறையே இயம்பிக் காணே.

[திருநெடுந்தாண்டகம், 2077, 26 ]

மேலே உள்ளது பதம் பிரித்த பாடல். இரண்டு முறை படித்தால் அர்த்தம் புரியும்.

சோலை மலர்கள் நிறைந்த இடத்தில் தேனைப் உண்டு பெண் வண்டுடன் மலர்களில் இனிதாகப் புணர்ந்து மகரந்தத்துகள்கள் மிகுதியாகப் படியப் பெற்ற, ஆறு கால்களையுடைய சிறிய வண்டே, உன்னை வணங்குகிறேன். மாடுகளை விரும்பி மேய்த்தவன்; தேவர்களுக்கு தலைவன்; அழகிய திருவழுந்தூரில் நிற்பவனிடம் பயப்படாமல் சென்று “ஒரு பெண் உன்மேல் ஆசையாக இருக்கிறாள்” என்று சொல் என்று திருமங்கையாழ்வார் திருநெடுந்தாண்டகத்தில் வண்டை பெருமாளிடம் தூது அனுப்புகிறார், நாம் அவைகளின் மீது ராக்கெட் வைத்து அனுப்புகிறோம்.

(ஓவியங்கள்: தேசிகன்)

( நன்றி: சொல்வனம்)

Friday, October 30, 2009

ஆட்டோவில் போன அசோகமித்திரன்

ami


சுஜாதாவின் புத்தகங்களை விழுந்து விழுந்து படித்துக்கொண்டிருந்த காலத்தில் என் கல்லூரி நண்பன் மார்டின், “‘ராஜாஜி சினிமாவுக்குப் போனார்’ என்ற அசோகமித்திரன் கட்டுரையை படிச்சு பாருங்க தேசிகன், நகைச்சுவையா இருக்கும்,” என்றார்.


‘எந்தப் புத்தகத்தில் அந்தக் கட்டுரை இருக்கிறது என்ற கேள்விக்கு மார்டினால் சரியாக பதில் சொல்ல முடியவில்லை. “கலைஞன் பதிப்பகத்தில் எதோ ஒரு கட்டுரை தொகுப்பு” என்று மட்டும் க்ளூ கொடுத்தார். 




அந்தக் கட்டுரையை எப்படியாவது தேடிப் படிக்க வேண்டும் என்று நினைத்துக்கொண்டேன். கல்லூரிப் படிப்பு முடித்துவிட்டு சென்னை வந்த சமயம் அந்தக் கட்டுரையைத் தேட ஆரம்பித்தேன். (அந்தக் காலத்தில் கூகிள் கிடையாது ). கலைஞன் பதிப்பகத்தில் அந்தப் புத்தகத்தைத் தேடி அலைந்து, கடைசியில் கண்ணதாசன் பதிப்பகத்தின் வாசலில் கண்ணதாசன் குடும்பத்தார் செய்யும் செட்டியார் ஸ்பெஷல் உணவு வகைகளை சாப்பிட்டுவிட்டு வந்தேன்.


சில வருடங்களுக்கு முன்பு கிழக்கு பதிப்பகம் ‘அசோகமித்திரன் கட்டுரைகள்’ முழுத் தொகுதியை கொண்டுவந்த போது அந்தக் கட்டுரைக்காகவே புத்தகத்தை வாங்கி முதலில் அந்தக் கட்டுரையைத் தேடிப் படித்தேன். படிக்காதவர்கள் இனியாவது அந்த கட்டுரையைப் படிக்க சிபாரிசு செய்கிறேன்.


இந்தக் கட்டுரையைப் படிக்கும்முன்பே அசோகமித்திரனை உயிர்மை ஒர் ஆண்டு நிறைவு நிகழ்ச்சியில் அவரை முதன்முதலாகப் பார்த்தேன். கணையாழி ஆரம்பித்த காலத்தில் நிகழ்ந்த அனுபவங்களை நகைச்சுவையாக அன்று பேசியது இன்றும் நினைவு இருக்கிறது. உடம்புதான் லாரல் போல, ஆனால் அவர் பேச்சில் நகைச்சுவை, ஹார்டி அளவு இருக்கும். அன்று நகைச்சுவையாகப் பேசும்போது ஒர் இடத்தில் கூட அவர் சிரிக்கவில்லை. மனதில் பட்டதை பாசாங்கு இல்லாமல் சொல்லிவிடுவார்.


நல்ல கட்டுரை ஒரு நல்ல சிறுகதையைப் படித்த அனுபவத்தைத் தரவேண்டும். அசோகமித்திரன் கட்டுரைகள் இந்த அனுபவத்தைத் தரும். அவரின் பல கட்டுரைகளில் உள்ள குறிப்புகள் கதை, நாவல் எழுதுபவர்களுக்கு நிச்சயம் உதவும்.


“ஒரு பார்வையில் சென்னை நகரம்” ( கவிதா வெளியீடு ) என்ற புத்தகத்தை இதுவரை நீங்கள் படிக்கவில்லை என்றால் அடுத்த 24 மணிநேரத்துக்குள் அதை வாங்கிப் படியுங்கள். 1948ல் ரங்கநாதன் தெரு எப்படி இருந்தது, தாமோதர ரெட்டி தெருவில் நரி உலாவும், போன்ற தகவல்கள் சுவாரசியம். இந்தக் கட்டுரைகள் எல்லாம் அசோகமித்திரன் கட்டுரைகள் முழு தொகுதியில் இல்லை என்பது எனக்கு வருத்தம்தான். ஆனால் அவை அந்தக் கட்டுரை தொகுதியில் இருந்தால்– இப்பொழுதே அந்தப் பெரிய புத்தகங்களின் பக்கங்களைத் திருப்பியபின், கை கட்டைவிரல் முட்டிக்கு அயோடக்ஸ் தேவைப்படுகிறது; இந்தக் கட்டுரைகளையும் சேர்ந்த்திருந்தால், புத்தூர் கட்டுதான் போட்டிருக்க வேண்டும். அந்த விதத்தில் மகிழ்ச்சியே.


அவருடைய பல சமகால, மற்றும் இன்றைய இளம் எழுத்தாளர்கள் பலருடைய படைப்புகளில் அசோகமித்திரன் தாக்கத்தைப் பார்க்கலாம். அசோகமித்திரன் (ஆரம்பக்) கதைகளில் பெரும்பாலும் ஆங்கில எழுத்தாளர்களின் தாக்கம் அதிகமாக இருப்பதை பார்க்கிறேன். சில நாட்கள் முன் இவரின் ஆரம்பச் சிறுகதைகளைப் படிக்கும் போது, பல படர்க்கையில்(3rd person) இருப்பதைப் பார்க்க முடிகிறது. சுஜாதாவின் ஆரம்பச் சிறுகதைகள் எல்லாம் படர்க்கையில் இல்லாமல், அதிகமாக ‘நான்’ என்று, தன்மையில்(1st Person) இருப்பதைப் பார்க்கலாம். ஆரம்ப சிறுகதை எழுத்தாளனுக்கு படர்க்கையில் எழுதுவது ரொம்ப கஷ்டமானது என்பது என் எண்ணம்.


சில மாதங்கள் முன்பு “உரையாடல்கள் - அசோகமித்திரன்” ( விருட்சம் வெளியீடு ) புத்தகத்தைப் படிக்க நேர்ந்தது. அசோகமித்திரன் நேர்காணல்களின் தொகுப்பு இந்தப் புத்தகம், இதில் பல கேள்விகள் ரிப்பீட்டாக இருந்தாலும், பல்வேறு சமயங்களில் பதில்கள் வித்தியாசப்படுவதைப் பார்க்க முடிகிறது. அந்தப் புத்தகத்தில் என்னைக் கவர்ந்தது 91ஆம் பக்கத்தில் இருக்கும் “நாடகம் உருவான நாடகம்” என்ற தலைப்பில் இவர் எழுதிய நாடக அனுபவம். [ பின் இணைப்பாகக் கொடுத்திருக்கிறேன் ]


கடந்த 58 வருட காலமாக தமிழில் எழுதி வந்திருக்கிறார், அதில் 43 வருடங்கள் முழு நேர எழுத்தாளராகவே வாழ்க்கையை நடத்தி வந்திருக்கிறார். இவரை போலவே இவர் எழுத்துக்களும் எளிமையாக இருந்திருக்கிறது. தமிழகத்தில் செலிபிரிட்டியாக கொண்டாடப்படும் எழுத்தாளர்கள் பலர் காரோ ஸ்கூட்டரோ வாங்குவது, அவர்கள் எழுதுவதுடன், வேறு வேலை பார்த்து அங்கு ஒன்றாம் தேதி கிடைக்கும் சம்பளத்தில்தான்.!ஆகவே அசோகமித்திரன் முழு நேரம் தமிழ் எழுத்தாளராக இருந்திருப்பது ஒரு பெரிய சாதனை என்று சொல்வேன்.


வேறு வேலை எதுவும் தேடவில்லையா என்ற கேள்விக்கு, “யாரும் தரவில்லை. எனக்கும் கேட்கத் தெரியவில்லை என்று கூற வேண்டும். ஒரு முறை முனைந்து ஒருவரிடம் சென்றேன். எல்லாம் நம் சாவிதான். அப்போது தான் ‘தினமணி கதிர்’ பொறுப்பேற்றிருந்தார். வா வந்து சேர்” என்றார்.


”கணையாழி என்று டில்லிக்காரர் பத்திரிகை ஒன்று இருக்கிறது, அதை நான் பார்த்துக் கொள்கிறேன்.எனக்கு அதில் வருவது மாதம் ஐம்பது, நூறு தான் என்றாலும் என்னையே நம்பியிருக்கிறார்கள். நான் அதையும் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும். அது எந்த விதத்திலும் கதிரின் பாதையில் குறுக்கிடாது” என்றேன்.


சாவியால் அதை ஒப்புக்கொள்ள முடியவில்லை.


“ஆனால் சில ஆண்டுகளுக்குள் கணையாழியின் உரிமையாளரே, தினமணி நிறுவனத்தில் சேர்ந்து பணி செய்து வந்தது வாழ்க்கையின் Dramatic irony என்று தான் கூற வேண்டும்.” என்கிறார்.


அசோகமித்திரன் ஏன் சினிமாவிற்குள் போக முடியவில்லை அல்லது போகவில்லை என்று கேள்விக்கு விடை இல்லை. இத்தனைக்கும் இவர் ஜெமினியில் பொதுஜனத் தொடர்புப் பிரிவில் உதவியாளராக சேர்ந்து அதிகாரியானவர். தமிழ் சினிமா இவரின் எழுத்துகளை உபயோகப்படுத்தத் தவறிவிட்டது என்றுதான் கூற வேண்டும்.


சுஜாதா காலமான போது, அஞ்சலி செலுத்த அசோகமித்திரன் வந்திருந்தார். இரண்டாம் முறையாகப் பார்த்தேன். மத்தியான வேளையில் சென்னை வெயிலுக்குக் களைத்துப் போயிருந்தார். வீட்டுக்கு கிளம்பியவர், முடியாமல் மயக்கத்தில் அப்படியே தரையில் உட்கார்ந்துவிட்டார். உடனே சிலர் அவருக்கு தண்ணீர் எடுத்துவந்து கொடுத்தார்கள். கொடுத்தவர்களுக்கு நிச்சயம் அவர் அசோகமித்திரன் என்று தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. தண்ணீர் அருந்திவிட்டு சற்று ஆசுவாசப்படுத்திக் கொண்டு, “வேளச்சேரிக்கு போகணும், பஸ்டாண்ட் வரை யாராவது கொண்டு விட முடியுமா ?” என்று கூட்டத்தைப் பார்த்து கேட்டதை இன்றும் என்னால் மறக்க முடியவில்லை.


அங்கிருந்த ஒரு பிரபல டைரக்டர், “இவர் தமிழ்நாட்டின் Hemingway. இவருக்கா இந்த நிலமை ?” என்றார்.


எதையும் வித்தியாசமாகச் செய்யும் ஒரு டைரக்டர் இவருக்கு ஒரு ஆட்டோ பிடித்து கொடுத்தார்.


எழுதிப் பிழைப்பதில் உள்ள சிரமங்கள்? என்ற கேள்விக்கு இவரின் ஒரு வரி பதில்:
“எல்லாச் சிரமங்களையும் துயரங்களையும் அனுபவித்தாயிற்று”


[பின் இணைப்பு]


நாடகம் உருவான நாடகம்


என் படைப்பைப் பிறருடன் பகிர்ந்து கொள்ளக் கூடியதாக முதலில் நிகழ்ந்தது, ஒரு வானொலி நாடகத்தின் மூலம்.


நான் சென்னை வந்த ஆண்டு அகில இந்திய வானொலி, ஒரு முழு நீள நாடகப் போட்டி நடத்தப் போவதாக அறிவித்தது. அப்போது எங்கள் வீட்டில் ரேடியோ கிடையாது. மேடை நாடகம் என சிறு சிறு நாடகங்கள் மூன்று எழுதியிருந்தாலும் எனக்கு அவை பற்றி நம்பிக்கை இல்லை. அந்த நேரத்தில் இந்த வானொலிப் போட்டி பற்றிய அறிவிப்பு.


இரண்டு மூன்று மாதங்கள் தடுமாறித் தவித்துக் ashokamitranதிண்டாடினேன். கடைசித் தேதிக்கு மூன்று நாட்கள் முன்புதான் ஒரு வடிவம் பற்றி எனக்குத் தெளிவு கிடைத்தது. சுமார் 100 பக்கங்கள் ஒரு இரவில் எழுதினேன். பொழுது விடிந்தது. கடைசித் தேதி, சனிக்கிழமை, காலையிலிருந்து பலத்த மழை.


குடிக்கத் தண்ணீர் இல்லாமல் தவித்த சென்னை நகரம் இந்தப் பெருமழையை மிகுந்த மகிழ்ச்சியோடு அனுபவித்துக்கொண்டிருந்த போது, நான் மட்டும் கவலையில் இருந்தேன். சுமார் 150 பக்கக் கையெழுத்துப் பிரதியை எப்படி ஈரமாகாமல் வானொலி நிலையத்தில் கொண்டுபோய்ச் சேர்ப்பது?


அந்த நாளில் பிளாஸ்டிக், பாலிதீன் முதலியன கிடையாது. கண்ணாடிக் காகிதம் என்று அழைக்கப்படும் செல்லஃபேன் தாள்தான். அது கிழிந்துவிடும். மேலும் ஒரு தடிமனான காதிதக் கட்டைச் சுற்றிக் கட்டுமளவுக்கு சட்டென்று கிடைக்காது.


எனக்கு இன்னொரு கவலையும் கூட; நூற்றைம்பது பக்க நாடகத்துக்கு என்னிடமுள்ளது ஒரே ஒரு பிரதிதான். அந்த நாளில் போட்டோ காப்பியிங் கிடையாது. கார்பன் தாள் வைத்து எழுதலாமே என்று கேட்கக் கூடும். இங்க் பேனாவில் கார்பன் பிரதி சரியாக வராது. அந்த நாளில் பால்பாயிண்ட் பேனா கிடையாது. பென்சில் கொண்டு எழுதலாம்.


ஆனால் பென்சில் எழுதப்பட்ட படைப்பு, பத்திரிகைக்கோ அல்லது பிரசுரத்துக்கோ அனுப்பினால் ஏற்கப்படாது. அதனால் என் கைவசமுள்ள நாடகப் பிரதியை நான் கொடுத்துவிட்டால் நாடகம் போனது போனதுதான். தொலைய வேண்டுமென்றில்லை பரிசு பெறாவிட்டல் கூட ஆசிரியர்களுக்குத் திருப்பி அனுப்புவதாக எந்த உத்திரவாதமும் கிடையாது.


பெரிய மழை இன்னும் பெரிய மழையாகக் கொட்டிக் கொண்டிருந்தது. நாடகப் பிரதியை, வேறு நிறைய தாள்களில் சுற்றிக் கட்டி ஒரு கான்வாஸ் பையினுள் போட்டு கொண்டு அத்தனையும் இடுப்பில் பாண்டினுள் சொருகிக் கொண்டு கிளம்பினேன். என் ஷர்ட், உள் பனியன் இரண்டும் நாடகப் பிரதியை மழையிலிருந்து காக்க வேண்டும்.


அந்த நாளில் சென்னை வானொலி, எழும்பூர் கண் மருத்துவமனைக்கு எதிரில் இருந்தது. நான் குடை பிடித்துக் கொண்டு அன்றைய சாலைப் பள்ளம், மேடு, சேறு சகதியைச் சமாளித்து என் யுத்தகால சைக்கிளில் வானொலி நிலையம் அடைந்தபோது பகல் மணி மூன்று. எங்கு யாரைக் கேட்பது என்று தெரியவில்லை. அங்கு என் கண்ணுக்குக் கிடைத்த நான்கைந்து பேருக்கு நாடகப் போட்டி பற்றி எதும் தெரியாது.


“இதெல்லாம் இங்கே கிடையாதுப்பா, இங்கே வெறும் ரிகார்டிங்கு மட்டும் தான். நீ வேணும்னா ’வானொலி’ ஆபீஸுக்கு போய்க் கேளு”


“இது தானே வானொலி ஆபீஸ் ? “


“இல்லை இல்லை, அது சாந்தோம்லே இருக்கு. அங்கே சர்ச் இருக்கில்லே. அங்கே போய்க் கேளு”


எனக்கு முதலில் சாந்தோம் எங்கிருக்கிறது என்று விசாரிக்க வேண்டியிருந்தது. அந்த நாளில் வானொலி நிகழ்ச்சிகளைத் தெரிவிக்கும் அட்டவணை போல வரும் ஒரு வெளியீட்டுக்கு ‘வானொலி’ என்று பெயர். அதன் அலுவலகத்துக்குக்தான் என்னைப் போகச் சொல்லியிருந்தார்கள்.


அந்தக் கொட்டும் மழையில் எழும்பூரிலிருந்து சாந்தோமுக்கு சைக்கிளில் செல்ல நிறைய நேரம் பிடித்தது. ஒரு மாதிரி விசாரித்துப் போய்ச் சேர்ந்து விட்டேன். மணி ஐந்து. ஆனால் நாலரைக்கே எல்லோரும் வீட்டுக்குப் போய் விட்டார்கள், மழையின் காரணமாக.


அங்கிருந்த ஒரு காவல்காரரிடம் கையெழுத்துப் பிரதியைக் கொடுத்தேன். அடுத்த நாள் காலை அதை அவர் யாரிடம் கொடுத்தாலும் அது முந்தைய தினமே வந்து சேர்ந்தது என்று சொல்லக் கேட்டுக்கொண்டேன். ஆனால் அந்த நுணுக்கமெல்லாம் அவர் நினைவில் வைத்திருப்பார் என்று எனக்கு அப்போது நம்பிக்கை இல்லை. மழை கொட்டிக்கொண்டே இருந்தது.


போட்டி முடிவுகள் அறிவிக்க ஒராண்டு பிடித்தது. என் பெயர் பத்திரிக்கையில் வந்திருப்பதை என் மேலதிகாரி பி.பி.நம்பியார் சொன்னார். நாடகத்தின் பெயர் ‘அன்பின் பரிசு’; அதற்கு பரிசு. !


எனக்குப் பரிசு வேண்டாம், நாடகப் பிரதி ஒன்று கொடுத்தால் போதும் என்று வானொலி நிலையத்துக்கு எழுதினேன். பரிசு ரூ 300/-, பிரதி ஒன்று, இரண்டும் கிடைத்தன.


நாடகம் 1954இல் ஒலிபரப்பப்பட்டது. அது இன்னொரு கதை.


( தினமணி கதிர், 25.7.99 )


( நன்றி: சொல்வனம் )

Saturday, October 17, 2009

திருவரங்கத்தமுதனார் திருமாளிகை

[%image(20091017-amudanar_sanadhi.gif|144|192|null)%]

அப்பா ரிடையர் ஆன பிறகு தினமும் ராமானுஜ நூற்றந்தாதியை சேவித்து(படித்து) வந்தார். நான் சென்னையிலிரருந்து திருச்சிக்கு வாரயிறுதியில் போகும் போது, வீட்டுக்குள் நுழைந்தவுடன், ராமானுஜ நூற்றந்தாதி புத்தகத்தை என் கையில் கொடுத்து “முழுவதும் கடம்(மனப்பாடம்) செய்துட்டேன், சேவிக்கிறேன், சரியா இருக்கா பார்” என்று வாரம் தவறாது சின்ன குழந்தை போல கேட்பார்.

ஆச்சாரியன் திருவடியை அடைவதற்கு சில மணி நேரம் முன்பு என் அம்மாவிடம் “அடுத்த பத்து நாளைக்கு சேர்த்து இன்றே சேவித்துவிட்டேன்” என்று சொன்னதை பற்றி யோசிப்பதுண்டு.

“திருவரங்கத்தமுதனார் சன்னதி சக்கரத்தாழ்வார் சன்னதியில் எங்கோ ஒரு மூலையில் யாரும் கவனிக்கப்படாமல் இருக்கு, அதை ராமானுஜர் சன்னதியில வைப்பது தான் சரியாக இருக்கும்” என்று என்னிடம் அடிக்கடி சொல்லியிருக்கிறார். ஒரு முறை “எப்பவாவது உனக்கு டைம் கிடைச்சா அவரை பற்றி எழுது” என்றார். அவர் இறந்து போய் பத்து வருஷம் கழித்து இப்போது தான் அவர் ஆசையை என்னால் நிறைவேற்ற முடிந்தது.

திருவரங்கத்தமுதனார் பற்றி குறிப்புகள் அதிகம் கிடையாது.அனேகமாக எல்லா ராமானுஜர் வாழ்க்கை வரலாற்று புத்தகங்களிலும் இவரை பற்றி எதுவும் சொல்லப்படவில்லை. இத்தனைக்கும் இவர் ராமானுஜருடன் 30-40 ஆண்டு காலம் இருந்திருக்கிறார்.

ஸ்ரீரங்கம் கோயில் வரலாற்றை பழைய காலத்திலிருந்து பதினெட்டாம் நூற்றாண்டின் இறுதிவரை கூறுகிற கோயில்லொழுகில் அமுதனார் பற்றி சில குறிப்புகள் இருக்கிறது. (கோயிலொழுகு என்பது ஸ்ரீரங்கம் கோயில் அதிகாரிகளால் செவிவழிச் செய்திகளையும், கல்வெட்டுகளையும் கொண்டு அவ்வப்போது தொகுக்கப்பட்ட நூல் என்று சொல்லலாம்)

ஸ்ரீரங்கத்தில் ஒரு பங்குனி ஹஸ்தத்தில் பிறந்தவர் அமுதனார். இவர் இயற்பெயர் என்ன என்று தெரியவில்லை. “முன்னை வினையகல மூங்கில் குடியமுதன்’ என்கிறது வேதப்பிரான் பட்டர் தனியன். ‘மூங்கில் குடி என்பது இவரது கிராமமாக இருக்கலாம், அல்லது அவரது வம்சத்தின் பெயராக இருக்கலாம்.

ஸ்ரீரங்கம் கோயிலை நிர்வகித்து மிகுந்த செல்வாக்குடன் இருந்த்தால், இவரைக் ‘கோயில் நம்பி’ என்றும் ‘பிள்ளை’ என்றும் கௌரவமாக எல்லோரும் அழைத்தனர். பிற்பாடு இவருக்கு ராமானுஜர் சூட்டிய பெயர் ‘அமுதனார்’.

ஸ்ரீரங்கம் கோயில், ராமானுஜர் காலத்துக்கு முன்பு பலருடைய கட்டுப்பாட்டில் இருந்துவந்திருக்கிறது என்பதற்குப் பல குறிப்புகள் கோயிலொழுகில் இருக்கிறது. ஆளவந்தாருக்கு பிறகு ராமானுஜர் காஞ்சிபுரத்திலிருந்து ஸ்ரீரங்கம் வந்த பிறகு கோயில் நியமனங்களை மாற்றி அமைக்க வேண்டும் என்று விரும்பி பல ஆலோசனைகளை வழங்கினார். உதாரணத்துக்கு ஸ்ரீரங்கம் கோயில் வைகானச ஆகமத்திலிருந்து பாஞ்சராத்திர ஆகமத்துக்கு மாற்ற விரும்பினார். அதே போல் பல்வேறு பிரிவுகளைச் செய்து ஒவ்வொருவருக்கும் சில பொறுப்புக்களை கொடுத்து, கோயில் நிர்வாக மாற்றங்களை கொண்டு வந்தார்.

[ஆகமம் என்றால் கோயிலில் பெருமாளை ஆராதிக்கும் முறை என்று பொருள் கொள்ளலாம். ஆகமம் பற்றி ஆழ்வார் பாடல்களில் குறிப்பு இருப்பதாக தெரியவில்லை. ஆனால் சிலப்பதிகாரத்தில் இருக்கிறது. ராமானுஜர் காலத்துக்கு 200 ஆண்டுகள் முன்பு ஆகமம் முறை வந்திருக்கலாம் என்று தெரிகிறது. ஆகமம் பெருமாளை ஆராதிக்கும் முறை தவிர ஆலயக்கட்டுமானப் பணியினையும், மூர்த்திகளை வடிவமைப்பது, பிரதிஷ்டை செய்யும் முறையை பற்றியும் சொல்லுகிறது. சைவ ஆகமங்கள், வைஷ்ணவ ஆகமங்கள் என்று இரண்டு வகைப்படும் ( சாக்த ஆகமங்கள் கூட இருக்கிறது ). சைவாகமம் மொத்தம் 28 வகைகளை கொண்டது அதை ஸம்ஹிதைகள் என்று கூறுவர். வைணவத்தில் வைகானசம், பாஞ்சராத்ரம் என்று இருவகை உள்ளது. இது எல்லாம் புரியவில்லை என்றால் ஆகமம் என்பது அந்த காலத்து ISO-9001 என்று வைத்துக்கொள்ளுங்கள். ]

அந்த காலத்தில் கோயிலின் நிர்வாகம் மற்றும், புராணம் வாசித்தல் போன்ற கைங்கர்யங்களை கோயில் நம்பி செய்து வந்தார். ராமானுஜர் கொண்டு வந்த திட்டங்கள், நிர்வாகத்தில் அவர் குறுக்கிடுவதாக தோன்றியிருக்க வேண்டும். அதனால் ராமானுஜருக்கு பல இடையூறு செய்ததாகத் தெரிகிறது.

பெரிய கோயில் நம்பியை ஸ்ரீரங்கம் கோயிலிலிருந்து வெளியேற்றாவிட்டால், தான் நினைத்தபடி கோயிலை நிர்வகிக்க முடியாது என்று எண்ணினார் ராமானுஜர். ஒரு நாள் பெருமாள் புறப்பாட்டிற்காக காத்திருக்கும் போது, சற்றே கண்ணயர்ந்து விட்டார். அப்போது, பெருமாள் ஸ்ரீராமானுஜர் கனவில் வயதான ஸ்ரீவைஷ்ணவராய் தோன்றி “‘கோயில் நம்பி நீண்ட காலமாக என்னையே நம்பி இருக்கிறார். அதனால் அவரை நீக்கவேண்டாம்” என்று சொல்ல, ராமானுஜர் கூரத்தாழ்வானிடம் “நமக்கு பல இன்னல்களை தரும் கோயில் நம்பியை நாம் வெளியேற்றுவது பெருமாளுக்கு பிடிக்கவில்லை என்று தெரிகிறது, அதனால் நாம் திரும்பவும் காஞ்சிபுரத்துக்கே சென்றுவிடலாம்” என்றார். “பெருமாள் இப்படி சொல்லுகிறார் என்றால் நிச்சயம் பெரிய கோயில் நம்பியை மனம் மாறச் செய்துவிடுவார்” என்று கூரத்தாழ்வான் சொல்ல “அப்படியானால் நம்பியை திருத்தும் பணியை நீங்களே மேற்கொள்ளும்” என்று உடையவர் கூரத்தாவாழ்வானைப் பணித்தார். [கூரத்தாழ்வார் ராமானுஜரின் பிரதம சீடர், காரியதரிசி. காஞ்சீபுரம் அருகே 'கூரம்' என்னும் கிராமத்தில் பிறந்தவர் ]

அதற்கு பின் கூரத்தாழ்வான், பெரிய கோயில் நம்பியிடம் நட்புக் கொண்டு, கொஞ்சம் கொஞ்சமாக உடையவரின் அருமை பெருமைகளை சொல்லி அவர் மனத்தை மாற்றினார். அதன் பிறகு பெரிய கோயில் நம்பி உடையவர் மீது மிகுந்த பக்தி கொண்டவாராக மாறினார்.

ராமானுஜரின் பெருமைகளை அறிந்துகொண்ட நம்பி தன்னை சிஷ்யனாக ஏற்றுக்கொள்ளும்படி ராமானுஜரை வேண்டினார். “உங்கள் மனம் மாறச் செய்த கூரத்தாழ்வானே உங்களுக்கு உகந்த ஆச்சாரியன்” என்றார் ராமானுஜர். நம்பியின் இலக்கிய அறிவையும், வாக்குவன்மையையும் போற்றி, அவருக்கு ‘அமுதன்’ என்ற திருநாமத்தை(பெயரை) சூட்டினார் ராமானுஜர். “திருவரங்கத்தமுதனார்” என்றும் ‘பிள்ளை அமுதனார்’ என்றும் இவரை அழைப்பர்.

இந்த சம்பவத்துக்கு பிறகு ஓர் ஐப்பசி மாதம் அமுதனாருடைய தாயார் பரமபதித்திட, பத்து நாட்கள் காரியம் நடந்து முடிந்து, ஏகாஹம் எனப்படும் 11ஆம் நாள் காரியத்துக்கு தம் உறவினர்கள் அல்லாது வேறு ஒரு நல்ல ஸ்ரீவைஷ்ணவரை அமர்த்த விரும்பினார் அமுதனார்.

[இறந்தவருக்கான 11ஆம் நாள் செய்யப்படும் ஈமக்கடன்களுக்கு ஏகாஹம் என்று பெயர். அன்று சாப்பிடுபவருக்கு இடப்படும் உணவு இறந்த போனவருக்கு படைப்பதாக கொள்ளப்படுகிறது. அன்று சாப்பிடுபவர் பண்புள்ளவராய், புலனடக்கம் உடையவராக இருத்தல் வேண்டும். ஏகாஹம் சாப்பிட்டு முடித்த பின் த்ருப்தி யோஸ்மி( திருப்தியாக உண்டேன்) என்று சொல்லி எழுந்திருக்க வேண்டும். அப்படி திருப்தி சொல்லிவிட்டு எழுந்தால், இறந்துபோனவருடைய ஆத்மா திருப்தி அடைந்து மோட்சம் போகும் என்பது ஐதீகம். 11ஆம் நாள் காரியத்தில் சாப்பிட்டவர், 27 நாட்கள் ஊரை விட்டு தள்ளி இருக்க வேண்டும். அப்படி தள்ளி இருக்கும் காலத்தில் அவர் எதிலும் கலந்துக்கொள்ள கூடாது. தினமும் எவ்வளவு காயத்ரி சொல்லுவாரோ அத்துடன் 3000 காயத்திரி கூடுதலாக சொல்ல வேண்டும் என்று பல கட்டுப்பாடுகள் இருந்ததால் இதற்கு அவ்வளவு எளிதில் யாரும் ஒப்புக்கொள்ள மாட்டார்கள் ]
[%image(20091017-amudanar_statue.gif|288|384|null)%]

இந்த பணியை யாரும் ஏற்க முன்வரவில்லை. அதனால் ராமானுஜரிடம் தனக்கு ஒருவரை நியமிக்க வேண்டினார். ராமானுஜரும் சிலரை நியமிக்க அவர்களும் தயக்கம் காட்டினார்கள். ராமானுஜர் கூரத்தாழ்வானை அழைத்து, அமுதனார் வீட்டுக்கு ஏகாஹத்துக்கு போகப் பணித்தார். தனது ஆசாரியரான கூரத்தாழ்வானே ஏகாஹத்துக் வந்ததால் அமுதனாருக்கு மிக்க மகிழ்ச்சி ஏற்பட்டது . அன்று கூரத்தாழ்வான் உணவு உட்கொண்ட பின் ‘திருப்தி’ என்று கூறாமல் இருக்க, அமுதனார் வேறு என்ன வேண்டும் என்று கேட்க, அமுதனாருடைய கோயில் புராணம் வாசிக்கும் கைங்கர்யத்தையும், கோயில் கொத்தையும்(நிர்வாகம்) காணிக்கையாக கேட்டுப் பெற்றார். அவற்றை உடைவரிடம் சமர்ப்பித்தார். ராமானுஜரும் மிக்க மகிழ்ச்சி அடைந்து கோயில் நடைமுறைகளில் பல மாற்றங்களை கொண்டு வந்தார். அந்த மாற்றங்கள் கோயிலொழிகில் விரிவாகச் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது.

அமுதனாரிடமிருந்து நிர்வாகம் கைமாறிய பின், அவர் கோயில் கைங்கர்யங்களில் ஈடுபட முடியாத நிலைமை ஏற்பட்டது. இவர் செய்து வந்த புராண வாசித்தல் மற்றும் வேறு பணிகளை கூரத்தாழ்வான் செய்து வந்தார். அதனால் அமுதனார் கோயில் பணிகளில் அதிக ஈடுபாடுகொள்ளாமல் இருந்ததை பார்த்த ராமானுஜர் வருத்தப்பட்டு, இவருக்கு ஏதாவது பொறுப்பு தர வேண்டும் என்று எண்ணினார்.

நாதமுனிகள் காலம் தொடங்கி நாலாயிர திவ்வியப் பிரபந்தம் ஸ்ரீரங்கத்தில் அரையர்கள் இசையோடு சேவித்து வந்தார்கள். சேவித்த பின், அரையர்களுக்கு பெருமாள் பிரசாதங்கள் மற்றும் மரியாதையையும் அவர்களுக்குக் கொடுத்து, பிறகு அவர்களைப் பல்லக்கில் ஏற்றிக்கொண்டு வீதி உலா வந்து. அவர்கள் வீட்டில் விட்டு விட்டு வருவதற்குப் பெயர் பிரம்மரத மரியாதை.

‘பிள்ளை திருவரங்கப்பெருமாள் அரையரிடம்’ ராமானுஜர் இயற்பா சேவிப்பதை மட்டும் பிக்ஷையாகப் பெற்று அமுதனாரை பெரிய பெருமாள் சன்னதியில் இயற்பாவைச் சேவிக்க நியமித்தார். அப்படி சேவிக்கும் நாட்களில் அமுதனாருக்கும் அதே போன்ற பிரம்மரத மரியாதையை ஏற்படுத்தி வைக்கப்பட்டது. அமுதனார் தனக்கு ஸ்ரீகோசத்தை( புத்தகம்) பார்க்காமல் சேவிக்க வராது என்று ராமானுஜரிடம் சொல்ல, அமுதனாருக்கு புத்தகத்தைப் பார்த்துச் சேவிப்பதற்கு விசேஷமாக அனுமதி வழங்கினார். இன்றும் புத்தகத்தை பார்த்து இயற்பா சேவிக்கும் முறை இருப்பதற்கு இதுதான் காரணம்.

அமுதனார் சன்னதி - ஸ்ரீரங்கம் கோயில்

அமுதனார் ராமானுஜர் மீது கொண்ட பற்றின் காரணமாக ராமானுஜரை போற்றும் விதமாக சில பிரபந்தங்களை செய்து அவற்றை எம்பெருமானார் முன் வைக்க, அதை படித்துப் பார்த்த ராமானுஜர் தன்னைப் பற்றி அதிகமாக புகழ்ந்து இருப்பது தனக்கு உவப்பானதாக இல்லை என்று கிழித்துப் போட்டுவிட்டார். பிறகு கூரத்தாழ்வான் அறிவுரைப்படி ஆழ்வார்களிடத்திலும் திவ்யதேசங்களிடத்திலும் ராமானுஜர் கொண்ட பற்றைத் தெளிவுபடுத்தி, ராமானுஜ நூற்றந்தாதியை அமுதனார்பாடி, அதை ராமானுஜர் முன் வைத்தார். இதை ப்ரபந்ந காயத்திரி என்றும் சொல்லுவர்.

இந்த சம்பவத்திற்குப் பிறகு, சித்திரை மாதம் 11ம் திருநாளில் ராமானுஜர் கனவில் பெருமாள் தோன்றி ”இன்று என்னுடன் கூட வர வேண்டாம்” என்று சொல்லிவிட்டு, அன்று பெருமாள் வீதி புறப்பாட்டின் போது வாத்தியங்களை நிறுத்தச் சொல்லிவிட்டு, வெறும் தீப்பந்தங்கள் மட்டும் இருக்க, இயற்பாவுடன் ராமானுஜ நூற்றந்தாதியை இயலாகச் சேவிக்க, அதை பெருமாள் கேட்டுக்கொண்டு சென்றார். இந்த காரணத்தினால் இன்றும் இந்த வழக்கம் அங்கு இருக்கிறது. அதே போல் ராமானுஜ நூற்றந்தாதியை இயலாகச் சேவிக்கும் போது கோஷ்டிக்கு வெகு அருகில் பெருமாள் எழுந்தருள்வார். அதற்குக் காரணம், இயல் கோஷ்டியில் தன்னையும் ஒரு அங்கத்தினராக ஆக்கிக்கொள்கிறார் என்பது. அதே போல் வாத்தியங்கள் இசைக்கப்படாமல் இருப்பதற்கு முக்கிய காரணம் ராமானுஜ நூற்றந்தாதியை இயலாகச் சேவிக்க அதை நம்பெருமாள் செவிசாய்க்கும் வைபவத்திற்காக.

இன்றும் பெரிய சன்னதியில்(ரங்கநாதர் சன்னதியில்) இயற்பா சேவித்த பின், அதனுடன் நூற்றந்தாதியும் சேவிக்கப்படுகிறது. அதே வழக்கம் நாச்சியார் கோயிலிலும், ஆண்டாள், ஆழ்வார் சன்னதிகளில் பின்பற்றப்படுகிறது.

திருவரங்கத்தமுதனார் எவ்வளவு காலம் வாழ்ந்தார் என்ற குறிப்பு இல்லை. ஆனால் அவர் ராமானுஜரைக் காட்டிலும் அதிக வயதானவர் என்பதும், அவர் 105(108 என்றும் சொல்லுகிறார்கள்) ஆண்டு காலம் வாழ்ந்தார் என்பதும் தெரிகிறது.. முதலாயிரத்தில் ’கண்ணிநுண் சிறுத்தாம்பை’ப் போல,இயற்பாவோடு ராமானுஜ நூற்றந்தாதியை நாலாயிர திவ்வியப்பிரபந்தத்தில் சேர்த்துள்ளார்கள். ராமானுஜ நூற்றந்தாதியின் 108 பாட்டுக்களைச் சேர்த்தால் தான் நாலாயிர திவ்வியப் பிரபந்ததின் பாட்டுகள் எண்ணிக்கை மொத்தம் 4000 வரும் என்பது இன்னொரு ஆச்சரியம்.

கிபி 1965க்குப் பிறகு அமுதனார் வம்சத்தவர்கள் கோயில் கைங்கர்யங்களில் ஈடுபடுவதில்லை. திருவரங்கத்தமுதனார் வம்சத்தவர்கள் இன்று அமெரிக்காவிற்கும் வேறு இடங்களுக்கும் குடிபெயர்ந்து போய் விட்டதால், இயற்பா சேவிப்பதை அரையர்களே மீண்டும் செய்து வருகிறார்கள். ஆனால் திருவரங்கத்தமுதனாருக்கு ஏற்படுத்தப்பட்ட பிரம்மரத மரியாதையை அரையர்கள் பெற்றுக் கொள்வதில்லை.

திருவரங்கத்து அமுதனார் வாழ்ந்த திருமாளிகை (வீடு ) எங்கே என்று கண்டுபிடிக்க போன மாதம் ஸ்ரீரங்கம் சென்றிருந்தேன். சக்கரத்தாழ்வார் சன்னதியில் ஒருவரை விசாரித்ததில் ஸ்ரீரங்கத்தில் கிடையாது என்று அடித்து சொன்னார். பிறகு கோயிலுக்கு வெளியே வந்து சிலரிடம் விசாரித்ததில் யாருக்கும் சரியாகத் தெரியவில்லை. இத்தனைக்கும் நான் விசாரித்தவர்கள் தினமும் கோயிலிலும் வீட்டிலும் ராமானுஜ நூற்றந்தாதியை சேவிப்பவர்கள். தொடந்து விசாரித்ததில் வடக்கு உத்திரவீதியில் இருப்பதாகக் கேள்விப்பட்டு அங்கே சென்றேன். அங்கு ஒரு வீட்டு வாசலில் தென்கலை நாமம் போட்டுக்கொண்டு பூட்டிய வீட்டு திண்ணையில் உட்கார்ந்துக்கொண்டு இருந்த ஒருவரிடம் “திருவரங்கத்தமுதனார் வீடு இங்கே எங்கே இருக்கு?” என்றுகேட்டேன்.

அவர் காதில் என்ன விழுந்ததோ

“திருவரங்கத்துக் கொத்தனாரா ? ” என்றார்.

“இல்ல மாமா, திருவரங்கத்தமுதனார்…ராமானுஜ நூற்றந்தாதி எழுதியவர். அவர் வீடு இங்கே தான் எங்கோ இருக்குன்னு..சொல்றா.” என்றேன் தயங்கியபடி.

“தெரியலை, அவ வீட்டைப் பூட்டிண்டு எங்கோயோ போய்ட்டா, அவ வர்ற்த்துக்கு நான் காத்துண்டு இருக்கேன்…” என்று செல்போனை பார்த்துக்கொண்டு தன் கதையை சொல்ல ஆரம்பித்தார்.

நான் இவரிடம் பேசிக்கொண்டிருப்பதை பார்த்த எதிர்த்த வீட்டு பெண்மணி என்னிடம் தயங்கியபடி வந்தார்.
[%image(20091017-amudanar_house.gif|431|510|null)%]

“என்ன சாமி, யாரை தேடறீங்க?” என்றாள்.

“நாமம் போட்டவருக்கே தெரியலை, இந்த அம்மாவிற்கு.. ஹும்..நோ சான்ஸ்” என்று மனதில் நினைத்துக்கொண்டு  “அமுதனார் வீடு” என்று சொல்லிக் கொண்டே, பைக்கை ஸ்டார்ட் செய்த போது “அமுதனார் வீடுங்களா ? அதோ அந்த வீடு தான்” என்றாள்.

“நீங்க எந்த அமுதனாரை சொல்றீங்க .. இவர்.. ” என்று ஏதோ சொல்ல ஆரம்பிக்க “சக்கரத்தாழ்வார் சன்னதியில் இருக்கும் அமுதனாரை தானே சொல்றீங்க, அதோ உட்கார்ந்துக்கொண்டு இருக்கிறாரே பெரியவர். அந்த வீடு தான் அமுதனார் வீடு” என்றார் அந்தப் பெண்மணி.

“அப்ப அந்த பெரியவர் யார் ?”

“அவர் அந்த வீட்டில் வாடகைக்கு இருக்கார். அமுதனார் வாழ்ந்த வீடு ரொம்ப வருஷம் முன்பே கைமாறிவிட்டது..”

எனக்கு நிறைய விஷயம் புரிந்தது. மானசீகமாக அந்த பெண்மணியை சேவித்துவிட்டு கிளம்பினேன்.

அமுதனாரை பற்றி எழுதும்படி அப்பா சொன்னதற்கு காரணம் இது தானோ என்று யோசித்தவாறு கிளம்பினேன். கொஞ்சம் தூரம் சென்று, அமுதனார் வீட்டை திரும்பிப் பார்த்தேன். மனைவி வந்து பூட்டைத் திறப்பதற்காக, அமுதனார் வீட்டு திண்ணையில் கையில் செல்போனுடன் காத்துக்கொண்டிருந்தார் அவர்.

இந்த கட்டுரை இந்த வார 'சொல்வனம்' இணைய இதழில் வெளிவந்தது. பிரசுரித்த அவர்களுக்கு நன்றி.

Tuesday, September 29, 2009

மெய் அது பொய்


நம் உடம்பை 'மெய்' என்கிறோம் ஆனால் அதில் தான் எத்தனை பொய்!


சில வாரங்களுக்கு முன்பு 'சச் கா சாம்னா' என்ற நிகழ்ச்சியை (ஸ்டார் பிளஸ்) பார்க்க நேர்ந்தது. 'சச்கா சாம்னா' குத்துமதிப்பாக 'உண்மைக்கு முன்னால்' என்று சொல்லலாம். இந்த நிகழ்ச்சியை எவ்வளவு பேர் பார்த்திருப்பீர்கள் என்று தெரியாது. பார்க்காதவர்களூக்கு இந்த நிகழ்ச்சி பற்றிய முன்கதை சுருக்கம்.



கேள்வி கேட்க ஒருவர், பதில் சொல்ல ஒருவர் என்று குரோர்பதி நிகழ்ச்சி மாதிரியான செட்டப்.  சின்ன வித்தியாசம், கேள்விகள் எல்லாம் உங்களின் அந்தரங்க விஷயங்கள் பற்றியது. ஏடாகுடமானவை. தப்பான பதில்களை சொல்லி தப்பிக்க முடியாது. உண்மை கண்டறியும் சோதனை கருவி(பாலிகிராப்) மூலம் நீங்கள் சொன்ன பதில் உண்மையா பொய்யா என்று சோதித்து நீங்கள் சொல்லும் பதில் சரி என்றால் பணத்துடன் அடுத்த கட்டத்துக்கு செல்லலாம். அடுத்த கட்டத்தில் இன்னும் பணம். மேலும் ஏடாகுடமான கேள்விகள். நிகழ்ச்சியை சுவாரசியமாக்க, சிறப்பு விருந்தினராக பதில் சொல்லுபவர்களின் குடும்பத்தார் முன் வரிசையில் உட்கார்ந்து கொண்டு இதை பார்த்து சகித்துக் கொண்டிருக்க நாம் ரசித்துக்கொண்டு இருப்போம்.


மனிதனுக்கு பொய் சொல்லும் போது, பரபரப்பு, இதய துடிப்பு, ரத்த அழுத்தம் எல்லாம் அதிகரிக்கிறது. மூச்சு விடும் தன்மை கூட மாறுபடுகிறது என்கிறார்கள். சொல்லும் பொய்க்கு ஏற்றவாறு ஏசி ரூமில் கூட வியர்வை வரும். இந்த விவரங்கள் அந்த கருவியில் பதிவாகும், அதை கொண்டு நீங்கள் சொல்லும் பதில்கள் உண்மையா பொய்யா என்று கண்டு பிடித்துவிடுவார்கள். இந்த நிகழ்ச்சியை பார்க்கும் போது, மனித வாழ்வில் மெகா சீரியல்களை மிஞ்சும் அளவு, முறைகேடான உறவுகளும், சதிகளும் இருக்கத்தான் செய்கிறது என்பது தான் கசப்பான உண்மை.


இந்த கருவி இல்லாமலே உங்கள் மனைவி நீங்கள் சொல்லும் பொய்யை கண்டுபிடிக்கும் ரகசியம் எப்படி என்று அடுத்த முறை யோசித்துப்பாருங்கள். பொய் சொல்லும் போது நம் கண்கள் நம்மை காட்டிக்கொடுத்துவிடும். இப்பெல்லாம் டெலிபோனில் பொய் சொல்லுகிறேன், அப்படியும் கண்டுபிடித்துவிடுவாள். எப்படி என்று தான் தெரியவில்லை. உண்மையான பொய் சொல்ல திறமையும், புத்திசாலித்தனமும், நிறைய ஞாபக சக்தியும் தேவை அது நம்மிடம் இருப்பதில்லை.


இந்த மாதிரி நிகழ்ச்சியில் பக்கத்துவீட்டு  ஓட்டையில் எட்டிப்பார்க்கும் மனிதனுக்கே உள்ள ஆதார குணம் தான் காரணம். பத்திரிக்கையில் கிசுகிசுக்கள், பிரபு தேவா - நயந்தாரா கவர் ஸ்டோரி, மெகா சீரியல்கள் சக்கைபோடு போடுவதற்கு இது தான் காரணம்.


அன்று நான் பார்த்த நிகழ்ச்சியில் ஒரு பெண்ணிடம் "உங்களுக்கு உங்க கணவரை பிடிக்குமா ? அல்லது உங்க மச்சினினனை(கணவனின் தம்பி) பிடிக்குமா ?" என்ற கேள்விக்கு அந்த பெண் "என் கணவர்" என்று பதில் சொல்ல. உண்மை கண்டறியும் கருவி இவர் சொல்லுவது "பொய்" என்று உண்மையை சொல்லியது.


நிகழ்ச்சியின் முடிவில் பதில் சொன்னவர்களில் பலர், அழுதுவிட்டு தங்கள் உண்மைகளை எல்லோர் முன்பு சொல்லிவிட்டு அப்பா அம்மாவிடம் பாவ மன்னிப்பு கேட்டுவிட்டு , நிகழ்ச்சியை பார்க்கும் நம்மை தவிக்க விடுகிறார்கள். ஆமாம், நம்மில் பலர் ஏன் எல்லோருக்கும் வாழ்க்கையில் இது மாதிரி ஏதாவது கொஞ்சம் அழுக்கு இருக்க தான் செய்கிறது.


பதில் சொல்லுபவர்களை பார்த்து "பார்க்க எவ்வளவு டீசண்டா இருக்கிறார் ஆனால் இவ்வளவு மோசமானவரா  ?" என்று கமெண்ட் அடித்தாலும். நம் மனதின் அடித்தளத்தில் "நாம என்ன யோக்கியமா ?" என்ற குற்ற உணர்வு இருக்க தான் செய்கிறது. அதற்கு காரணம் எல்லோர் மனத்திலும் இந்த மாதிரி பல ஆசைகள் ஆழ்மனதில் பதுங்கியிருப்பது தான். போட்டுக்கொண்டு இருக்கும் சட்டை  நன்றாக இருந்தாலும், உள்ளே இருக்கும் பனியன் ஓட்டையாக இருப்பதில்லையா ? அது போல தான் இதுவும். பல உண்மைகள் நாம் இறந்து போகும் போது அவை யாருக்கும் தெரியாமல் புதைக்கப்படுவதை தான் நம்மில் பலர் விரும்புகிறார்கள். சிலர் சுயசரிதை எழுதுகிறார்கள்.


இந்த உண்மைகளை யாரிடமாவது சொல்லிவிட்டால் நம் பாரம் குறைகிறது என்பது உண்மை. பெருமாள் மன்னிக்கிறாரோ இல்லையோ பாவ மன்னிப்பு என்ற கான்சப்ட் எல்லா மதத்திலும் இருப்பது இதனால் தான். வாரா வாரம் ஞாயிறுக்கிழமை தேவால்யத்துக்கு செல்வதும், ரம்ஜான் பாவ மன்னிப்பு ஏற்கப்படும் காலம் என்றும், கும்பமேளவில் கோடிக்கணக்கானவர்கள் கங்கை நதியில் நீராடுவதும் இதனால் தான். பாவம் செய்பவர்கள் குறைவதாக தெரிவதில்லை. மனிதனாக பிறந்தால் பாவம் செய்யாமல் இருக்க மாட்டார்கள். சொர்கம், நரகம் கருட புராணம், இந்த ஜென்மத்தில் செய்த பாவம் அடுத்த ஜென்மத்தில் பலன் என்பதெல்லாம் பாவம் அல்லது தப்பு செய்யாமல் தடுக்க அல்லது குறைக்க!.


பிரச்சனை என்ன என்றால், இந்த தப்புக்களை நாம் யாரிடமும் சொல்லுவதில்லை, அவை கண்டுப்பிடிக்கப்படுகிறது.  சில வாரங்களுக்கு முன் கந்தசாமி நைட் ஷோ படம் பார்த்துவிட்டு வெளியே வந்தவுடன், என் மனைவி என்னை பார்த்து கேட்ட கேள்வி "அது எப்படி மியாவ் மியாவ் பூன பாட்டை நடுராத்திரி அப்படி ரசித்து பார்க்கிறீங்க, சகிக்கலை". சினிமாவில் வரும் ஹிரோயின்களை ரசிப்பதும் தப்புத்தான். கலை உணர்வுடன் பார்ப்பது என்பது வருத்தெடுத்த ஜல்லி.


திருமங்கையாழ்வார் தனது பெரிய திருமொழியை  ஆரம்பிக்கும் போதே


வாடினேன் வாடி வருந்தினேன் மனத்தால்
பெருந்துயரிடும்பையில் பிறந்து
கூடினேன் கூடி இளையவர் தம்மோடு
அவர்தரும் கலவியே கருதி
ஓடினேன் ஓடி உய்வதோர் பொருளால்
உணர்வெனும் பெரும்பதம் தெரிந்து
நாடினேன் நாடிக் கண்டு கொண்டேன்
நாராயணாவென்னும் நாமம்


"இளம் பெண்களுடன் கூடினேன், அவர்கள் தரும் இன்பமே மேலானதாகக் கருதி அவர்களை தேடி ஓடினேன். ஓடி நிறைவு பெறாது வாடினேன். மனத்தால் வருந்தினேன்.முடிவில் உய்வதற்குக் காரணமான ஒப்பற்ற பரமபத இன்பம் 'நாராயணா என்னும் நாமம்' என்று கண்டு கொண்டேன்" என்று  பெரிய திருமொழியில் ஆழ்வார் தான் செய்த பல தப்புக்ககளை சொல்லி பெருமாள் இடத்தில் சரணாகதி அடைகிறார்.


அதே போல் பெருமாள் திருமொழியில் குலசேகர ஆழ்வார்


நூலின் நேர்-இடையார் திறத்தே நிற்கும்
ஞாலம் தன்னோடும் கூடுவது இல்லை யான்;
அலியா, அழையா அரங்கா என்று
மால் எழுந்தொழிந்தேன் எந்தன் மாலுக்கே


"பெண் இன்பமே பேரின்பம் என்று கருதி வாழும் உலகத்தாரோடு இனி நான் சேர்வதில்லை" என்று அரங்கனிடம் சொல்லுகிறார் ஆழ்வார்.


நான் தப்பே செய்ய மாட்டேன் என்று அடித்துச் சொல்லுபவர்களும் இருக்கிறார்கள். என் தொப்புளில் பஞ்சை பார்த்ததே இல்லை என்று சொல்லுவது போல் தான் இது. அதை நம்பாதீர்கள்.

Tuesday, August 25, 2009

உயிரின் உயிரே

[%image(20090824-life.jpg|225|200|Life)%]

உயிர் என்பது என்ன என்று பல முறை வியந்திருக்கிறேன். எவ்வளவுதான் விஞ்ஞானிகள் கண்டுபிடித்தாலும், பகுத்தறிவாளர்கள் கேள்வி கேட்டாலும். உயிர் என்றால் என்ன என்று வரும் கடைசிக் கேள்விக்கு விடை கிடையாது. கடவுளை நேரில் பார்த்திருக்கிறீர்களா? என்ற பகுத்தறிவாளர்கள் கேட்கும் கேள்விக்கும், உயிருக்கு தேவையான ப்ரோட்டீன்கள், அமினோ அமிலங்கள் மற்றும் உங்களுக்குத் தேவையானவைகளை எடுத்துக்கொண்டு உயிரை உற்பத்தி செய்யுங்கள் என்று ஒரு விஞ்ஞானியிடம் கேட்கும் கேள்விக்கும் ஒரே பதில் முழிப்பதுதான். கடைசிக் கேள்விக்கு கடவுள் தேவைப்படுகிறார். எவ்வளவு தான் முன்னேறினாலும் செயற்கைகோள் அனுப்பும் முன்பு திருப்பதி வெங்கடாசலபதி கோயிலில் சிறப்பு பூஜைகள் இதனால்தான் செய்யப்படுகிறது!.



fநம் உடலில் உயிர் என்பது என்ன என்றால் அதற்குச் சரியான விடை தெரியாது. என்னதான் கீதையையும், பிரம்மசூத்திரத்தையும் படித்து ஆத்மா, சரீரம் என்று கரைத்துக் குடித்தாலும் உயிர் மீது பற்றும் அதனால் பயமும் இருக்கத்தான் செய்கிறது. எனக்கு நீச்சல் குள பயம், மாடியிலிருந்து கீழே பார்த்தால் வரும் ஒரு விதமான பயம் இரண்டும் உண்டு. அடுத்த முறை ஆட்டையோ கோழியையோ வெட்டும்போது கவனித்தீர்களானால், அதன் கண்களில் ஒருவிதமான பயம் தெரியும். உயிரின் மீது உள்ள பயம்!.


[%image(20090824-gopis-yamuna.jpg|270|350|Krishna with Gopikas)%]

சின்ன வயதிலிருந்து எனக்கு நீச்சல் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்று ஆசை. திருச்சியில் எங்கள் வீட்டுப் புழக்கடையில் இருந்த தொட்டி ஒரு சிமெண்ட் பாத் டப், அவ்வளவு தான். அதில் நீச்சல் எல்லாம் டூமச். சென்னையில், பக்கெட் தண்ணீரில் எப்போது சோப் தேய்த்துக் குளிக்க வேண்டும் என்று தெரிந்தாலே பெரிய விஷயம். நீச்சல் எல்லாம் கெட்ட வார்த்தை.


பெங்களூர் வந்த புதிதில் எங்கள் அடுக்ககத்தில்( தமிழ் வார்த்தை ஃபிளாட்) இருந்த நீச்சல்க் குளத்தில் குளிர்காலத்தில் ஆர்வக்கோளாறினால் உள்ளே இறங்கிய போது உடம்பு செல்பேசி வைபரேஷன் மோடில் ஆடுவது போல ஆடியது. கொஞ்சநாள் கழித்து ஒரு மாஸ்டரிடம் நான் சிஷ்யனாகச் சேர்ந்தேன். முதல்நாள் வகுப்பில் என்னை முழுகச் சொன்னார். அவ்வளவு தான், அதற்குப் பிறகு அவரைக் காணவில்லை. அதனால் சில மாதங்கள் வரை நான்(னும்) முழுகாமலே இருந்தேன். :)


போன வருடம் வேறு அடுக்ககம் மாறியவுடன், புத்தம்புதிய நீலக் குளத்தைப் பார்த்தவுடன் மீண்டும் நீச்சல் ஆசை வந்தது. திரும்பவும் வேறு மாஸ்டர். இவர் கறாரானவர். கையில் விசில் வைத்துக்கொண்டு சின்னப் பையன்களுக்குச் சொல்லித்தருவது போல சொல்லிக்கொடுப்பார். காலை 6 மணிக்கு வந்துவிடுவார். முதல் இரண்டு நாள் குளிர்; பிறகு பழகிவிட்டது. ஒரு வாரம் கழித்து வேறு பல பிரச்சினைகள் வர ஆரம்பித்தன. சில பெண்களும் வந்து சேர்ந்துக்கொண்டார்கள். அதனால் இல்லாத தைரியத்தை வரவழைத்துக்கொண்டு ஸ்விம் ஸூட் எலாஸ்டிக் எல்லாம் சரியாக இருக்கிறதா என்று ஒரு முறை பார்த்துக்கொண்டு நீச்சல் அடிக்க வேண்டிய நிலைமை. அடுத்தப் பிரச்சினை மாஸ்டர் என்னைத் தண்ணீரில் காலாட்டச் சொல்லிவிட்டு, பெண்கள் பக்கமே இருந்தார். நான் உள்ளே மூழ்கியிருந்தால் இந்தக் கட்டுரையை எழுதியிருக்க முடியாது. எப்படியோ கஷ்டப்பட்டு ஒருமாதிரி நீச்சல் அடிக்கக் கற்றுக்கொண்டேன்.


"இவர் என்னதான் நீச்சல் அடிக்கிறார்?" என்று பார்க்கலாம் என்று என் மனைவி ஒருநாள் திடீரென்று பிரவேசிக்க நான் நீச்சல் குளத்தின் நட்டநடுவிலும், மற்ற பெண்கள் என்னை சுற்றியும் நீச்சல் அடிக்க.. "என்ன பெரிய கிருஷ்ணர் மாதிரி... உங்களைச் சுத்தி கோபிகைகளா?" என்று கரையேறியவுடன் சுனாமியை சமாளிக்க வேண்டியதாகி விட்டது.
 
"உங்க ஹஸ்பெண்டா? ஃப்ரெஞ்ச் பியர்ட் வைத்துக்கொண்டு இருப்பாரே அவரா? ஹிஸ் இட்" என்று சிலர் என் மனைவியை சூப்பர் மார்கெட்டின் லிப்டிலும் பார்த்துக் கேட்க நிலைமை மோசமாகி ஃப்ரெஞ்ச் பியர்ட் பறிபோனது.


விஷயம் இது தான்; பல போராட்டங்களுக்குப் பிறகு இருபத்தியோராம் நாள் நான் நீச்சல் அடிக்கக் கற்றுக்கொண்டேன். தற்போது மல்லாக்கப் படுத்துக்கொண்டு மிதக்கத் தெரியும். ராத்திரி மல்லாக்க படுத்துக்கொண்டு மேலே நட்சத்திரங்களைப் பார்ப்பது தனி சுகம். கவிதை!.


மேற்சொன்ன உபயோகம் தவிர நீச்சலில் பல நல்ல உபயோகங்களும் இருக்கின்றன. உங்கள் இடுப்புச் சுற்றளவு கம்மியாகும். நீச்சல் அடிப்பதால் சர்க்கரை அளவு கட்டுப்படுத்தப் படுகிறது. டயாபடீஸுக்கு ஸ்டெம் செல் சிகிச்சை வரும் வரை நீச்சல் அடித்துக்கொண்டிருக்கலாம் என்று எண்ணம்.


0


ஸ்டெம் செல்கள் இந்த நூற்றாண்டின் மிக முக்கியக் கண்டுபிடிப்பு எனச் சொல்லலாம். தற்போது நடைபெறும் ஆராய்ச்சிகளில் புற்றுநோய், இருதயக் கோளாறு, சர்க்கரை வியாதி என பலவகையான நோய்களுக்கு மாத்திரை, அறுவை சிகிச்சை இல்லாமல் குணப்படுத்த முடியும் என்று  நம்பிக்கை தருகிறது. இன்னும் 15-20 ஆண்டுகளில் இவை அடுத்த கட்டத்தைச் சென்றடையும் என்று நம்புகிறேன்.


பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில்தான் ஸ்டெம் செல்களின் உபயோகம் பற்றி ஆராய்ச்சி ஆரம்பம் ஆனது. இதைப் பற்றி விரிவாக இணையத்தில் நிறைய தகவல்கள் கிடைக்கின்றன. இந்த ஸ்டெம் செல்கள் தன்னைத் தானே புதுப்பித்துக்கொள்ளவும், வேறு செல்களை போல் மாற்றிக் கொள்ளவும் முடியும் என்றும் கருவில் (Embryo) தான் ஸ்டெம் செல்களின் ஆதாரம் உள்ளது என்பதும் முக்கியமான கண்டுபிடிப்புகள்.


பயப்படாதீர்கள், ஸ்டெம் செல் பற்றி எளிய முறையில் சொல்ல முடிகிறதா என்று பார்க்கிறேன்.


[%image(20090824-EmbryonicStemCell.jpg|201|150|Stem Cell)%]

உயிரணுவை செல்(Cell) என்கிறோம். இந்த உயிரணுக்களின் இயக்கத்தைத்தான் நாம் உயிர் என்கிறோம். நம்மைச் சுற்றி உள்ள எல்லா உயிரினங்களிலும் இந்த உயிர் இருக்கிறது. நம் உடலில் பல்வேறு விதமான உயிரணுக்கள் இருக்கின்றன. 210 வகையான உயிரணுக்கள் நம் உடலில் இருப்பதாகச் சொல்கிறார்கள். படம்: [%popup(20090824-DifferentCells.jpg|418|320|செல்கள் பல விதம்)%] நம் உடலில் என்ன செல்களாக வளர வேண்டும் என்று தீர்மானிக்கப் படாத செல்கள்தான் இந்த ஸ்டெம் செல்கள். அதாவது நம் உடலில் உள்ள எல்லா வித செல்களும் ஒரு ஸ்டெம் செல்லிலிருந்துதான் உருவாகிறது என்பது ஆச்சரியமான விஷயம். ( படத்தில் இருப்பது ஒரு வகை ஸ்டெம் செல்)


நம் உடலில் உள்ள எல்லா செல்களுக்கும் ஒரு தனி வடிவம் இருக்கிறது.  எப்படி சீனர், ஜப்பானியர், இந்தியர், அமெரிக்கர், தென் ஆப்பரிக்கர் எல்லோருக்கும் தனிப்பட்ட ஒரு வடிவம் இருக்கிறதோ அதே மாதிரி உயிரணுக்களுக்கும் இருக்கிறது. நரம்பணு(Nerve Cells), தசையணு( Muscle Cells ), செங்குருதி அணுக்கள்(red blood cells), வெண்குருதி அணுக்கள்( while blood cells ) என பல விதமான உயிரணுக்கள் இருக்கின்றன.


தாயிடமிருந்தும் தந்தையிடமிருந்தும் குரோமோசோம் எனும் அணுக்களைப் பெற்று குழந்தை உருவாகிறது. தாயின் கருமுட்டை, தந்தையின் விந்து இரண்டும் சேரும்போது தாயின் கருப்பையில் கரு(embryo) உருவாகும். அப்போது உண்டாகும் முதல் செல்கள்தான் இந்த ஸ்டெம் செல்கள். கருவில் உண்டாகும் இரத்த அணுக்களில் ஸ்டெம் செல்கள் இருக்கும். இந்த செல்களுக்கு குறிப்பிட்ட வடிவம் கிடையாது. ஆனால் இந்த வகை ஸ்டெம் செல்கள் மற்ற ஸ்டெம் செல்களை உருவாக்கும் முழு ஆற்றல் படைத்தவை.


கமலஹாசனை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள், டைரக்டர் கிழவியாக மாற வேண்டும் என்றால் உடனே அவர் கிழவியாக மாறிவிடுவார். பத்து வேஷம் போட வேண்டும் என்றாலும் அதுவும் செய்வார். அதே போல் தான் ஸ்டெம் செல்களும்!. ஒரு ஸ்டெம் செல் எந்த விதமான செல்களாகவும் மாறும் ஆற்றல் படைத்தது. அதே போல் ஒரு ஸ்டெம் செல் இரண்டாகப் பிரிந்து இரண்டு செல்களாகி, இரண்டு நான்காகி தன்னைத்தானே காப்பியடித்து பெருக்கிக்கொள்ளவும் செய்கிறது.


சினிமாவில் டைரக்டர் 'ஆக்ஷன்' என்று சொன்னவுடன் அந்தப் பாத்திரமாகவே மாறும் நடிகரைப் போல் ஸ்டெம் செல்களுக்கு ஒரு சிக்னல் வர வேண்டும். சரி யார் இந்த சிக்னலைத் தருகிறார்கள்? சமீபத்தில் (2007) 1Q-1 என்ற சின்ன மூலக்கூறு அந்த சிக்னலைத் தருவதாக விஞ்ஞானிகள் கண்டுபிடித்துள்ளார்கள். இதற்கு மேல் எனக்குத் தெரியாது. கூகிளில் தேடி பார்க்கலாம். இல்லை எல்லாம் கடவுள் செயல் என்று மேற்கொண்டு படிக்கலாம்.


ஒரு உதாரணம் சொல்கிறேன் புரிகிறதா என்று பாருங்கள். ஸ்டெம் செல்களுக்கு, "நீ ஸ்கின் செல்லாக (Skin Cell) மாறு" என்று சிக்னல் கிடைத்தவுடன், மெதுவாக தங்களை மாற்றிக்கொள்ள ஆரம்பிக்கிறது. வரும் சிக்னலிலேயே எந்த விதமான மரபணுக்கள்(genes) இருக்க வேண்டும், எந்த விதமான புதிய புரோடீன்கள் உற்பத்தி செய்ய வேண்டும் என்று எல்லா தகவல்களும் இருக்கும்.


தோல்களுக்கு உள்ள செல்கள் தங்களைத் தாங்களே புதுப்பிக்க வேண்டும்; அதனால் இந்த வகை செல்கள் நம் உடலில் உயிர் உள்ளவரை தங்களைத் தாங்களே புதுப்பித்துக்கொண்டே இருக்கும். அதுவும் அந்த சிக்னலில் இருக்கும்! இந்த அதிசயம் போறவில்லை என்றால் இன்னும் ஒன்றைச் சொல்கிறேன். இந்த செல்கள் உற்பத்தி ஆனவுடன் நேராக நம் தோல்பகுதிக்கு அருகில் சென்று  தங்களை பெருக்கிக்கொள்ள ஆரம்பிக்கின்றன. அப்போது அவை மேலும் தோல்பகுதிக்கு அருகில் செல்ல முற்படும்போது செத்து மடிகின்றன. அவ்வாறு  மடிந்துபோன செல்களே உள்ளே இருக்கும் செல்களுக்குக் கவசமாக இருக்கிறது!


ஸ்டெம் செல்கள் எவ்வளவு வகை, நம் உடலில் எங்கே எல்லாம் அவை இருக்கின்றன போன்ற தகவல்களை வேறு ஒரு சமயம் பார்க்கலாம். தற்போது சுருக்கமாக. முன்பே பார்த்த மாதிரி ஸ்டெம் செல்கள் எம்ப்ரியோவில் கிடைக்கின்றன. இதை வைத்து குளோனிங் முறையில் உங்களின் 'டூப்ளிக்கேட்டை" உருவாக்கலாம். இவ்வாறு 1996ல் விஞ்ஞானி டாலி ஆலன் கோல்மேன் (Alan Colman), Doly என்ற குளோனிங் ஆட்டை உருவாக்கினார். இந்த ஆராய்ச்சிக்கு பல எதிர்ப்புகள் கிளம்பியது உங்களுக்கு நினைவு இருக்கலாம். மனித உயிர்களை கடவுள்தான் படைக்க வேண்டும் மனிதர்கள் அதைச் செய்ய கூடாது என்று சிலர் சொல்கிறார்கள். இதுவும் கடவுளின் செயலே என்று நினைக்கத் தோன்றுகிறது.


இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்னால், 'சுமார் பத்து வருடங்களுக்குப் பிறகு மனிதனின் தோலில் இருந்தே ஸ்டெம் செல்லை எடுத்து, ஆய்வுக் கூடத்தில் திசுக்களை உருவாக்க முடியும்' என நிருபித்துள்ளனர். இதை வைத்துக்கொண்டு மனிதனுக்குப் பழுதடைந்த பாகங்களை ரிப்பேர் செய்ய முடியும் என்று தெரிகிறது. ஸ்பேர் பார்ட்ஸ் ரிப்பேரா என்று நீங்கள் வியக்கலாம். ஆம், நம் உடலில் எங்காவது பாதிப்பு ஏற்படுவது எதனால் என்று பார்த்தால் - விபத்து, அல்லது ஏதாவது நோய் வந்து உடலில் ஏதாவது ஒரு பாகம் செயலிழக்கிறது. அதாவது அந்தப் பாகத்தில்  உள்ள செல்கள் இறந்து விடுகின்றன. கையில் பாதிப்பு என்றால் கையில் உள்ள திசுக்கள்(tissues) செயலிழந்துவிடும். உடலில் பிற பகுதிகளிலிருந்து புதிய ஸ்டெம் செல்களை எடுத்து பாதிக்கப்பட்ட இடத்தில் செலுத்தினால் சேதமடையும் பாகங்கள் புது உருப்பெற்று சரியாகிவிடும். வீட்டில் எங்காவது ஓட்டை விழுந்துவிட்டால் உடனே கொஞ்சம் சிமிண்ட் கொண்டு அந்த ஓட்டையை அடைப்பதுபோல் தான் இதுவும்!


இரண்டு வருடங்கள் முன்பு அமுதன் பிறப்பதற்குமுன் மருத்துவமனையில் இந்த ஸ்டெம் செல்கள் பற்றி வரவேற்பில் அறிவிப்பு ஒட்டிவைத்திருந்தார்கள். என்னவென்று விசாரித்ததில் பிறக்கும் குழந்தையின் தொப்புள்கொடியில் உள்ள ரத்தத்தைச் சேமித்து வைத்தால், அதில் உள்ள “ஸ்டெம் செல்கள்“ பிற்காலத்தில் அக்குழந்தைக்கு ஏற்படுக்கூடிய பல நோய்களைக் குணமாக்க உதவும் என்று இருந்தது. வேஸ்ட் என்று சில வருடங்களுக்கு முன் மண்ணில் புதைத்துவைத்ததை தற்போது சேமித்து வைக்கத் தொடங்கியுள்ளார்கள்.


எப்படிச் சேமித்து வைப்பது? வீட்டில் உணவு கெட்டு போகாமல் இருக்க ஃபிரிட்ஜில் வைக்கிறோம். அதே போலத்தான் தொப்புள் கொடியில் இருக்கும் ரத்தத்தை எடுத்து பதப்படுத்தி, நீர்க்கப்பட்ட நைட்ரஜனில் (Liquid form) 195 டிகிரி செல்ஷியஸ்ஸில் உறையவைக்கின்றனர். 18 முதல் 20 வருடம் இதைப் பாதுகாக்க முடியும் என்கிறார்கள். உங்கள் குழந்தைக்கு நீங்கள் சேமித்துவைக்க வேண்டிய மிகப் பெரிய சொத்து இது தான்!. பாட்டிகள் தொப்புள்கொடியை வெட்டி, சின்ன தாயத்தில் அடைத்து அரைஞாண் கயற்றில் தொங்கவிட்டு, பிறகு அதை அம்மாக்கள் பத்திரமாக பீரோவில் வைத்துக்கொள்வர்கள். இதைப் பற்றி யாராவது ஆராய்ச்சி செய்யலாம்.


0


[%image(20090824-windowcleaner.jpg|200|266|Window Cleaner)%]

இரண்டு நாள் முன்பு என் அலுவலக ஜன்னலின் கதவுகளை, வெளியிலிருந்து, அந்தரத்தில் கயிறு கட்டிக்கொண்டு, ஒருவர் துடைத்துக்கொண்டிருந்தார். மூன்றாவது மாடி உள்ளேயிருந்து கீழே பார்த்தாலே வயிற்றை ஏதோ செய்யும். இவர் ஏழாவது மாடியிலிருந்து கயிற்றைக் கட்டிக்கொண்டு இடுப்பில் சின்ன பக்கெட், ஒரு கையில் கயிற்றைப் பிடித்துக்கொண்டு மறு கையில் பிரஷைக்கொண்டு கண்ணாடிகளைத் துடைத்துக்கொண்டிருந்தார். முன்பே சொன்ன மாதிரி மாடியிலிருந்து கீழே பார்த்தால் வயிற்றில் புளியை கரைக்கும்..


முதலில் அவரை பார்த்து படபடத்தாலும், அவரிடம் பேச்சு கொடுத்தேன்.


"உங்க பேர் என்ன?"


"வெங்கடேஷ் சார்"


"எவ்வளவு வருஷமா இதைச் செய்துகிட்டிருக்கீங்க?"


"அது ஆச்சு சார் நாலு வருஷம்"


"எவ்வளவு கிடைக்கும்"


"ஒரு ஸ்கொயர் ஃபீட்டுக்கு ஐம்பது பைசா. இப்ப மார்கெட் டவுன் அதனால யாரும் கூப்பிட மாட்டேங்கிறாங்க"


"இப்ப தொங்கிகிட்டிருக்கற கயிறு ஸ்டிராங்கா?"


"சார் இது 350 கிலோவைத் தாங்கும். நான் அறுவது கிலோதான்"


"மேலேர்ந்து கீழே பார்த்தா பயமா இருக்காதா ?"


"முன்னால இருந்தது இப்ப இல்லை. ஆனா யஷ்வந்த்பூர்ல ஒரு 34 மாடிக் கட்டிடம் இருக்கு அதில மட்டும் கொஞ்சம் பயமா இருக்கும்"


"இந்த வேலை ரிஸ்க் இல்லையா ?"


"வீட்டில அப்பா, அம்மா. தங்கைக்கு நான்தான் கல்யாணம் செய்யணும். அதை எல்லாம் நினைச்சு கீழே பார்த்தா பயம் தெரியறதில்லை"