Monday, December 13, 2004

திருப்பாவை

டிசம்பர் 13, 2004 தொடங்கி,  ஜனவரி 16, 2005 வரை தினமும் திருப்பாவை அதற்கு எளிய விளக்கங்கள் தமிழிலும் ஆங்கிலத்திலும்  என் வலைப்பதிவில் எழுதினேன்.


அதை படிப்பதற்கு சுலபமாக  எனது வீட்டுப்பக்கத்தில் தற்போது கொடுத்துள்ளேன்.


http://www.desikan.com/blogcms/wiki/thiruppavai


தேசிகன்.

Thursday, December 9, 2004

சுஜாதாவின் படைப்புகள்

 

என்னிடம் உள்ள சுஜாதாவின் படைப்புக்களை தொகுத்து* , காலவரிசைப்படி(chronology) பட்டியலிட்டு, (கொஞ்சம் ஜிகினா வேலை செய்து) இங்கு தந்துள்ளேன்.



* (சிறுகதை, குறுநாவல், கேள்வி/பதில், மற்றவை, நாவல், கட்டுரை, நாடகம் )


 



 Old Comments from my previous blog.


ஒரு படம் ஆயிரம் வார்த்தைகளுக்கு சமம்.


வாழ்த்துக்கள்


By eswara prasadh, at Fri Dec 10, 09:13:42 AM IST  


Dear Seemachu,


Desikan is the official biographer (as per Sujatha himself) of Mr.Sujatha and so he may be planning to use this graphical representation when he writes a biography at some point of time.


நீங்கள் கேட்டதிலும் தவறு இருப்பதாகத் தோன்றவில்லை. தேசிகன் என் நெருங்கிய நண்பர். அதனால் தான் இந்த விளக்கம் கொடுத்தேன்.
தயவு செய்து தப்பா நீங்க நெனச்சுக்காதீங்க :-)
என் மின்னஞ்சலுக்கு நீங்கள் இன்னும் பதில் போடவில்லை :-(
எதிர்பார்க்கிறேன்!


என்றென்றும் அன்புடன்
பாலா


By Anonymous, at Fri Dec 10, 11:05:40 AM IST  


தேசிகன்,
இந்த படத்தினால் என்ன நன்மை? இங்கு சுஜாதா பற்றி ஆராய்ச்சி செய்பவர்கள் வருகிறார்களா? தப்பா நினைக்க வேண்டாம், நானும் சுஜாதாவின் எழுத்துக்களை விரும்பி வாசிப்பவன் தான், ஆனால் இந்த படத்தின் பயன் என்னவென்று புரியவில்லை.


By Anonymous, at Tue Feb 15, 11:15:35 PM IST  


Dear Desikan,


Nice work.


- Suresh Kannan


By Anonymous, at Mon Jul 11, 09:13:42 PM IST  

Tuesday, November 30, 2004

மேல்kind சர்வே!


மேல்kind என்று ஒரு வலைப்பதிவை மீனாக்ஸ், க்ருபா, ஷங்கர் ஆகியோர் நடத்திவருகிறார்கள். அதில் ஒரு புதிய பகுதி மேல்Kind சர்வே! சில சுவாரஸ்யமான கேள்விகளை முன் வைத்து அதன் பதில்களை வெளியிடுகிறார்கள்.


என்னிடமும் "அந்த" கேள்வியை போன வாரம் கேட்டார்கள். கேள்வி இது தான்:
1. உங்கள் துணைவியாரை நீங்கள் முதன்முதலாகப் பார்த்த போது உங்கள் மனதில் தோன்றிய கருத்து/எண்ணம் யாது?


நான் ஐந்து வருடம் முன் எழுதிய ஒரு பகுதியை கொஞ்சம் தூசுதட்டி அனுப்பினேன் அவர்களும் பெரிய மனம் கொண்டு , மதித்து பிரசுரித்தார்கள். அதை இங்கு தந்துள்ளேன்.


பெண் பார்க்க போனதைப் பற்றி சொல்வதற்கு முன் என்னை பற்றி...


நான் சென்னை வாசி. 1 1/2 வருடங்களாக பஸ் ஸ்டண்ட், பீச், கோயில்கள், ரயில்வே ஸ்டேஷன் என்று அலைந்து கொண்டு இருந்தேன் - எல்லாம் ஒரு பெண்ணை பார்த்து காதலிக்கலாம் என்ற ஆசையுடன் (கொஞ்சம் அதிகமாக சினிமா பார்க்கும் ஆசாமி நான்). இப்படித்தான் ஒரு வெள்ளிக்கிழமை பார்த்தசாரதி கோயிலில் ஒரு பெண்ணை பார்த்து நான் அசடு வழிய..... அதை பற்றி அப்புறம்
சொல்கிறேன். இதல்லாம் சினிமாவில் தான் சாத்தியம் என்ற முடிவுக்கு வந்து, என் அம்மாவுடன் பெண் பார்க்க சென்று இருந்தேன்.


"எதுவாக இருந்தாலும் அங்கேயே பெண்ணை பார்த்து கேட்டு விடு"


சென்ற இடத்தில் பெரிய அதிர்ச்சி காத்துக் கொண்டிருந்தது. நான் பெண் பார்க்க் வரும் செய்தி எப்படியோ தினத்தந்தியில் வந்துவிட்டது போல் அந்த காலனி கதவு, ஜன்னல் இடுக்கிலிருந்து எல்லேரும் என்னை எட்டி பார்த்து சிரிக்க, அந்த காலனி நாய் குட்டி என்னை பார்த்து செல்லமாக வாலையாட்டியது!


பெண் வீட்டில் ஒரு பெரிய கூட்டம் காத்துக்கொண்டு இருந்தது. இப்படியும், அப்படியும் எல்லேரும் ஒடிக் கொண்டு இருக்க, சிலர் வலுக்கட்டாயமாக என்னை கேசரி சாப்பிடவேண்டும் என்று என்னுடன் போராடிக் கொண்டு இருக்க, அந்த கூட்டத்தில் எது பெண் என்று நான் தேடிக்கொண்டு இருந்தேன்.


அங்கு இருந்த பாட்டி என்னிடம் "பெண்ணை பிடித்திருக்கா?"
"எது பாட்டி பொண்ணு?"
"அங்கே தலையை குனிந்து கொண்டு, பச்சை புடவை"


அதற்க்குள் என் அம்மா என்னை பெண்ணுடன் எதாவது பேசு என்று அடம்பிடிக்க, கொஞ்சம் தைரியத்தை வர வைத்துக்கொண்டு, பஸ் ஸ்டண்ட் பிள்ளையருக்கு தேங்காய் உடைப்பதாக வேண்டிக்கொண்டு கிட்டே சென்று என்ன பேசுவது என்று யோசித்து கொண்டு இருந்தேன். (அடுத்த முறை மணிமேகலை பிரசுரத்திடம் "பெண் பார்க்கும் போது கேட்கும் கேள்விகள்" புத்தகம் இருக்கா என்று கேட்க வேண்டும்)


சட்டென்று ஒரு கேள்வி உதயமாக,
"எங்கு பி.காம் படிச்ச?"


கொஞ்சநேரம் யோசித்து விட்டு அந்த பெண் "காலேஜில்" என்று மெதுவாக பதில் சொல்ல...


எனக்கு அந்த பெண்ணை... நீங்களே முடிவு செய்யுங்களேன்!


மற்றவர்கள் ( பா.ராகவன், ஆசிஃப் மீரான்,'மூக்கு' சுந்தர், பாஸ்டன் பாலாஜி,அருண் வைத்யநாதன்,என். சொக்கன்) என்ன சொன்னார்கள் என்று பார்க்க: http://malekind.blogspot.com

Thursday, November 25, 2004

ஸ்ரீரங்கத்தில் சொக்கப்பானை

இந்த வாரம் விருந்தினர் ஸ்ரீரங்கத்து பெண் லக்ஷ்மியை அறிமுகப் படுத்துவதில் எனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சி. லக்ஷ்மி தற்போது ஹைதராபாதில் ஒரு software கம்பெனியில் பணிபுரிகிறார்.


போன வாரம் "ஸ்ரீரங்கத்தில் கார்த்திகை மாதம் நடைபெறும் சொக்கப்பானை பற்றி எழுதுங்களேன்" என்றார். "எனக்கு நேரம் இல்லை நிங்கள் எழுதுங்களேன்" என்று ஜகாவாங்கினே.


உடனே பேப்பர் பேனாவை எடுத்து, ராமஜெயம் போட்டு, எழுதி, ஸ்கேன் செய்து, ஈ-மெயிலில் எனக்கு அனுப்பிவிட்டார்!


எதையும் மாற்றாமல் ( மாற்ற முடியாது என்பது வேறு விஷயம்!) அப்படியே போடுவதில் ஒரு விதமான அழகு கலந்த nativity இருக்கு என்பதால் அவர் எழுதியதை அப்படியே போட்டுள்ளேன்.


அன்புடன்
தேசிகன்


[%popup(20050809-lakshmi_letter_1.jpg|750|1031|Lakshmi Letter ( Page 1 ))%] [%popup(20050809-lakshmi_letter_2.jpg|750|1031|Lakshmi Letter ( Page 2 ))%]

 



  Old Comments from my previous blog.


எங்க ஊர்லயும் இந்த சொக்கப்பனை கொளுத்துறது, டயர் கொளுத்துறது உண்டு. ஆனால் சாமியை முன்வைத்தல்ல, (இன்றுவரை, ஏனென்றே தெரியாமல் - அல்லது இவங்க கடிதத்தை படிக்கும்வரை, கார்த்திகைனாலே அது மாதிரி கொளுத்துறதான் விஷய்ம்னு நெனச்சுட்டுருந்தேன்).


நேரில் பார்க்காத குறைய - படம்பார்த்தா மாதிரி, படம்புடிச்சிருக்கிறாங்க. கண்களை விரித்து அவங்க நேரில் பேசியதுபோல் தோன்றியது, படித்து முடித்தவுடன். அது, அவர்களின் இவ்வள்வுகால ஈடுபாட்டாலும், இந்தவருடம் பார்க்கமுடியாமல் போன பொருமலாலுமாய் இருக்கும்!


நன்றி உங்களிருவருக்கும்.


By அன்பு, at Thu Nov 25, 03:22:04 PM IST  


தேசிகன்,
இதை அப்படியே ஸ்கேன் பண்ணிப்போட்டது நல்ல யோசனை. விவரிப்பு மிக இயல்பாக இருக்கிறது. எங்க ஊரிலும் கொளுத்துவார்கள். அன்பு சொன்னதுபோல கோவில் நிகழ்ச்சிகள் சம்பந்தப்பட்டதாக நினைவு இல்லை.
-காசி


By காசி (Kasi), at Fri Nov 26, 03:26:07 AM IST  


////பெருமாள் புறப்பட்டு உபயநாச்சிமார் சகிதமா மலர்ப்பச்சை அலங்காரத்தோட (forgot the name for the outer Ulta 'U' shape coverage behind perumal. There is a good name for that)./////


அதுபேர் "திருவாசி". :) எப்பவும் ரெங்கநாதருக்கு தங்கத்துலதான் இருக்கும். அன்னிக்கி மட்டும் நெருப்பு சூடு தாக்காம இருக்கணும்னு கதிர்பச்சையும், பட்டுரோஜாவும் வெச்சு செஞ்சிருப்பாங்க. ரொம்ப அழகான கலர் காம்பினேஷன். அள்ளிண்டு போகும். பூ அலங்காரத்துல ஸ்ரீரங்கத்து சாத்தாரர்களை மிஞ்சினவங்க யாரும் இல்லை. என்னவோ போங்க, தேசிகன்; பெருமூச்சுவிட்டே நொந்துடுவேன் போல இருக்கு.


By Jsri, at Fri Nov 26, 08:01:37 AM IST  


 

Tuesday, November 16, 2004

அப்பாவின் ரேடியோ


இப்போது வால்வ் ரேடியோ என்றால் பலருக்கு தெரியாது. தெரிந்தவர்கள் நிச்சயமாக ட்ரான்சிஸ்டர்க்கு பின் பிறந்தவர்கள். வால்வ் ரேடியோ ஒரு விசித்திரமான ரேடியோ. ஒரு பெரிய மரப்பெட்டி. அதில் மூன்று பீங்கான் குமிழ்கள் - ஒன்று வால்யூமிற்கு, ஒன்று முள்திருப்புவதற்கு, மற்றொன்று பாண்ட் திருப்புவதற்கு. பாண்ட் குமிழை திருகினால் ஒரு வித 'கடக் கடக்' சத்தம் வரும். முள்திருப்பும் குமிழை பார்த்து திருக வேண்டும், அதிகம் திருகினால் முள் திருப்புவதற்கு பயன்படும் 'ட்வைன்'(twine) நூல் அறுந்துவிடும்.

இடது ஓரத்தில் 'மர்ஃபி' என்று எழுதியிருக்கும். ஒரு குழந்தை (ஆணா, பெண்ணா என்று தெரியாது) வாயில் ஒரு விரல் வைத்துக் கொண்டிருக்கும். வலது ஓரத்தில் 'மாஜிக் ஐ' இருக்கும். அதைப் பார்த்துக்கொண்டு முள்ளை திருப்ப வேண்டும்.'மாஜிக் ஐ'யில் சின்னதாக ஒரு கோடு வந்தால் நன்றாகப்பாடும். சுவிட்ச் போட்டவுடன் பாடாது. உள்ளேயிருக்கும் வால்வ் சூடானவுடன் தான் பாடும். ஏழுமணிக்கு செய்திகள் என்றால், ஆறு ஐம்பத்தைந்துக்கு ரேடியோவை ஆன் செய்ய வேண்டும், இல்லை என்றால் தலைப்புச்செய்திகள் முடிந்திருக்கும்.

துணி உலர்த்தும் கொடிபோல அதற்கு ஒரு ஆண்டெனா இருக்கும். அதை ஆட்டினால் ரேடியோ விசில் அடிக்கும். ஈரக்கையால் ஆட்டினால் ஷாக் அடிக்கும்.

வாயு தொல்லையில் அவதிப்படுவது போல் அவ்வப்போது ஒரு 'கரகர' சத்தம் கேட்டுக்கொண்டே இருக்கும். சில சமயம் 'கரகர' சப்தத்துடன் கோபித்துக்கொண்டு அடுத்த ஸ்டேஷனுக்கு போய்விடும். தட்டியோ, திருகியோ பழைய இடத்துக்கு அழைத்துவர வேண்டும். முன்னாடியிருக்கும் கண்ணாடி வழியாக பார்த்தால் உள்ளே ஒட்டடை படிந்திருப்பது தெரியும்.

அப்பா தனது முதல் சம்பளத்தில் இந்த ரேடியோவை ஏழபது ரூபாய் குடுத்துவாங்கினார். ரேடியோவிற்கு அந்த நாட்களில் ஒரு லைசன்ஸ் வாங்கவேண்டும். மாதா மாதம் போஸ்ட் ஆபீசில் அதற்கு பணம் கட்ட வேண்டும் அசோகா முத்திரையுடன் ஒரு புத்தகத்தை ஒரு முறை பார்த்திருக்கிறேன். இலக்கணம் பார்க்காமல் இதை 'அப்பா ரேடியோ' என்று தான் நாங்கள் எல்லோரும் அழைப்போம்.

எங்கள் தாத்தா விடாமல் இந்த ரேடியோ பக்கத்தில் தான் இருப்பார். அந்த நாட்களில் சாய்ந்திரம் வரும் மாநிலச்செய்திகள், ராத்திரி ஒன்பது பதினைந்துக்கு வரும் வண்ணச்சுடர் போன்ற நிகழ்ச்சிகளை எங்கள் தாத்தா தவறாமல் கேட்பார். சில சமயம் கேட்டுக்கொண்டிருக்கும் போது ரேடியோவில் திடீரென்று சத்தம் சின்னதாகிவிடும். அந்த சமயத்தில் எங்கள் தாத்தா காதை ரேடியோவுடன் ஒட்டிவைத்து கேட்பார். எண்ணைப் பசையுடன் ஓரத்தில் கொஞ்சம் அழுக்காக இருப்பதற்கு காரணம் இதுவே. இந்த ரேடியோவில் வரும் நிகழ்ச்சிகளை கேட்பதில் எங்களுக்குள் ஒரு போட்டியே இருக்கும். நான் சினிமா பாட்டு கேட்கும் போது, தாத்தா பிரகலாதன் கதாகாலட்சேபம் வேண்டும் என்பார். கிருஷ்ண மாமா வீட்டு டேப்ரிக்கார்டர் எங்கள் வீட்டுக்கு வந்ததிலிருந்து இந்த போட்டி நின்று போனது.சொல்கிறேன்.

ஞாயிற்றுக்கிழமை அப்பாவும் நானும் சைக்கிலில் மார்கெட் சென்று கிருஷ்ணன் மாமா வீட்டு வழியாக வந்து கொண்டிருந்தோம். கிருஷ்ணன் மாமா எங்களை பார்த்துவிட்டார்.

"வாடா நானி வந்து டேப்பிர்க்கார்டரை பார்த்துட்டு போ"

"இன்னொரு நாள் வரேனே"

"வாடா கொஞ்ச நேரம் பேசிட்டு போலாம்".

கிருஷ்ணன் மாமா வீட்டுக்கு சென்றோம். கிருஷ்ணன் மாமா, என் அப்பாவுக்கு இரண்டு கிளாஸ் சீனியர். லேட்டாகத்தான் கல்யாணம் பண்ணிக்கொண்டார். மனைவி அவர் கூட இல்லை. ஏதோ சண்டை என்று அம்மா சொல்லியிருக்காள். நன்றாக கணக்கு போடுவார். காலேஜ் பசங்களுக்கு வீட்டில் டியூஷன் எடுப்பார். கோல்டன் ராக்கில் உள்ள ஒரு தொழிற்சாலை மேனேஜராக இருக்கிறார்.எப்போ வீட்டிற்கு வந்தாலும் ஒரு 'கிராக் ஜாக்' பிஸ்கெட் பாக்கேடுடன் வருவார். நல்ல ஜோக் கடிப்பார். எங்களுக்கு அவரை ரொம்ப பிடிக்கும். சமிபத்தில் ஒரு டேப்பிரிக்கார்டர் வாங்கியிருந்தார்.

ஹாலில் புதிதாக வாங்கிய டேப்பிரிக்கார்டர் ஒரு சின்ன துண்டால் போர்த்திவைக்கபட்டிருந்தது.

"மாமா டேப்பிரிக்கார்டரை பாக்கலாமா ?" என்றேன்.

"தாராளமாக" என்று துண்டை விலக்கினார். பார்க்க சின்னதாக அழகாக இருந்தது. நிறைய பட்டன் இருந்தது. ஆரஞ்சு கலரில் ஒரு பட்டன் இருந்தது, இரண்டு ஸ்பீக்கர், "Panasonic" என்று ஓரத்தில் எழுதியிருந்தது. விவிதபாரதி வைத்து காண்பித்தார்.'கரகரப்பு' இல்லாமல் துல்லியமாக கேட்டது. "சும்மா சொல்ல கூடாது ஜப்பான்காரன், ஜப்பான்காரன் தான்" என்றார். ஒரு பாட்டை ரிக்கார்ட் செய்து போட்டு காண்பித்தார். எனக்கு கொஞ்சம் ஆசையாகவும், பொறாமையாகவும் இருந்தது.

"மாமா இது எவ்ளோ ரூபாய்?"

"எட்டு நூறு ரூபாய்"

"எங்க கடைக்கும் மாமா?"

"என் ·பிரண்ட் ஒருத்தன் சிங்கப்பூரில் இருக்கான் போன மாசம் வந்த போது வாங்கிண்டு வந்தான். நல்ல மாடல் உடனே வாங்கிட்டேன்."

"ஏண்டா நானி அடுத்த மாதம் திரும்பவும் வரான் ஒனக்கும் ஒண்ணு எடுத்துண்டு வரச் சொல்லட்டுமா?"

"வேண்டாண்டா எங்காத்து ரேடியோவே நன்னாயிருக்கு"

"இதில் சிலோன் எல்லாம் கேட்கிறது தெரியுமோ ?"

எங்கப்பா அதற்கு மேல் பேசவில்லை. காப்பி சாப்பிட்டவுடன் கிளம்பிவிட்டோம்

வீட்டுக்கு வந்தவுடன் அதன் நினைவாகவே இருந்தது.

"அப்பா அதே போல் ஒண்ணு நம்மாத்துக்கு வாங்கணும்" என்றேன்.

"டேப்ரிக்கார்டரில் வரும் அதே பாட்டுதானே இதுலையும் வருது"

தினமும் அப்பா ஆபிஸ்சிலிருந்து வந்தவுடன் டேப்ரிக்கார்டரை பற்றி பேசுவேன். அப்பாவும் எதாவது காரணம் சொல்வார்.

"அது எதுக்குடா? நம்மாத்து ரேடியோக்கு என்ன குறைச்சல்?” என்பார்.
"பாவம் ஆசைப்படுகிறான் உங்க ·பிரண்டு கிட்டே சொல்லி ஒன்னு வாங்கித் தர சொல்லுங்களேன்" என்று அம்மா சொல்லி பார்தாள். நாளடைவில் அலுத்துப்போய் கேட்பதையே விட்டுவிட்டோம். அப்போதுதான் அந்த ஆச்சரியம் நிகழ்ந்தது. அப்பா ஆபிஸிலிருந்து ஒரு அட்டை பெட்டியுடன் வந்தார். அதில் டேப்ரிக்கார்டர் இருந்தது! கிருஷ்ணன் மாமா வீட்டில் பார்த்த அதே டேப்பிரிக்கார்டர். மாமா இன்னொரு புது மாடல் வாங்கிவிட்டார். அதனால் அவர் கிட்ட இருந்ததை எங்கப்பாவிற்கு நூறு ரூபாய் கம்மி பண்ணி தந்துவிட்டார்.

மாமா வாங்கிய இரண்டே மாதத்தில் எங்கள் வீட்டிற்கு வந்த டேப்ரிக்கார்டர் புதுசாகத்தான் இருந்தது. பாட்டு துல்லியமாக கேட்டது. பாட்டை ரிக்கார்ட் செய்து பார்த்தேன். புது பெண்டாட்டி போல் அதன் கூடவே இருந்தேன். டேப்பிரிக்கார்டர் வந்தவுடன் வால்வ் ரேடியோ இடத்தை காலி செய்ய வேண்டியதாயிற்று. அந்த பெட்டியை என்ன செய்வது என்று தெரியவில்லை. அம்மா தான் "யாராவது கேட்டால் குடுத்துடுங்கோ" என்றதற்கு. “நான் முதல் சம்பளத்தில் வாங்கியது அதை யாருக்கும் கொடுக்க மாட்டேன்” என்று கொஞ்சம் கோபமாக தான் சொன்னார்.

ரேடியோ பூஜை அலமாரிக்கு சென்றது. ரங்கநாதர் படமும் ஊதுபத்தி ஸ்டாண்டும் வைக்கவும் உதவிற்று. பிறகு புதிதாக வந்த பெருமாள் போடடோவிற்கு இடம் தேவைப்பட்டது. பூஜை அலமாரியில் இடமில்லாமல், கட்டிலுக்கடியில் சென்றது.

ஒரு நாள் ஸ்கூல் விட்டு வந்தவுடன் அந்த ரேடியோவில் என்ன இருக்கிறது என்று பார்க்கலாமே என்று திறந்து பார்த்தேன். கெமிஸ்டிரி லாபில் இருக்கும் டெஸ்ட்யுப் போல் சில வால்வ்கள். ஒரு அலுமானிய கபாசிடர். கொஞ்சம் வயர் என்று இருந்தது. எல்லாவற்றையும் கழட்டிய எனக்கு அதை எப்படி திரும்பவும் சேர்க்க வேண்டும் என்று தெரியவில்லை!

அப்பா வந்து பார்த்த போது, திட்டுவாரென்று எதிர்பார்த்தேன். திட்டவில்லை. அதை பக்கத்தில் இருக்கும் ஒரு ரேடியோ கடைக்கு எடுத்துப் போனார். போன அரைமணியில் திரும்பி வந்தார். "என்னப்பா ஆச்சு" என்றேன் "எல்லா வால்வும் போயிடுத்தாம், ஒண்ணும் பண்ண முடியாது. ரொம்ப வருஷமா பாடிண்டு இருந்தது. போனால் போட்டும். டேப்ரிக்கார்டரை கழட்டிடாதே" என்றார்.

“அப்பா ரேடியோ”, “அப்பா பெட்டியாக” மாறியது. அம்மா தான் "இதையும் அந்த கடையிலேயே விட்டுட்டு வந்திருக்கலாம், எதுக்கு எடுத்துண்டு வந்தீங்கோ" என்றாள். அப்பா பதில் எதுவும் சொல்லவில்லை. கட்டிலுக்கடியில் இருந்த அது பிரமோஷன் கிடைத்து பரண் மேல் போயிற்று.

ராத்திரி நாங்கள் தூங்கியபின், அப்பா இந்த பெட்டியை பரணிலிருந்து எடுத்து அதற்குள் ஏதாவது வைத்து பரண் மேல் வைப்பார். ஒரு முறை பாதி தூக்கத்தில் அதை பார்த்திருக்கிறேன். அதற்குள் என்ன இருக்கும் என்ற ஆர்வம் இருந்தாலும் ஏற்கனவே ரேடியோவை கழட்டிய எனக்கு அதை பார்க்க தைரியம் வரவில்லை.

-0- -0- -0-



இரண்டு மாதத்திற்கு முன் திருச்சிக்கு சென்றிருந்தேன். அப்போது பரண் மேல் "அப்பா ரேடியோ" கண்ணில் பட்டது. அதை எடுத்து பின் பக்கத்தில் உள்ள அட்டையை திறந்து பார்த்தேன். அதில் ஹிந்துவில் வந்த சில கட்டுரைகளின் கட்டிங், தன் கைப்பட எழுதிய பிரபந்த குறிப்புகள், அப்பாவிற்கு வந்த கடிதங்கள் என்று பல இருந்தது. அப்பாவிற்கு ராஜாஜியிடமிருந்து வந்த கடிதங்கள் ரப்பர் பாண்ட் போட்டு கட்டிவைக்கபட்டிருந்தது. முதல் கடிதம் “உம்முடைய கடிதம் வந்தது. கடிதத்தில் எழுதியிருக்கும் பலரசமான விஷயங்களைப்படித்து அநுபவித்தேன்” என்று ராஜாஜி கையெழுத்திட்டிருந்தார்.அப்பா ராஜாஜிக்கு என்ன எழுதினார் என்று கேட்க இப்போது ராஜாஜியும் இல்லை, அப்பாவும் இல்லை. ரேடியோ மட்டும் இருக்கிறது.

------------------------------------------------------------------------------------------------
  Old Comments from my previous blog.

Wonderful! chiththiram super! You have a unique style of writing as seen earlier in 'Winni' and 'Keech Keech'.
VaazththukkaL! keep it up!
enRenRum anbudan
BALA

By Anonymous, at Tue Nov 16, 01:06:10 PM IST  

வால்வ் ரேடியோ எங்க வீட்டிலும் ஒண்ணு இருந்தது! அதே 'மர்ஃபி'தான்! எங்க பாட்டி எப்பவும்
காலையிலே வரும் மங்கள இசையை ரொம்பவெ வால்யூம் கூட்டி வச்சு, எங்களையெல்லாம் எழுப்ப முயற்சி
செஞ்சது எல்லாம் ஞாபகம் வருது!

நல்ல பதிவு!

அன்புடன்,
துளசி.

By துளசி கோபால், at Tue Nov 16, 02:36:41 PM IST  

வால்வ் றேடியோ எங்கள் வீட்டிலும் இருந்தது. பெரிதானாலும் அழகாகத்தான் இருக்கும்.
Grundic. யேர்மனியத் தயாரிப்பு. எனக்கு ஒன்றரை வயதாக இருக்கும் போது அப்பா வாங்கினாராம்.
அதனோடே வளர்ந்தேன். யேர்மனிக்கு வந்த பின்னும் அந்த றேடியோவை நினைக்கும் போது கவலையாக இருக்கும். என்னோடு கொண்டு வந்திருக்கலாமே என்றிருக்கும்.

By Chandravathanaa, at Tue Nov 16, 02:44:33 PM IST  

அய்யோ தேசிகன் ! பழைய நினைவுகள்...எங்களின் "முதல்" ரேடியொவை நீங்கள் சொல்லுவது போல் "புது பெண்டாட்டிப் போலத்தான்" பார்த்துக் கொண்டோம்...அதே நினைப்பில் ஒரு பழைய ரேடியோவை வாங்கி வைத்திருக்கிறேன்...என் மனைவி அதை "சக்களத்திப் போல்" (இடத்தை அடைத்துக்கொண்டிருப்பதால்) வெறுப்பதும் உண்மை..:))

//'மர்ஃபி' என்று எழுதியிருக்கும். ஒரு குழந்தை (ஆணா, பெண்ணா என்று தெரியாது) வாயில் ஒரு விரல் வைத்துக் கொண்டிருக்கும்// ம்ம் அமுல் பேபி போல் மர்ஃபி பேபியும் ரொம்ப பிடிக்கும்..calendar நினைவிருக்கிறதா?

By ரவியா, at Tue Nov 16, 06:49:13 PM IST  

தேசிகன், சத்தமில்லாம எழுதிக் கலக்கறீங்க. ரொம்ப நல்லா இருக்கு. நடுவுலயே அவசரக் குடுக்கையா ராஜாஜி கடிதங்கள் படிச்சுட்டேன். ஆனாலும் ஒண்ணும் guess பண்ண முடியலை. எங்க வீட்டுல இருந்த ரேடியோவுக்கு பேர் தெரியாது. ஏகப் பெருசு. ஆனா மர்ஃபி ட்ரான்சிஸ்டர் வாங்கினது நல்லா நினைவிருக்கு. உங்கள் விருப்பம், பொங்கும் பூம்புனல்னு அமக்களமா இருக்கும் அந்த நாள்கள். என்னோட பாட்டு வாத்தியார்னு எங்க பாட்டி பேர் வெச்சிருந்தாங்க. ஆமாம் மாசா மாசம் லைசன்ஸ் பணம் கட்டனும் அதுக்கும். என்னவோ போங்க. ஹோம் தியேட்டரே இருந்தாலும் அந்த ஆர்வம் இப்ப இல்லை.

By Jsri, at Tue Nov 16, 08:26:33 PM IST  

என்ன ஆச்சரியம்! எங்கள் வீட்டிலும் மர்பி ரேடியோ மற்றும் ட்ரான்சிஸ்டர் இருந்தன. இரண்டாவது என் அப்பாவுக்கு ஒரு மினி லாட்டரியில் பரிசாகக் கிடைத்தது. ட்ரான்சிஸ்டரை எல்லா இடங்களுக்கும் எடுத்துத் திரிந்ததில் "ட்ரான்சிஸ்டர் டோண்டு" என்று பட்டப் பெயர் வேறு கிடைத்தது.
நிற்க. சுஜாதாவைப் பற்றி எனக்குத் தெரிந்ததை எழுதியுள்ளேன். என் வலைப்பூவைப் பார்த்து கருத்து கூற முடியுமா?

By dondu(#4800161), at Sun Nov 21, 05:37:34 PM IST  

really enjoyed that thin line of suspense till the end. i think this is a real life account. what's interesting is that it is told in the form of a short story. good reading !!

By lazy geek, at Mon Nov 22, 02:33:41 PM IST  

Friday, October 29, 2004

விஞ்ஞான சிறுகதைகள் – சுஜாதா பதில்கள் !

 


 

வாசகர்கள் கேட்ட விஞ்ஞான சிறுகதை கேள்விகளுக்கு சுஜாதாவின் பதில்கள் இந்த பதிவில் இடம் பெறுகிறது.


கேள்வி கேட்ட அனைவருக்கும், பதில் அளித்த திரு.சுஜாதாவிற்கும் என் மனமார்ந்த நன்றி.


கேள்வி-பதில்களை தொகுக்க உதவிய என் நண்பர் பாலாஜிக்கு ஒரு ஸ்பெஷல் நன்றி.


கேள்வி :
1. விஞ்ஞானச் சிறுகதை என்பது என்ன ? அதை எழுத எதாவது விதி இருக்கிறதா ?
நீங்கள் எழுதிய 'முடிவு' என்ற சிறுகதையை விஞ்ஞானச் சிறுகதை என்று வகைப்படுத்தியது எந்த அடிப்படையில் என்பதை கொஞ்சம் சிம்பிளாக விளக்குங்களேன் ?
"epistolary literary technique"' (different style of writing) ' சார்ந்திருப்பதால் முடிவு ஒரு sci-fi கதை என்கிறீர்களா?


பதில்:
விஞ்ஞானச் சிறுகதை என்பது என்ன என்பதைப் பற்றி பக்கம் பக்கமாக எனது தொகுதியின் முன்னுரையில் எழுதியுள்ளேன். அதைக் கொஞ்சம் படித்துப்பாருங்கள். இல்லை net-ல் தேடிப்பாருங்கள். நிறைய விளக்கம் கிடைக்கும். ' முடிவு' என்கிற கதை முழுவதும் நானே எழுதியது. அதன் வடிவமைப்பில் முன்று பேர் எழுதிய கடிதங்கள் என்பதை நம்ப வைக்க செய்த தந்திரங்கள் ஒரு விஞ்ஞானக் கதைக்குரியது. இந்தக் கதையை பத்திரிகையில் வெளிவந்த வடிவத்தில் நீங்கள் பார்ககவேண்டும். சம்பிரதாயக் கதை சொல்லும் முறையிலிருந்து மாறுபட்ட எந்தக் கதையும் விஞ்ஞானக் கதையின் நவீன அறுதியில் சேரும். கதைமாந்தரே இல்லாத ஒரு விஞ்ஞானக்கதை கூட இருக்கிறது. நடுக்கடலில் ஒரு காலியான படகில் நடைபெறுவது!
(பி.கு: சமயம் கிடைக்கும் போது, குங்குமத்தில் வந்த 'முடிவு' வி. கதையை ஸ்கேன் செய்து போடுகிறேன் - தேசிகன்)



கேள்வி:
2. விஞ்ஞானச் சிறுகதையை எப்படி சொல்ல வேண்டும் ?
விஞ்ஞானச் சிறுகதையில் விஞ்ஞானம் எவ்வளவு சதவீதம், சிறுகதை எவ்வளவு சதவீதம்?
பொதுவாக ஐசாக் அசிமோவின் கதைகளில் ஒரு அறிவியல் கருத்தை முன்வைத்து அதனால் நிகழும் பாதிப்புகளை அலசுவார். சுஜாதாவும் இம்முறையை பின்பற்றி இருப்பதை அறிவோம். ஆனால் ஸை-ஷபிக்கள் பெரும்பாலும் ஒரு நூறு வருடம் கழித்து நடக்குமோ என ஆச்சரியப்படுவதை / அச்சப்படுவதை பதிவு செய்கின்றன - அல்லவா? என் கருத்துப்படி, விஞ்ஞான சிறுகதையில் கதை இல்லாவிட்டாலும் விஞ்ஞானமாவது இருக்க வேண்டும். உங்கள் கருத்து ?


பதில்:
எப்படிச்சொல்லவேண்டும் என்கிற வரையறையெல்லாம் கிடையாது. Fantasy, Gothic stories, Hard Sci Fi என்று பலமுறைகள் உண்டு எதிர்காலத்தில் நடக்கப்போகும் விஞ்ஞானத்தைப் பற்றி சொல்வது வி. கதையில் ஒரு வகை.


கேள்வி:
3. ஆங்கிலத்தில் மற்றும் தாங்கள் எழுதிய பல sci-fi கதைகளை படித்த வரையில், எனக்கு அவ்வகைக் கதைகள் Future Technology அல்லது எதிர்காலத்தில் நடக்கக்கூடிய சாத்தியம் (அபாயம்!) உள்ள விஷயத்தைச் சார்ந்து அமைய வேண்டும் என்று தோன்றுகிறது.
sci-fi என வகைப்படுத்துவதற்கு மூன்று ஆதார விதிகள் கூறுமாறு வேண்டுகிறேன்? ஓரு காலத்தில் sci-fi என்றுணரப்பட்டவை (like 'Around the World in 80 days', 'From the Earth to the Moon' and '20,000 Leagues Under the Sea'), விஞ்ஞான வளர்ச்சி காரணமாக 'sci-fi' தன்மையை பின்னாளில் இழந்து விடுமா?


பதில்:
எதிர்காலத்தில் நல்லதே நிகழும் என்று எழுதினால் அதில் சுவாரஸ்யம் இருக்காது. விதிகளை மாற்றிப் போட்டு அவைகளுக்கிடையே உள்ள புதிய முரண்பாடுகளைச் சொன்னால் தான் படிக்கச் சுவையாக இருக்கும். சொர்க்கத்தில் எல்லோரும் சந்தோஷமாக இருந்தார்கள் என்று சொன்னால் அது கதையல்ல. போர் அடித்துவிடும். அந்த சொர்க்கத்திலும் முதுகுவலி டயாபடீஸ் பொறாமை போன்றவை இருந்தால் தான் படிக்கத் தோன்றும். நம் புராணக் கதைகளையே பாருங்கள். அவைகளிலும் போட்டி, ஆட்சிக் கவிழ்ப்பு, சாபங்கள், சபலங்கள் எல்லாம் இருக்கின்றன. நிகழ்காலச் சாயலை நாம் மீறவே முடியாது.

கேள்வி:
4 விஞ்ஞான சிறுகதைக்கு எதாவது பொது அம்சங்கள் இருக்கிறதா ?
விஞ்ஞானக் கதைகளின் மையக்கரு விஞ்ஞானம் சம்பந்தப்பட்டதாகவே இருக்க வேண்டும் என்று எஙகயோ படித்த ஞாபகம் (I think I read it in "How to write science fiction & fantasy?"). John W Campbellன் "Who goes there?" ஆரம்பித்து இப்போதைய Neuromancer வரை இதை பின்பற்றின மாதிரிதான் தெரிகிறது?


பதில்:
உண்மையான விஞ்ஞானமாக இல்லாமல் இன்றைய விஞ்ஞானத்தின் விபரீதமான நீட்டல் தான் பொது அம்சமாக இருக்கும். மையக் கரு விஞ்ஞானம் சம்பந்தப்பட்டதாக இருக்க வேண்டும என்பது ஒரு வகை விஞ்ஞானக் கதைக்குத் தான் தேவை. எமதர்மராஜன் மாருதி காரில் வரும் தருமு மாமாவாக, ஒரு கதை எழுதியுள்ளேன். இதுவும் விஞ்ஞானக்கதையில் சேரும். புதுமைப்பித்தனின் 'கடவுளும் கந்தசாமிப் பிள்ளையும்' விஞ்ஞானக் கதை தான். இதன் அளவிலாத சாத்தியங்கள் தான் என்னை இதன்பால் ஈர்த்தது.

கேள்வி:
5. Are there certain predefined types of plots/themes that sci-fi is based on (For e.g. Time travel)? Are these any different from a short story or novel?


பதில்:
NO that is the attraction of Sci Fi. 'Cognitive estrangement' is a good guide. Describe an estranged society but have something identifiable for present day world in that.


கேள்வி:
6. How much science is needed in a sci-fi work? Should it give the central premise or should it just be used to describe the locale and social environs?


பதில்:
90 percent to 1 percent. 100 percent is not Sci Fi but, having 0 percent Sci fact is a conventional story.


கேள்வி:
7. Science Fiction பற்றி Google-ல் தேடிப்பார்த்ததில் நான் குழம்பிவிட்டேன். விஞ்ஞானக் கதையை வகைப்படுத்த இயலுமா? ஒரு கதையை எப்படி விஞ்ஞானச் சிறுகதை என்று கண்டுபிடிப்பது ?


பதில்:
சில தேர்ந்த வி.கதை எழுத்தாளர்களைப் படிப்பதன் முலம். நான் Ray Bradbury படித்தபின் தான் இதில் முனைப்பாக இறங்கினேன்.


கேள்வி:
8. ராமாயணமும், மகாபாரதமும் விஞ்ஞானக் கதைகளா ?


பதில்:
ராமாயணத்தையும் மகாபாரதத்தையும் இன்றைய சூழ்நிலைக்குக் கொண்டு வரமுடிந்தால் விஞ்ஞானக்கதை என்று சொல்லாம். என்னுடைய 'நச்சுப் பொய்கை' படித்துப் பாருங்கள். ஒரு மகாபாரதக் கதையை அப்படியே ராஜாஜி சொன்னதுபோல் எழுதிவிட்டு ஒரே ஒரு வரி மட்டும் மாற்றினேன்!



கேள்வி:
9. உங்கள் விளக்கங்களின் அடிப்படையில் Akira Kurosawa-vin ROSHOMON ஒரு விஞ்ஞானச் சிறுகதையா ?


பதில்:
இல்லை. அது ஒரு Mutiple Point of View கதை அவ்வளவே. சுந்தர ராமசாமியின் 'திரைகள்ஆயிரம்' படித்துப்பாருங்கள்.


கேள்வி:
10. எல்லா அமானுஷ்ய கதைகளும் sci-fi வகையை சார்ந்தவை என்று கொள்ளலாமா?


பதில்:
அவையெல்லாம் Fantasy வகையில் சேரும். அந்த அமானுஷ்ய உலகின் விதிகள் நம் உலகின் விதிகளுக்கு மாற்று விதிகளாக அமைந்தால் அவைகளை Sci Fi யில் ஒரு பிரிவாகச் சொல்லலாம்.


கேள்வி:
11. Can "குடைக்குள் மழை" be called sci-fi? Split Personality வரும் கதையை விஞ்ஞானச் சிறுகதை என்று வகைப்படுத்த முடியுமா ?


பதில்:
NO. It is just a confused psychological thriller.



கேள்வி:
12. நீங்கள் படித்த விஞ்ஞானச் சிறுகதைகளில் உங்களை கவர்ந்த கதைகள் சிலவற்றைக் கூற முடியுமா ? தமிழில் நல்ல விஞ்ஞானச் சிறுகதைகள் இருக்கின்றனவா ? இல்லையெனில், தமிழில் விஞ்ஞானச் சிறுகதைகள் ஏன் அவ்வளவாக எழுதப்படவில்லை ?


பதில்:
என் பட்டியல் மிகப்பெரியது. நீங்களே கொஞ்சம் முனைந்து படித்துப்பாருங்கள். Douglas Adams is a good starting point. தமிழில் அத்தனை வி.சிறுகதைகள் இல்லாததற்கு காரணம் இதை தமிழ் எழுத்தாளர்களும் வாசகர்களும் சரியாகப் புரிந்து கொள்ளாதது தான். இத்தனை கேள்விகள் எழுவதிலேயே காரணம் உள்ளது!



கேள்வி:
13. விஞ்ஞானச் சிறுகதை புரியவேண்டும். ஆனால் அதில் விஞ்ஞானம் அதிகம் கலப்பதனால் புரியாமல் போகும் அபாயம் இருக்கிறதே. அதற்கு உங்கள் உபாயம் ?


பதில்:
வி.கதையில் உள்ள விஞ்ஞானம் புரியவில்லையென்றால் அந்தக் கதை செத்துவிட்டது என்று அர்த்தம் !?


கேள்வி:
14. இரண்டு வரியில் ஒரு விஞ்ஞானக் கதையை எழுத முடியுமா ?


பதில்:
முடியும். என்னுயை சி சி கதைகள் புத்தகத்தில் விளக்கியுள்ளேன்.


கேள்வி:
15. விஞ்ஞானக் கதை சரி, விஞ்ஞானக் கவிதை/ஹைக்கூ இருக்கிறதா ?


பதில்:
இருக்கிறது! Sci-Ku என்று பெயர்!



 Old Comments from my previous blog.


யாராவது ஒரு SCI-KU கூறுங்களேன், பார்க்கலாம்!


ஓரு காலத்தில் sci-fi என்றுணரப்பட்டவை (like 'Around the World in 80 days', 'From the Earth to the Moon' and '20,000 Leagues Under the Sea'), விஞ்ஞான வளர்ச்சி காரணமாக 'sci-fi' தன்மையை பின்னாளில் இழந்து விடுமா?


இதற்கான நேரடியான பதில் திரு.சுஜாதாவிடமிருந்து கிடைக்காதலால், உங்களில் யாராவது இதை தெளிவு செய்யுமாறு வேண்டுகிறேன். Just out of curiosity!


என்றென்றும் அன்புடன்
பாலா


By Anonymous, at Fri Oct 29, 05:36:31 PM IST  

Friday, October 22, 2004

Sujatha Answers SciFi Questions.

விஞ்ஞானக் சிறுகதை கேள்விகளுக்கு பதில் அளிக்கிறார் சுஜாதா
நேற்று என் வலைப்பதிவில் திரு.சுஜாதாவின் 'முடிவு' என்ற விஞ்ஞானச் சிறுகதை ஒன்றை வெளியிட்டேன். அதைப் படித்துவிட்டு, பலர் இது எப்படி விஞ்ஞானச் சிறுகதையாகும் என்று கேட்டு எனக்கு ஈ-மெயில் அனுப்பியுள்ளார்கள். சற்று முன் சுஜாதா அவர்களிடம் பேசிக் கொண்டிருந்தபோது இதை பற்றிக் கூறினேன். வாசகர்கள் எழுப்பும் விஞ்ஞானச் சிறுகதை சம்பந்தப்பட்ட கேள்விகளுக்கு அவர் பதில் தர சம்மதித்துள்ளார். ஆகவே உங்கள் கேள்விகளை சுருக்கமாக என்னுடைய 'Comments' பகுதியில் உள்ளிட்டால், திரு.சுஜாதாவிடமிருந்து பதில் கிடைக்கும். பதில்கள் அடுத்த வாரம் என் வலைப்பதிவில் இடம் பெறும்.


கேள்விகளை ஈ-மெயில் மூலமாகவும் அனுப்பலாம். அனுப்ப வேண்டிய முகவரி desikann@gmail.com


- தேசிகன்

Wednesday, October 20, 2004

விஞ்ஞான சிறுகதை – முடிவு

 

திண்ணையும் மரத்தடியும் சேர்ந்து நடத்தும் விஞ்ஞானச் சிறுகதை போட்டி பற்றி அறிந்திருப்பீர்கள்.
அறிந்து கொள்ள இங்கே பார்க்கவும். போன வாரம் சுஜாதாவிடம் இதை பற்றி பேசிக்கொண்டிருந்தேன். என் பங்கிற்கு அவருடைய 'முடிவு' என்கிற சிறுகதையை இங்கு தந்திருக்கிறேன். சுஜாதாவின் விஞ்ஞான சிறுகதை தொகுப்பில்  விடுப்பட்ட கதை இது!


முடிவு




 


 


எம்.நடராஜன்,                                             2-7-1982
187, பஜார் தெரு,
மோகனூர் 637015
சேலம் ஜில்லா


அன்புள்ள குங்குமம் ஆசிரியர் அவர்களூக்கு,
உடன் இணைக்கப்பட்டிருக்கும் 'முடிவு' என்கிற விஞ்ஞானச் சிறுகதையை உங்கள் பார்வைக்கு அனுப்பியுள்ளேன். படித்து அது குங்குமம் இதழில் பிரசுரத்துக்கு எற்றது எனில் அதை வெளியிட வேண்டுகிறேன். தகுதி இல்லையெனில் திருப்பி அனுப்புவதற்கு போதிய தபால் தலைகளை இணைத்திருக்கிறேன்.


இங்ஙனம்
எம்.நடராஜன்
மாடலன் (புனைப்பெயர்)




 


குங்குமம் வார இதழ்                                         8-7-1982
93, கோடம்பாக்கம் நெடுஞ்சாலை,
சென்னை - 34


 


அன்புள்ள திரு.நடராஜன் அவர்களுக்கு,
உங்கள் ஜூலை 7 தேதியிட்ட கடிதமும் 'முடிவு' என்கிற விஞ்ஞானக் கதையும் கிடைக்கப் பெற்றோம். கதையை பற்றி அபிப்பிராயம் சொல்லுவதற்கு, கதையை நீங்கள் முடிக்கவில்லை. பாதியில் நிற்கிறது.
எனவே, நீங்கள் முடிவுக்கு உரிய பக்கங்களை அனுப்பிவைத்தால் கதையை பற்றி மெற்கொண்டு நாங்கள் முடிவெடுக்க எளிதாக இருக்கும்.


உண்மையுடன்,
பராசக்தி
(ஆசிரியர்)




 


எம்.நடராஜன்,                                             12-7-1982
187, பஜார் தெரு,
மோகனூர் 637015
சேலம் ஜில்லா


 


அன்புள்ள பராசக்தி அவர்களுக்கு,
உங்கள் கடிதம் கிடைத்து மகிழ்ந்தேன்...
கதையின் முடிவுப் பக்கங்களை என்னை அனுப்பச் சொல்லியிருக்கிறீர்கள். அதுதான் முடியவில்லை. கதையை கொண்டு செல்ல முடிந்த எனக்கு அதை முடிக்க தெரியவில்லை. எனவே இந்த கதையை விஞ்ஞானக் கதைகளில் வல்லவர் என்று சொல்லிக்கொள்ளூம் திரு.சுஜாதா அவர்களூக்கு அனுப்பிவைத்து அவரால் இதை முடிக்க முடியுமா என்பதை அறிய முயற்ச்சிக்க வேண்டுகிறேன்.
அன்புடன்
மாடலன்.


பி.கு.1 கதைக்குரிய சன்மானத்தில் எனக்கு பாதி கொடுத்தால் போதுமானது.
பி.கு.2 ஜூலை 30 வரைதான் இந்த முகவரியில் இருப்பேன். அதற்குள் உங்கள் முடிவைத் தெரிவிக்க வேண்டுகிறேன்.


 




 


குங்குமம் வார இதழ்                                         16-7-1982
93, கோடம்பாக்கம் நெடுஞ்சாலை,
சென்னை - 34


 


திரு. சுஜாதா அவர்களுக்கு,
உடன் இணைக்கப்பட்டிருக்கும் கடிதங்களும், கதையும் உங்களுக்கு வியப்பைத் தரலாம். திரு.நடராஜன் என்பவர் ஒரு விஞ்ஞானக் கதையை முடிக்க முடியாமல் உங்களை முடிக்க சொல்லி எழுதியிருக்கிறார். நீங்கள் இதுபற்றி என்ன நினைக்கிறீர்கள் ?
வீட்டில் யாவரும் நலமா ?


பராசக்தி
(ஆசிரியர்)




 


சுஜாதா,                                                 21-7-1982
S.Rangarajan
D-9, BEL colony,
Bangalore - 560013


 


அன்புள்ள பராசக்தி,
உங்கள் கடிதமும் திரு. நடராஜன் என்பவர் பாதி எழுதிவிட்டிருக்கும் கதையும் கிடைக்கப்பெற்றேன். கொஞ்சம் வினோதமான விஷயம்தான்!. சொந்தமாக எழுதும் கதைகளையே முடிக்க தெரியாமல் திணறும்போது இது ஒரு புதிய திணறல்தான்!. கதையை படித்து. எப்படி முடிக்கலாம் என்று யோசித்து அனுப்புகிறேன்.
அன்புடன்
சுஜாதா


 




 


 


குங்குமம் வார இதழ்                                         23-7-1982
93, கோடம்பாக்கம் நெடுஞ்சாலை,
சென்னை - 34


அன்புள்ள திரு.சுஜாதா அவர்களுக்கு,
உங்கள் கடிதம் கிடைத்தது. சந்தோஷம். சுதந்திரதினச் சிறப்பிதழில் தங்கள் கதை எழுதப் போவதாக அறிவிப்பு வைத்துவிட்டேன். வெள்ளிக்கிழமைக்குள் சிறுகதையை அவசியம் அனுப்பி வையுங்கள். இந்தக் கதையை முடிப்பதாக இருந்தாலும் புதுமையாக இருக்கும். ப்ளீஸ்!.
பராசக்தி
(ஆசிரியர்)




 


S.RANGARAJAN D9 BEL COLONY BANGALORE
X 170 5 AP 1639 MADRAS 26 21


 


PLEASE SEND SHORT STORY URGENTLY STOP ANNOUNCEMENT ALREADY MADE IN THE CURRENT ISSUE - KUNGUMAM -


LM 191 AP 1637 7 9 13




 


சுஜாதா,                                                 28-7-1982
S.Rangarajan
D-9, BEL colony,
Bangalore - 560013


 


அன்புள்ள பராசக்தி,
உங்கள் கடிதமும் தந்தியும் கிடைத்தன.
திரு.நடராஜன் 'முடிவு' என்கிற கதை அவர் எழுதியிருக்கும் வரை படித்து பார்த்தும் கொஞ்சம் ஏமாற்றம்தான்!
அந்த கதையை அவர் விஞ்ஞான கதை என்று சொல்லியிராவிட்டால் ஒருவேளை அதை நாம் கொஞ்சம் திருத்தி , செப்பனிட்டு சாதாரணக் கதையாக வெளியிட்டிருக்கலாம் என்று தோன்றுகிறது. திரு.நடராஜனுக்கு விஞ்ஞானக் கதை என்றால் என்ன என்பதைப்பற்றி கொஞ்சம் குழப்பம் இருப்பது தெரிகிறது.
விஞ்ஞானக் கதையில் விஞ்ஞானம், ராக்கேட், எதிர்காலம் எல்லாம் இருந்தாக வேண்டும் என்கிற கட்டாயம் இருப்பதாகப் பலர் எண்ணிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். இவையெல்லாம் விஞ்ஞானக் கதையில் இருக்கலாம். ஆனால் இவை இருந்தால் மட்டும் அது விஞ்ஞானக் கதையாகிவிட்டாது. அதேபோல் இவை எதுவும் இல்லாமலும் விஞ்ஞானக் கதை எழுத முடியும். அவ்வளவு தூரத்திற்கு இந்த கதை வடிவை மேல்நாட்டில் வளர்த்திருக்கிறார்கள்.
விஞ்ஞானக் கதைக்கு, நான் புரிந்துகொண்டவரை, முக்கியமான தேவை வாசகர்களை சம்பிரதாய கதை அமைப்பிலிருந்து விலகிப் போய் சிந்திக்க வைக்கவேண்டியது. கதையில்தான் விஞ்ஞானம் என்றில்லை! கதை எழுதும் விஞ்ஞானமும் இதில் அடங்குகிறது. இந்த முறையில் பற்பல உதாரணங்க்கதைகளை நாம் நேரில் சந்திக்கும் சந்தர்ப்பம் வரும் போது உங்களுக்கு சொல்லமுடியும்.
எனவே திரு.நடராஜன் அவர்களின் கதையை முடிக்க இயலாமைக்கு வருந்துகிறேன். இத்துடன் கதையின் பகுதியை திருப்பி அனுப்பியுள்ளேன்.
அன்புடன்
சுஜாதா


பின்குறிப்பு:
யோசித்துப் பார்த்தால், திரு.நடராஜனின் 'முடிவு' என்கிற கதையைப் பற்றிய நம் இந்த கடிதப் போக்குவரத்தையே முழுவதும் உங்கள் குங்குமத்தில் பதிப்பித்துவிட்டால் என்ன என்று தோன்றுகிறது.
அப்படிப் பதிப்பிட்தால் உங்கள் வாசகர்களுக்கு இந்த சந்தேகம் எழும். கடிதங்கள் அத்தனையும் எழுதியது ஒருவரா, மூன்று பேரா ?
இது முழுவதும் கதையா? கதையை பற்றிய கதையா? இல்லை, கதையை பற்றிய உண்மையா ? இதுபோன்று வினாக்கள் எழும்போது இந்தக் கடித தொகுப்புக்கூட ஒரு விஞ்ஞானக் கதையாகிறது.



 Old Comments from my previous blog.


One things for sure... there is NO END to science and its wonders.... but somehow for people who are Sujatha fans (and now urs too!)... the flow of the story and its end seems very predictive.... good narration though.... :)... Latha...


By Anonymous, at Wed Oct 20, 05:35:08 PM IST  


எப்படி இது அறிவியல் புனைகதை ஆகிறது என்று புரியவில்லை. சமூகக்கதை மாதிரிதான் தோன்றுகிறது. சிந்திக்க வைத்தால் கதை... அறிவியல் பின்புலத்தில் தாக்கங்கள் கொடுத்தால்தான் அறிவியல் புனைகதை என்றெண்ணியிருந்தேன்.


இந்தக் கதை எவ்வாறு சயின்ஸ்-பிக்ஷன் என்று சொல்லுகிறார்?


(முன்கூட்டிய நன்றிகள் :-D


By Boston Bala, at Wed Oct 20, 06:52:17 PM IST  


At last what is a Science Fiction story? If the conclusion of the is left to the reader will it become a Science fiction story?


:-) Just joking..


anandham@linuxmail.org


By Anandham, at Wed Apr 06, 01:56:55 PM IST  


 

Thursday, October 14, 2004

பெண்களூர்-0 2

பெங்களூர் பற்றி எழுதியதும் எனக்கு பலர் ஈ-மெயில் அனுப்பியிருந்தார்கள். சிலர் போன் செய்து புளியோதரை சாப்பிட எங்கள் வீட்டுக்கு வாருங்கள் என்றார்கள். கூப்பிட்டவர்கள் இதுவரை அவர்கள் வீட்டு முகவரியைத் தரவில்லை. என் நீண்ட நாள் நண்பர் கிச்சா என்ற கிருஷ்ணன், அவர் வீட்டு விலாசம் குடுத்து "ஒரு எட்டு வந்துட்டு போங்களேன்" என்று ஈ-மெயில் அனுப்பியிருந்தார். அட்ரஸை பார்த்தால் நிஜமாகவே அடுத்த வீட்டுக்காரர். எங்கள் வீட்டு மதில் சுவற்றில் ஒரு எட்டு ஏறி குதித்தால் போதும்!


பலர் "என்ன சார் டிராஃபிக் ஜாம் பற்றி சொல்லாமல் விட்டுவிட்டீர்களே" என்று வருத்தப்பட்டு எழுதியிருந்தார்கள். அவர்கள் இட்ட சாபம் என்று நினைக்கிறேன், போனவாரம் எனக்கு ராத்திரி 9:30 மணிக்கு சென்னை ரயில். ஆட்டோ வில் ஏறும் போது மணி 8:00. நான் ஸ்டேஷன் வந்து சேர்ந்த போது மணி 9:20. நடந்து சென்றிருந்தால் 9:00 மணிக்கே போய் சேர்ந்திருக்கலாம்!


அல்சூர், கோரமங்களா போன்ற இடங்களில் நல்ல தமிழ் நாட்டு உணவு கிடைக்கிறது என்று எனக்கு தெரிவித்தவர்களுக்கு என் நன்றிகள். நாம் நலம் விசாரிக்கும் போது "என்ன சார் செளக்கியமா?" என்று கேட்போம். ஆனால் இங்குள்ளவர்கள் காலை என்றால் "திண்டி ஆயித்தா" என்றும், மத்தியானம் என்றால் "ஊட்டா ஆயித்தா".


எம்.ஜி.ரோடில் உள்ள 'ஃபுட் வோர்ல்ட்" வாசலில் "நான் வளர்கிறேன் மம்மி" என்று காம்பிளான் விளம்பரத்தில் வரும் குழந்தை போல் ஒரு சின்ன பெண்(ஆறு அல்லது ஏழு வயசு தான் இருக்கும்) தினமும் சாயந்திரம் ஒரு ரோஜா பூங்கொத்தை வைத்துக்கொண்டு எல்லோரிடமும் ஐந்து ரூபாய்க்கு வாங்கிக்கொள்ளுங்கள் என்ற ஓயாமல் கெஞ்சி கொண்டு இருப்பாள். பார்ப்பதற்கு பாவமாக இருக்கும்.


குமார் என்பவர் மல்லேஸ்வரம், பனஷங்கரி, ஜே.பி. நகர் போன்ற இடங்களில் பெருமாள் கோயில்கள் இருப்பதாகக் கூறினார். எங்கள் வீட்டுப் பக்கத்தில் உள்ள ஒரு அம்மன் கோயிலில் காலையில் 'மன்மத ராசா', சாயங்காலம் "சிரிச்சு சிரிச்சு வந்தா, சீனா தானா டோ ய்" போன்ற பாடல்கள் பக்தி பரவசமூட்டுகின்றன.


பெங்களூரில் நாம் அதிகமாக காண்பது சோம்பேறித்தனம் தான்.'Busyபேலாபாத்தை' தவிர!


வீட்டில் டீவி இல்லை, எப்படி தனியாக பொழுது போகிறது என்று சிலர் கேட்கிறார்கள். வேற என்ன? புத்தகங்கள்தான். அப்புறம் சொல்ல மறந்துவிட்டேனே, சோப் தேய்த்து குளிக்கும் போது நிறைய நுரை வருகிறது!



Old Comments from my previous blog.


"பெங்களூரில் நாம் அதிகமாக காண்பது சோம்பேரித்தனம் தான்.'Busyபேலாபாத்தை' தவிர!" -- arumai, desikan!


"ஆனால் இங்குள்ளவர்கள் காலை என்றால் "திண்டி ஆயித்தா" என்றும், மத்தியானம் என்றால் "ஊட்டா ஆயித்தா"." -- ithuvum SUPER! சாப்பிடுவது தான் அவர்களுக்குப் பிரதானம்!!! மற்றதெல்லாம் இரண்டாம் பட்சம் தான்!!!


என்றென்றும் அன்புடன்
பாலா


By Anonymous, at Thu Oct 14, 06:15:06 PM IST  


Desikan
How can u not mention about those beautiful trees covered with flourascent coloured flowers without a single leaf….


I guess u still haven’t got to know about the innumerable “circles” abound at every intersection all over bangalore : )


That multipurpose cost effective Two Wheeler - The Hero Cycles are a rare see in Bangalore


Laidback lifestyle of localities sounds better than “Somberithanam”… : )… thamizhle translate pannikka vendiyadhu unga poruppu….


Dhavani is a Fancy Dress Costume for Bangalore Girls....


..... Latha.. : )


By Anonymous, at Thu Oct 14, 07:45:52 PM IST  


Hey, Soap Theicha neriya norai varudhu is a good teaser.... cudnt help but giggle at that statement... being a thorough bangalorean, its feels good to read about bangalore thro a non-bangalorean's view point.... ur tamil is superb... keep writing.... :).... Latha...


By Anonymous, at Thu Oct 14, 07:46:11 PM IST  


பெங்களூர் என்பது கர்நாடகா என்ற "சுதந்திர நாட்டின் தலைநகரம்" என்பது மிக முக்கியமான செய்தி. :-(


By மீனாக்ஸ், at Fri Oct 15, 09:56:07 AM IST  


//இங்குள்ளவர்கள் காலை என்றால் "திண்டி ஆயித்தா" என்றும், மத்தியானம் என்றால் "ஊட்டா ஆயித்தா".//
இதை நானும் கவனித்திருக்கிறேன். கன்னடர்கள் மட்டுமில்லாமல், தமிழர்கள் கூட "என்ன ஸார் சாப்பாடு ஆச்சா?" என்றுதான் கேட்டு பார்த்திருக்கிறேன்.


By ROSAVASANTH, at Tue Jan 18, 10:58:28 AM IST  


 

Thursday, October 7, 2004

பெண்களூர் *


நான் சென்னையிலிருந்து பெங்களூர் வந்து இன்றோடு ஒரு மாதம் ஆகிறது. கடந்த 12 ஆண்டுகளாக சென்னையில் இருந்த எனக்கு பெங்களூர் கொஞ்சம் வித்தியாசமாகத்தான் இருக்கிறது.


1. பூஜை போட்ட கையோடு சுவற்றில் fluorescent கலரில் சினிமா விளம்பரங்களை பார்க்க
முடிவதில்லை.


2. இட்லி தோசைக்கு வெல்லம் கலந்த சாம்பார் தருகிறார்கள்(எம்.ஜி.ரோடில் உள்ள பிருந்தாவன்
ஹோட்டல் தவிர).


3. சாஃப்ட்வேர் என்ஜினியர்கள் லாப்டாப் வைத்திருக்கிறார்கள்.


4. ஆட்டோக்கள் மீட்டர்க்கு மேல் பெரும்பாலும் காசு கேட்பதில்லை.


5. பைரேட்டட் புத்தகங்கள் எங்கும் கிடைக்கிறது. The Da Vinci Code, Mein Kampf by Adolf
Hitler, My Life - Clinton தற்போது விற்பனையில்.


6. பெங்களூருக்கு போனால் கன்னடம் தெரிந்திருக்க வேண்டும் என்பது கட்டாயமில்லை.
இங்குள்ளவர்கள் பெரும்பாலோர் தமிழ்த்தான் பேசுகிறார்கள். தமிழில் பேசினால் புரிந்து கொண்டு
பதில் சொல்கிறார்கள் - கொஞ்சம் வேடிக்கையாக.(உதாரணம்- "நாங்களுக்கு எரடு ரூபாய் கொடுத்தாரு" என்றால் "எங்களுக்கு இரண்டு ரூபாய் கொடுத்தார்")


7. பெங்களூர் பஸ் போக்குவரத்து மோசம் என்று கூறுவது சரியில்லை. மிகவும் மோசம் என்று
கூறுவதுதான் சரி.


8. பெங்களூரில் மழை எப்போது பெய்யும் என்று சொல்லமுடிவதில்லை.


9. நீங்கள் பெங்களூர் வாசி என்றால் கட்டாயம் ஒரு jacket அணிந்திருக்க வேண்டும்.


10. பெங்களூரில் எல்லாமே இரட்டை இரட்டையாகத்தான் இருக்கிறது. சிட்டி ஸ்டேஷன்-கண்டோன்மெண்ட் ஸ்டேஷன். லால் பாக் - கப்பன் பார்க். சிட்டி மார்கெட்- கண்டோன்மெண்ட் மார்க்கெட்.


பெங்களூர் என்ற பெயர் எப்படி ஏற்பட்டது என்பதற்கு பல காரணங்கள் கூறுகிறார்கள். எம்.ஜி.ரோட்டுக்கு ஒருமுறை போய் வந்தால் இதை பெங்களூர் என்பதைவிட பெண்களூர் என்று
கூறுவது சரியாக இருக்கும் !


* பெண்களூர் பெயர் உதவி 'சாவி'



Old Comments from my previous blog.


உங்களுடைய இந்தப் பதிவை படித்துக்கொண்டிருக்கும்போதே, தேசிகன் மறைந்து சுஜாதா எட்டிப்பார்க்கிறார். குறிப்பாக இதில்:


பெங்களூர் பஸ் போக்குவரத்து மோசம் என்று கூறுவது சரியில்லை. மிகவும் மோசம் என்று கூறுவதுதான் சரி.


வாழ்த்துக்கள்.


By அன்பு, at Thu Oct 07, 10:08:14 AM IST  


அந்த டிராஃபிக் ஜாம்களைப் பற்றி சொல்லாமல் விட்டுவிட்டீர்களே. அவை தான் பெங்களூரில் மிக மிக மோசம். :-((


By மீனாக்ஸ், at Thu Oct 07, 10:36:11 AM IST  


>2. இட்லி தோசைக்கு வெல்லம் கலந்த சாம்பார்
>தருகிறார்கள்(எம்.ஜி.ரோடில் உள்ள பிருந்தாவன்
>ஹோட்டல் தவிர).


அல்சூர், கோரமங்களா பக்கம் சில ஹோட்டல்களில் நல்ல சாம்பார் கிடைக்கும் (இது போன்ற டிப்ஸ் கிடைக்க பெண்களூரில் ஒன்றிரண்டு பேச்சிலர்களைத் தெரிந்துகொள்வது அவசியம்) :-).


உங்கள் லிஸ்டில் பெண்களூரின் தனித்தன்மைகள் சில மிஸ்ஸிங் (டிராஃபிக் ஜாம், குழியோர ரோடுகள், வேகத்தடைகள், தெரு நாய்கள் ....) :-(


By Kannan, at Thu Oct 07, 12:06:20 PM IST  


நான் "பெண் galore" என்று சொல்வது வழக்கம்!


By S.K, at Thu Oct 07, 12:41:17 PM IST  


//பெங்களூரில் எல்லாமே இரட்டை இரட்டையாகத்தான் இருக்கிறது//


அப்டியா? அப்போ ஒருக்கா பெண்களூரு போயி வரணும் ;-)


By KVR, at Thu Oct 07, 03:17:44 PM IST  


மற்ற நேரங்களில் ஃப்ரீயாக இருக்கும் கடவுள்களுக்கு வெள்ளிக்கிழமைகளில் முண்டியடிக்கும் கோவில் கூட்டம்; ரெக்ஸ், லிடோ, ப்ளாஸா ஆங்கிலப் படங்களுக்கு காத்திருப்போர்; ஆறு மணிக்கு மக்களை விரட்டும் கப்பன் பாக் போலீஸ்; என்று இன்னொரு லிஸ்ட் போடுங்க சார்....


By Boston Bala, at Fri Oct 08, 02:55:48 AM IST  


தேசிகன்,


வாசம் எங்கே ? ஆபீஸ் எங்கே ?


மறந்தும் போய் சுக்.சாகர், சாந்தி சாகர் போன்ற உணவகங்களில் சாப்பாடு சாப்பிட செல்லாதீர்கள்.. அவை டிபன் சாப்ப்பிடவும், காபி (அருமையாக இருக்கும் எல்லா கையேந்தி பவன்களிலும்) அருந்தவும் மட்டுமே. எம்.டி.ஆர் சாப்பாடு எல்லாம் இப்போ மவுஸ் இழந்துவிட்டது. க்வாலிடி ஆப் சர்வீஸும் சரியில்லை.


மல்லேஸ்வரத்தில் இருந்தால் - சம்பிகே தியேட்டர் எதிர்புறம் உள்ள மாமா மெஸ்ஸில் சாப்பாடு ட்ரை பண்ணவும். நமது தமிழக சாப்பாடு போல் கிடைக்கும்.


குடையோ ஜெர்கினோ இல்லாமல் எங்கும் வெளியே கிளம்பவேண்டாம். தினமும் மாலையில் மழை பெய்யும்.. அதிகாலை எட்டு மணி வரை குளிரும்..


பெருமாள் கோயில்களுக்குச் செல்லவேண்டுமென்றால் தனி மடல் எழுதவும். மிக அருமையான கோயில்கள் உள்ளன. மல்லேஸ்வரம், பனஷங்கரி, ஜே.பி. நகர் (இங்கு ரங்கநாதரும் உண்டு).


குமார். வி


By Anonymous, at Wed Oct 13, 01:37:25 PM IST  

Sunday, September 5, 2004

SCIENCE FICTION – Another tomorrow


SCIENCE FICTION is usually celebrated for the glimpses it offers into the future. The crispest definition of science fiction is to call it a literature of "what if?" Due to the protean nature of the genre, it embraces everything from crude interplanetary romances to sophisticated psychological drama.


It has been universally acknowledged as the most popular form of fiction for young people and exists in diverse forms, challenging any kind of rigid categorisation. "It attempts to present realities which are different from those we know", says critic Christopher Evans. "The imagined future, the altered present and the past in which history was different!" Science fiction writers have been perpetually interested in possibilities and potentials.


In his preface to the anthology of short stories written by Sujatha Rangarajan, a major Tamil writer, the author admits that as a subgenre, science fiction has not been widely practised by Tamil writers. However, Sujatha points out many elements of science fiction are present in novels written in the past in Tamil. Many of his own stories have been published without being classified as science fiction, although they may have possessed many traits common to the genre. Just as Mary Shelley's Frankenstein has been regarded as the forerunner of the genre in the Western world, our own epics and myths have elements of science fiction which are truly amazing.


Not just rockets



Sujatha, in his preface, reminds us that science fiction need not necessarily be concerned with rockets and space odysseys. Dark subjects like the survival of mankind are frequently addressed. In "Jillu", set in the future, there is a threat of acid rain after nuclear warfare between India and warring nations. Cities are being evacuated but the child Kumar refuses to board the helicopter without his pet dog Jillu. In the ensuing confusion, both the boy and the dog get left behind. The pity and the terror of the situation is conveyed in terse crisp prose.


Sujatha's knowledge of robotics and computer technology find expression in the stories "Adimai" (Slave) and "Agayam" (Sky). In "Adimai", the human is able to hoodwink the robot, but in "Agayam" the robot is juxtaposed against the human as an equal and the ending is left to the wild conjectures of the reader. Jayant Narlikar, in his Return of Vaman, has likewise speculated on the grave possibility of robots eventually taking the place of man, making him redundant.


"Anna Salai" and "Thimala" are stories set in the distant future. "Thimala" is particularly heart warming, for the power of religion and prayer still operates even after the modern miracles of the digital age have come to pass. The experience is described as "thrilling" by the protagonist Athma who agrees to visit Thimala (our Tirupati) to please his wife who still has within her remnants of the forgotten human qualities of love and piety. "Suriyan" (The Sun) is also set in the future. It is about a few families which live underground to avoid the deadly effects of radiation, a legacy of global warfare. "Mister Munuswamy Oru 1.2.1" is an interesting essay into the psychological depths of the human mind and its capacity for total intellectual transformation. However, the scientific marvel of artificial intelligence is, alas, only temporary and Munuswamy is back to his illiterate life style, believing his short-lived transformation to be just a dream.


On the wings of time



In "Oru Kathayil Erandu Kathai", the same character is shown in two different eras, more or less displaying similar roles. In "Kala Yanthiram" the protagonist gets hold of a mechanical contraption which helps him travel backwards and forwards in time. Being a novice in such exercises, while operating it, he goes back in time to the age of the famous grammarian Tholkappiar and even has the pleasure of adding his contribution to the famous book by the grammarian. But the problem arises while trying to return to the 21st Century. By pressing the wrong button, he comes to 1774 instead of 2024 to which he belongs. This story has the reader in splits as Sujatha gets away with the anachronism inherent to such writing with audacity and brilliance.


Man and the unknown



The motif of alien beings peopling our planet is a very common one in science fiction. Patrick Parrinder comments, "Science fiction, when it is concerned with alien modes of being, approaches man through his contact with the new and the unknown. Their concern is with man himself and the literary exercise is a process of discovering what man is and what choices are open to him." "Tejaswini", written in 2001, has a startling conclusion while "Manjal Ratham" has all the weird connotations of life in a strange planet where we earthlings are the aliens. "Upagriham" is about a UFO phenomenon discovered by an aged man who is faced with disbelief and ridicule for his remarks.


Sujatha's anthology, in turn witty, wise and incredibly entertaining, makes imaginative use of conceptually intriguing scientific technology. An accessible combination of conceptual daring and moral seriousness places the book well above the common run of science fiction. Sujatha says, in Marathi and Bengali, there has been a significant increase of writers experimenting in this category. Kondke's anthology of stories entitled It Happened Tomorrow includes two Tamil stories. Even if an author is ignorant of scientific facts, as long as he observes "internal consistency", if it obeys social and structural rules within the plot, the story will be accepted, says Sujatha. He invites greater exploration of this genre which flouts tradition and invites a re-evaluation of old-fashioned viewpoints.


More than mere craftsmanship



Being science fiction, Sujatha's expertise in plumbing the depths of human emotions is naturally not in evidence. However, the reader's intelligence and emotions are stimulated through the "thought through" explanatory mode of narration adopted by the author who is much more than a clever craftsman. There is a constant sense of movement, physical as well as psychological, ensuring the reader's attention. As Mark Twain once said, "Why shouldn't truth be stranger than fiction? Fiction, after all, has to make sense": science fiction, often called the literature of the impossible, appears mainly as an alternative technique for apprehending and coping with our everyday world.


Vingnana Chirukathaigal: Collection of Science Fiction Stories, Sujatha, Uyirmmai Pathippagam, 2004, hardbound, p.464, Rs. 225.


PREMA SRINIVASAN
Literary Review , The Hindu - Sunday, Sep 05, 2004.

Wednesday, August 18, 2004

கீச்கீச்


எச்சரிக்கை:
இதை படிக்க உங்களுக்கு நிறையப் பொறுமை வேண்டும். நடுநடுவே ஏகப்பட்ட தொந்தரவு நேரலாம். எங்கள் வீட்டில் எப்போதும் ஒரு "கீச்கீச்" சத்தம் கேட்டுக்கொண்டே இருக்கும். அட நிஜமாதான் சார்! நீங்கள் நம்ப மாட்டீர்கள் என்று எனக்கு தெரியும். எப்போது வேண்டுமானாலும் என் வீட்டுக்கு வாருங்கள். முதல் மாடி, நம்பர் 2C மகாலக்ஷ்மி தெரு, தி.நகர். போன மாசம் தான் கல்யாணம் ஆனது. புது வீட்டுக்குப் போய் இரண்டு வாரம் தான் ஆகிறது. வீட்டிற்கு வாருங்கள், அப்பதான் என் கஷ்டம் உங்களுக்கு புரியும். இன்னும் நம்பவில்லையா? என் கஷ்டத்தை எப்படி உங்களுக்குப் புரிய வைப்பேன்? சரி, இதை எழுத ஆரம்பித்ததிலிருந்து எனக்குக் கேட்கும் அந்தக் "கீச்கீச்" சத்தத்தையும் சேர்த்தே எழுதுகிறேன். அப்போதான் என் கஷ்டம் உங்களுக்குப் புரியும்.

"கீச்கீச்"

என்ன சத்தம் கேட்டதா ? சத்தம் அலர்ஜி என்றால் தொடர்ந்து படிப்பது உங்களுக்கு நல்லதில்லை. பிறகு உங்கள் இஷ்டம்.

"கீச்கீச்"

முதலில் அந்த "கீச்கீச்" சத்தம் ஜன்னலிருந்து வருகிறது என்று நினைத்து எல்லா ஜன்னலுக்கும் எண்ணெய் போட்டேன்.

"கீச்கீச்".

அட! சத்தம் திரும்பவும் கேட்கிறது. உங்களுக்கும் கேட்கிறதா?

போன வாரம் என் அப்பா ஒரு கல்யாணத்திற்கு வந்திருந்தபோதுதான் அது என்னவென்று கண்டுபிடித்தார்.

"கீச்கீச்".

"என்னடா எதோ சத்தம் கேக்கறதே?"

"அது என்னன்னே தெரியலை, வீட்டுக்கு வந்ததிலிருந்து இருக்கு. எலின்னு நினைக்கிறேன்"

"கீச்கீச்".

"எலியா"

"ஆமாம்".

"கீச்கீச்"

"கீச்கீச்"

"பீரோ பின்னாடியிலிருந்து வருதுன்னு நினைக்கிறேன், ஒரு சின்ன கம்பு இருந்தா குடு"

என் அப்பா எலி பிடிப்பதில் எக்ஸ்பர்ட் கிடையாது. தானுண்டு தன் பிரபந்தம் உண்டு என்று இருப்பார். அப்பா கம்பு கேட்டது எனக்குக் கொஞ்சம் ஆச்சரியமாகத்தான் இருந்தது.

"கீச்கீச்"

"அப்பா, நான் பார்த்துக்கிறேன், உனக்கு ஏன் இந்த வீண் வேலை"

"இருடா, பீரோவை கொஞ்சம் நகர்த்து"

"கீச்கீச்"

நகர்த்தினேன். அப்போது சாம்பல் "கீச்கீச்" நிறத்தில் "கீச்கீச்" வழவழ என்று சின்னதாக எதோ ஒன்று ஓடியது. (அவ்வளவாக எழுதி எனக்குப் பழக்கமில்லை. அதனால் இதை எப்படி வர்ணிப்பது என்று தெரியவில்லை. வாசகர்கள் என்னை மன்னிக்கவேண்டும்)

"இது எலி இல்லடா மூஞ்சூர்!" என்றார் அப்பா

"என்னப்பா பெரிய வித்தியாசம் ?"

"கீச்கீச்"

"ரசகுல்லா வேற குலோப் ஜாமூன் வேற அது போல் மூஞ்சூறு வேற, எலி வேற"

"இப்ப என்ன பண்றது"

"அது ஒண்ணும் பண்ணாது அதுவே தம்பாட்டுக்கு போய்டும்"

மறு நாள் காலை முகூர்த்தம், அப்பா சீக்கிறம் எழுந்து, குளித்து, ஸ்ரீசூர்ணம் இட்டுக்கொண்டு கிளம்பிவிட்டார். அப்பாவை அனுப்பிவிட்டுக் கதவைச் சாத்தும் போது தான் அப்பாவின் சட்டையில் இருந்த ஓட்டை கண்ணில் பட்டது!.

"அப்பா சட்டையை மாத்திண்டு போ"

"எதுக்குடா, எனக்கா கல்யாணம், இது போறும்"

"இல்லப்பா, சட்டை பின்னாடி ஓட்டையா இருக்கு"

"கீச்கீச்"

"போன கல்யாணத்துக்கும் இதைதானே போட்டுண்டு போனேன் ?"

"மூஞ்சூர் பண்ண வேலை, நேத்திக்கு அது ஒண்ணும் பண்ணாதுனு சொன்னே?"

"சொன்னேன்... உன் சட்டை ஒண்ணு குடு. முகூர்த்ததிற்கு டைம்மாச்சு"

"கீச்கீச்"

அடுத்த வாரம் "பேபி மாமா" வருவதாக போன் செய்தார். எனக்கு கொஞ்சம் ஆறுதலாக இருந்தது. "பேபி மாமா" என்ற பெயர், எப்படி, யார் வைத்தார்கள் என்று எனக்குத் தெரியாது.என் பாட்டிக்குத் தூரத்துச் சொந்தம். நாங்கள் எல்லோரும் அவரை "பேபி மாமா" என்றுதான் கூப்பிடுவோம். கல்யாணம் பண்ணிக் கொள்ளவில்லை. கல்யாணம் ஆகியிருந்தால் அவர் மனைவி கூட அவரை "பேபி மாமா" என்று கூப்பிட்டிருப்பாள். 55 வயது, பார்க்க 45 தான் சொல்லலாம். கொஞ்சம் ஆச்சாரமானவர். மஞ்சள் திருமண்தான் இட்டுக்கொள்வார். ஸஹஸ்ரநாமம் சொல்லிவிட்டுதான் சாப்பிடுவார். சாப்பிட்டவுடன் வெற்றிலை போடுவார் - கொஞ்சம் பன்னீர்ப் புகையிலையுடன்! வீட்டுக்கு வந்தவுடன் எதாவது ரிப்பேர் ஆகியிருந்தால் அதை முதலில் சரிசெய்ய ஆரம்பித்துவிடுவார். எதுவாக இருந்தாலும் - பைப் லீக், டியூப் லைட், சைக்கிள் பங்சர், மோட்டர்.... ரெயில்வே ஓர்க்ஷாப்பில் சூப்பர்வைசராக இருக்கிறார். "மாமா இது கொஞ்சம் காம்பிளீக்கேட்டட் சர்க்கியூட், சர்வீஸ் செண்ட்ரில் தான் கொடுக்கணும்" என்றால் "ரெயில்வே ஒர்க்ஷாப்பில் பார்க்காததா" என்று உடனே கழட்டி ரிப்பேர் பார்க்க
ஆரம்பித்துவிடுவார். அவர் பையில் எப்போதும் ஒரு ஸ்க்ருடிரைவர், கட்டிங்பிளேயர், டெஸ்டர், கொஞ்சம் வயர், கீரிஸ் என்று ஒரு மினி டூல் பாக்ஸே வைத்திருப்பார்.

பேபிமாமா வருகிறார் என்று சொன்னவுடன் அவரிடம் இந்த மூஞ்சூருக்கு எதாவது வழி பண்ண வேண்டும் என்று நினைத்துக்கொண்டேன். செவ்வாய்க்கிழமை சாயங்காலம் "பேபிமாமா" வந்தார். வந்தவுடன் ஃபியூஸ் போயிருந்த பாத்ரூம் பல்பை மாற்றினார்.

"கீச்கீச்".

"என்னடா ஏதோ சத்தம், ஏதாவது ரிப்பேரா ?"

"மாமா அது மூஞ்சூர், நீங்க போறத்துக்குள்ள இதுக்கு ஒரு வழி பண்ணனும்"

"பண்ணிட்டா போறது"

காப்பி சாப்பிட்டவுடன் எனக்குக் கொஞ்சம் வேலையிருக்கிறது என்று வேளியே போனார். அரை மணி நேரத்தில் ஒரு எலிக்கூண்டுடன் வந்தார். எலிக்கூண்டுக்கு முக்கியமாகத் தேவைப்படும் மசால் வடையை வாங்க மறந்திருந்தார். நான் மசால் வடை வாங்கப் போனேன். எங்கள் வீட்டுத் தெரு முனையில் ஒரு டீக்கடை இருக்கிறது. அங்கு இதற்குமுன் நான் போனதில்லை. நான் போன சமயம் டீக்கடைக்காரர் என்னை ஒரு மாதிரி பார்த்தார்.

"என்ன ஐயரே எங்க இந்தப் பக்கம்"

"மசால் வடை வேணும்"

"இங்கே சாப்பிடவா இல்ல வூட்டுக்கு எடுத்துகுனு போறியா ?"

"வீட்டுக்கு எடுத்துண்டு போறேன்"

"சுடசுட இப்பதான் போட்டது, ஒரு ஆறு கட்டட்டுமா"

"இல்லை எனக்கு ஒண்ணு போதும்"

"என்ன ஒண்ணா? எலிப்பொறிக்கு வாங்கவந்தியா அத்தானே பார்த்தேன்..."

கடையில் சாப்பிடுபவர்கள் என்னை ஒரு மாதிரி பார்த்தார்கள். நான் மசால் வடை பாக்கெட்டை எடுத்துக் கொண்டு திரும்பிபார்க்காமல் வந்துவிட்டேன். வீட்டில் பேபி மாமா மசால் வடைக்காகக் காத்துக்கொண்டிருந்தார்.

"மாமா மசால்வடைக்கு மூஞ்சூர் மாட்டுமா?"

"மாட்டாம...? ரயில்வே ஒர்க்ஷாப்பில பிடிக்காத எலியா?"

மசால் வடையைக் கூண்டில் உள்ள கொக்கியில் மாற்றி, லீவரை அட்ஜஸ் செய்து வைத்தார். சின்ன குச்சியால் ஆட்டிவிட்டு ஒருமுறை டெஸ்ட் செய்தார். "பட்" என்ற சத்ததுடன் எலிக்கூண்டு முடிக்கொண்டது.

"பார்த்தியா எலி நிச்சயம் இன்னிக்கு ராத்திரி மாட்டிக்கும்"

"மாமா அது மூஞ்சூர்"

"எதோ ஒண்ணு, நாளைக்கு கார்த்தால தெருக்கோடியில் போய் விட்டுவிட வேண்டியதுதான்"

"கூண்டை எங்கே மாமா வைக்கணும்"

"கீச்கீச்".

"பீரோவுக்கு அடியில வை" "கீச்கீச்".

அன்று ராத்திரி சுமார் இரண்டரை மணிக்கு "பட்" என்று சத்தம் கேட்டு நானும் பேபி மாமாவும்
விழித்துக்கொண்டடீம்.

"கீச்கீச்". "கீச்கீச்". "கீச்கீச்".

"பார்த்தையா எவ்வளவு ஈஸி, ஒரு மசால் வடை அவ்வளவுதான்"

இவ்வளவு நாள் எங்களுக்குத் தொல்லை கொடுத்த அந்தச் சின்ன வில்லனைப் பார்க்க ஆர்வமாக இருத்தது. கூண்டை வேளியே எடுத்து அதில் உள்ள ஜன்னல் கம்பி இடுக்கில் பார்த்தேன். உள்ளே பாதி மாசால் வடை. மூஞ்சூரைக் காணோம்!

"மாமா உள்ள மூஞ்சூர் இல்லையே"

"என்ன?, சரியா பார்டா"

மாமாவும் பார்த்தார் உள்ளே மூஞ்சூர் இல்லை.

"சும்மா ஸ்பிரிங் டென்ஷன்ல முடியிருக்கு"

"இல்ல மாமா மூஞ்சூர் வந்திருக்கு, பாதி மசால் வடையை காணோமே"

"கீச்கீச்".

சத்தம் வந்த திசையைப் பார்த்தோம். அங்கே செருப்பு வைக்கும் இடத்தில் சின்னதாக மூஞ்சூர் எட்டிப்பார்த்துக் கண்சிமிட்டியது!

மாமா உடனே தன் பையை திறந்து, கொஞ்சம் கம்பியை எடுத்தார். கூண்டில் உள்ள ஜன்னல் கம்பிக்குக் குறுக்காக கட்டினார்.

"கீச்கீச்"

"மூஞ்சூர் இனிமே தப்பிக்க முடியாது, மீதி மசால் வடையை சாப்பிட வரும்" என்று சொல்லித் திரும்பவும் கூண்டின் லீவரை செட் பண்ணி பீரோ அடியில் வைத்தார்.

"கீச்கீச்"

காலையில் எழுந்து பார்த்தபோது கூண்டு திறந்திருந்தது. மசால் வடை பாதி அப்படியே இருந்தது.

பேபி மாமா தங்கியிருந்த அந்த முன்று நாளும் மூஞ்சூர் விரதம் இருந்தது. மசால் வடையைச் சாப்பிட வரவில்லை. அந்த மசால் வடை ஊசிப்போய், திரும்பவும் தெருவோர டீக்கடையில் மசால் வடை வாங்கி வந்து வைத்தேன். கூண்டை கிச்சன், ஸ்டடிரூம் என்று மாற்றிப்பார்த்தோம். மூஞ்சூர் கொஞ்சம் புத்திசாலி என்பது எங்களுக்கு லேட்டாகதான் புரிந்தது.

"பேபி மாமா" கொஞ்சம் ஏமாற்றத்துடன் தான் ஊருக்கு போனார்.

"கீச்கீச்"

நாளுக்கு நாள் மூஞ்சூர் தொந்திரவு ஜாஸ்தியாகிவிட்டது. டீவி ஸ்டாண்ட் பின்புறம் டாய்லட் அமைத்துக்கொண்டது, கிச்சனில் படுத்துக்கொண்டது. தலையணை, பருப்பு டப்பா, மியுஸிக் சிஸ்டத்தின் ஸ்பீக்கர், சோஃபா என்று எதைப் பார்த்தாலும் அதன் நினைவு வரும்படி செய்தது. வீட்டுக்கு வருகிறவர்களுக்கு "கீச்கீச்" சத்தம் செய்து "என்ன சார் ஏதோ சத்தம்" என்று கேட்க வைத்தது, தன் புராணத்தை என் மூலமாகச் சொல்ல வைத்தது.

"கீச்கீச்"

வீட்டுக்கு வந்துவிட்டுப் போனவர்கள் போன் செய்து "என்ன மூஞ்சூரை புடிச்சுடிங்களா ?" என்று விசாரித்தார்கள். வருகிறவர்கள் எல்லாம் அவர்களுக்கு தெரிந்த டெக்னிக்கை சொல்லிவிட்டுப் போனார்கள். ஹரிணி வித்தியாசமாக ஒன்றைச் சொன்னாள். ஹரிணி என் மனைவியின் ஃபிரண்ட்.

"எங்காத்துல ஜூஜி இருக்கு அதை வேண்டுமானால் இங்கு கொண்டுவந்து விடுகிறேன்"

"ஜூஜியா"

"மாம் ஜூஜி எங்காத்து பூனை"

"எனக்கு பூனை வளர்த்து பழக்கமில்லை.. அப்பறம் அதை துரத்த நாய் வளர்க்கனும்"

"இல்லை, இல்லை, ஜூஜியை இங்கு கொண்டுவரேன், அது எலியை ஈஸியா புடிச்சுடும். புடிச்சப்பறம் அழைச்சுண்டு போய்டறேன்"

"சரி, ஞாயிற்றுக்கிழமை வாங்கோ. எனக்கு அன்னிக்குதான் லீவு"

"கீச்கீச்"

ஞாயிற்றுக்கிழமைக்கு இன்னும் மூன்று நாள் இருந்தது. ஞாயிற்றுக்கிழமை "அரட்டை அரங்கம்" முடிந்த பிறகு ஹரிணி ஜூஜியை ஒரு சின்ன கூடையில் எடுத்து வந்திருந்தாள். தரையில் விட்ட ஜூஜி ஒரு சின்ன கையடக்கப் பதிப்பாக இருத்தது. நான் அதுக்கு ஒரு "பார்லே G" பிஸ்கட் பாக்கெட் வாங்கிவைத்திருந்தேன். வெளியே வந்த ஜூஜி ஓரமாகப் போய் உட்கார்ந்து பிஸ்கட்டைச் சாப்பிட ஆரம்பித்தது.

"கீச்கீச்"

அந்தச் சத்ததை அது கண்டுகொள்ளவேயில்லை.

"எலி எங்கே" என்றாள்.

"ஜூஜி தான் கண்டுபிடிக்கணும்"

"எதைவாவது பண்ணி எலியை விரட்டிவிடுங்கள், ஜூஜி புடுச்சிடும்"

நான் பீரோ, டேபிள் எல்லாவற்றையும் நகர்த்திவிட்டேன். ஆனால் மூஞ்சூர் வெளியே வரவில்லை. ஹாலில் "கீச்கீச்" சத்தம் நின்றுவிட்டது. "கீச்கீச்" கிச்சனில் கேட்டதால் அங்கும் போய் எல்லாவற்றையும் நகர்த்தினேன். "கீச்கீச்" இப்போ மறுபடியும் ஹாலில் கேட்டது. ஹாலில் டிவிக்குப் பின்னே தட்டினேன். மூஞ்சூர் ஓடியது. இவ்வளவு நேரம் சும்மா இருத்த ஜூஜி முழித்துக்கொண்டு ஒரு தாவு தாவி மூஞ்சூரைப் பிடித்தது. பிடித்தவுடன் "பிழைத்து போ" என்று விட்டுவிட்டு மீதியுள்ள பிஸ்கேட்டைச் சாப்பிடப் போய்விட்டது.

ஹரிணி "வாட் ஹாப்பண்டு ஜூஜி" என்று ஆங்கிலம் தெரிந்த ஜூஜியிடம் விசாரித்துக் கொண்டிருந்தாள். ஜூஜி கடைசி பிஸ்கேட்டைச் சாப்பிட்டு முடித்தது.

ராத்திரி எதிர் வீட்டு மாமா வீட்டுக்கு வந்திருந்தார்.

"என்ன சார்! மத்தியானம் பூனை வந்தது போல"

"ஆமாம் மாமா, மூஞ்சூர் தொல்லை தாங்கமுடியலை அதான்...என்னென்னு தெரியல, வந்த பூனை மூஞ்சூரை புடிச்சுது. அப்பறம் விட்டுடுத்து"

"தெரியாதா பூனை மூஞ்சூரை சாப்பிடாது, அது பிள்ளையார் வாகனமாச்சே"

"அப்படியா?"

"கீச்கீச்"

"உங்களுக்குமுன் குடுத்தனம் இருந்தவா ரொம்ப கஷ்டப்பட்டா. அவா அதுனாலதான் காலிப்பண்ணிட்டா. உங்களுக்கு தெரியாதா? தெரியுமுனுனா நினைச்சேன்"

வீட்டுக்காரர் ஏன் அட்வான்ஸ் வாங்கவில்லை என்று எனக்கு இப்போழுதுதான் புரிந்தது.

கல்யாணம் ஆன புதுசு, வீட்டுக்கு வேண்டிய சாமான்கள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வந்து சேர ரம்பித்தது.ஃபிரிஜ், கிரைண்டர், ஃபர்னிச்சர் .... என்ற வரிசையில் இன்று ஒரு வாஷிங் மிஷின் வந்தது, கூடவே இன்ஸ்டால் பண்ணுவதற்கு ஒருவர் வந்திருந்தார்.

"சார் எங்கே வைக்கனும்"

"கீச்கீச்"

"இதோ இந்த பாத் ரூம் பக்கத்தில்"

"கீச்கீச்"

"என்ன சார் எதோ சத்தம்"

"மூஞ்சூருங்க"

"அப்படியா? வாஷ் செய்ய எதாவது துணியிருக்கா மெடம், ஒரு டெஸ்ட் ரன் பண்ணிடலாம்"

"கீச்கீச்"

என் மனைவி துவைக்க வேண்டிய துணியை எடுத்து வந்து, உள்ளே போட்டாள். மிஷின் முடியது. ஆட்டோ மெடிக் என்பதால் முதலில் சோப்புடன் துணியை சுத்தியது. பிழிந்தது. திரும்பவும் சுத்தியது. பிழிந்தது. இருபது நிமிடத்திற்குப் பின் பச்சை நிறத்தில் ஒரு சின்ன லைட் எறிந்தது.

"மேடம் பார்த்துகோங்க பச்சை வந்த்துதுனா முடிஞ்சிருத்துன்னு அர்த்தம். இனிமே துணியை எடுத்து காயவைக்க வேண்டியதுதான். வேற எதாவது டவுட் இருந்தால் கேளுங்க"

என் மனைவி மிஷினிலிருந்து, துணியை எடுத்தாள். அப்போது கருப்பாக, உருண்டையாக எதோ ஒன்று "செதசெத" என்று கீழே விழுத்தது.

"மேடம் துணி போடும் போது பார்த்து போடுங்க. பாக்கேட்டில் எதாவாது இருந்ததா?"

"இல்லையே"

அதன் பின் எங்கள் வீட்டில் அந்த "கீச்கீச்" சத்தம் கேட்கவேயில்லை.


Old Comments from my previous blog.

நன்றாக உள்ளது கதை. ஆனால் மூஞ்சூரின் முடிவு பரிதாபமாக இருந்தது.

வெங்கடேஷ் லகுடுவா

By Venkatesh Laguduva, at Thu Aug 26, 08:49:32 PM IST  

Imported Haloscan comments to Blogger comments
Thread: 109281094354841702

Post by pradeep
super! keech keech.. fantastic keech keech.. excellent keech keech.. awesome keech keech..
Wed, Aug 18 2004 12:58

Post by Meenaks
கதை சூப்பர். வாத்தியார் நடை மாதிரியே இருக்கிறது கூடுதல் சிறப்பு.
Wed, Aug 18 2004 1:57

Post by Raviaa
கீச்கீச்"கீச்கீச்" அருமை என்று சொல்ல வந்தேன்..:)
Wed, Aug 18 2004 6:00

Post by Ibrahimshah
Keeeech keeech Finally you made 'Mujuru soup'........
Wed, Aug 18 2004 6:57

Post by s balaji
Content wise and story telling wise, this is an excellent short story. It is really a great feat to keep the reading interest alive thru' out in a story with மூஞ்சூர்as the hero!! You could have avoided the minor spelling mistakes in the writing, though! Pl. get the comments from your master (Mr. Sujatha) on this story!
Wed, Aug 18 2004 7:57

Post by srishiv
hahaha super story desi..nalla irunthathu, enga pudicheenga karu? its good ma...like bala, another disiple to sujatha who took the points from him, as he used to tell, sujatha used to teach 1000s of people, athula yaro oru balakumarano illa oru desikano than varanga illaya??? The flow was so nice desi...innum enna enna thiramai vachirukeenga desi? oru pakkam software engineer, oru pakkam artist, oru pakkam story writer, i think u r a singer also? enna enna thiramai? appppaaaa...paravayilla, innum oru astavathaniyai parka vaichathukku nandrigal ma.... anbudan.... srishiv...
Thu, Aug 19 2004 1:57

Post by Thirumalai
Excellent builtip of the situation. But the end was sad. Hmmm. Anbudan S.Thirumalai
Sun, Aug 22 2004 8:57

Post by V Kumar
We had a similar situation at our home. The munjoor ended up dead under the washing machine. We had to upturn(!) the machine to remove it and clean the machine with phenyl/dettol etc. Good flow in writing. Another disciple piece. -Kumar
Mon, Aug 23 2004 1:58

Post by chenthil
Hi Desikan, Really a good short story. The last twist gave a real jerk, Almost felt the pain of the "moonjuru". Wonder if I am the only one who found this a melancholic story.
Tue, Aug 24 2004 9:57

Post by sriram
Hi desikan, Your drawings are amazing.Your articles have great historical details of Srirangam.Keep up the good work.I used to read your web page also.Great work.Get to see rare works of Sujatha's. I have read a story that is exactly similar to your 'moonjuru' story.
Thu, Aug 26 2004 8:58

Post by gnanamani
HI desikan, Good one indeed... I met you in UYIRMMAI function.I came with lazygeek(Guru). You are writing with a good flow.. keep it up Mani
Thu, Aug 26 2004 4:59

Post by Eelanathan
அருமையான கதை தேசிகன்.
Sun, Aug 29 2004 7:57

Post by praveen
desikan, kathai sooper-o sooper. romba nala irunthuthu. enga veetula nadakara maathiri irunthuthu. story starting to end moonjuru pidicha nala irrukum nu feeling... end twist la moonjuru hero aaidichu. very good story
Sun, Sep 5 2004 6:58

Post by xxx
story has 40 per cent words more than actually required...middle part sags a lot...there is nothing to sustain in the middle.. every good story should have a good beginning, good middle and a great ending.. Most tamil writers concentrate only on the beginning and end..pls don'tt fall into the same trap...
Tue, Sep 7 2004 9:01

Post by sasikala
dear desikan, keech story was very nice. i read it to my children. and once again to my motherinlaw. all of us likedit. write more. our best wishes to u. sasikala.
Tue, Sep 7 2004 10:00

Post by Martin
Hi Desikan, Very good story. Racy and humorous style sustains the interest till the end. Congrats! Waiting for more...
Thu, Sep 9 2004 10:58

Post by ஷ்ரேயா
adapaavamee!!( keech keech..not you!!) good one. u really should write more often!
Tue, Sep 21 2004 9:26

Monday, August 9, 2004

Down Memory Lane

Today's posting is "Down Memory Lane" by Sujatha. This article featured in Nrisimhapriya August 2004 issue ( English Edition )



I have never been asked why I became a Tamil writer. Let me think..


I was born in Triplicane and almost from my cradle whisked off to Srirangam by my grandmother. My father was in a transferable job and this was the reason given for my early separation from my parents. Srirangam had its own oddities and charm.


Even now it has some, but today's Srirangam is not my childhood town. Except for the inner Uttra and Chitra streets and the sanctum, every thing has changed irrevocably.


Every morning the Prabandam verses were afloat in our ears recited in a sing-song voice, by little Vishnava boys, thanks to a Vedapathasala established by my ancestor Kuvalagudi Singam Iyengar. This was a Charity Trust for the children of poor Iyengar families. Young and bright-eyed boys were given sustenance, along with Upanishad's and Diyva Prabandam lessons.


They were to learn them by heart before they were twelve. Then, they were sent into the workd to fend for themselves. I followed some of them in later life. Three became cooks. One became an assistant director in Kodambakkam, another a brilliant teacher of Visishtadaita and yet another, an archaka in Vishnu temple at California.


The parthasala model education was not suitable for the modern world. The Trust had to revise the curriculum to enable the boys survive in the world.


Recently, when I visited Srirangam there were hardly any students. The Iyengar community has presumably become prosperous. But even today, the vestiges of the great tradition established in early eighth century and canonised later by Sri Ramanuja, remain.


When Lord Ranganatha comes out of the great temple the verses of Divyaprabandam preced Him. In Margazhi festival, the entire Thiruvaymozhi is recited in decadic from day and night. The temple is steeped in Tamil tradition. You will find even today there are individuals who know the entire four thousand verses by heart. Without much difficulty I can recall a few hundred verses.


The verses got embedded in my memory before I knew their meaning. In Srirangam, even today, you find people greeting each other in chaste Tamil terms like adiyen, devareer, thirumeni, etc., No wonder I became a Tamil Writer.


Srirangam Rajagopuram sketch by Desikan (1993)



Old Comments from my previous blog.


Post by Chakra
Wonderful... both the post & the pic!
Tue, Aug 10 2004 3:56


Post by srishiv
a good article desi...and ofcourse there is no doubt in pic and hatts off as always...:) By the way, desi, from these type of articles only i am geting the details about vaishnavam, and how this vadakalai and thenkalai are getting distinguished and all...well desi, do u know something like putting some burn in hand or leg by punishing themselves to the GOD?? what is your openion about that? i think it is called soornam podarathu? mail me... srishiv..
Wed, Aug 11 2004 1:57


Post by Lazy Geek
As usual sujatha and his amazing humor sense. enjoyed the way he said how those people attained a varied professions in their lives. even if you had taken out the author, people could identify it was sujatha. not many like him are able to accept that things change so drastically even in a sacred town like srirangam. and not to mention, just envied your sketch of the gopuram.
Mon, Aug 16 2004 10:56


Tue Nov 02, 07:59:31 PM IST

Monday, August 2, 2004

Memories of Dr.TSS Rajan

I am pleased to introduce Professor G.Rangarajan (GR), IIT Madras through my blog this week. Mr.GR has spent his first 25 years in Srirangam and was educated at The High School for boys, Srirangam and later at St.Joseph's College,Trichy. Prof GR can be reached at rangavijaya@yahoo.com


Last week Mr.GR has sent me a mail which read ...."A friend and classmate of my father, by name Sri Ramaswamy, donated an autobiography by the late TSS Rajan called Ninaivu Alaigal to me.This contains an account of Srirangam as it was about a century ago.So I have translated the relevant portions into English and have sent you the word file containing this translation.TSS Rajan was a minister in the erstwhile Rajaji ministries holding charge of the portfolios of Health and Hindu Religious and Charitable endowments.He was a congressman who left a lucrative practice as a surgeon in Tiruchy to join the freedom struggle.Earlier he went to England to study medicine and was harassed by the orthodox vaishnava community in Srirangam on account of this".


I am pleased and thankful to Professor GR for sharing this piece of information in my blog this week.


-o00-


.....The festival in Srirangam is a unique event taking place in the whole of India. It is a scene in which the Divyaprabandham, which is the Tamil Veda, is expounded to the common man. Sri Ramanuja had laid down the mode of its celebration.’All persons should practise vaisnavism.The path of liberation is open to everyone. Whatever may be the caste of a person he can reach the good path in this life itself. Moksha is something every one should attain’- this was the principle of Ramanuja. One can see this in the Koil Olugu. It was that great man who caused the idea that srirangam is the temple of the world take root in the minds of people. Even today the pious vaisnava in srirangam when asked what their native place was would reply ”Koil.” That is the actual fact. one in Srirangam is the largest. The Among the temples I have seen in the world the order of festivities, their beauty, rituals, honour, hospitality, customs which are essential for public life and subtle are all in vogue there. They take place as per the injunctions of Ramanuja even today. But if one asks whether there is a life in these traditions, I cannot answer that. Life can be felt by those who lead their lives with devotion to God and an understanding of the philosophy…..


In the rent-free house which we were occupying at the Ahobila Mutt every year a festival used to be celebrated for seven days in the month of Purattasi to mark the birthday of Sri Adivan Sathakopa Mahadesika who was the founder of that mutt. There was a stay order from the court preventing the idol of Adivan Sathakopa mahadesikan from being brought out of the mutt. This was the result of the quarrel between the thenkalais and the vadakalais. When he was alive he led a pious and scholarly life in Tirunarayana puram in Mysore state. One night he dreamt that he was summoned by Lord Lakshmnarasimha who was in a temple in the woods which were on the slopes of Nallamalai in Kurnool district. He went to Ahobilam and became a sannyasi due to the grace of that Lord and along with his idol wandered far and wide in order to propagate vaishnavism. For such an eminent personage this terrible fate had resulted from the petty quarrels among the vaishnavaites. Hence this festival was celebrated inside the mutt….
The way of celebrating festivals in the ahobila mutt was similar to that followed in other vaishnavaite shrines. Daily about 300 to 400 verses from the Divyaprabandhas would be recited by vadakalai vaishnavaites called Goshtiar. This would take about two hours. Then stotras and tanians of the mutt would be recited and this would be followed by the distribution of sandalwood paste, flowers, betel leaves and nut as well as sundal and tamarind rice. First the men would be served, then the boys and finally the women most of whom would be widows…..
Divyaprabandham consists of songs which were the outpourings of their hearts by the Alvars who had been immersed in the devotion to Lord Vishnu, and seen Him and thus forgotten all about their bodily sensations in that experience. Though they were in verse form most of them are composed in simple, lucid Tamil. They were composed by great men and can be understood by ordinary persons. They will not be unintelligible to the Tamil people. However, just as when Tamil musicians sing the compositions of Thyagaraja, when the vaishnavaite goshtiars who had learnt these songs by daily practice recite them their meaning would not be clear even to the pandits in Tamil. Besides, they would not be sung in specific tunes. For example the verses in which Kodai of Srivilliputtur who was also known as Andal and was in love with Lord Ranganatha Himself, has sung about her dream in which she sees herself being married to the lord. These songs are profound in their meaning. Tradition has it that she described her dreams to her friends. Most people can understand if they were sung as ‘varanam ayiram soola valam seythu.’ But the goshtiars sing it as ‘varaana mayeeram soolaava lam seythu’ and it becomes difficult to understand for the listener. It is the same case with the other verses.
One group of people belonging to the Goshti would recite two lines and then another group would sing the next two lines. When they recited the verses of Tirucchanda viruttam of Tirumalisaippiran it would appear as if the two groups were fighting with each other. I would burst into uncontrollable laughter when I thought that they were abusing each other. I would hide myself behind a pillar until they finished the songs of this viruttam and would not run away only because at the end of it there would be the distribution of tamarind rice.
Looking back it now appears to me that the remuneration given to these people for reciting prabandhas is paltry. The reward they get cannot be defined in economic terms. Devotion and poverty have been friends always. Worldly attachment dissolves gradually in devotion and one sees the divine within. There is no change in this in any religion.
My knowledge of Tamil, it seems to me, was due to my listening to these songs when I was young. It is the conclusion of elders that the Divyaprabandha is the essence of vedic knowledge. For those who do not know Sanskrit and suffer in pursuit of a way towards liberation Divyaprabandha is a great asset. Every one can learn it regardless of their sex or caste. The propagation of the Divyaprapanda is going on even today in Srirangam through the Vaikuntha Ekadasi festival.


This festival takes place for twenty days. It consists of two parts viz. Pakalpattu an Irappattu. Vaikuntha ekadasi is on the first day of Irappattu. The family of Tiruvarangaperumal Arayar has the right to sing the Tamil Prabandhas in the temple. They live in four houses adjoining the Ahobila mutt. They are the descendents of Nathamunigal who presided over the first recital of the Ramayana of Kampan in the thousand pillared mandapa. Nathamuni who compiled the Tiruvaymoli is one of the vaishnavaite preceptors. This festival used to be inaugurated only with his benediction in olden days. The idol of Nathamunigal has the vadakalai namam whereas the Arayars of the temple belong to the tenkalai sect. It is not known when this difference started. Because of this dispute the Arayars of the temple have been singing the Prabandhas without the command of Nathamunigal.


The song has rhythm also. But the rhythm is unchanging. In some portions of the songs they also enact the song. When I was a small boy the dance of one Rangasami Arayar used to be very appealing. He had a well built body and was very fair. He had twelve namams which were painted without any deviations.He wore a dhoti with silk border in pancakaccham which was tied at the waist with a silk shawl. The garlands from the lord were on his chest. He had a diadem on his head. I cannot forget the dance he performed with all this paraphernalia. It may be said that after him there has been no other Arayar who danced like him.


After the dance they would explain the pasurams which had been recited on the previous day. Some one would read in a low tone from behind the commentaries from Arayirapadi, Panneerayiraadi etc and the same would be repeated by the Arayar in a loud voice. That commentary would be in a style which was not intelligible to both of them. No one in the audience would pay any attention to it. It would appear that the commentators had only tried to exhibit their scholarship.


After singing the songs of Periyalvar who was also known as Vishnuchitta of Villiputtur, they would enact in the afternoon some of the episodes of Krishna’s pranks in prose. No one used any make-up. One of the Arayars would play the role of a gopika and another, that of Krishna. The children of their families would act as cowherds and also as cows by kneeling down. There would be no percussion instruments, rhythm, playback singing, dressing up of characters for male or female roles, colourful curtains etc. Only if one had devotion can one pay attention to this play.
Th idols of Alvars were seated on either side in the hall. They were all in the posture of worship with closed eye and folded hands. One could not even find out who is who among them. Even for the Arayars who attended the festival daily it was a matter of some doubt. I have also tried when I was young to find it out but I did not succeed.


Ramanuja called Udaiyavar had a tripole made of copper and hence could be identified. One could also distinguish Tirumangai Alvar, known as Kallap piran, since he had a sword and a shield in his hands. One could identify Kurattalvar from his beard. The others could not be recognized. I was not sure if any one was interested in doing so either. I was more interested in watching the play in the afternoon than in listening to the pasurams. I would go with my aunt and sit there without getting bored.


After the Arayar sevai, they would drop the curtain and offer various eatables such as dosai, vadai, selvar appam and other snacks to the Lord accompanied by the clanging of bells and beating of drums. They would be distributed after the curtain was raised. The flavour of the newly melted ghee in Srirangam would permeate those snacks along with the fragrance of kasturi worn by Ranganatha. I was not entitled for a share in them because I was not one of the temple servants nor any hereditary rights in the temple.Such persons who had rights or were in temple service would take away those eatables in tens, scores or fifties or hundreds and sell them off. If one had money one could get the offerings to the Lord as much as one wanted. But I had no money and would watch with frustration everything being carried away. Even after all the baskets had been taken away there would remain one or two basketfuls of snacks which they would crush and distribute to all those who had come to witness the festival.
The method of distribution was unique to Srirangam. Everyone should sit down. The maniakarar of the temple or his representative would point to some one in the crowd. That person would then get up and receive whatever was given to him. The others among the thousands who had gathered there would be looking at the face of the distributor and move into the vacancies created by the lucky ones and wait in the hope that his glance would meet their eyes.


I was one among those who squatted there like this. I would be worrying about the vadakalai namam on my forehead, about my being very young, about my not wearing panchakaccham on account of not being married etc. The eyes would be hovering on the basket of snacks which was fast getting emptied. If it became empty the distribution would stop and nothing more would be left. I would be worried about meeting such a fate. I would pray to the Lord but in the end I would come away without getting anything and with pain in the neck. However I would not give up. I was determined to get something to eat.


The twelve Alvars and Acharyas should arrive at the mandapa well before the arrival of the Perumal on all the twenty days of the festival. The remaining four would come following the Perumal. Alvars had given up even in their lifetime all pleasures and were immersed in their devotion to the Lord, leading a life of poverty. Even today they are in a state of poverty in all vaishnavaite shrines except in the places where they were born. They had to reach the presence of Lord Ranganatha, being seated on pedestals which were carried by four persons. They could not pay the four persons. There was no one who would look after this arrange ment. So they would arrive at the temple only with the help of some who were compassionate and had an interest in vaishnavism.


This plight would not end with their arrival in the mandapa. It was much more difficult for them to go back at the end of the day in the middle of the night. There was no condition that only brahmins should carry them. Any one who had a caste mark on the forehead, even if it was a vadakalai namam, could do it. As payment for this service that person would receive a dosai and a vadai. It occurred to me that I could perform that service and get the dosai and vadai.
I thought that my height and physique were sufficient for this job. Those who carry the alvars should be prepared to do so at least for an hour. When the Alvars are being honoured in the presence of the perumal, one should support the pedestal in the hands and then on the shoulders.


One day I approached a person who was carrying the alvar and asked if I can do it for some time. He gladly agreed. I tried carrying th Alvar. I was a little short but when I folded up my towel and placed it on my shoulder it became all right. It appeared a bit heavy. But I was now confident that I could do it. I soon found out which Alvar was comparatively light and which one did not have any one to carry him and started carrying him. My schoolmates who saw me doing so would make fun of me. At school I got the nickname of alvar carrier.And I got the dosai and vadai free.


My aunt who saw me carrying the Alvar was very happy. She told me that carrying the Alvar was meritorious work and would enable me to pass my exams at school well. I do not know what my parents thought of it. I think they did not know about it. Perhaps it was due to this merit that long afterwards when I became a minister I acquired the charge of managing the devastanams. One should ask my aunt but she had passed away long before that……..
On his return from England after passing the examination in medicine Dr.T.S.S. Rajan returned to India by sea and arrived in Tuticorin. His brotherin-law received him in Maniachi station and traveled with him to Tiruchi. He informed him that all his relatives had thrown him out of their caste as he had travelled overseas. His wife had taken a bungalow outside the town for rent. None of his parents and relatives invited him home. He met Sri.K.V.Rangaswamy Iyengar
Who arranged a formal reception for him but did not eat or drink anything in the party.
On his insistence he visited him late in the night for dinner but took care to see that no one else knew about it. His attitude did not inspire confidence in Rajan’s mind that with his help he could overcome the unfair restrictions placed on him by the conservative people in Srirangam. Their leaders told him that his travel overseas had no sanction from the scriptures and therefore he had forfeited his position in the brahminical society. Dr.Rajan went to Rangoon with his family and returned after two years in order to look for a suitable bridegroom for his daughter. Two chapters of his biography deal with his experiences at that time in Srirangam. They are translated below in order to give an idea of life in Srirangam in the latter half of the 19th and earlier half of the 20th centuries.


The bastion of orthodoxy The difficulties I faced upon my return from abroad often tormented me. Even for the worldly Brahmins who had crossed the Bay of Bengal and gone to Burma to earn their livelihood in various ways I appeared to be a greater criminal because I had crossed the seas over a much larger distance! However most of the Brahmins in Rangoon had considered me as one of them. Even today after 64 years when my thoughts have become mature it is not clear to me how the crowds of vaidikas (orthodox persons) and their social structure and rituals have held a sway over my mind in those days.


Perhaps my having been born in such a traditional family and grown up in a religious centre containing such orthodox people, my having observed all the customs of the temple in my early days and marrying a woman hailing from a similar background, The idea that the religious doctrines were the basis of our nationalist sentiment, my apprehension that if we discard the caste structure and its hierarchy and the ancient arts and culture it would lead to the downfall of the country – all these had tormented me. My parents, relatives and local friends had all joined together to boycott me and I was afraid of the orthodox community.


My foolish fear that I would not be able to find a good partner for my daughter also was perhaps responsible for this. I was worried about how to overcome the obstruction from the orthodox community of Srirangam in this matter. The jeeyar of ahobila mutt who was our preceptor for generations and who was the authority in deciding such matters according to the scriptures supported the orthodox brahmins in their boycott. Sri. Kodiyalam Rangaswamy Iyengar who was my friend did not come forward to extend his support to me openly. My parents also did not approach me. They were on the contrary placing obstacles to my efforts in looking for a groom for my daughter. I only had a saving of rupees 4000 for conductin the marriage of my daughter. In this Sri Veeraraghava Iyengar who founded the Srirangam high School and was my former schoolteacher was of great help to me.


There are two major divisions among the Vaishnavas in Srirangam. The main difference between them is only with regard to the caste mark. Those who wear a U shaped namam are called vadagalais and those who draw a line on their nose are known as tengalais. I had never understood why they have been quarreling with each other incessantly. There is no diference between them in eating habits, dress or other transactions. Each had blood relatives and relatives belonging to the other sect.


The teachers from tenkalai sect had disciples from vadagalais. Both had knowledge and proficiency in Sanskrit and Tamil. However it is held that the vadagalais are more learned in Sanskrit while tenkalais were more proficient in Tamil. There are no differences in other ceremonies, social mores and food habits. The tengalais had more rights and served in greater numbers in the vaishnavite shrines than the vadagalais. But both sects recite the Vedas and sing the prabandhas. Among the preceptors there have been both tengalai and vadagalai acharyas.
In spite of all these common features, there have persisted quarrels, arguments, court cases, civil and criminal proceedings between them in the major temple towns like Srirangam and Kanchipuram. Many cases are pending in the Chennai High court.


The lawyers have a lot of income on this account. Courts have both work and income. There is no dearth of litigants, false witnesses and public funds raised to meet the expenses. They would obtain verdict from judges who had no concept or idea of Hindu religion. They would not hesitate to approach Muslim or Christian judges either.


Most of the persons engaged in such quarrels are persons who belonged to the old generation who are not aware of the present day world. But even educated persons who were aware of the modern times would take art in them. Many of them had no knowledge of the national movement, the changes in the society, the trend of the times or politics. Their main effort was to secure liberation by suppressing each other. There is no limit to this feud!


Both sects did not agree to remove the aspersion caste on me on account of my having gone overseas. The general fund of the vadagalais was in very poor shape in this quarrel. Many of them had taken loans on their own or collectively in order to raise funds for court expenses. They could not manage the troubles due to their indebtedness.


At this juncture Veeraraghava Iyengar interceded on my behalf and made them agree to certain conditions which were invented by him:
1. I should donate rupees five hundred to the general fund of the vadagalai sect.
2. I should pay another rupees five hundred for those who performed the ritual af atonement on my behalf.
3. On the banks of Akhandakaveri I should perform rituals in atonement of all my sins starting from the thread ceremony again in the presence of four orthodox Brahmins.
4. Go to Sethu with the four Brahmins and stay there for three days to bathe thirty six times in the sea and perform charities.
5. The orthodox priests would then ome and perform the wedding rituals of my daughter.
6. I should not compel any one who does not wish to eat in my house.
7. they should not trouble those of my friends and relatives who come to my house and partake of food and take part in the marriage by ostracizing them.
Preparations were made to re-induct me into my case with so many conditions. The bridegroom or his relatives did not wish that I should incur all these expenses and get back into the bastion of orthodoxy. But I did all this only so that my parents and relatives who lived in Srirangam would not be put to any trouble on account of their having participated in the marriage. Even after subjecting myself to all this indignity and befriending the orthodox community I could not get my friend, Sri. Rangaswamy Iyengar to eat in the wedding. But he used all his influence and put at my disposal all the facilities available to him in order to enable me to perform the wedding with pomp.


In the orthodox community opinion varied regarding the ritual of atonement performed for me. Scholars who were proficient in the Vedas and knew the scriptures condemned the action of the priests strongly. Their objection was that the latter had adopted a means which had no sanction from the scriptures in order to extract money from me. My parents did not participate in my daughter’s wedding.


Very few among my relatives attended it. It was not religious conviction which prevented my parents from coming. It was their jealousy of my wife. On top of this my father said:” What kind of marriage is this! He scattered money like pebbles. A lot of people assembled because of that. Who among my people came?”
After I left Srirangam the orthodox world there became a battlefield. Others started boycotting the priests who had come to the wedding in my house. The chief priest was nicknamed as London Brahma. The chief cook was called London Sundaram. Some of them who were worried that their livelihood would be affected became sanctified after they performed atonement themselves and shared their income with the rest. This storm in the cooking vessel raged for a few days and then all was quiet. For that the main reason was my departure from the scene.
In Srirangam the fights over castemark, the clannish feuds and litigations are still persisting. Even my own preceptor, the Jeeyar of Ahobila mutt, has not yet accepted me into the fold of his disciples. When I became a minister in the cabinet of the Madras Presidency, he agreed to accept me as his disciple but I did ot consent to it. Further the orthodox community will not easily forgive me for having struggled along with Rajaji to open the temples for Harijans in my capacity as the leader of the Harijana Sevasangham. Every one knows that this orthodoxy has weakened on account of derelictions from righteous path and I have no desire to add to their woes………. London Desikar


I tried to work hard to change the hearts of the conservatives to be in tune with the condition of the country by working with them. I did not consider carefully whether this would be possible. How can some one like me change these people who are clinging to their ancient traditions without regard to the changes in the country’s governance, the government and in social systems? Is this not a futile effort? I who had no qualification to be one among the conservatives did not think how appropriate it was on my part to undertake such a task. It only shows my recklessness that I embarked on something that many great intellectuals and personages who were well versed in the scriptures and were also conversant with the modern trends could not accomplish.


I took as my first step the custom of welcoming to my house the priests who came to perform many rituals with love and devotion. I gave them twice or thrice the amount which was due to them as their payment for conducting these ceremonies. I did not have the knowledge or training which would enable me to understand the significance of those rituals. However I observed them as sincerely as possible. I did not stint on the ceremonies for the living and those for the deceased. I considered them as God’s devotees and prostrated myself before them in gratitude for having graced my function, visited my home and accepted the little money I offered them. But I cannot tell how my behaviour towards them was echoed in their hearts. It appeared to me that most of them looked upon me as a criminal for whose upliftment they had antagonized their colleagues and subjected themselves to humiliation on my account out of pity for me. Only through the power of the money I offered them I could bring them to my home but my human approach did not appeal to them.


Many of those orthodox priests were poor and did not have the knowledge of the Vedas or character. They had learnt only the rituals and were sorry that they were unable to practice any other profession because they did not have an English education. Some who were learned in the vedic scriptures also were in this group of priests who only conducted such rituals for others. They enjoyed great respect in the community of priests. But for me who practiced a medical profession there was no need of their regard or support. My services for them was not out of an expectation of anything in return. There was no unity even among the vadagalais who belonged to the same sect. the basic reasons for this were their mutual condescension, jealousy, pride, greed and poverty.


The final prayer of each one belonging to the vadagalai sect is: “ Oh Desika of Thooppul,may you live for another century.” The prayer was that he might live for another century even after six hundred years since he died. It was an appeal for them to remind themselves of their duty to protect the treasure that had been bequeathed by him to the vadagalais. It is necessary that the people of Tamil Nadu know who was Vedanta Desika of Thooppul, what sort of person he was and what was the treasure left behind by him. What right do I have to write about him? Just the fact that I am a Tamil. The vadagalais struggle to conduct the brahmotsavam for him every year either before or after his birthstar by collecting money. I have witnessed this festival from my childhood. In my childhood days it was unforgettable to me on account of the various types of food offerings. After gaining maturity I came to know the purpose of this festival, the greatness of the person in whose honour it being was celebrated and my responsibility towards it.


In no way can I claim to be fit to write about Vedanta Desika. Even though I can understand his works I lack the practice for it. Most of his works are in Sanskrit. I can only read the Sanskrit alphabets with some difficulty. Nor do I have the scholarship for understanding his works in Tamil. But I am sad that I have spent my life without studying them. I would like to introduce him to the Tamil people to the extent I can. Further the service to Sri Desikan is one of my religious acts of service in Srirangam. I write this as a layman after learning about the glory of the preceptor of the vadagalais.


Thooppul is a village near Kanchipuram. It is now a part within the municipal limits, lying on the road leading from Chinna Kanchi to Periya Kanchi. Vedanta Desika was born six hundred years ago in an orthodox vaishnavite family with the name, Varadachariar. He became proficient in scriptures and became a great scholar. He was a noble person who was convinced that there is no greater wealth than knowledge and led an austere life happily and with pride. Those who worship him say that he meditated on the Nadabrahmam and was the incarnation of the bell of Sri Venkatachalapathi who is in the Chandragiri hill. He had the title Kavitarkikakesari. In his time there was none who surpassed him in scholarship and logical argument. He could establish that the path laid down by Ramanuja was the best by arguing with any one belonging to any other sect. He was equally proficient in Sanskrit and Tamil.


He was also a scholar of the manipravala language which was a mixture of Tamil and Sanskrit. He obtained the food for his household by collecting alms every day. The phrase Desika vrtti for taking alms was coined from his time.


Once there was an invitation from the Vijayanagar king for him to be a scholar in his court. He refused to sell his knowledge and be paid for his service to the king. He is said to have replied that as long as the begging bowl was in his hand he would not bow to any king. He lived for more than a hundred years. He has authored more than a hundred works. He has composed several works in Tamil. Especially his works on the philosophy of Ramanuja are celebrated. He has expressed his thoughts in prose, poems and plays. He was well versed in all arts including magic. Hence he had the title sarvatantrasvtantra. He was small in build but in fame he was great without limit and was incomparable in character. Wherever the vaishnava dharma had to be established and its greatness should be demonstrated he went and was successful in the task on account of his scholarship. Thus he served the society during the whole of his life and authored many great works.


He lived for many years on the banks of the river Gedilam near Manjakkupam in a place called Tiruvaheendrapuram. He had a large number of disciples all over the Tamil country. He also lived in Srirangam for a long time and through disputations with saiva and samana leaders established the superiority of the vaishnava philosophy. He had the final position among the acharyas of the vaishnavas. People tried to offer him the honour of first getting the holy water in the temple but he declined it and said that he would receive it only after all other devotees had received the same. There is no better proof than this for his humility. When Allauddin Khilji invaded Srirangam and plundered the temple it is said that Desikar was inside the temple and hiding his small body under the heap of corpses during the day he escaped northwards across the Coleroon river at night.


Many were the exploits of Desikan and there is no place here to describe them in detail. He dedicated his life for the cause of the vaishnava religion and led a simple life serving the society. He is celebrated by vadagalai vaishnavas as their preeminent preceptor and is present in the form of an idol in many vaishnavaite shrines today. One trembles at the sight of contemporary vaishnavaites who offer worship to his idol in the temples and recite his works. There are some learned men who have studied his works deeply in south India today. Mostly the devotees spread his message only by wearing the caste mark.


The quarrel over the temple of Desikan in Srirangam is not easy to forget. The battles in the courts of the British government between the vadagalais and the thengalais are taking place in all temples of Desikan. Desikan who has been installed inside the temple in Srirangam for over 700 years is a prisoner inside his temple in accordance with the restraining law of the government. His movement has been stopped because it causes conflict. The festivals, worship etc take place inside the sanctum sanctorum and near the entrance of his temple. Even though the vadagalais have tried to bring him out several times they have not succeeded. Because they could not obtain justice from the courts the vadagalais changed the course of their suit. They started the issue whether the streets inside the municipal limits of Srirangam are common to all and obtained the verdict that they are common to every one. But how can Desikan who is inside the temple in the fourth prakaram be brought out into the streets? In order to overcome this obstacle some of them bought a small house in the chithra street, converted it into a temple for Desikan and celebrated his festivals there on days next to his birthstar. There is nothing wrong in this. But in the town there were now two Desikans! Desikan who remained imprisoned inside and Desikan who was outside- there were celebrations in both places.


The vadagalais had to now take care of two Desikans. Most of them worshipped the one who was outside while the very orthodox ones worshipped the Desikan who was inside. Srirangam is a sacred place. Many vadagalai ascetics who wish to die in that place have built hermitages on the banks of the Coleroon and live in them. One group of them became the devotees of Uldesikar and another group, of the Velidesikar.


I was performing whatever service I could to Velidesikar whom the group of priests who conducted the ceremony of atonement for me worshipped. This was not liked by the ultra orthodox who therefore started calling Velidesikar London Desikar, on my account.
In the meantime, because the sanctity of Velidesikar was affected by me, one of the vadagalai ascetics bought another house in Uthra street and converted it into a temple for Desikan. Thus there came to be three temples for Desikan in the same town. Do not be surprised that such a situation can occur in any society with brains. There appeared no one who followed the way shown by Desikan at least in order to offer worship to him. One temple multiplied into three due to perpetual quarrel and jealousy. They remain even to this day as institutions pointing to the the degradation of the vadagalais. Three persons who did not even know the term London had got titles involving London on my account. One was the cook, London Sundaram. The other was the priest who officiated as Brahma in my daughter’s wedding; he was called London Brahma. The third was Velidesikar who came to be known as London Desikar. Because of their association I had even lost the feeling that I had been to London.


A foolish thought occurred in my mind that the two groups of vaishnavites should be united. For this I took the help of a railway clerk belonging to thengalai sect who was my neighbour and started an association called Srirangam Bharatheeya Vaishnava Sabha. I tried to arrange lectures on the common vaishnavaite concepts and discussions among scholars and to reward them. This effort went on well for two years through great effort. But no result of the kind I expected came out of it. I came to know some reasons for this. In both sects most of the priests wore the caste mark and performed ceremonies only for a livelihood. They were ignorant of the scriptures and had no practice in them. These were the ones who carried on the fights, invented the reasons for excommunicating individuals and cried hoarse about the defilement of religion. My efforts could never bear fruit among them. Some of the learned priests among them were intent only on the payment they received. The super orthodox priests not only did not come forward to support me but also were finding fault with me indirectly. After two years I was heartbroken and stopped my activities. I did not feel sorry for having stopped them. No one was there to persuade me to carry on with those activities. My experiences bear testimony to the situation prevailing in our orthodox society. I realized that I did not have the energy to serve them. In due course my interest in religious matters dwindled.



Old Comments from my previous blog.


Hello Desikan


I stumbled upon your blog accidentally and I wonder how I didn't come across this blog earlier. I read through all of your posts on Srirangam and few others as well and they really make an interesting read.


I have lived in Srirangam (West Adayavalanjan) for three years (93-96)during my college days (National) and ever since I have fallen for that place. Ever since, if someone asks for my native place, I call it Srirangam. Incidentally, I got married at Srirangam last year. Though I am so fond of the town, I have never managed to read through its history and am glad that you are doing a fantastic job through your blog.


Like many others, I am also a big fan of Sujatha and still relish the time I met him & sought his autograph during a function organised by Vikatan group.


Do continue your good work & Take care.


- Chakkarapani Sampath.


Fri Aug 06, 04:39:20 PM IST


Post by Sudhar
Thanks to Desikan for publishing this and many more thanks to Prof.GR for eloquently translating the piece. It is disheartening to read how much TSS Rajan was humiliated inspite of all his genuine efforts to salvage the legendary pride of vaishnavism and specifically of the vadagalai sect. The worst and sadest part of it, even after 100 or so years after this experience of TSS R, things more or less remain the same! Inspite of all the questioning I have thrown across to my parents and learned relatives, there has been no convincing answers to this sectorial and heir issues. Although on the face of it each sect seem to accept the other, it seems to be well known that they foul-talk about the other from behind. Neverthless, TSSR invigorated my small but strong beliefs in Vaishnava heritage and sampradhayams. Thanks much to you both.
Thu, Aug 5 2004 11:59


Post by srishiv
hi desi its really a nice essay by the prof..nalla irunthathu...avar patta kastangalum padichappa evlo kastapattu vanthirukkarnu therinthathu..nandri..thodarungal... anbudan srishiv...
Sat, Aug 7 2004 2:58