Monday, June 25, 2018

சர்வ தந்திர சுதந்திரர் - ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகன்


நேற்று ( 24.6.2018) ”National Seminar on Contribution of Sri Vedanta Desika to Mathematics, Science & Technology" என்ற கருத்தரங்கில் பார்வையாளராக கலந்துகொண்டேன். இராமாயணத்தில் புஷ்பக விமானம் டைப் கருத்தரங்காக இருக்குமோ என்று நினைத்துக் கிளம்பினேன்.

ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகனுக்கு “கவிதார்க்கிக சிம்மம்”,  ”சர்வ தந்திர சுதந்திரர்”, “வேதாந்தாசார்” என்ற பல விருதுப் பெயர்கள் உண்டு.

பல்வேறு கலைகளில் தேர்ச்சி பெற்று எனக்கு முன்னோர் ஈட்டிவைத்த பொருள் இல்லை, சொந்த வருவாயும் இல்லை, எனினும் மூதாதையர் காட்டிய வரதராஜர் என்ற அருளாளப் பெருஞ்செல்வம் இருக்கிறது என்று கடைசி வரை மிகுந்த வைராக்கியத்துடன் ஸ்ரீவைஷ்ணவத்துக்கு பல பொக்கிஷங்களை அள்ளித் தந்துள்ளார் (அவர் வாழ்க்கையில் நடந்த பல சம்பவங்களை பிறகு ஒரு தனி கட்டுரையாக எழுதுகிறேன் )

ஆங்கிலத்தில் matrix, vector, graph theory, encryption, cryptography, compression போன்ற வார்த்தைகள் எல்லாம் கடந்த ஓர் (அல்லது இரண்டு)  நூற்றாண்டு வார்த்தைகள்.

தமிழ் இலக்கியத்தில் பா, பாவகை முதலான யாப்பு போன்ற உத்திகள் பல காலப் போக்கில் தோன்றியது. ஆங்கிலத்தில் palindrome, anagram  என்பது போல இந்த உத்திகள் எல்லாமே விதிமுறைக்கு உட்பட்டதால் சுலபமாக கணிதத்தில் சூத்திரமாக சொல்லிவிடலாம்.

திருமங்கை ஆழ்வார் திருவெழுகூற்றிருக்கை என்பது ஒரு விதமாக எண் அலங்கார கவிதை. நாமும் எழுதலாம் ஆனால் அர்த்தத்துடன் எழுதுவதற்கு அசாத்திய திறமை வேண்டும். இதை இரதபந்தமாகத் தேர் வடிவில் எழுதி இருப்பதைப் பார்க்கலாம்.



சில பாடகர்களுக்கு பாடும் போது சுர வரிசைகள் அப்படியே மண கண்களில் தெரியும் அதை பார்த்து அப்படியே பார்த்து பாடிவிடுவார்கள் என்று கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன்  இசையும், தாளமும் கணிதம் சம்பந்தப்பட்டது தான். ( சங்கீத பிரியராக இருந்தால் நிச்சயம் அவருக்குக் கணிதம் பிடித்த பாடமாக இருக்கும் ! )  இந்த மாதிரி கவிதை இசை எல்லாம் சுலபமாக ஒரு matrix வடிவத்தில் எழுதிவிடலாம்.

மேலும் திருவெறுகுற்றிருக்கையை ஒரு யோக சாஸ்திரம் என்றும் கூறுவர். பிராணாயாம இயக்கம் எண்ணிக்கையில் அமைந்துள்ளது. பிராணாயாமம் உந்தியில் தொடங்கும் என்று ’திவ்யபிரந்த இலக்கிய வகைகள்’ என்ற புத்தகத்தில் ஒரு குறிப்பு இருகிகிறது.

பெரிய திருமொழி பாசுரங்களில் மூன்று வரை ஏழு வரை எண்கள் ஏறுமுகமாக அமைக்கப்பட்டிருப்பதையும் கவனிக்கலாம். ”ஆறும் ஆறும் ஐந்துமாய்’ என எண்கள் அடிப்படையில் திருமழிசையாழ்வாரின் பாசுரங்களை எல்லாம் வியக்காமல் இருக்க முடியாது.

ஆழ்வார்கள் கணக்கு மாஸ்டர்களோ, அறிவியல் விஞ்ஞானியொ கிடையாது. ஆனாலும் போகிற போக்கில் ’வெள்ளி எழுந்து வியாழம் உறங்கிற்று’ என்று வானிலையை தொட்டுவிட்டு சென்றார்கள். தமிழில் முனைவர் பட்டமோ அல்லது முத்தமிழ் அறிஞர் போன்ற பட்டங்களோ வாங்கவில்லை. ஆனால் ஆண்டாள்  மிகக் கடினமான ‘இயற்றர விணை கொச்சகக் கலிப்பா’ வகையில் அசால்டாக இயற்றினாள்.

நன்றாக கவனித்தால் ஸ்ரீவைஷ்ணவத்தில் ஆழ்வார்கள் இயற்றினார்கள் என்று சொல்ல மாட்டார்கள், அவர்கள் அருளினார்கள் என்றே சொல்வார்கள். எல்லோர் மனத்திலும் பெருமாள் வாசம் செய்கிறான். ஆனால் சிலர் மனதில் மட்டுமே அவன் பிரகாசமாக இருக்கிறான்.

“வேயர் தங்கள் குலத்துதித்த விட்டுசித்தன் மனத்தே,- கோயில் கொண்ட கோவலன்”  என்று பெரியாழ்வார் எம்பெருமானுக்குத் தம் திருவுள்ளத்தையே கோயிலாக அமைத்துத் தருகிறார். பெருமாளும் பிரகாசமாக இருக்கிறார்.

அப்படி பிரகாசமாக இருக்கும் போது நமக்கு அருளிச்செயல்கள் கிடைக்கிறது. அதனால் தான் திராவிட வேதம் என்கிறோம். தெய்வ சங்கல்பம் இல்லை என்றால் இந்த மாதிரி ரூம் போட்டு யோசித்தாலும் எழுத முடியாது.

தமிழைப் பெருமாளிடம் communicate செய்ய உபயோகித்து கைங்கரியமும், முக்தியும் என்ற ஒரே இலக்கை நோக்கியே அவர்களும் நம்மையும் பயணிக்க வைத்தார்கள். அப்படி பாசுரங்களை இயற்றிய போது இந்த மாதிரி எண்ணலங்கார ரத்தினங்கள் தெரித்து விழுந்தது. இவை ’by product’ தான். ஸ்ரீவைஷ்ணவர்களுக்கும் என்றுமே ”உனக்கே நா மாட்செய்வோம்” என்ற கைங்கரியம் மட்டும் தான் ‘product’.

பெரியவாச்சான் பிள்ளை போன்ற உரையாசிரியர்கள் எல்லாம் இந்த இலக்கண வகை, அலங்காரத்துக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கவில்லை. அவர்கள் உரையில் அதில் பொதிந்துள்ள பொருளை மட்டுமே அனுபவித்து எழுதினார்கள்.

கம்யூட்டர் சைன்ஸ் படித்தவர்கள் நிச்சயம் விஞ்ஞானி ’Donald Knuth’ அவர்களின் “The Art of Computer Programming”  புத்தகத்தைப் படிக்காமல் இருந்திருக்க முடியாது. அதில் அவர் Finding Knight’s Tours on an M x N Chessboard என்ற சிக்கலான விஷயத்தை விளக்கியிருப்பார்.

ஆங்கிலத்தில் இதைப் பற்றி சின்ன குறிப்பு :

Problem abstract : How can a knight he moved on a chessboard so that the
Knight visits each square once and only once and goes hack to the starting square? The earliest serious attempt to find a knight’s tour on the chessboard was made by L. Euler in 1759. In this correspondence, a parallel algorithm based on the hysteresis McCulloch-Pith neurons is proposed to solve the knight’s tour problem. The relation between the travelling salesman problem and the knight’s tour problem is also discussed. A large number of simulation runs were performed to investigate the behaviour of the hysteresis McCulloch-Pitts neural model. The purpose of this correspondence is to present a case study-how to successfully represent the combinatorial optimization problems by means of neural network.

டேட்டா பேஸில் சுலபமாக, சீக்கிரமாக எப்படித் தேடுவது, DNA ஆராய்ச்சி போன்ற சிக்கல்களுக்கு இது அடிப்படை என்று சொல்லலாம்.

Knights Problem முழுவதும் புரிந்துகொள்ள கீழே உள்ள இந்த அனிமேசனை பாருங்கள்.



ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகன் ஒரே இரவில் 1008 ஸ்லோகங்க்கமாக அருளினார். இதில் 929, மற்றும் 930 பாசுரங்களில் இந்த knights problem அற்புதங்களை எந்த கணினி உதவியும் இல்லாமல் ஏன் மின்னாசரம் கூட இல்லாத போது  நிகழ்த்தியுள்ளார். .

The first verse is written sequentially

929. sThirAgasAm sadhArADhyA vihathAkathathAmathA
sathpAdhukE! sarAsA mA rangarAjapadham naya

and the next is read along the path taken by the knight yielding the result.

930. sThithA samayarAjathpA gatharA mAdhakE gavi
dhuranhasAm samnathAdhA sAdhyAthApakarAsarA



இதில் விஷேசம் இரண்டு பாசுரத்துக்கு அர்த்தம் உண்டு.



இந்த kight problemத்துக்கு உண்டான forumla கீழே:





சத்தியமாக எனக்கு இது புரியாது. ஆனால் இதைப் புரிந்தவர்கள் கூட ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகன் போல எழுத முடியாது. Donald Knuth கூட இன்றைய சினிமா கவிஞர்கள் போல தான் முயன்று இருக்கிறார். அது கீழே



நம் பூர்வாச்சாரியார்கள் were not scientist or mathematicians but they were visionaries வெள்ளைக்காரன் புகழ்ந்தால் மட்டுமே நாம் ஒத்துக்கொள்ளுவோம். Donald Knuth அவர்கள் 2016 ஸ்டான்ஃபோட் பல்கலைக்கழகத்தில் நிகழ்த்திய உரையில் இந்த knight problem பற்றி குறிப்பிட்டுள்ளார். அதில் ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகனின் 929, 930 பாசுரத்தைக் குறிப்பிட்டு புகழ்கிறார்.




( முழு வீடியோ இங்கே இருக்கிறது : https://www.youtube.com/watch?v=DjZB9HvddQk - 56.00 அதிலிருந்து ஸ்ரீ தேசிகனைப் பற்றி குறிப்பிடுகிறார்.  )

நேற்று நடந்த கருத்தருங்கிற்கு Donald Knuth அவர்கள் அனுப்பிய மின்னச்சல் இது


இது வெறும் எடுத்துக்காட்டு தான். இது போல encryption, compression என்று பலவிஷயங்களை நேற்று கேட்டு அனுபவித்தேன். அது வேறு ஒரு சமயம் எழுதுகிறேன்.

உடலில் அழுக்கு போவதற்கு சோப்பு போட்டு குளிக்கிறோம். கூடவே நம் உடம்புக்கு அது வாசனையும் தருகிறது. அது போல ஸ்வாமி தேசிகன் அருளிச்செயல்கள் நம் மனத்தைச் சுத்தம் செய்கிறது. கூடவே வாசனையாக இந்த மாதிரி அலங்காரங்கள் வருகிறது. வாசனைப் பார்த்து சோப்பு வாங்கினாலும், அதன் பயன் சுத்தப்படுத்துவது தான். அது போல தான் ஸ்ரீ தேசிகனின் பிரபந்தங்கள். அவர் ‘சர்வ தந்திர சுதந்திரர்’ நான் சொல்லவில்லை ஸ்ரீரங்கம் தாயார் கொடுத்த பட்டம்.

- சுஜாதா தேசிகன்
நாதமுனிகள் திருநட்சத்திரம்
ஆனி அனுஷம்
( 25.6.2018 )

ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகன் படம் - ஸ்ரீ வினோத்.
மற்ற மேற்கோள், படங்கள் இணையம். 

Tuesday, May 15, 2018

அப்பாவின் சர்குலேஷன் லைப்ரரி

என் அப்பா பாரத மிகு மின் நிலையத்தில்(BHEL) வேலை செய்த போது தொடர்ந்து ’சார்குலேஷன் லைப்ரரி’ ஒன்றை நடத்திக்கொண்டு வந்தார். வாராந்திர, மாதாந்திர பத்திரிகைகளின் அறிமுகம் அதில் தான் எனக்குக் கிடைத்தது.

குமுதம், விகடன், ஜூனியர் விகடன், பக்தி, சக்தி, மஞ்சரி, சாவி, குங்குமம், பேசும்படம், பொம்மை… என்று அடுக்கிவைத்துப் படித்திருக்கிறேன். நிறையப் பேர் அந்த லைப்ரரியில் இருந்ததால் எல்லாப் புத்தகமும் இரண்டு, மூன்று பிரதிகள் முதலில் புதுசாக எங்கள் வீட்டுக்குத் தான் முதலில் வரும்.

புத்தகங்களை அவர் பேருந்தில் செல்லும் போதே படித்து முடித்துவிடுவார்.

ஒரு முறை அவர் ஒரு கதையை படித்துவிட்டு பக்கத்தில் இருந்தவரிடம் “இது எல்லாம் என்ன கதை… இதைப் பத்திரிக்கையில் எப்படிப் பிரசுரித்தார்கள்…. எல்லோரும் சுஜாதா மாதிரி ஆகிவிட முடியாது…” என்று கமெண்ட் அடித்தார். பின்னாடி இருந்தவர் “சார் என்ன கதை ?” இதோ இந்தக் கதை தான் என்று புத்தகத்தை பிரித்து அவரிடம் கொடுத்தார்.

பஸ்ஸிலிருந்து கீழே இறங்கும் போது பின் சீட்டு நபர் “சார் புத்தகம்” என்று திரும்பி கொடுத்துவிட்டுக் கூடவே இன்னொரு விஷயத்தைச் சொல்லிவிட்டு இறங்கினார்.

அன்று மாலை வீடு திரும்பிய என் அப்பா கொஞ்சம் மூடவுட்டாக இருந்தார். பஸ்ஸில் நடந்த சம்பவத்தை விவரித்தார். ”வாடா என்னுடன்” என்று எங்கள் வீட்டுக்குக் கொஞ்சம் தொலைவில் இருந்த ஒரு வீட்டுக்கு அழைத்துக் கொண்டு சென்றார்.

“இன்று காலை பஸ்ஸில் கொஞ்சம் ஓவராக பேசிவிட்டேன்.. மன்னித்துக்கொள்ளுங்கள்” என்றார்.
“அட என்ன சார் நீங்க இதுக்கு எதுக்கு மன்னிப்பு எல்லாம்”

இனிமேல் ஜாக்கிரதையாகப் பேச வேண்டும். மற்றவர் மனம் புண்படும் படி பேச கூடாது என்று என்னிடம் சொன்னார்.

புத்தகத்தைக் கொடுத்துவிட்டு அந்த நபர் சொன்ன விஷயம் இது தான். “அந்தக் கதை என் தம்பி எழுதியது!”

இன்னொரு சம்பவம்:

அன்று காலை வழக்கம் போல பேப்பருடன் பத்திரிக்கைகள் வந்தது. அப்பா பத்திரிக்கைகளை மேலோட்டமாகப் பார்த்தார். உடனே அந்தப் பத்திரிக்கை அட்டைப்படத்தைக் கிழித்துவிட்டு ஆடை இல்லாத அந்தப் பத்திரிக்கையை எடுத்துக்கொண்டு அவசரமாகக் அலுவலகத்துக்கு பஸ் பிடிக்க சென்றார்.

நான் ஏன் என்று கேட்டேன் “அசிங்கமா இருக்கு….பல வீட்டுக்கு இந்தப் புத்தகம் போகப் போகிறது.. ” என்றார். மாலை பேசிக்கொள்ளலாம் என்று விட்டுவிட்டேன்
கிழித்த அட்டைப்படத்தில் ஒரு ஜோக் தான் வந்திருந்தது.

ஒரு பெண் பால் சொம்புடன் கணவன் முன் நிற்கும் படம். கீழே
“‘அத்தைதான் உங்களுக்கு ஆடையில்லாம பால் தரச் சொன்னாங்க!’
அத்தை பாலாடை என்று நினைத்துச் சொல்ல புது மணப்பெண் தவறாக புரிந்துகொண்டு தன் ஆடை என்று நினைத்து ஆடையில்லாமல் கணவன் எதிரில் பால் சொம்போடு நிற்கும் படம். வரைந்தவர் ஜெ, கேட்கவே வேண்டாம்.

என்று மாலையே ஆசிரியர் சாவி கைது செய்யப்பட்டார் என்ற செய்தியும் மாலை மலரில் வந்தது.

பலரைப் போல் சாவியை என் அப்பாவிற்கு ரொம்ப புடிக்கும். ஆனால் ”இதை எப்படி எடிட் செய்யாமல் விட்டார் ?” என்ற ஆச்சரியம் அடங்க அவருக்கு நிறை நாள் ஆனது. அந்தச் சமயத்தில் சாவிக்குக் கலைஞர் மற்றும் பல பெரும் பத்திரிக்கை ஆசிரியர்கள் எல்லாம் சப்போர்ட் செய்தார்கள்.

இன்றும் இந்த நிகழ்ச்சியைப் பலர் பத்திரிக்கை சுதந்திரத்தின் கருப்பு தினம் அதில் வக்கிரமும், ஆபாசமும் எதுவும் இல்லை என்று பலர் வாதிடுவார்கள்.

“இவ்வளவு பேர் சப்போர்ட் செய்கிறார்களே ?” என்றேன்.
“மற்றவர்களுக்கு எப்படி என்று தெரியாது எனக்கு இது தப்பு தான்!”

வாக்குவாதம் செய்தேன்.

கிழித்த அந்த சாவி அட்டைப் படத்தை என்னிடம் கொடுத்து “உன் அம்மாவிடம் காண்பித்து தப்பா, ரைட்டா ?” என்று கேட்டுக்கொண்டு வா” என்றார்.
என்னால் முடியவில்லை.

சுஜாதா தேசிகன்
உலக அன்னையர் தினம் 2018 

Sunday, May 13, 2018

பண்டரீபூதம் !

25 வருடங்களுக்கு முன் ஸ்ரீ கிருஷ்ண பிரேமி ஸ்வாமிகளின் உபன்யாசம் ஒன்றில் பண்டரீபுரத்தில் பாண்டுரங்கனாக அடியார்களின் அன்புக்குக் கட்டுப்பட்டு இருக்கும் விட்டலனை விவரிக்க விவரிக்க பண்டரீபூருக்கு உடனே செல்ல வேண்டும் என்று தோன்றியது.
உடனே போக முடியாவிட்டாலும், பதினைந்து வருடம் கழித்து அம்மாவை அழைத்துக்கொண்டு சென்றேன். சில வாரங்களுக்கு முன் குடும்பத்துடன் மீண்டும்.

பண்டரீபுரம் கர்நாடகத்திற்கும் மஹாராஷ்டிரத்திற்கும் மத்தியில் சந்திரபாகா நதிக்கரையில் அமைத்திருக்கிறது. பாத்ம புராணத்தில் இந்த ஸ்தலம் பற்றி குறிப்பு இருக்கிறது. பண்டரீபுரம் என்று வழி கேட்டால் “பந்தர்பூர் ?” என்று கேட்டுவிட்டு வழி சொல்லுகிறார்கள்.
சந்திரபாகா நதிக்கரையில்... பண்டரீபூர் ( படம் D.Prabhu )
பண்டரீபூர் என்ற பெயர் எதனால் வந்தது என்பதற்கு ஸ்தல புராணம் இருக்கிறது. சுருக்கமாக நான் கேட்ட கதையை உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன்.

புண்டரீகன் என்ற பக்தன் தீர்த்தயாத்திரையாகக் காசிக்கு போகவேண்டும் என்று புறப்பட, அவனுடைய வயதான பெற்றோர்களும் மனைவியும் தாங்களும் வருகிறோம் என்று சேர்ந்துகொண்டார்கள். சரியான உணவு இல்லாமல், மிகுந்த சிரமத்திற்கு இடையில் யாத்திரை போய்க்கொண்டிருந்தவர்கள் சந்தரபாகா (பீமா நதி என்றும் அழைப்பர்) நதிக்கரைக்கு வருகிறார்கள். அங்கே காட்டில் உள்ள ஒரு மகரிஷி புண்டரீகனைப் பார்த்து, “உன் தாய் தந்தையரை இந்த வயதான காலத்தில் (யாத்திரைக்கு) கஷ்டப்படுத்துவது தர்மம் ஆகாது. தாய் தந்தையரை நல்லபடியாக வைத்துப் பூஜித்தாலே சர்வ தீர்த்தயாத்திரைக்குச் சமம்" என்று உபதேசம் செய்தார். புண்டரீகனும் சந்தரபாகா நதிக்கரையிலேயே ஒரு குடிசையை அமைத்துக்கொண்டு தாய் தந்தையருக்குப் பணிவிடை செய்துகொண்டு காலத்தைக் கழிக்கிறான்.

Wednesday, April 25, 2018

ஸ்ரீராமானுஜர் 1001 - பரமனடிக்கு அழைத்து செல்லும் ஸ்ரீராமானுஜரின் அடிச்சுவடுகள்..

உடையவர் திருவல்லிக்கேணி
(படம் : சப்மத் குமார் ஸ்ரீனிவாசன் ஸ்வாமி)

இராமானுச நூற்றந்தாதியில் ”செழுந்திரைப் பாற்கடல் கண்டு துயில்மாயன் திருவடிக்கீழ்” என்பது அமுதனாரின் அமுத மொழி. ஆண்டாள் அருளிய திருப்பாவையில் ”பாற்கடலுள் பையத் துயின்ற பரமனடி பாடி ” என்ற இந்த வரியும் கிட்டதட்ட அதே மாதிரி இருப்பதைக் கவனிக்கலாம் நூற்றந்தாதி பாசுரத்தை இரண்டு முறை சேவிப்பதை நீங்கள் கவனித்திருக்கலாம். பதம் பிரித்த முழு பாசுரம் கீழே. மெதுவாகப் படித்தால் அர்த்தம் சுலபமாக புரியும். செழுந்திரைப் பாற்கடல் கண்டு துயில்மாயன் - திருவடிக்கீழ் விழுந்திருப்பார் நெஞ்சில் மேவு நல் ஞானி - நல் வேதியர்கள் தொழும் திருப் பாதன் இராமாநுசனைத் தொழும் பெரியோர் எழுந்து,இரைத்து, ஆடும் இடம் -அடியேனுக்கு இருப்பிடமே. புரியவில்லை என்றால் பரவாயில்லை. இந்தக் கட்டுரையின் ‘அடிக்கீழ்’ இந்தப் பாசுரத்தின் அர்த்தத்தை சொல்கிறேன். ஸ்ரீவைஷ்ணவத்தில் எம்.ஏ, டாக்டரேட், வேதம்,, கீதை, திவ்ய பிரபந்தம் என்று பல விஷயங்கள் படிக்கலாம், படித்துக்கொண்டே இருக்கலாம். ஆனால் ’அடிக்கீழ்’ என்ற ஒரு வார்த்தையில் பாம்பை சுருட்டி கூடையில் அடைப்பது போல ஸ்ரீவைஷ்ணவத்தின் மொத்த கருத்தையும் அடக்கிவிடலாம்.

Thursday, April 12, 2018

Ramanuja Desika Munigal

Ramanuja Desika Munigal Charitable Trust
"ராமானுஜ தேசிக முனிகள் அறக்கட்டளை"

ஊட்டத்தூர் ராமர் பற்றி அடியேன் எழுதியது உங்களுக்கு நினைவு இருக்கும். ஸ்ரீராமரே நடத்திக்கொள்வார் என்பதற்கு அடியேன் கீழே சொல்லும் விஷயங்களே அத்தாட்சி

மனதுக்கு இனியான் பற்றி எழுதிக்கொண்டு இருந்த போது ஸ்ரீநிவாசன் என்பவர் ( அவரை நான் இதற்கு முன் பார்த்தது, பேசியது இல்லை ) எனக்குத் தொலைப்பேசியில் ”’ஊட்டத்தூர் ராமர்’ கோயிலுக்குச் சென்று அதைப் பற்றி எழுதுங்களேன்” என்றார்.

ஜனவரி மாதம் என் அனுபவங்களை எழுதியிருந்தேன். அதற்குப் பிறகு நடந்த சம்பவங்கள் பிரமிப்பூட்டுபவை.

பலர் கோயிலை தேடிக்கொண்டு சென்றிருக்கிறார்கள். தொழிலதிபர் ஒருவர் தினமும் பிரசாதம், மாலைக்கு ஏற்பாடு செய்தார். வெளிநாட்டில் வாழும் வயதானவர்கள் சிலர் எனக்குப் போன் செய்து அழுதுவிட்டார்கள். ஒரு பெண்மணி எனக்கு இரவு முழுவதும் மனசு கஷ்டமாக இருந்தது என்று அடுத்த நாள் விடியற்காலையில் தனியாக பேருந்து பிடித்து கோயிலுக்குச் சென்று எனக்கு வாட்ஸ் ஆப்பில் கோயிலின் படங்களை அனுப்பினார். ஒருவர் ராமர் பெயருக்கு DD எடுத்து அனுப்பியிருக்கிறார். ஸ்ரீராம நவமிக்கு முதல் முறையாக 500 பேர் ஸ்ரீராமரை சீர் வரிசையுடன் சென்று தரிசித்துள்ளார்கள்.

தினமணி, குமுதம் பக்தி போன்ற பத்திரிக்கையில் இந்தக் கோயில் பற்றி கட்டுரைகள் வந்துள்ளது.

இந்தக் கோயிலுக்கு எப்படி உதவலாம் என்று பலர் அடியேனிடம் கேட்டார்கள். ஒரு முறை உதவி செய்துவிட்டு ஃபேஸ் புக் ஸ்டேட்ட்ஸ் மாதிரி மறக்காமல், தொடர்ந்து உதவி செய்ய என்ன செய்யலாம் என்று யோசித்தேன். இந்தக் கோயில் என்று இல்லை, இந்த மாதிரி இருக்கும் பல கோயில்களுக்கு உதவ வேண்டும் என்று மிகுந்த யோசனைக்குப் பின் அடியேனும், Dr.Gokul Gokul Iyengar அவர்களும் ( திருநெல்வேலி, ஆழ்வார் திருநகரியில் இருப்பவர் ) சேர்ந்து ஒரு அறக்கட்டளையை நிறுவியிருக்கிறோம்.

அறக்கட்டளை பெயர்

"ராமானுஜ தேசிக முனிகள் அறக்கட்டளை"

"Ramanuja Desika Munigal Charitable Trust"

( டிரஸ்ட் சம்பந்தமாக வங்கியில் அக்கவுண்ட் திறப்பது போன்ற சில வேலைகள் பாக்கியிருக்கிறது)

பத்து பேர் ஆயிரம் ரூபாய் கொடுப்பதை விட ஆயிரம் பேர் பத்து ரூபாய் கொடுப்பது மேல். பணம் முக்கியம் ஆனால் அதைவிட முக்கியம் கைங்கரியம். சில திட்டங்கள் வைத்திருக்கிறேன். அதை அடுத்த சில வாரங்களில் உங்களுடன் பகிர்ந்துகொள்கிறேன்.

இந்த அறக்கட்டளையை உருவாக்கச் சென்னையில் ஆடிட்டர் திரு.வரதராஜன் தன் வேலை எல்லாம் விட்டுவிட்டு, தி.நகர் சார்பதிவாளர் அலுவலகத்துக்கு நடையாய் நடந்து இலவசமாக உதவி செய்து தன் கைங்கரியத்தை ஆரம்பித்து வைத்துள்ளார். .

ஸ்ரீராமானுஜர் 1000 ஆண்டில் அவருடைய 1001 உற்சவம் ஆரம்பிக்கும் இந்த நன்னாளில் இந்த மகிழ்ச்சியான செய்தியை உங்களுடன் பகிர்ந்துகொள்வதில் மிகுந்த சந்தோஷம்.

-சுஜாதா தேசிகன்
12.4.2018
ஏகாதசி

( ஸ்ரீராம நவமி அன்று எடுத்த படங்கள் - அர்ச்சகர் அனுப்பியது )



Tuesday, March 20, 2018

ஒரு கிரைம் கதை



ஒரு கிரைம் கதை (சிறுகதை) | சுஜாதா தேசிகன்


SarvayoniShu Kaunteya MurrtayaH SaMbhavanti YaaH  |
Taasaam Brahma Mahat YoniH Aham BeejapradaH Pitaa   ||

Whatever forms (of beings) are produced in any wombs, O Arjuna, the Prakriti ( i.e. the matterat large) is their great womb (mother) and I am the sowing father (to all beings)
Shrimad Bhagawad Gita  Chapter 14 Shloka 4



அன்று சீக்கிரம் விழிப்பு வந்திருக்காவிட்டால் அந்த அபூர்வ வழக்கில் ஈடுபட்டிருக்க மாட்டேன். வழக்கு என்றவுடன் நான் ஏதோ வக்கீலோ போலீஸோ அல்லது குற்றவாளியோ என்று நினைக்க வேண்டாம். சென்னையில் சாதாரண கம்ப்யூட்டர் இன்ஜினியர். மென்பொருளாளர்களைப் பற்றிய பிம்பம் ஒன்று ஏற்கெனவே பல எழுத்தாளர்களால் உருவாக்கப்பட்டிருப்பதால் என்னை நானே விவரித்து நேர விரயம் செய்ய விரும்பவில்லை.



வழக்கமாக ஏழரை மணிக்கு விழிப்பு வரும். முதல்நாள் நிறைய நேரம் தொலைக்காட்சியில் விவாதத்தைப் பார்த்ததால் சரியான தூக்கம் இல்லை. சீக்கிரம் முழிப்பு வந்து, பாண்டி பஜார் போலீஸ் ஸ்டேஷன் பக்கம் பைக்கை நிறுத்திவிட்டு, பிளாட்பாரத்தில் மயில் தோகை போல அடுக்கப்பட்ட அன்றைய நாளிதழில் ஒர் இறக்கையைப் பிடுங்கி, பக்கத்தில் இருக்கும் சரவணாவில் “காபி... சக்கரை இல்லாம...” என்று தினத்தந்தி ‘ஆன்மீக அரசியலை’ பிரித்தபோது, முதுகுக்குப்பின் “கண்டரோல் ரூம்... ஓவர்... ஓவர்” என்ற இரைச்சலான வாக்கிட்டாக்கி அதைக் கலைத்து, போலீஸ் என்று உணர்த்தியது.



ரயில் நிலையத்தில் சத்ததுக்கு நடுவில் தூங்கும் குழந்தையைப் போல அந்த இரைச்சலை சட்டைசெய்யாமல் மொபைலில் பேசிக்கொண்டு இருந்தார்.





“சார் நம்ம ஜுரிஸ்டிக்ஷன்தான்...”



“....”



“சார்.. நைட் முழுக்க மெரினாவிலதான் டியூட்டி.. இப்ப தான் காலைல வந்தேன்.”



“....”



“ஆமா சார் என்.ஆர்.ஐ. கன்பர்ம் சார்... அந்த ஜவுளிக் கடை ஓனர் பையன்தான் சார்.”



“....”



“அடிச்சு சொல்றான் சார்..”



“.....”



“நம்ம ஸ்டேஷன்லதான் பையன உக்கார வைச்சிருக்கேன் சார்.”



“.....”



“ஓகே சார்... சார்... சார்...” என்று பேச்சு துண்டிக்கப்பட்டு இரைச்சலுக்கு நடுவில் “சாவுக்கிராக்கி...” என்று முணுமுணுத்துக் கொண்டு ஒரு விதப் பதட்டத்தில் இருந்தது தெரிந்தது.



காபி வர அதை எடுத்துச் சுவைத்தேன். சக்கரையுடன் இருந்தது.



“ஹலோ... சக்கரை இல்லாத காபி கேட்டா... பாயசம் மாதிரி...” என்ற போது பின்பக்கத்திலிருந்து, “உங்க காபி இங்கே வந்திருச்சு... சீனியே.. இல்லாம” என்றார் போலீஸ் அதிகாரி. திரும்பிப் பார்த்தேன். நல்ல உயரம், அளவான மீசையுடன் சினிமாவில் வரும் சமுத்திரகனி மாதிரியே இருந்தார்.



“சாரி சார், மாறிப்போச்சு. வேற எடுத்தாறேன்” என்று சர்வர் இரண்டு காபியையும் எடுக்க, “வேற காபி கொண்டுவா... அப்பறம் இதை எடுத்துகிட்டு போ... இதையே மாத்தி கொடுத்தா?”



“அப்படில்லாம் செய்ய மாட்டோம் சார்...” என்று உள்ளே மறைந்தான். நான் காவல் அதிகாரியைப் பார்த்துச் சிரித்து, “உங்க வேலையே ரொம்ப டென்ஷன்... இப்ப குழப்பமான அரசியல் சூழ்நிலை வேற..?” என்று சொல்லிக்கொண்டே, முதல் பக்கத்தைப் பார்த்தபோது அவரும் முதல் பக்கச் செய்தியைப் பார்த்தார்.



“ஆமா... தேர்தல் வந்தா நிம்மதி... எல்லா இடத்திலேயும் இழுக்கிறாங்க.... டிரான்ஸ்பர் நிச்சயம்.”



அதற்குள் இன்னொரு போன் வந்தது.



“எஸ் சார்.”



“....”



“நானே பாஸ்போர்ட்டை பாத்துட்டேன்... யூ.எஸ். சிடிசன்தான் சார்.”



“....”



“நம்ம ஸ்டேஷன்தான்.”



“...”



“சார்... எஸ் சார்.”



அவர் பேசியபோது அவர் முகத்தில் மேலும் டென்ஷன் கூடியிருந்தது.



“சார் இது உங்களுக்கு” என்று சர்வர் கொண்டு வந்த காபியை கையில் எடுத்துக்கொண்டே, “எந்த மாதிரி எல்லாம் கேஸ் வருது பாருங்க...” என்றார்.



“என்ன ஆச்சு சார்?”



“இன்னிக்கு காலையில ஐஞ்சு மணிக்கு ஒத்தன் வந்தான்.. என்.ஆர்.ஐ.

போன வாரம்தான் யு.எஸ்ஸிலிருந்து வந்திருக்கிறான். இங்கேதான் சாரி ஸ்ட்ரீட்டுல வீடு.”



“பாஸ்போர்ட் தொலைஞ்சு போச்சா?”



“அதெல்லாம் இல்ல. எங்க அப்பா மாதிரி வேஷம் போட்டுக்கிட்டு ஒருத்தன் என்னை ஏமாத்துகிறான் என்கிறான்.



“அது யார்?”



“அவன் அப்பா!”



“அது எப்படி சார்? அவனோட அம்மா?”



“அவங்களும் போலியாம்.”



“இண்ட்டரஸ்டிங்...”



“எங்களுக்கு அப்படி இல்ல. பெரிய இடம், என்.ஆர்.ஐ வேற. ஜாக்கிரதையா ஹாண்டில் பண்ண வேண்டியிருக்கு. மீடியா வேற பிரேக்கிங் நியூஸுக்கு அலையிது. சரி...நீங்க என்ன செய்யறீங்க”



“.....சாப்ட்வேர் கம்பெனியில… பிராஜக்ட் மேனேஜர்..”



“கந்தன்சாவடியிலே இருக்கே அதுவா?”



“ஆமாம்…. அதே தான்.… ”



“நம்ம அக்கா பையன் ஒருத்தன் இருக்கான் ஜாவா எல்லாம்  படிச்சிருக்கான்.. உங்க கம்பெனியில இழுத்துவிட முடியுமா ? .. ”



“நம்பர் தரேன் அவனை பேச சொல்லுங்க”



”இப்ப அந்த பையன் எங்கே...”



“எந்த பையன் ?”



“இந்த பெரிய இடத்து பையன்…”



“நம்ம ஸ்டேஷன்ல தான் இருக்கான்...” தீடீர் என்று நினைவு வந்தது போல அவசரமாக காபியை குடித்துவிட்டு புறப்பட்டார்



இதை வைத்துக்கொண்டு க்ரைம் கதை ஒன்றை எழுதலாமே என்ற எண்ணமும், கூடவே "நீங்க எழுதுவதே ஒரு க்ரைம்தான்" என்று மனைவி சொன்னது ஞாபகத்துக்கு வந்தது. காபிக்குப் பணம் கொடுத்துவிட்டு அவர் பின்னால் தன்னிச்சையாகச் சென்றேன்.



செல்போனில் யார் நம்பரையோ தேடிக்கொண்டு இருந்தவரிடம் சென்ற போது



”ஆங்… உங்க நம்பர சொல்லுங்க அக்கா பையனை பேசச் சொல்றேன்… பார்த்து ஏதாவது செய்யுங்க…”



என் நம்பரை மிஸ் கால் அடித்து சேமித்துக்கொண்டார்.



“என்னால முடிஞ்சத செய்யறேன்… ” என்று தயங்கி “அப்பறம் . ஒரு ரிக்வஸ்ட்” என்ற போது திரும்பினார்.



“அந்த பெரிய இடத்து பையனை பார்க்கலாமா ?”



“எதுக்கு... நீங்களும் மீடியாவா?”



“அதெல்லாம் இல்ல… சும்மா ஒரு ஆர்வம் தான்…”



பத்து செகண்ட் யோசைனைக்கு பிறகு.



“வாங்க ஆனா மொபைல்ல படம் ... ஃபேஸ்புக், வாட்ஸாப் எல்லாம் கூடாது.. சரியா?” என்றார் முன் ஜாக்கிரதையாக.



“ஓகே சார்.”



சல்யூட் அடித்த கான்ஸ்டபளிடம், “ஸ்டேஷன் வாசல்ல பைக் நிப்பட்டியிருக்காங்க... க்ளியர் செய்ங்க”



“என் பைக்தான்.”



“சரி ஓரமா நிப்பாட்டுங்க...”



சிகப்பு, நீல வண்ண போர்டில் ஆர்-4 என்று எழுதியிருக்க அதன் கீழே பேரிகேட் ஒன்று கால் இல்லாமல் சாய்ந்திருந்தது. அதன் மீது ஏதோ ‘சில்க்ஸ்’ என்று எழுதியிருப்பதைக் கடந்து உள்ளே சென்றபோது பார்சல் தோசை வாசனை என் மூக்கிலும், தோசை கான்ஸ்டபிள் வாயிலும் போய்க்கொண்டு இருந்தது.



சல்யூட்டை வாங்கிக்கொண்டு இன்ஸ்ப்பெக்டரை தொடர்ந்தேன். அங்கே இருந்த ஒரு நாற்காலியில் அந்த பையன் தன் ஐபோனை தடவிக்கொண்டு இருந்தான்.  மெலிதான லினென் சட்டை, முட்டி பகுதியில் ஒட்டுப்போட்ட ஜீன்ஸ் இரண்டு பட்டன் போடாமல் உள்ளே வெள்ளை நிற பனியன் அதில் கருப்பாக ஏதோ எழுதியிருக்க ஜிஎஸ்டி அளவுக்கு சிரித்தான்.



போலீஸ் அதிகாரி இருக்கையில் உட்கார்ந்தபோது மேஜை மீது அவர் பெயர் ஷண்முகம் என்று காட்டியது. தூசு ஸ்ப்ரே அடித்த மேஜை கண்ணாடிக்குக் கீழே காஞ்சி பெரியவர் ஆசிர்வதித்துக்கொண்டு இருந்தார்



அந்த பையன் அவர் முன் வந்து உட்கார்ந்தான்.



“எதுக்குப்பா உங்க அப்பா மாதிரி வேஷம் போட்டு ஏமாத்தணும் ?”



“தட்ஸ் வை ஐம் ஹியர் ”



”சரி உங்க வீட்டு நம்பர் கொடு...”



கொடுத்தான். இன்ஸ்பெக்டர் போனில் பேச ஆரம்பித்தார்.



“நான் பாண்டி பஜார் R4 போலீஸ் இன்ஸ்பெக்டர் சன்முகம் பேசறேன். ஒண்ணுமில்ல சார். ஒரு... ஸ்டேஷன் வர முடியுமா?”



”...”



"பையன் இங்கே தான் இருக்கான்”



”...”



“வாங்க சார் பேசிக்கலாம்”



”.....”



“அவசரம் இல்ல... ஆனா இன்னும் ஒன் ஹவர்ல வாங்க... ராஜ்பவன் டியூட்டி...”



மறு முனையில் பதற்றமான சூழ்நிலையை உணர முடிந்தது.



“உங்க அப்பா வராரு”



“லுக் ஹி இஸ் நாட் மை டாட் ...” என்று அந்த பையன் ஐபோனில் ஆப் ஆனான்.



நாற்பது நிமிடத்தில் ஸ்டேஷன் வாசலில் ஒரு ஆடி ஏ-3 கருப்பு நிற கார் வந்து நின்றது. செண்ட்டும் கோல்கேட் வாசனையின் கலவையாக நுழைந்தவர் முகத்தில் கலவரம் தெரிந்தது. கையில் வெயிட்டான வாட்ச் பளபளத்தது. சமீபத்தில் அடித்த டை என்பதை மீசை காட்டிக்கொடுத்தது. கூலிங் கிளாஸுடன் ஐம்பத்தைந்து வயது.. என்று யூகிக்கும் போது



”இன்ஸ்பெக்டர் நான் சொல்றதை கேளுங்க” என்று கூலிங் கிளாசை கழட்டிய போது கண்கள் சிகப்பாக சரக்கு என்றது.



“பொறுமையா பேசுங்க... நீங்க அவன் அப்பா இல்லையாமே ”



“சார்..நான் தான் சார் அவன் அப்பா” என்று சுற்றிமுற்றும் பார்த்துக்கொண்டார். பார்வையில் அந்தஸ்து கவலை தெரிந்தது.



“ஹீஸ் நாட் மை டாட்”



“இருங்க சார் இங்கே சண்டை வேண்டாம்...”



“இல்ல சார் இவங்க அம்மா கூட வந்திருக்காங்க.. கேட்டுப்பாருங்க..”



“எங்கே ?..”



“கார்ல தான் இருக்காங்க... போலீஸ் ஸ்டேஷனுக்குள்ளே வர… இன்ஸ்பெக்டர் உங்களுக்கு ஆட்சேபனை இல்லைனா எங்கே வீட்டுலேயே நீங்க விசாரிக்கலாம்.. அப்பறம் உங்க கூட கொஞ்சம் தனியா பேசணும்”



“என்ன பேசணும் ... ” கேட்டுக்கொண்டே இன்ஸ்பெக்டர் வெளியே சென்றார்



பையன் ’கிரஷ் கேண்டி’ விளையாடிக்கொண்டிருக்க அவனிடம் “ஹலோ” என்றேன்.

திரும்ப அவன் ‘ஹை’ என்று சொல்லுவதற்குள் போன் வர “எக்ஸ்யூஸ் மீ” என்று பேச ஆரம்பித்தான்.



“எஸ். டாட்.. ஐம் இன் போலீஸ் ஸ்டேஷன்..காப்ஸ் ஆர் இன்வஸ்டிகேட்டிங்... வில் கம் ஹோம்”



அவன் பேசி முடித்த பின் இன்ஸ்பெக்டர் உள்ளே நுழைந்தார். முகத்தில் கலவரம் தெரிந்தது.



என்னை தனியாக கூப்பிட்டு.



”இந்த கேஸுக்கு நீங்க உதவ முடியுமா ? ”



“நானா?”



“ஆமாம்… .இந்த பையனை கொஞ்சம் ஃபிரண்டிலியா விசாரிக்கணும்... என்ன மோட்டிவ் என்று தெரியலை... ஏதோ குடும்ப பிரச்சனையா இருக்கலாம்.. லவ் மேட்டர் என்று நினைக்கிறேன்”



”பிரச்சனை ஒண்ணும் வராதே...”



“சேச்சே.”



“அப்பறம் ஒரு விஷயம்.”



“சொல்லுங்க….”



”நீங்க வெளியே போன சமயம் அவனுக்கு ஒரு போன் வந்தது...” என்று சொல்ல  “யார் அவன் டாடி பேசினாரா?” என்றார் இன்ஸ்பெக்டர்.



ஆச்சரியமும் குழப்பமும் கலந்து கண்ணை சுருக்கிக்கொண்டு “எப்படி உங்களுக்கு தெரிந்தது...” என்றேன்.



“வெளியே போன போது இங்கே வந்த அவன் அப்பா தான் போன் போட்டு பேசினார்... ஸ்பீக்கர் போனில். அவன் டாட் டாட்ன்னு  சொல்றான்.. ஆனா நேர்ல பார்த்தா டாட் இல்லையாம்”



”நான் என்ன செய்யணும்?” என்றேன் குழப்பமாக.



”ஒண்ணும் இல்ல அவனோட பழகிப் பாருங்க ஏதாவது க்ளூ கிடைக்குதான்னு பார்க்கலாம். பெரிய இடத்து விவகாரம்… டிபார்ட்மெண்ட் ஆளை போட்டா லீக் ஆகிவிடும்..”



“எவ்வளவு நாள்...”



“பழகுங்க.. பார்க்கலாம்... “



”தினமும் எனக்கு ரிப்போர்ட் செய்யுங்க... வாட்ஸ் ஆப்பில் இருக்கீங்க இல்ல… அதே நம்பர் தானே. ?”

”ஆமாம்” என்று பையன் பக்கம் சென்ற போது சின்னதாக ‘ஹாய்’ யை தொடர்ந்தான்.



“ஹாய்.. சாரி வாஸ் ஆன் எ கால்...ஐயம். தீபக்”



என் பேர் சொன்னேன்.



“க்ரேட்...” என்றதில் அமெரிக்கா கலந்திருந்தது.



கொஞ்சம் நேரம் மௌனத்துக்கு பிறகு அவன் “எவரித்திங் குட் ? “



“யா ”



“தென் வை ஆர் யூ ஹியர் ?”



”ஐ லாஸ்ட் மை பைக்...” என்று சட்டுனு தோன்றிய பொய்யை சொன்னேன்.



“ஐ லவ் பைக்ஸ்… யூ லாஸ் இட் ?” என்றான் புருவத்தை உயர்த்தி.



“பட் காட் இட் பேக்… ஜஸ்ட் கேம் ஹியர் டு தாங்க் தெ காப்ஸ்” என்று பொய்யின் ஆயுட்காலத்தை முடிவுக்கு கொண்டு வந்தேன்.



“வாவ்.. வேர்ஸ் இட் ?”



“அவுட்சைட் ”



என்னிடம் அனுமதி கூட கேட்காமல்.. வெளியே ஓடினான்



“வாவ் யமஹா...ஆ15.. கான் வீ கோ ஃபார்  ரைட் ?”



“நாட் நவ்... மே பி இவினிங் ஆப்டர் ஃபை ?”



ஏமாற்றத்துடன் என் நம்பரை வாங்கிக்கொண்டு காரில் ஏறி உட்கார்ந்தான்.



அவர்கள் கிளம்பி செல்லும் போது, போலீஸ் அதிகாரி என்னை காண்பித்து அவனுடைய பெற்றோரிடம்  ஏதோ சொல்லிக்கொண்டு இருந்தார்.



ஆடி புறப்பட்டபின்



“பையனை ஃபிரண்ட் பிடித்துவிட்டீங்க போல.. ?”



“பைக் அவனுக்கு ரொம்ப பிடிக்கும் போல . சாயந்திரம் வெளியே போகலான்னு சொல்லியிருக்கிறேன்...”



“சரி பார்த்து போங்க.. வந்தவர் யார் தெரியுமா ?”



“பார்த்த மாதிரி இருக்கு... “



அவர் விரலை நீட்டிய திக்கில் திரும்பிய போது “.... புடவை கடை ஓனர்”



சட்டென்று நினைவுக்கு வந்து ”ஆமாம்... பார்த்திருக்கிறேன்..”



“போன சனிக்கிழமை … அமெரிக்காவிலிர்ந்து கிறுஸ்மஸ் லீவுக்கு வந்திருக்கான்.. தை மாசம் அவனுக்கு கல்யாணம் செய்ய முடிவு செய்திருக்காங்க… ஏர்போர்ட்டுல இறங்கியதுமே ”நீ என் அப்பா இல்லை” என்று பிரச்சனை…  உங்களை பத்தி சொல்லியிருக்கிறேன்.. ஏதாவது உதவி தேவைப்பட்டா சொல்லுங்க...”



அலுவலகத்தில் டிசைன் ரெவ்ய்யூ போது அந்த ’வாட்ஸ் ஆப்’  செய்தி ஒளிர்ந்தது.



“Deepak : What time  ?”



“6pm" என்று பதில் அனுப்பினேன்.



ஐந்து மணிக்கு அலுவலகத்தை விட்டு கிளம்பி உஸ்மான் சாலை அவசரத்தை கடந்து இடதுபக்கம் திரும்பியபோது எல்லா அவசரமும், சத்தமும் ஸ்விட்ச் போட்ட மாதிரி நின்று அமைதியாக இருந்தது சாரி தெரு.



அமுல் ஐஸ்கிரீம் கடையும், மின்சாரகம்பத்தில் மஞ்சள் நிறத்தில்  “நிரந்திர வைத்தியம்!! மூலம் விரைவீக்கம் பௌத்தரம்.. ஆண்மைக்குறைவு!! ஆபரேஷன் இல்லாமல் சிகிச்சை...”  சுவற்றில் ’ஸ்வச் பாரத் - தூய்மையான இந்தியா என்று எழுதியிருந்த காம்பவுண்ட் கேட்டில் பெயர் பலகை பித்தளையில் பளபளத்தது.



பைக்கை நிறுத்திவிட்டு இறங்குவதற்குள் செக்யூரிட்டிக்கும் முன்  வேர்வை வாசனை வந்தது.



“யார் சார் ?” என்று கேட்டதில் ”இங்கே பைக் வைக்க கூடாது” என்பது அவர் பார்வையில் தெரிந்தது. சொன்னேன்.



“என்ன விஷயமா ?” என்ற கேள்விக்கு பதில் சொல்லலாமா வேண்டாமா என்று யோசித்துவிட்டு “பார்க்கணும்” என்றேன்.



அங்கே சின்ன பெட்டிக்கடை மாதிரி அவர் இருந்த அலுவகலத்தை அடைந்து இண்டர்காமில் பேசினார்.



“ ஐயா வர டைம்… பைக்கை ஓரமாக வெச்சுட்டு போங்க” என்று அனுமதி கொடுத்தார்.



சி.சி.டிவி கேமராவை கடந்து பளபளத்த கார்களுக்கு நடுவில் மினி கோயிலில் பளிச் சென்று வேட்டி கட்டிக்கொண்டு இருந்தார் பிள்ளையார். வரவேற்பு அரையில் இருந்த செடிகள் பிளாஸ்டிக் மாதிரி இருந்தது. வரிசையாக தஞ்சாவூர் தட்டு கேடயமும், முதலமைச்சர், மந்திரிகளுடன் ஐயாவின் படங்கள் வரிசையாக அடுத்தடுத்த முதலமைச்சர்களுடன் இவருடைய உயர்வும், வயதும் சேர்ந்து கூடியிருந்தது தெரிந்தது.



“ஹேய்”  என்று குரல் கேட்டு திரும்பிய போது தீபக் ரவுண்ட் நெக் வெள்ளை டி.சர்ட்டில் “When nothing goes right… go left” என்றது.



“யூ லுக் வெரி ஃபார்மெல்”.



”ஜெஸ்ட் ரிடர்னிங் ஃபர்ம் வர்க்..”



”ஓ.கே.. வேர் கான்வி கோ ?..” என்று கேட்டுவிட்டு அவனே “பீச் ?” என்றான்



நான் பைக் ஓட்ட பைக் பின்புறம் உட்கார்ந்துகொண்டான். செக்யூரிட்டி ஆச்சரியம் கலைவதற்குள் தி.நகர் ஜனத்தொகையில் கலந்து ஜி.என்.செட்டி சாலையை தொட்டபோது, “திஸ் பைக் இஸ் ஆஸம்...”



“தாங்க்ஸ்”



“யூ நோ வாட் திஸ் பைக் இஸ் 19பிஸ் பவர், ஃபோர் ஸ்டிரோக் அலுமனியம் என்ஜின்..ஆம் ஐ ரைட் ?”



புரியாமல் ”ஐ டோண்ட் நோ… யூ நோ அ லாட் அபவுட் பைஸ்”



“ஐ லைவ் பைக்ஸ்”



பீச்சில் துப்பாக்கியால் பத்து ரூபாய்க்கு இரண்டு பலூனை சுட்டுவிட்டு “க்ரேஸி” என்றான்.



“விச் யூனிவர்சிட்டி இன் அமெரிக்கா ?” என்று பேச்சை ஆரம்பித்தேன்



“மாசசூசெட்ஸ்… யூநோ ?”



“யா…”



“டிட் எம்.எஸ் இன் டாட்டா அனலிடிக்ஸ்..ஐ லவ் திஸ் பிலேஸ்” என்றான் மாங்கா கடித்துக்கொண்டே.



“ஹவ் இஸ் யூ எஸ் ?”



“கூல்… யூ வாண்ட் டு சீ மை பிக்சர்ஸ் ?” என்று ஐபோனை  தேய்த்து சில படங்களை காண்பித்தான்.



ஆரஞ்சு கலர் மரக் கூட்டங்களுக்கு மத்தியில் தனியாக நின்றுகொண்டு இருந்தான் “சீ திஸ்” என்று காண்பித்த படத்தில் அவன் ஒரு ராட்சச பைக்குடன் இருந்தான்.



அந்த படத்தை பெரிது செய்ய முற்பட்ட போது அடுத்த படம் வந்தது. அதில் அவனுடன் அவன் அப்பா, அம்மா ஜீன்ஸுடன் இருந்தார்கள்.



“யூர் டாட் அண்ட் மாம்?”



“யா.. “ என்று கொஞ்ச நேர மௌனத்துக்கு பிறகு “டாட் ஆண்ட் மாம் நௌ அட் மை ஹோம் ஹியர் ஆர் இம்போஸ்டர்ஸ்.. தீஸ் ஆர் மை ரியல் டாட் ஆண்ட் மாம்” என்றான் என்ன பதில் சொல்ல என்று யோசிக்கும் போது இன்ஸ்பெக்டரிடமிருந்து போன்



“...”



“கிளம்பிட்டோம்..சார்…”



”….”



“இன்னும் அரை மணியில இருப்பேன்…”



“லெட்ஸ் கோ” என்று கிளம்பி அவன் வீட்டுக்கு போகும் போது ”யுவர் பை டிஸ்க் பிரேக்ஸ் ஆர் ஆசம்.” என்றான்.



அவன் வீட்டுக்கு வந்த போது “கான் ஐ ரைட் யூர் பைக் ஒன்ஸ் ?”



“வை நாட்” என்று யோசிக்காமல் கொடுக்க ஏ.ஆ.ரஹ்மான் கிட்டாரை எடுப்பது போல எடுத்து அதில் உட்கார்ந்து அவன் இலவம் பஞ்சு காற்றில் பறப்பது போல பைக்கின் முன் பக்க சக்கரத்தை மேலே உயர்த்தி  ஒற்றை சக்கரத்தில் வீலீங் செய்து புன்னகையுடன் திருப்பும்  போது முகத்தில் அலட்சியம் தெரிந்தது.



“தாங்க்ஸ்… நைஸ் இவினிங்… பை” என்று சொல்லிவிட்டு உள்ளே சென்றான்.



கனவு போல இருந்தது.



இன்ஸ்பெக்டரை பார்க்க சென்றேன்.



ரிப்போர்ட்டரை படித்துக்கொண்டு “கொஞ்சம் வெயிட் செய்யுங்க… ராஜ்பவன் டியூட்டி. வந்துடுவார்” என்றார் ஒரு காக்கி.



சிறுது நேரத்தில் இன்ஸ்பெக்டர் அங்கே வந்த போது எல்லோரும் எழுந்து நின்றார்கள்.



“சாப்பிட்டாச்சா ?” என்று கேட்டுவிட்டு பதிலை எதிர்ப்பார்க்காமல் சரவணபவனுக்கு அழைத்து சென்று “இட்லி, மசால் தோசை, காப்பி” என்று சொல்லிவிட்டு ”உங்களுக்கு என்ன ?”



“ஒண்ணும் வேண்டாம் வீட்டுக்கு போய்…”



“சரி… என்ன சொல்றான் உங்க ஃபிரண்ட் தீபக்?”



அமெரிக்கா படிப்பு, டேட்டா மைனிங், பைக் பற்றிப் பல விஷயங்கள் தெரிவது, கடைசியாக வீட்டுக்கு வந்தபோது அவன் செய்த வீலிங் என்று எல்லாவற்றையும் சொன்னேன்.



“தெரியும்” என்றார்.



“அவன் அப்பா, அம்மா பற்றி பேசினீங்களா ?”



“அவன் அப்பா அம்மா படம் அவன் மொபைலில் இருக்கு. அது தான் அவன் நிஜ அப்பா அம்மாவாம்.. வீட்டில் இருப்பது அவன் அப்பா அம்மா இல்லையாம்” என்றேன்.



இட்லி, தோடை வர “மண்டை காயுது…” என்று அவசரமாக சாப்பிட்டு முடித்தார். கிளம்பும் போது

அடுத்த முறை அவனை சந்தித்தால் உங்க பைக்கை கொடுக்காதீங்க… வில்லங்கமான பையன்..அமெரிக்காவில இப்படி ஓட்டி ஆக்ஸிடண்ட் ஆகி ஒரு வார கோமாவுல வேற இருந்தான்..ஜாக்கிரதை” என்ற போது நல்லவேளை என்று நினைத்துக்கொண்டேன். 



”சரி சார்.. வெள்ளிக்கிழமை வரை ஆபீஸில் கஸ்டமர் விசிட்… தீபக்கை பார்க்க முடியாது…”



“சரி பாருங்க.. ஏதாவது உதவி தேவைப்பட்டா சொல்லுங்க.. என் நம்பர் இருக்கில்ல ?

“அப்பறம் சனிக்கிழமை லீவு தானே ? “



“ஆமாம்”



“அப்ப லஞ்சுக்கு லீமெரிடியன் வந்துடுங்க.. தீபக் அப்பா கூப்பிட்டிருக்கிறார்..தீபக்கையும் கூட்டிகிட்டு வருவாங்க… ஏதாவது பேசி செட்டில் செய்ய முடியுமா என்று பார்க்கலாம்”



“சரி”



சனிக்கிழமை லீமெரிடியன் சென்ற போது ஸ்டார் ஹோட்டல் வாசனை அடித்தது. தலைக்கு மேலே விளக்குகள் பளபளக்க, ரெடிமேட் புன்னகையுடன் பேசிக்கொண்டு இருந்தார்கள்.



“மே ஐ ஹெல்ப்யூ” என்ற லிப்ஸ்டிக் பெண்ணிடம் “ஃபுபே ஹால்” என்றவுடன் அது ஏதோ ஜோக் போல சிரித்துவிட்டு எட்டு அடி கூட நடந்து கதவை திறந்துவிட்டாள்.



ஊழியர்களை போல நாற்காலிகளும் யூனிபார்ம் போட்டுக்கொண்டு இருந்தன. மூலையில் தீபக் அமர்ந்திருக்க அவன் அப்பா அம்மா அவன் எதிரில் அமைதியாக இருந்தார்கள். இன்ஸ்பெக்ட்ருக்கு முன் சூப் இருந்தது.



“கொஞ்சம் லேட்டாவிட்டது…” என்று அமர்ந்தேன்.



“ஹாய்” என்றான் தீபக்  என்னை பார்த்து.  அவன் அம்மா அவனிடம் “பாஸ்தா ” என்பதை சட்டை செய்யாமல் இருந்தான். “எங்களை ஒரு படம் எடுங்க” என்று இன்ஸ்பெக்டர் அவர் மொபைலை என்னிடம் கொடுத்தார். படம் எடுத்து கொடுத்து விட்டு அந்தச் சூழலிலிருந்து தப்பிக்க, சாப்பிடத் தட்டு எடுக்கச் சென்றபோது தீபக் என்னைப் பின்தொடர்ந்தான்.



“யூ நோ வாட் .. மை ரியல் மாம் ஆன் டாட் ஆர் ஆல்சோ ஹியர்” என்றான்.



புரியாமல் விழிக்க ”வில் ஷோ யூ” என்று என்னை அழைத்துக்கொண்டு சென்றான்.



இன்ஸ்பெக்டர் எங்களை பார்த்துவிட்டு பிளேட்டுடன் வர நான் அவரிடம் “சார் அவனுடைய நிஜ அம்மா அப்பாவை வந்திருக்காங்களாம்” என்றேன்.



”நிஜ அம்மா அப்பாவா  ?”



“ஆமாம் அப்ப அங்கே பாஸ்தா சாப்பிட்டுக்கொண்டு இருப்பது ?” என்று இன்ஸ்பெக்டர் சொன்னதை காதில் வாங்காமல்  ”லெட்ஸ் கோ” என்று சொன்ன தீபக்கை பின் தொடர்ந்தோம். எதிரே இருந்த பெரிய சைஸ் கண்ணாடியில் எங்கள் முகம் தெரிய “மை மாம் ஆண்ட் டாட்” என்றான்



“எங்கே ?” என்று நானும் இன்ஸ்பெக்டரும் விழிக்க அவன் காட்டிய இடத்தில் அவன் அம்மாவும், அப்பாவும் பாஸ்தா சாப்பிட்டுக்கொண்டு இருந்தார்கள்.. கண்ணாடியில் !



இன்ஸ்பெக்டர் முகத்தில் கலவரம் தெரிந்தது.



சற்று முன் மொபைலில் எடுத்த படத்தை அவனிடம் காண்பித்து “இதில இருப்பது உங்க அம்மா, அப்பா  தானே ?”

தட்டில் ஒரு பட்டர் நான் போட்டுக்கொண்டு  “யா, மாம்.. டாட் ஈட்டிங் பாஸ்தா... .. பட் திஸ் கை லுக்ஸ் லைக் மீ பட் ஹீஸ் நாட் தீபக்” என்றான் பொறுமையாக.



*



Capgras’ delusion: காப்ஸ்ராஸ் மாயை என்பது ஒரு வித மனநலக் கோளாறாகும். விபத்தில் சிலருக்கு மூளை அடிபட்டு, நெருங்கியவர்கள், குடும்பத்தினர் ஒரே மாதிரி மோசடி செய்வதாக எண்ணம் ஏற்படும். வி.எஸ்.ராமச்சந்திரனின் ‘Phantoms in the Brain’ புத்தகத்தில் வந்த ஒரு சம்பவத்தை அடிப்படையாக வைத்து எழுதியது.





- சுஜாதா தேசிகன்

வலம் மார்ச் 2018 இதழில் பிரசுரமானது.

நன்றி வலம்


Thursday, February 22, 2018

தீக்குறளை சென்றோதோம்


Image may contain: 2 people, including Narasimhan Varadarajan

தீக்குறளை சென்றோதோம் | சுஜாதா தேசிகன்

ஆண்டாள் சம்பந்தமாக வைரமும் முத்துவுமாக இரண்டு சம்பவங்களை வாசகர்களுடன் பகிர்ந்துகொள்ள ஆசைப்படுகிறேன்.
சம்பவம் 1:
அனந்தாழ்வான் ஸ்ரீராமானுஜரின் பிரதான சீடர்களில் ஒருவர். ஸ்ரீராமானுஜரின் ஆசையைப் பூர்த்தி செய்ய, திருமலை திருவேங்கடப் பெருமாளுக்குப் புஷ்ப கைங்கரியம் செய்து வந்தார். ஒரு நாள் அவருக்கு ஸ்ரீவில்லிப்புத்தூர் ஆண்டாளை சேவிக்க வேண்டும் என்று தோன்றியது. திருவேங்கமுடையானிடம் தன் விருப்பத்தைச் சொல்ல, அவரும் “சரி” என்று உத்தரவு கொடுத்தார்.
அனந்தாழ்வான் உடனே அடியார்களுடன் ஸ்ரீவில்லிப்புத்தூர் வந்தடைந்தார்.
ஸ்ரீவில்லிப்புத்தூர் குளத்தில் நீராடிவிட்டு மற்ற அடியார்கள் ஆண்டாள் நாச்சியாரை சேவிக்க உள்ளே சென்றபோது, கோயிலில் அனந்தாழ்வானைக் காணவில்லை. அவர்கள் அவரைத் தேடிக்கொண்டு திரும்ப வந்தபோது அனந்தாழ்வான் குளத்திலேயே கையைவிட்டு எதையோ தேடிக் கொண்டிருந்தார்.
“ஏதாவது தொலைத்துவிட்டீரா?” என்றார்கள் உடன் வந்தவர்கள்.
“இல்லை.. இங்கேதான் ஆண்டாள் தினமும் குளித்திருப்பாள். அவள் தேய்த்துக்கொண்ட மஞ்சள் ஏதாவது கிடைத்தால் திருவேங்கடமுடையானுக்குப் பரிசாகக் கொடுக்கலாம் என்று தேடிக் கொண்டிருக்கிறேன்” என்றார்.
ஆண்டாள் வாழ்ந்த காலம் என்ன, இவர் வாழ்ந்த காலம் என்ன? பக்திக்கு பிரேமம்தான் முக்கியம். காலம் கடந்த பக்தி!
சம்பவம் 2:
ஸ்ரீராமானுஜருக்கு வலது கரம் கூரத்தழ்வான் என்று சொல்லலாம். ஆழ்வானுடைய மனைவி பெயர் ஆண்டாள், மகன் ஸ்ரீபராசர பட்டர். கூரத்தழ்வான் அவர் மனைவி ஆண்டாள், பராசரபட்டர் என மூவருமே மிகுந்த ஞானவான்கள்.
பட்டர் தன் இல்லத்தில் தினமும் அருளிச்செயல்களின் காலட்சேபம் சாதிப்பார். ஒருநாள் திருப்பாவையை காலட்சேபம் சாதித்து முடித்தபின் சிஷ்யர்கள் அவர் ஸ்ரீபாத தீர்த்தத்தைப் பிரசாதமாக வாங்கிக்கொண்டு சென்றார்கள்.
இதைக் கவனித்துக்கொண்டிருந்த அவர் தாயார் ஆண்டாள், தனக்கு அந்த ஸ்ரீபாத தீர்த்தப் பிரசாதம் வேண்டும் என்று பிரியப்பட்டார். தாம் சென்று கேட்டால் பட்டர் மறுத்துவிடுவார் என்பதால் அங்கேயிருந்த சிஷ்யன் ஒருவனிடம் வாங்கி வரச்சொல்லி அதை ஸ்வீகரித்துக்கொண்டார்.
இதைக் கவனித்த பட்டர் கலங்கினார். “மகனுடைய ஸ்ரீபாத தீர்த்தத்தைத் தாய் எடுத்துக்கொள்ளுவது தகுமோ?” என வினவினார். அதற்கு ஆண்டாள் சொன்ன பதில், “சிற்பி பெருமாள் சிலையை வடிக்கிறார் என்பதால் அவர் அதை வணங்காமல் இருப்பாரா? அதே போல்தான் நான் உன்னைப் பெற்ற தாயாக இருந்தாலும் ஆண்டாள் அருளிய திருப்பாவையைச் சொன்ன உன் ஸ்ரீபாத தீர்த்தத்தை எடுத்துக்கொண்டேன்.”
இந்தச் சம்பவங்கள் சுமார் ஆயிரம் ஆண்டுகள் பழமை வாய்ந்தவை. குருபரம்பரையில் உள்ளன. ஆண்டாளின் பெருமையும், திருப்பாவைக்கு ஆசாரியர்கள் கொடுத்த முக்கியத்துவமும் இதில் புலப்படும்.