Tuesday, February 21, 2017

கல் சொல்லும் கதை – பாகம் 2

கல் சொல்லும் கதை என்று ஒருவருடம் முன்  நம்பெருமாளை முகமதியர்களிடமிருந்து காத்த ஸ்ரீ பிள்ளைலோகாச்சாரியர் பற்றியும், நம்பெருமாள் ஜோதிஷ்குடியில் தங்கிய இடம் அங்கே சென்ற அனுபவத்தை கட்டுரையாக அடியேன் எழுதியிருந்தது நினைவிருக்கலாம்.
(இந்த கட்டுரையை படிக்கும் முன்பு எழுதிய கட்டுரையை ஒரு முறை படித்துவிடுங்கள் )

அந்த கட்டுரையை படித்த சிலர் ”ஏன் அதில் ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகரின் பங்கை நீங்கள் குறிப்பிடவில்லை?”  என்று கேட்டிருந்தார்கள். நியாயமான கேள்வி, குறிப்பிட்டிருக்க வேண்டும். ஆனால், சரியான தகவல்களை சேகரித்து கொடுக்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் அதை சற்றே தள்ளிப்போட்டேன்.
ஸ்ரீவைஷ்ணவத்தில் ஒரே பிரச்சனை  கோயில் யானை மட்டும் இல்லை, புத்தகங்களிலும் தென்கலை, வடகலை சார்ந்தே இருப்பது தான்.  வடகலை  நித்யநு சந்தானத்தில் உபதேச சத்தின மாலை இருக்காது, தென்கலை புத்தகத்தில் பிள்ளையந்தாதி இருக்காது.

ஸ்ரீபிள்ளைலோகாசாரியரும், ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகரும் சமகாலத்தவர்கள். ஆனால் சம்பிரதாயத்தை ஒட்டி, சரித்திர சம்பந்தமான விஷயங்களிலும் இந்த மகா புருஷர்களில் யாராவது ஒருவரை தவிர்த்துவிட்டு சரித்திரத்தை எழுதியுள்ளார்கள். இந்த மாதிரி விடுபட்டு எழுதுவதும் ஒருவிதத்தில் பாகவத அபசாரமே.

Saturday, February 11, 2017

அப்பா என்னும் நண்பன்

முன் குறிப்பு: சற்றே பெரிய கட்டுரை

போன மாதம் திருச்சி விஜயத்தின் போது ’புத்தூர் நால்’ ரோடு பக்கம் என் அப்பாவுடன் கூட வேலை
செய்த நண்பர் ஷஃபியை அகஸ்மாத்தாகச் சந்தித்தேன்.

“என்ன சார் எப்படி இருக்கீங்க ?” என்று கேட்டவுடன் “அட என்னப்பா தேசிகன்” என்று என்னை
அடையாளம் கண்டுகொண்டார்.

“எங்கே இருக்க, என்ன செய்யற” என்ற சுருக்கமான நலம் விசாரிப்புக்குப் பின் அவர் சொன்னது இது
தான்...

“ரிடையர் ஆகிட்டேன்.  இப்ப நிம்மதியா இருக்கேன், காரணம் உங்க அப்பா தான். இன்னிக்கும்
அலுவலக நண்பர்கள் ஒன்னா சேர்ந்தா உங்க அப்பா பத்தி பேசாம இருக்க மாட்டோம்.”
சமீபத்தில் என் முகநூல் பக்கத்தில் வேறு ஒரு நண்பர் இவ்வாறு கமெண்ட் செய்திருந்தார் ”Your
father used to tell me… now I am very happy to be in Srirangam”

எனக்கு முகநூலில் நண்பராக அறிமுகமான ரிஷபன் அவர்களும் என் அப்பாவுடன் கூட வேலை
செய்தவர்.

“உங்க அப்பாவுக்கு என் மீது தனி பிரியம். இன்றும் வீரபாஹுவை சந்தித்தால் உங்க அப்பாவைப்
பத்தித் தான் பேசுவார்” என்றார்.  “வீரபாஹு என் அப்பாவிடம் ஈர்க்கப்பட்டு ஆழ்வார் பாசுரங்களைக்
கற்றுக்கொண்டு அதை உங்க  அப்பாவிடம் பாடி காண்பித்தார்.”

என் அப்பாவைப் பிடிக்காதவர்கள் அல்லது அவருக்கு எதிரி என்று எனக்குத் தெரிந்து யாரும் இல்லை.

Sunday, January 29, 2017

ஸாளக்கிராமத்தை கடித்த குழந்தை

பக்தி என்பது தமிழ் வார்த்தை கிடையாது; சமஸ்கிருத வார்த்தை. ஆழ்வார் பாடல்களிலும் சங்கப் பாடல்களில் பக்தி என்ற வார்த்தையே கிடையாது. திருமங்கையாழ்வார் ‘பத்திமை’ என்ற வார்த்தையை உபயோகப்படுத்துகிறார். (பெரிய திருமொழி). பத்திமை என்றால் அன்பு, காதல்! உண்மையான பக்தி.

1925-ல் பிரசுரமான ஒரு தமிழ் அகராதியில் பக்தி=பத்தி என்ற குறிப்பு உள்ளது. பக்தி என்ற சொல்லுக்கு ஆங்கிலத்தில் ‘மிஸ்டிஸிசம்’ (Mysticism) என்று சொல்லுவார்கள். (பக்தர்கள் - Mystics).

மிஸ்டிஸிசம் என்பதற்கு ஆங்கில அகராதியில் விளக்கம் இப்படி இருக்கிறது “One who seeks by contemplation or self-surrender to obtain union with or absorption into the Deity, or who believes in spiritual apprehension of truths beyond the understanding”

தமிழில் “இறைப் பொருளினிடம் தம்மையே அடைக்கலமாகத் தந்து பக்தி அல்லது தியானம் மூலம் இறையனுபவத்தைப் பெறுபவர் என்றும் சாதாரண அறிவிற்கு அப்பாற்பட்டதாகிய ஆன்மீக உண்மைகளை உணரமுற்படுபவர்” என்று விளக்கம் சொல்லலாம். ( நன்றி: அ.ச.ஞானசம்பந்தன் )

நிச்சயம் மேலே சொன்ன ஆங்கிலம், தமிழ் இரண்டு விளக்கமும், இரண்டு மூன்று முறை படித்தால்தான் புரியும். ஆனால் பக்தி அவ்வளவு கஷ்டம் இல்லை. மேலே சொன்ன இந்த அகராதி விளக்கம் ஏன் கஷ்டமாக இருக்கிறது? நாம் அதைப் படிக்கிறோம். படித்தவுடன் அதை நம் அறிவு புரிந்துகொள்ள முயல்கிறது. ஆனால் பக்திக்கு அறிவு தேவையில்லை. வேறு என்னதான் தேவை என்று கேட்கலாம்; உணர்வு. உணர்வு மட்டும்தான் தேவை. உணர்வு வர நமக்குத் தேவை நம்பிக்கை. கேள்வி கேட்காத நம்பிக்கை.

முதலில் அறிவு வேறு; உணர்வு வேறு என்பதை நன்றாகப் புரிந்துககொள்ள வேண்டும். அறிவில் மலர்வது தத்துவம். தத்துவம் எப்படி வேண்டும் என்றாலும் இருக்கலாம். பலர் நிறைய படித்துவிட்டு வறட்டு தத்துவங்களைச் சொல்லுவார்கள். பக்தி கலக்காத தத்துவங்கள் வெறும் வேதாந்தங்கள். ஒன்றுக்கும் பயன்படாது. நிறைய படித்துவிட்டால் “கடவுள் இருக்கிறாரா?” என்று கூட கேட்கத் தோன்றும். பக்தியைப் புரிந்துகொள்ள அறிவு தேவை, ஆனால் பக்திக்கு அறிவு தேவை இல்லை.

ஸ்ரீபாஷ்யம், கீதாபாஷ்யம், பிரபந்தங்கள் என்று பலவற்றையும் படித்து தெரிந்துகொள்ள வேண்டியது ஒன்று தான். பிரம்மத்தை, பரம்பொருளை அடைய கர்மயோகம், ஞானயோகம் காட்டிலும் பக்தியோகமே எளிமையான வழி. முற்றிய பக்தியே ஞானம் என்பது ஸ்ரீவைஷ்ணவத்தின் அடிப்படைக் கொள்கை.

பக்தி என்பது என்ன ? கேள்வி கேட்காத நம்பிக்கை உருவாக, என்ன செய்ய வேண்டும்? ஒரே வழி தான் இருக்கிறது. நாம் அவனிடம் பக்திகொள்ள வேண்டும். அதற்கு அவன் அருள் வேண்டும். அவன் அருளின்றி அவனுக்கு பக்தி செலுத்தக் கூட நம்மால் முடியாது.

“உயர்வு அற உயர் நலம் உடையவன் எவன்? அவன்
மயர்வு அற மதி – நலம் அருளினன் எவன்? அவன்”

இதில் இரண்டாவது வரியைப் பாருங்கள் “மயர்வு அற மதி-நலம் அருளினன் எவன்? அவன்” என்கிறார். அதாவது அவன் அருளினால் தான் பக்தி கிடைக்கும் என்கிறார். திட நம்பிக்கை என்பது பக்தியில் மிக முக்கியமானது. இந்த திட நம்பிக்கையை சிலர் குருட்டு நம்பிக்கை, மூட நம்பிக்கை என்று சொல்லுவார்கள். இருந்துவிட்டுப் போகட்டுமே.

சின்ன குழந்தைக்கு பெருமாள் பிரசாதம் சாப்பிட்ட கதையை சொல்லும் போது கவனித்துப்பாருங்கள். அதை கேள்வி கேட்காமல் அப்படியே நம்பும். அதுவே அதுக்கு கொஞ்சம் வயசான பிறகு கம்ப்யூட்டர் மௌஸ் உபயோகப்படுத்தும் போது சொல்லிப்பாருங்கள். குழந்தை பிரசாதம் கொடுத்ததை பெருமாள் சாப்பிட்டாரா? என்ற சின்ன சந்தேகம் வந்து, கேள்வி கேட்ட ஆரம்பிக்கும். இதனால் தான் இந்த மாதிரி கதைகள் எல்லாம் குழந்தைகளுக்கான பக்திக் கதைகள் என்று முத்திரைக்குத்தி ஃபேண்டஸி வகையில் ஹாரிபாட்டருடன் சேர்த்துவிடுகிறோம்.

சரி எதெல்லாம் பக்தி ?

ஒன்பது விதமான பக்தி இருக்கிறது என்கிறார்கள். அர்ச்சனை செய்வது, பூ சமர்பிப்பது, பாசுரம் சேவிப்பது, ஆலவட்டம்(விசிரி) வீசுவது, கோலம் இடுதல், மொழுகுதல், திருவிளக்கு ஏற்றுதல், பிரதக்‌ஷனம், ததியாராதனம், நமஸ்கரித்தல், பெருமாளை நண்பனாக பாவித்தல் என்று இவை எல்லாமே பக்தி தான்.


”காலை மாலை கமல மலர் இட்டு நீர்
வேலை மோதும் மதிள் சூழ் திருக் கண்ணபுரத்து
ஆலின்மேல் ஆல் அமர்ந்தான் அடி இணைகளே”
(திருவாய்மொழி 9-10-1 )
என்கிறார் நம்மாழ்வார்.  காலையும், மாலையும் தாமரைப் பூவை சமர்பித்து, நீங்கள் உங்கள் பாவம் தொலையும்படி வணங்குங்கள் என்கிறார். bottom line - பக்தி சுலபம்.

ஸ்ரீஉடையவர் காலத்தில் ஸ்ரீரங்கத்தில் குழந்தைகள் தெருவில் விளையாடிக்கொண்டு இருந்த கதை உங்களுக்கு தெரிந்திருக்கும்.

பெரிய பெருமாளின் சயனத் திருக்கோலத்தைக் கோடுகளால் வரைந்து, மண் குவியல்கள் கொண்டு மண்டபங்கள், ’நீள் மதில் சூழ்’ திருவரங்கமாக மானசீகமாக உருவாக்கி, “நீ தான் அர்ச்சகர், நீ தான் அரையர்” என்று விளையாடிக்கொண்டு, ஈரமணலை கொட்டாங்காச்சியில் எடுத்து பெருமாளுக்கு அமுது செய்விப்பது போல காட்டி அர்ச்சகர்கள் அழைப்பது போன்றே “அருளப்பாடு, திருப்பாவை ஜீயர்” என்றனர் சிறுவர்கள்.
இதை எல்லாம் பார்த்துக்கொண்டு இருந்த ஸ்ரீரமானுஜர் அங்கே பெருமாள் எழுந்தருளியிருப்பதாகவே நினைத்தார். சிறுவர்களின் பாகவத கோஷ்டியில் தாமும் சேர்ந்துக்கொண்டு, தன் திரிதண்டத்துடன் கீழே சாஷ்டாங்கமாக சேவித்தார்.  சிறுவர்கள் கொடுத்த மணல் பிரசாதத்தை ஏற்றுக்கொண்டார்.

ஸ்ரீபாஷ்யம், கீதாபாஷ்யம், திருவாய்மொழி, திருப்பாவை என்று கரைத்துக் குடித்தவரின் கேள்வி கேட்காத பக்தி.

பூஜை செய்யும் குழந்தை
இந்த படத்தில் இருக்கும் குழந்தையைப் பாருங்கள் ஒரு தட்டு ஸ்டாண்ட், தட்டை சொறுகும் இடத்தில் பெருமாள் படம் அதன் மீது சின்ன துளசி, இடது கையில் மணி, வலது கையில் கற்பூர ஆர்த்தி. நாளடைவில் அந்த படம் (நரசிம்மர் படம்) தொலைந்துபோனது.

அந்த குழந்தைக்கு விபரீத ஆசை ஒன்று வந்தது. பாட்டி தினமும் சேவிக்கும் அந்த பன்னீர் திராட்சை போல இருக்கும் ஸாளக்கிராம மூர்த்தியை கடித்து பார்க்க வேண்டும் என்று.  தினமும் பாட்டியிடம் கேட்டுக்கொண்டிருக்கும்

“பாட்டி இது என்ன ?”
“ஸாளக்கிராம்டா அது”
“நான் தொட்டு பார்க்கலாமா ?”
“நீ குளித்துவிட்டு தொடு”
குளித்துவிட்டு தொட்டு பார்த்து கையில் எடுத்தது.
”பாட்டி திராட்சை மாதிரி இருக்கு கடிச்சு பார்க்கட்டா ?”
“வாயில் எல்லாம் வைக்கக் கூடாது ..அது பெருமாள்”
“ஒரு வாட்டி பாட்டி அப்பறம் அலம்பி வைச்சுடலாம்”
தினமும் கேட்கிறதே என்று பாட்டி ஒரு நாள்
“சரி ஒரு தடவை தான் இன்னிக்கு மட்டும் தான்” என்று சொன்னவுடன் ஸாளக்கிராமத்தை வாயில் கடித்தது அந்த குழந்தை. ”ரொம்ப ஹார்டா இருக்கு” என்று அலம்பி பெட்டியில் வைத்தது.

சிறுவனுக்கு கிடைத்த நரசிம்மர் படம்
பல வருடங்களுக்கு பிறகு அவனுக்கு சின்ன வயதில் ஆராதித்த நரசிம்மர் படம் மீண்டும் கிடைக்க,  சந்தோஷப்பட்டான். சிறுவயதில் ஸாளக்கிராம மூர்த்தியை கடித்தது நினைவுக்கு வந்து, கடித்துவிட்டேனே என்று வருந்தினான்.


சற்று வளர்ந்த பின் அவனுக்கு தென்கலை, வடகலை பேதம் பற்றி தெரியவந்தது. கோஷ்டியில் பேதம், யானைக்கு திருமண் சண்டை, வடகலைக் காரர்கள் மணவாள மாமுனிகள் சன்னதிக்கும், தென்கலை வேதாந்த தேசிகர் சன்னதிக்கும் செல்வதில்லை. பலர் வீட்டில் நேற்று வந்த ஏதேதோ சாமியார் படங்கள் எல்லாம் மாட்டி பூஜிக்கிறார்கள் ஆனால் மணவாள மாமுனிகள், வேதாந்த தேசிகர் போன்ற பூர்வாச்சாரியர்களின் படங்களை வைக்க யோசிக்கிறார்கள்.

ஸ்ரீராமானுஜர், ஸ்ரீவேதாந்த தேசிகன், ஸ்ரீமணவாள மாமுனிகள் கோஷ்டி

ஆழ்வார்கள் கோஷ்டி மாதிரி, ஸ்ரீராமானுஜர், வேதாந்த தேசிகன், மணவாள மாமுனிகள் மூவரையும் ஒரே கோஷ்டியில் பார்க்கவே முடியாதா என்று நினைத்துக்கொண்டான். சில நாளுக்கு முன் ஸ்ரீரங்கத்துக்கு சென்ற போது அவனுக்கு ஒரு எண்ணம் தோன்றியது. உடனே நிறைவேற்றினான்.

ஸ்ரீரங்கத்தில் மணவாள மாமுனிகளை சேவித்துவிட்டு, தன் அகத்துக்கு சின்ன மணவாள மாமுனிகள் மூர்த்தியை தன் அகத்துக்கு எழுந்தருளப்பண்ணி,  உபதேச ரத்தின மாலை சேவித்தான்.

”ஆசை உடையோர்க்கு எல்லாம் ஆரியர்காள் கூரும்” என்கிறார் மாமுனிகள் உபதேச ரத்தினமாலையில் ஆசை இருந்தால் போதும்.


நாற்பது வருடம் முன் கீதாசார்யன் பத்திரிக்கையில் சாண்டில்யன் எழுதிய ’அவன் உகக்கும் ரஸம்’ என்ற சின்ன கதை அவனுக்கு படிக்க கிடைத்தது. அதை படித்த பின் ஒரு தெளிவு கிடைத்தது.

அவன் உகக்கும் ரஸம்

ரங்கநாதன் சந்நிதிக்குச் செல்லும் படிகளொன்றில் உட்கார்ந்த வண்ணம் வயதான அரையர் ஒருவர் திருவாய் மொழிப் பாசுரங்களை மெல்லிய குரலில் இசைத்துக் கொண்டிருந்தார். அவர் கண்களிரண்டும் பார்வை இழந்து இடந்தன. எத்தனையோ நல்லவர் இருப்பினும் சதா வெற்றிலை போடும் ஒரு பழக்கம் மட்டும் அவருக்கு இருந்ததால் மடியில் ஒரு வெற்றிலைச் செல்லமும் கிடந்தது. அந்த வெற்றிலைப் பெட்டியில் வெற்றிலைப் பாக்குடன் ஒரு ஸாளக்கிராமத்தையும் வைத்திருந்தார் அரையர், பாக்கைத் தேடி பெட்டியைத் தடவினார் ஒருமுறை. ஸாளக்கிராமம் கிடைத்தது. அதைப் பாக்கென்று நினைத்து வாயில் போட்டுக் கடித்துப் பார்த்தார். ஸாளக்கிராமம் என்று தெரிந்ததும் அதை வாயிலிருந்து எடுத்து மேல் வேஷ்டியில் துடைத்து மீண்டும் பெட்டியில் போட்டுவிட்டார். பிறகு பாக்கொன்றை எடுத்து வாயில் போட்டு வெற்றிலையையும் சுண்ணம் தடவி கிழித்து மென்று சுவைக்கலானார்.
இது நடப்பது முதல் தடவையல்ல. தினமும் பலமுறை நடந்த விபரீதந்தான். இதை ஒரு மிக வைதீக வைஷ்ணவர் நீண்ட நாளாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார், அரையர் ஸாலக்கிராமத்துக்கு இழைக்கும் அநாசாரத்தையும் அபசாரத்தையும் அவரால் பொறுக்க முடியவில்லை. ஆகவே ஒரு நாள் ஸ்வாமி தினம் பெருமாளை வாயில் போட்டு எச்சில் பண்ணுகிறீரே. இது நியாயமா?" என்று கேட்டார்.
”கண் தெரியவில்லை” என்றார் அரையர்,
அப்படியாயானால் பெருமாளே என்னிடம் கொடுமே. நான் ஆசாரமாக வைத்து ஆராதனம் செய்கிறேன்" என்றார்.
"தாராளமாக எடுத்துப் போம்" என்று ஸாளக்கிரா
மத்தை எடுத்து அந்த வைதிகரிடம் கொடுத்து விட்டார் அரையர்,

அன்று அந்த வைஷ்ணவப் பிராம்மணர் வீட்டில் ஒரே தடபுடல் சாளக்கிராமத்தை அவர் தனது கோவிலாழ்வாரில் எழுந்தருளப் பண்ணினார். திருமஞ்சனம் கண்டருளப் பண்ணி, புளியோதரை, தத்தியோதனம் முதலிய பிரசாதங்களேயெல்லாம் அமுது செய்வித்தார். சேவை, சாற்று முறைக்கு வேறு இரண்டு மூன்று ஸ்வாமிகளையும் எழுந்தருளப் பண்ணி அதையும் விமர்சையாகச் செய்து முடித்தார். அன்று நிம்மதியாகப் படுத்தார் அந்த வைதிகர்.
அவர் நல்ல துயில் கொண்டதும் பெருமாள் அவர் சொப்பனத்தில் வந்து 'நீ எதற்காக என்னை அரையர் வெற்றிலப் பெட்டியிலிருந்து எடுத்து வந்தாய்' என்று கேட்டார் கோபத்துடன்
'ஸ்வாமி அங்கு உமக்கு அபசாரம் நடக்கிறது. அதனால் எடுத்து வந்தேன்' என்றார் அந்த ஸ்வாமி,
"என்ன அபசாரம்?' என்று பெருமாள் கறுவினர்.
"தேவரீரை தினம் பத்து தடவையாவது எச்சில் செய்கிறார் அரையர்' என்று சொன்னுர் அந்த ஸ்வாமி.
”அட பைத்தியக்காரா அது திருவாய்மொழி சொல்லும் வாயடா. தினம் அந்த ரஸத்தை சிறிது நேரமாவது நான் அனுபவிக்கிறேன். அதிலிருந்து என்னை பிரிந்து இந்த மரப் பெட்டியில் ஏன் அடைத்து வைத்திருக்கிறாய்? உடனே கொண்டுபோய் அரையர் பெட்டியில் என்னை சேர்த்து விடு" என்றார் பெருமாள்.

சொப்பனத்திலிருந்து விழித்து எழுந்து உட்கார்ந்தார் வைதிகர். பகவான் திருவுள்ளத்தை நினைத்து நினைத்து உருகினார். ”திருவாய்மொழி அனுசந்திக்கும் நாவே நாவு, அதில் ஊறும் நீரே அமுதம் அதுவே அவன் உகக்கும் ரஸம்" என்று சொல்லிக் கொண்டார்.
மறுநாளே பெருமாள் பழையபடி வெற்றிப்பெட்டிக்குள் பாக்குடன் கலந்து கிடந்தார். அரையர் கையும் ஒருமுறை பாக்கைத் தேடி பாக்குக்குப் பதில் ஸாளக்கிராமத்தை வாயில் போட்டு மீண்டும் எடுத்து துணியில் துடைத்து பெட்டியில் சேர்த்தது. வாய் திருவாய்மொழியை மெல்ல இசைத்தது.

சாண்டில்யன், கீதாச்சாரியன், நவம்பர் - 1978


பிகு: நீங்கள் படிக்கும் போது நடுவில் நினைத்தது சரி தான். அந்த குழந்தை அடியேன் தான்.


29.1.2017
ஸ்ரீமணவாள மாமுனிகள் எங்கள் அகத்துக்கு எழுந்தருளிய நாள்

Wednesday, January 18, 2017

நம் கூரத்து ’ஆழ்வான்’

சமீபத்தில் ஸ்ரீரங்கம் சென்றிருந்த போது கூரத்தாழ்வான் சன்னதியில் ‘கூரத்தாழ்வார்’ என்று இருந்ததை ‘கூரத்தாழ்வான்’  என்று மாற்றியிருந்தார்கள். ஸ்ரீராமானுஜருடைய பிரதான சீடர் கூரத்தாழ்வானை, கூரத்தாழ்வார் என்று மரியாதையாகக் கூப்பிடாமல் ஒருமையில் ’கூரத்தாழ்வான்’ என்று ஸ்ரீவைஷ்ணவர்கள் அழைப்பார்கள்.

இதற்குக் காரணம் என்ன ? என்று கேட்டால், கூரத்தாழ்வார் என்பவர் அவர் திருதகப்பனார் அதனால் வேறுபடுத்திக்காட்ட இவரைக் கூரத்தாழ்வான் என்று அழைக்கிறார்கள் என்று பலர் கூறுவர். சில காலம் முன்புவரை, நானும் அதே போல தான் நினைத்துக்கொண்டு இருந்தேன். ஒரு முறை கூரத்தாழ்வான் திருநட்சத்திரத்துக்கு கூரம் சென்றிருந்தேன். அங்கே சன்னதியில் கூரத்தாழ்வான் வாழ்க்கை சரித்திரம் படமாக இருந்தது அதில் ஏன் ஆழ்வான் என்று குறிப்பிட்டுள்ளார் என்று தெரிந்துகொண்டேன்.

ஆளவந்தார் தொடக்கமாக ஸ்ரீராமானுஜர் காலம்வரை, திவ்வியப் பிரபந்தத்திற்கு வாய்
மொழியாகவே உரைகள் இருந்தது. வியாக்கியானங்கள் எல்லாம் ஸ்ரீராமானுஜருக்கு பிறகு தான் எழுதப்பட்டது. ஸ்ரீராமானுஜர் போலவே அவர் சீடர்களும் திவ்யபிரபந்தத்தை முழுமையாக சுவாசித்தார்கள். தாங்கள் சுவைத்த திவ்யபிரபந்தத்தின் உள் அர்த்தங்களைப் பலருக்கு நன்கு விளங்கு படி காலட்சேபம் செய்வதில் வல்லவர்கள்.

இதற்குச் சான்றாக ஸ்ரீராமானுஜருக்கு பிறகு வந்த உரையாசிரியர்கள் தங்கள் வியாக்கியானங்களில் ஆங்காகே பூர்வாசாரியார்களான கூரத்தாழ்வான் இப்படிக் கூறுவார், பட்டர் இப்படிச் சொல்லி விளக்குவார் என்ற ஈடு போன்ற நூல்களில் குறிப்புக்களாக பார்க்கலாம். ஸ்ரீராமானுஜரின் முதன்மை சீடரான கூரத்தாழ்வான் திவ்யப்ரபந்த பாசுரங்களுக்குக் குறிப்பாக நம்மாழ்வார்  திருவாய்மொழிக்கு ஆழ்வான் எளிமையான விளக்கங்களைச் சொல்லி புரியவைப்பாராம்.

“சிறுமா மனிசராய் என்னை ஆண்டார்” என்ற பாசுரத்தில் “சிறு - மா” அதாவது “சிறுமை - பெருமை” என்று ஒன்றுக்கொன்று முரண் பட்ட குணமாக இருக்கும் இரண்டும் எப்படி ஒருவருக்கு அதுவும் பெருமாளுக்கு இருக்க முடியும் ? என்று ஆழ்வானுடைய திருகுமாரரான(மகன்) பட்டர் கேட்ட போது அதற்குக் கூரத்தாழ்வான் ”ஆண்டான், எம்பார், அருளாளப் பெருமாள் போன்றவர்கள் வடிவில்(மேனி) சிறுத்தவர்களாக இருந்தாலும், ஞானத்தால் உயர்ந்தவர்கள் அன்றோ?” என்று விடை சொன்னார்.

பிறகு ஒரு சமயம் ராஜேந்திர சோழன் சதஸ்ஸில் ஆழ்வான் திருவாய்மொழி காலஷேபம் ஸாதித்துக்கொண்டு இருந்த போது ”வலையுள் அகப்படுத்து என்னை நன்நெஞ்சம்” ( 5ம் பத்து 3ஆம் திருவாய்மொழி 7ஆம் பாசுரத்தில்) என்ற பகுதி வந்த போது  ’ஆமருவி நிரை மேய்த்தான் நம்பியார்’ என்ற நூறு வயது நிரம்பிய முதியவர் ஒருவர் எழுந்து பாசுரத்தில் “தலையில் வணங்கவுமாங்கொலோ தையாலார் முன்பே” என்று முடிகிறது. நாயகனை நாயகியானவள் தலையால் வணங்குவாள் என்பதற்கு ஏதேனும் ஆதாரம் உண்டோ?” என்று கேட்க உடனே கூரத்தாழ்வான் “ஏன் இல்லை, என்று ஸ்ரீராமாயனத்தில் சுந்திரகாண்டத்தில் சீதைப்பிராட்டி அனுமானிடம் செய்தி சொல்லி அனுப்பிய போது ”எனக்காக ராமபிரானைத் தலையால் வணங்கு என்று சொல்லியிருக்கிறாளே” என்று எடுத்துக்காட்டினார்.

இப்பேர்பட்ட கூரத்தாழ்வானிடம் திருவாய்மொழி காலஷேபம் கேட்க வேண்டும் என்று நம் உடையவருக்கு மிகுந்த ஆசை. ஆனால் ஆசாரியரான ஸ்ரீராமானுஜருக்கு காலஷேபம் சொல்ல கூரத்தாழ்வான் இசையவில்லை. எனவே முதலியாண்டான் போன்றவர்கள் ஆழ்வான் காலஷேபத்தைக் கேட்டு அதை ஸ்ரீராமானுஜரிடம் விண்ணப்பிப்பது என்ற ஏற்பாடு செய்யப்பட்டது.

கூரேசர் திருவாய்மொழியின் தொடக்கப் பாசுரமான "உயர்வற உயர்நலம் உடையவன்” என்று தொடங்கியதுமே நம்மாழ்வார் பெருமாளுடைய கல்யாண குணங்களைப் பேசுகிறாரே என்று ஆழ்ந்து அந்த அனுபவத்தில் அப்படியே மயங்கி மோதித்துவிட்டார். இப்படி இவர் மயங்கியதை மற்றவர்கள் ஸ்ரீராமானுஜரிடம் தெரிவிக்க அவரும் ஓடி வந்து இது போல தான் “எத்திரம் உரலினோடு , இணைதிருந்து ஏங்கிய எளிவே” என்று நினைத்தவாறே நம்மாழ்வார் பெருமாளுடைய குணத்தை வியந்து ஆறு மாசம் மயக்க நிலையிலேயே இருந்தார் என்று சொல்லி, நம் கூரத்தாழ்வானும் நம்மாழ்வார் போல் பகவத் அனுபவத்தில் மோகித்திருப்பதைக் கண்டு பரவசப்பட்டு “ஆழ்வான்! ஆழ்வான்! ஆழ்வான்! எழுந்திரும்!” என்றாராம்.

அதனால் தான் அவர் ’ஆழ்வான்’ என்ற பெயருடன், அவரின் பிறந்த ஊரின் பெயரையும் சேர்த்து, கூர்த்தாழ்வான் என்ற திருநாமத்துடன் அழைக்கப்பட்டார்.

மொழியைக்கடக்கும் பெரும்புகழான் வஞ்சமுக்குறும்பாம் குழியைக்கடக்கும் ’நம் கூரத்தாழ்வான்’ திருநட்சத்திரமான இன்று உங்களுடன் இந்தப் பதிவை பகிர்ந்துகொள்வதில் மிக்க மகிழ்ச்சி.

தை அஸ்தம்
18.1.2017
கூரத்தாவான் திருநட்சத்திரம்.

Friday, December 30, 2016

2016ல் என்ன செய்தேன்

2016 பெரிசாக ஒன்றும் செய்யவில்லை என்பதே பெரிய விஷயமாக எனக்குப் படுகிறது. ’பெரிய’ என்ற

வார்த்தைக்கு ஏற்றார் போல் சொல்ல வேண்டும் என்றால், வருட ஆரம்பத்தில் பெரிய நம்பிகள் திருநட்சத்திரத்திரத்துக்கு பெரிய நம்பிகள் திருமாளிகையில் இருந்தேன். வருடக் கடைசியில் அதே பெரிய நம்பிகள் திருநட்சத்திரத்திரம், அதே திருமாளிகையில் நிறைவாக நிறைவு செய்தேன்.

சித்திரை மாதம், ஸ்ரீஉடையவர் திருநட்சத்திரத்துக்கு ஒரு நாள் முழுக்க ஸ்ரீபெரும்பூத்தூரில் இருந்தேன். ஸ்ரீராமானுஜர் பக்கம் இருந்த கூட்டம் அதிகமாக இருக்க என்னையும் உள்ளே வைத்து கதவைச் சாத்திவிட்டார்கள். குழந்தையைத் தூக்கி கொஞ்சம் தூரத்தில் உடையவருடன் அடியேன் இருந்தது பெரும் பேறு. காஞ்சிபுரத்திலிருந்து சில மைல் தொலைவில் சாலைக் கிணற்றுக்கு சென்ற போது அதை நிர்வகிப்பவரைக் கண்டு நாம் என்ன பெரிய சாதனைச் சாதித்துவிட்டோம் என்று கூனி குறுகினேன்.

வருடக் கடைசியில் ஸ்ரீ மணவாள மாமுனிகள் திருவரசுக்கு சென்று சில மணி நேரம் உலாவினேன். மாடுகள் சாலையில் அடிப்பட்டால் அதைக் கருணையுடன் பார்க்காமல், எவ்வளவு கிலோ என்று பார்க்கும் சமூகத்தில் நண்பர் வீரராகவன் போன்ற நல்ல உள்ளங்கள் அடிபட்ட மாட்டுக்கு உதவி செய்து, அதை நடக்கும் நிலமைக்குக் கொண்டு வருகிறார்கள். இவர்களுக்கு நம்பெருமாள் என்றும் துணை இருப்பார். சீதா என்ற மாட்டுக்கும், ரங்கா என்று கன்றுக்குட்டிக்கும் அமுதன் விரட்டிச் சென்று தழை கொடுத்தான்.
( மணவாள மாமுனிகள் திருவரசு பற்றி விரிவாக பிறகு எழுதுகிறேன் )

2015 காட்டிலும், 2016 எல்லோரும் ரொம்ப பிஸியாக வருஷம் என்று சொல்ல வேண்டும். எப்போது யாரைப் பார்த்தாலும் மொபலை தடவிக்கொடுத்துக்கொண்டு இருந்தார்கள். அடியேனும் அப்படியே இருந்தேன். பத்திரிக்கை ஜோக்குகள் திராபையான இந்தக் காலத்தில் மீம்ஸ் தமிழரின் நகைச்சுவை உணர்வு இன்னும் இருக்கிறது என்பதைக் காண்பிக்கிறது. பல மீம்ஸ் ரொம்ப இண்டலிஜெண்ட் வடிவமைப்பு.

ஸ்ரீந்ருஸிம்ஹப்ரியா தவிர மற்ற எல்லாப் பத்திரிகையிலும், எப்போது திறந்தாலும் அதில் நயந்தாரா காட்சியளித்தார். கல்கி, குங்குமம், துக்ளக் தவிர மற்ற பத்திரிகைகள் ஓசியில் கிடைத்தால் மட்டுமே புரட்டினேன். நாளிதழில் பெருமாலும் முதல் பக்கம் பிளிப்கார்ட், அமேசான் அல்லது ஏதோ ஒரு ஆன்லைன் வர்த்தகம் ஆக்கிரமித்துக்கொண்டது. 2016 தீவாவளி முதல் 2017 பொங்கல் வரை கல்கியில் 11 வாரம் ‘நெருங்காதே நீரிழிவே’ எழுதியது நல்ல அனுபவம். கல்கி ஆசிரியர் வெங்கடேஷ் எழுதச் சொல்லியிருக்காவிட்டால் எழுதியிருக்க மாட்டேன், அதற்காகப் பல புத்தங்கள் படித்திருக்க மாட்டேன்.
ஒரு சிறுகதை கூட எழுதவில்லை என்று நினைத்திருந்தேன். ஐஸ்பாக்ஸ்(ஜன்னல் இதழ்), சாஸ்திரி பவன் என்று இரண்டு ஒரு சிறுகதை எழுதியிருக்கிறேன். நாமக்கல் அடையார் ஆனந்த பவனில் ஒருவர் நீங்க தானே ‘சுஜாதா தேசிகன்’ என்று விசாரித்துவிட்டுப் போனார்.

காசுக்கு அரசியல் கூட்டம் போய், காசு எடுக்க எல்லா ஏ.டி.எம்மிலும் கூட்டத்தை பார்க்க முடிந்தது. அதே போல் ஸ்ரீரங்கம் பெரிய பெருமாளைப் பார்க்க. ஸ்ரீரங்கம் பெரிய பெருமாளைப் பார்க்க அவன் அருளும், சிபாரிசும் உள்ளூர்க் காரர்களுக்கே தேவைப்பட்டது. கோயில் முழுக்க எங்குப் பார்த்தாலும் ரூ50, 250, 2500, 5000 என்று போர்டுகள் எரிச்சலை ஏற்படுத்தியது. அன் பாக்ஸிங்' (unboxing) போது பளிச் என்று வெளியே எடுக்கும் மொபைல் போன் மாதிரி அம்மா ஆட்சியில் ஸ்ரீரங்கம் கோயில் அன் பாக்ஸ் செய்யப்பட்டது.

ரிடையர் ஆகி மூட்டு வலியுடன் போகலாம் என்று தள்ளிப்போடாமல், பதினைந்து நாள் ஸ்ரீவேளுக்குடி அவர்களுடன் யாத்திரை சென்றது, மிகுந்த மன நிறைவும், பல படிப்பினையும் கொடுத்தது. யாத்திரையின் போது சில வித்தியாசமான பண்டங்களை சாப்பிட்டது மறக்க முடியாதது. ஆசார டயட் என்று எழுதியது பலரை சென்று சென்றடைந்தது.

யார் வீட்டிலாவது டிவி சுவிச் ஆன் செய்தால், சீரியல் அல்லது விளம்பரம் ஓட்டிக்கொண்டு இருந்தது. ஆண்களுக்கு சிகரேட் பிடிப்பது, டாஸ் மார்க் போல பெண்களுக்கு சீரியல் பார்ப்பது. எனக்கு ரொம்ப நெருக்கமானவர்கள் கலைஞர் டிவியில் ஸ்ரீராமானுஜர் சிரியலுக்கு உதவுகிறார்கள் என்று தெரிந்த பின் சில  சில எபிசோடுகளை யூடியூப்பில் பார்த்தேன். குடும்பத்துடன் ’ஜோக்கர்’ படத்துக்கு சென்று பாதியில் திரும்பினேன்; ’கபாலி’யை முழுசாக பார்த்தேன்.

இந்த வருஷம் ஐபோனிலிரிந்து ஆண்டராய்டுக்கு மாறினது மனதுக்கு நிம்மதியாக இருக்கிறது. அம்மா சின்னமா மன்னிக்கவும் ’சின்ன ஆம்மா’ என்பதை ஜீரணிக்க முடியவில்லை. கூகிள், அரசியல் இரண்டும் வியப்பளிக்கிறது, அனுபவிக்கனும்...ஆராய கூடாது.

சில தினங்களுக்கு முன் ஸ்ரீரங்கா ரங்கா கோபுரம் என்ற நான்முகன் கோபுர வாசலில் பபிள் பரோட்டா செய்வதைப் பார்த்தேன். அதையே பார்த்துக்கொண்டு இருந்த என்னைப் பார்த்து ‘சார் பார்சல் வேண்டுமா’? என்றார்.

எல்லோருக்கும் இனிய புத்தாண்டு வாழ்த்துகள்! 

Wednesday, November 30, 2016

முடி - பாஞ்சாலி முதல் பதஞ்சலி வரை

சில மாதங்களுக்கு முன் ’கொம்பன்’  படத்தைப் பார்த்தேன். அதில் ஒரு வசனம் “மீசைய முறுக்கிட்டு திரியற இவிங்கள போல நீயும் உருப்படாம போவ” எனக்கு மீசை இல்லை, அதனால் பக்கத்தில் இருந்தவரைப் பார்த்தேன். படத்தில் நடிப்பவர்கள் எல்லோர் முகத்திலும் புசுபுசுவென்று முடியும், சண்டைக்குச் சட்டையை கழட்டினால் நெஞ்சிலே அதே புசுபுசு. ”நீ என்ன பெரிய கொம்பனா?  அல்லது உன் தலையில் என்ன பெரிய கொம்பா மொளச்சிருக்கு” என்று பேசுகிறோம்.  மீசைக்கும் கொம்புக்கும் என்ன சம்பந்தம். இருக்கிறது. அதைப் பற்றி பிறகு சொல்கிறேன்.

சினிமாவில் ஒருவனுக்குத் தலை நிறைய முடி இருந்தா அவன் நகரத்துப் பொறுக்கி; மூஞ்சி முழுக்க இருந்தா கிராமத்து ரவுடி; கிராப் வெட்டியிருந்தால் போலீஸ்; பங்க் என்றால் தாதா என்ற அடையாளங்கள் இருக்கிறது. எம்.ஜி.ஆர், ஜெய் சங்கர் படங்களில் எக்ஸ்டராவாக கண்ணத்தில் ஒரு மச்சம் இருக்கும். சிலருக்கு மச்சத்தின் நடுவில் ஒரு முடி வளரும். ஏன் என்று தெரியாது.

தேவர் மகனில் சிவாஜி சாருக்கு அடுத்ததாகக் கமல் சார் வாரிசாக மாறும் போது தலையில் ’பங்க்’கை எடுத்துவிட்டு அப்பா மாதிரி மீசை வைத்துக்கொண்டு முடி திருத்திக்கொண்டு வருவார். ஊரே அவரைப் பார்த்து வணக்கம் சொல்லும். இதற்குப் பெயர் தான் ‘முடி’சூட்டுவிழா.

ரஜினி சார்னாலே ஸ்டைல்தான். நின்னா ஸ்டைல். விரலை அசைச்சா ஸ்டைல்.  தலையைக் கோதினா ஸ்டைல் என்று சொல்லுவார்கள். சூட்டு கோட்டு போட்டுக்கொண்டு கபாலி ஸ்டில்ஸ் வந்த போது எல்லோரும் மிரண்டார்கள்.  ’சால்ட்,பெப்பர்’ விக், தாடி இல்லாமல் ரஜினி சாரை யோசித்துப்பாருங்கள். பாடல் காட்சியை மியூட் செய்து பார்க்கும் எஃபெக்ட் கிடைக்கும். சிவாஜியில் மொட்டை ரஜினி( அது வேற ஸ்டைல்) பற்றி பிறகு சொல்கிறேன்.

தமிழ் ஹீரோ பயங்கர கோபத்தில் வில்லனைப் பார்த்து சவால் விடும் போது கை எங்கே எட்டுகிறதோ அங்கே இரண்டு மூன்று மயிரை பிடுங்கி ( அல்லது ஆக்‌ஷன் செய்து ) ஊதிவிட்டு “நீ எனக்கு இதற்குச் சமம்” என்று சொல்லும் போது வில்லன் கண்கள் சிகப்பாகும்.

ஆனால் எந்த ஹீரோயினும் இந்த மாதிரி செய்வதில்லை. மாறாக பொமரேனியன் நாய்க் குட்டி மாதிரி அதை பிடுங்காமல், தடவிக் கொடுப்பதை திரைப்பட விழாக்களில் பார்க்கலாம். அவர்களுக்கு கோபம் வந்தால், பாஞ்சாலி காலம் முதல் கூந்தலை அவிழ்த்துவிட்டு முடிய மாட்டேன் என்று சபதம் போடுவார்கள்.

தடய அறிவியல் விஞ்ஞானிகள். கொலை நடந்த இடத்தில் தடவி தடவி எடுத்து, ஆர்சனிக், பாதரசம், ஈயம் போன்ற விஷங்களையும், போதைப் பொருளான ஹெராயின், கோக்கெயின் பல நாட்கள் ஏன் பல வருஷங்கள் கூட தங்கியிருக்குமாம். பல ரசாயன சோதனைகள் மூலம் அதைப் பிரித்து எடுத்து உயிரோடு இருந்தால் உங்களையும் பிரித்து மேய்ந்துடுவார்கள்.
ஆனால் ஒரு முடியை பிடுங்கினால் அதன் வேரில் ஒட்டிக்கொண்டு இருக்கும் டி.என்.ஏயை வைத்து யாருடைது என்று கண்டுபிடித்துவிடலாம். இரட்டைக் குழந்தையாக இருந்தால் கொஞ்சம் கஷ்டம்!

நெப்போலியன் 1821ல் இறந்து போனார். எப்படி என்பது பெரிய புதிராக இருந்தது. மருத்துவர்கள் வயிற்றில் புற்றுநோய் என்றார்கள். செயின்ட் ஹெலனா என்ற  தீவில் ஆங்கிலேயர்கள் 1815ல் நெப்போலியனைச் சிறையில் வைத்திருந்தார்கள். அப்போது நெப்போலியன் டைரி எழுதினார். ஐம்பது வருடத்துக்கு முன்பு கிடைத்தது. அதில் தனக்கு தாகம் அதிகமாகிக்கொண்டே இருந்தது, நிறைய முடி கொட்டியது, உடம்பு பருமன் ஆனது என்று குறிப்பு இருந்தது. டயட் பிரச்சனை இல்லை ஆனால் அவர் டயட்டில் ஏதோ கலந்தது தான் பிரச்சனை. ஸ்வீடிஷ் விஞ்ஞானிகள் இதைப் படித்த போது ஆர்செனிக் விஷத்தின் அறிகுறி மாதிரி இருக்கிறதே என்று சந்தேகப்பட்டார்கள். உண்மையில் என்ன நடந்திருக்கும் என்று கண்டறிய  நெப்போலியன் முடியைச் சோதிக்க முடிவு செய்தார்கள். புகைப்படம் கூட வராத அந்த காலத்தில் ஞாபகார்த்தமாக நண்பர்கள், காதலர்கள் தங்கள் முடிகளைக் கொடுத்தார்கள். அதை வாங்கிக்கொண்டவர்கள் (யானை முடி மோதிரம் மாதிரி) அதை மோதிரம், வளையலில் பிணைத்து மயிரே போச்சு என்று இல்லாமல் அதைப் பத்திரமாக வைத்துக்கொண்டார்கள்.

நெப்போலியன் பேரரசர் இல்லையா ? அவரும் தன் முடியை சிலருக்கு கொடுத்து வைத்திருந்தார். அவர் இறந்த போது பிணத்திலிருந்து கூட சிலர் அதை எடுத்து( சரியான வார்த்தை பிடுங்கி) நினைவுப் பரிசாக வைத்துக்கொண்டார்கள். கிட்டத்தட்ட 150 வருடங்கள் கழித்து, தடயவியல் விஞ்ஞானிகள் அவரது முடி இழைகளைச் சோதனை செய்தார்கள். அதில் அதிக அளவு ஆர்சனிக் விஷம் இருப்பதைக் கண்டுபிடித்தார்கள். ஆர்சனிக் என்றால் என்ன என்று குழம்ப வேண்டாம் - இன்றும் நாம் பூச்சிக்கொல்லி, செடிக்கொல்லி முதலான பொருள்களில் பயன்படுத்துகிறோம். நெப்போலியன் சாவில் மயிரை பியித்துக்கொள்ளும் மேலும் ஒரு எக்ஸ்ட்ரா திருப்பம் இருக்கிறது தேடிப் படித்துவிடுங்கள்.

ஆண்களின் தலையில் வளர்ந்தால் அதற்குப் பெயர் முடி;  பெண்களின் தலையில் வளரும் போது அது கூந்தாலாகிவிடுகிறது. சிலர் பொதுவாக கேசம் என்பார்கள். சமஸ்க்ருதத்திலிருந்து தமிழுக்கு வந்தது என்று நினைக்கிறேன் அந்த ஆராய்ச்சியை டிவிட்டர் டாக்டரேட் ஆசாமிகளுக்கு விட்டுவிடுகிறேன்.

”கொங்குதேர் வாழ்க்கை அஞ்சிறைத் தும்பி” தொடங்கி ”கூந்தல் மீசை ஒன்றாக ஊசி நூலில் தைப்பேனே ” ஐ பாடல் வரை பெண்களுடைய முடிக்குக் கூந்தல் என்று தான் பெயர்.  ”பட்டுடுக்கும் அயர்ந்திரங்கும் பாவை பேணாள்” என்ற திருமங்கையாழ்வார் அருளிச்செய்த திருநெடுந்தாண்டகத்தில் கூந்தல் வாசனைப் பெற்றால் வண்டுகள் பூக்களுக்கு பதில் கூந்தலை தேடி வந்து தலைக்கு மேல் ரீங்காரம் செய்கிறது என்கிறார். கவிஞர்கள் தேன் தடவி எழுதினார்களா அல்லது பெண்கள் எண்ணெய்க்கு பதில் தேனையே எண்ணெய்யாக தடவினார்களா என்று தெரியாது. பெண்கள் கூந்தலுக்கு வண்டுகள் வருகிறது. “நாற்றத் துழாய்முடி நாராயணன்” என்கிறாள் ஆண்டாள். நாராயணாக இருந்தாலும் அது முடி தான். முடி ஆண்மை.

முடி என்பது சாதாரணமாக உபயோகிக்கலாம். மயிர் ? இரண்டும் ஒன்றைக் குறிக்கும் ஆனால் மயிர் என்ற வார்த்தையை அப்படி உபயோகிக்க முடியாது. உதாரணமாக அறிவியல் தேர்வில் ”வெள்ளை முடி வளர்வது வயதாகிவிட்டதைக் குறிக்கும்” என்று எழுதலாம். இங்கே முடிக்குப் பதில் மயிர் என்று மாற்றிப் பாருங்கள். நிச்சயம் வாத்தியார் மதிப்பெண் போட மாட்டார். மசிர் என்று உபயோகித்தால் அந்த வாத்தியார் வீட்டுக்கே வந்துவிடுவார்.

அதே வார்த்தையுடன் ‘ப்’ சேர்த்து ’மயிரைப்’ கூடவே ஒரு  <பீப்>  சேர்த்தால்  இலக்கண விதி பிரகாரம் அது கெட்ட வார்த்தையாகிவிடும். அதே போல் மயிர் கூட ஆண்டியை சேர்த்தால் மயிராண்டி என்று ஊர்க் கலவரமே வரலாம். இலங்கையில் இது மசிராண்டியாம். கூடவே “சிரை” “பிடுங்கு”  என்று மயிரைத் தினமும் தமிழ் கூறும் நல்லுலகம் அலங்கரிக்கிறது.  எனக்குத் தெரிந்தவரை மயிரை நல்ல வார்த்தை ஆக்க ஒரே வழி இருக்கு  “மயிர் இழையில் உயிர் தப்பினார்”  மேலும் சில வார்த்தை இருக்கலாம்.

சாப்பாட்டில் முடி இருந்தால் பெரிய பிரச்சனை தான். மாமியார் மருமகள் இரண்டு பேரும் சேர்ந்து செய்தால். “உங்க அம்மாவுடையது தான்” என்று மனைவியும். “அவளோடுது தான்” என்று அம்மாவும் ஒற்றை மயிருக்கு மயிர்பிடிச் சண்டை போட்டுக்கொள்ளலாம். சாப்பாட்டில் மயிர் என்றால் ஆசார குறைச்சல், யாருடையாதாக இருந்தாலும் சாப்பாட்டை விட்டு எழுந்துவிட வேண்டும். ஆனால் அம்மா, மனைவி நாக்கையும் நம் நாக்கையும் கட்டுப்படுத்த முடியாது.

புத்திசாலி மனைவியாக இருந்தா “பாருங்க வெள்ளை முடி” உங்க அம்மாவுடையது என்று ஷெர்லாக் ஹோம்ஸ் ஸ்டைலில் கண்டுபிடிக்கலாம். மைக்ரோ ஸ்கோப்  வழியாகப் பார்த்தால் அது ஆண், பெண், வயது, டை அடித்ததா என்று சகலமும் கண்டுபிடித்துவிடலாம். மயிர்பிடிச் சண்டையினால் உதிர்ந்த முடியா என்று கூட கண்டுபிடிக்கலாம்.

சாப்பாட்டில் முடி என்றால் அருவெறுப்பாக கருதும் நாம். திருப்பதியில் காணிக்கையாக செலுத்தும் முடி வருடந்தோறும் பல கோடிக்கு ஏற்றுமதி செய்யப்படுகிறது. அதிலிருந்து L-Cysteine என்ற அமீனோ அமிலத்தை எடுத்து சாக்லேட் செய்ய உபயோக்கிறார்கள். செயற்கை முறையில் கிடைக்கிறது ஆனால் நம் முடியிலிருந்து எடுப்பது ஆர்கனிக் வகை இல்லையா ? வெளிநாட்டிலிருந்து மச்சினர் கொண்டு வரும் சாக்லேட்டை ’திருப்பதி பிரசாதம்’ போல சாப்பிட்டுக்கொண்டு இருக்கிறோம்.


’தல’ப்பாகட்டி பிரியாணி கடைகளுக்கு போட்டியாகச் சிகை அலங்கார கடைகள் எங்குப் பார்த்தாலும் வளர்ந்திருக்கிறது. நம்முடைய முடி குறைய குறைய அவர்களுக்கு வளர்ச்சிதான். சுருட்டையை நேர்செய்வதும், நேராக இருப்பதைச் சுருட்டிவிடுவதும் கலர் அடிப்பதும் வாட்ஸ் ஆப் ஃபார்வர்ட் மாதிரி டைம்பாஸாகிவிட்டது. உங்கள் மரபணுக்கள் உங்கள் முடியின் கலரை முடிவு செய்கிறது. ஊருக்கு ஊர் கலர் மாறுபடுகிறது. நம்மூரில் கருப்பு வெளிநாடுகளில் பொன்னிறம் என்று பார்த்திருப்பீர்கள். நல்ல வேளையாக நமக்குப் பொன்னிறமாக இல்லை, பழைய காலத்தில் ரோமானியர்கள் பொன்னிறமாக இருக்கும் முடியைப் பார்த்தால் உடனே “யார் அங்கே” என்று ஓர் அடிமை கூப்பிட்டு பொன்னிற முடியை முழுவதும் வெட்டி விக் செய்தார்கள். அது மட்டும் இல்லை மொட்டையான பிறகு அவனை அடிமையாக்கிக்கொண்டார்கள். மீண்டும் வளர்ந்த பிறகு அறுவடை செய்ய தான்.

எங்கள் வீட்டில் காய்கறி குப்பை எல்லாம் ஒரு தொட்டியில் போட்டு அதை அழுகிப்போகச் செய்து காம்போஸ்ட் உரம் செய்யும் போது அதில் மக்காதது சாக்லெட்ட் பேப்பர், இன்னொன்று தலை முடி. அகழ்வாராய்ச்சிகளில் தேடிக்கொண்டு போகும் போது பழமையான எலும்புக்கூடுகளுடன் முடிகள் கிடைத்துள்ளது.

“முடியில என்ன இருக்கு?” என்று கேட்டால் சட்டென்று பதில் சொல்லத் தெரியாது. 88% ’கெரட்டின்’ என்ற புரதம் தான் முடி, நகம், கொம்பு என்று எல்லாவற்றிலும் இருக்கிறது. அதுவும் இறந்த புரதம்.
காத்துப் புகாத இடத்தில் வைத்திருந்தால் பல நூற்றாண்டுகள் அழுகாமல் அப்படியே இருக்கும். பண்டைய கிரேக்கர்களும், ரோமானியர்களும் முடியில் தான் உயிர் இருக்கிறது என்று நம்பினார்கள். எல்லாப் புராணங்களிலும் முடியுடன் தான் வர்ணிக்கிறார்கள்.  ”அழகான கூந்தலுடன்” என்று வர்ணிக்கப்படுகிறாள் ஆத்தோர் என்ற எகிப்திய கடவுள். பைபிளில் சாம்சன் நீண்ட முடியை வெட்டினால் அவர் வலிமையை இழந்துவிடுவார். நாய்க்குடை காளான் மாதிரி கிளியோபாட்ரா ஹேர்ஸ்டைல் எல்லோருக்கும் தெரியும். தெய்வீக ஆசீர்வாதம் மூலம் வந்தது என்கிறார்கள். பிறகு மந்திரதந்திரங்கள், ஸ்பெஷல் எண்ணைத் தைலம் என்று அதைப் பாதுகாத்தாள். அமேசான் காடுகளில் உள்ள அரிய வகை மூலிகையால் தயார் செய்த தைலமாக கூட இருக்கலாம். பதஞ்சலியில் கூட ஏதோ தைலம் இருக்கிறது.

ஹென்னா என்ற மருதாணியை இன்றைய மம்மிக்கள் பலர் ஆர்கானிக் டையாக அடித்துக்கொள்கிறார்கள். எகிப்திய மம்மிகள் இதையே பல ஆயிரம் வருஷங்களுக்கு முன் செய்திருக்கிறார்கள். சவுக்கார் பேட்டையில் அதிகம் பேர் உபயோக்கிறார்கள். ரோமானியர்கள் மர சாம்பல், சோடியம் பைகார்பனேட் கொண்டு கலர் அடித்துக்கொண்டார்கள். துப்பாக்கி வந்த காலத்தில் அதன் மருந்தையும் ( Gunpowder) போராக்ஸையும் வினீகர், மிருக ரத்தத்துடன் கொஞ்சம் எண்ணைச் சேர்த்து கொதிக்க வைத்து வெள்ளை முடியை கலர் செய்தார்கள். வெறுப்படைய வேண்டாம், இப்போதும் நமக்குக் கிடைக்கும் டைகளிலும் இது போன்று பல விஷயங்கள் உள்ளே அடங்கியிருக்கிறது.

இன்று பெரிதாக ஒன்றும் மாறவில்லை. பெண்கள் தங்கள் முடியை பேணி பாதுகாக்கிறார்கள். ஒரு பெண்ணிடம் “நிறையக் கொட்டிவிட்டது போல” என்று அவள் கூந்தலைப் பற்றி பேசிப்பாருங்கள். உங்களுக்கு அன்று “bad hair day” தான். ஆண்கள் சளைத்தவர்கள் இல்லை. மேற்கு மாம்பலம், முதல் தாம்பரம் வரை மின்சார ரயிலில் போனால் இரண்டு பெரிய பாஸ்போர்ட்சைஸ் போட்டோவை பார்க்கலாம். ஒன்றில் சோகமாக வழுக்கை மண்டையும் பக்கத்தில் சிரித்துக்கொண்டு தலை முடியுடன், கீழே  “Before" "After" என்பதைப் பார்க்கலாம்.

இன்றும் பொது இடங்களுக்கு விக் வைத்துக்கொள்ளும் நடிகர்கள். தொப்பி போட்ட அரசியல் வாதிகள், சத்குருக்கள், பாபாக்கள், ஸ்ரீஸ்ரீக்கள் எல்லோருக்கும் பொதுவான ஓர் அம்சம் மற்றும் எல்லோருக்கும் ஒரு இமேஜ் கொடுக்கிறது இந்த முடி சமாசாரம் தான்.

கூகிளில் முடி என்றால் இது தான் கொட்டுகிறது... 
முடி கொட்டுவது பற்றி எனக்குக் கவலை இல்லை என்று ஆண்கள் வெளியே சொன்னாலும், அவர்களுக்கு உள்ளூர கவலை இருக்கவே செய்கிறது. முதல் பாரதப் பிரதமர் ஜவஹர்லால் நேருவிற்கே இந்தக் கவலை இருந்திருக்கிறது ( பார்க்க அவர் எழுதிய கடிதம் ). வெள்ளை கருப்பாகவும் ஏன் வழுக்கையில் கூட முடி முளைக்கவும் அவருக்கும் ஹீலர் பாஸ்கர் மாதிரி ஒருவர் கிடைத்திருக்கிறார்.

நேரு... 
விவாகரத்துக்கும் வழுக்கைக்கும் சம்பந்தம் இருக்கவே செய்கிறது. ”வழுக்கை விழ வாழ்க்கையில் அதிகம் வழுக்கி விழுகிறார்கள்” என்று திருவள்ளுவர் மாதிரி இரண்டே வரியில் எழுதிவிடலாம். பிரச்சனை திருவள்ளுவர் மாதிரி அவர்களுக்கு முடி இல்லாதது தான் என்கிறது புள்ளிவிவரம். கஷ்டம் வந்தால், மயிரே போச்சுன்னு இருப்போம் ஆனால் பிரச்சனை முளைப்பது அந்த மயிரே முளைக்காத போது தான்  பல ஆண்கள், மிச்சம் இருப்பதையும் எடுத்துவிட்டு, ஃபிரஞ்ச் தாடி வைத்துக்கொண்டு வலம் வருகிறார்கள். சிவாஜி ரஜினி மாதிரி. இதன் உளவியல் காரணத்தை ஆராய்ச்சி செய்யலாம். நம் கவலையை சொன்னால் ”நீங்க வாழ்க்கையில் போக வேண்டிய தூரம் அதிகம் இருக்கு, இதுக்கே கவலைப்பட்டா ?” என்று அறிவுரை.

எலும்பு மஜ்ஜைக்கு அடுத்து அதிகமாக நம் உடம்பில் வளரும் திசு முடி தான். முடியின் மயிர்க்கால்களுக்கும் நரம்புகளுக்கும் தொடர்பு உண்டு அதனால் தான் தலையை மசாஜ் செய்த பின் அந்த ’ஃபீல் குட்’ கிடைக்கிறது. சராசரி ஒருவருக்கு 125,000 தலையின் மேற்பகுதியில் மயிர்க்கால்கள் இருக்கிறது. வருடத்துக்கு ஒவ்வொன்றும் 12 செ.மி வளர்கிறது. ஆக 125,000 x 12cm  = 15,00,000cm அதாவது மொத்தம் 15km. எது வளர்கிறதோ இல்லையோ, பிறந்த நாளுக்குப் பிறந்த நாள் 15km முடி வளர்கிறது கிட்டதட்ட மூன்று மணிநேரம் வேகமாக நடந்தால் கடக்க கூடிய தூரம்.

ஆனால் இவ்வளவு வளரும் முடி கொட்டவும் செய்கிறது. தினமும் 30 முதல் 100 முடி கொட்டுகிறது என்கிறார்கள். சட்டையில், தோள்பட்டையில், சாப்பாட்டில்,  சீப்பில், குளியலறை சிங்க், வாஷ்பேசின் என்று எல்லா இடங்களிலும் பார்க்கலாம். வீட்டைச் சுத்தம் செய்யத் தொடங்கினால் காணாமல் போன பல பொருட்கள் கிடைப்பதுடன் முடி பந்துகள் கிடைப்பது நிச்சயம். தலை முடி அதிகம் இருப்பவர்கள், சரவணபவன் போன்ற சில ஹோட்டல்களில் தலை முடி விழாமல் இருக்கத் தொப்பி போடுகிறார்கள். தலை முடி இல்லாதவர்கள் சவுரி போடுகிறார்கள்.

சவுரி பெண்களுக்கே சொந்தம். விக் ஆண்களுக்கு. ஒரே எஸ்சப்ஷன் சௌரிராஜப் பெருமாள்!. அதற்கு ஒரு சின்ன ஸ்தல புராணமும் இருக்கிறது. ரங்க பட்டர் கோயில் அர்ச்சகர் பெருமாளுக்கு தினமும் மாலை சாற்றி ஆராதனை செய்த பின் தன் காதலிக்கு அந்த மாலையைச் சாற்றினார். ஒரு நாள் திடீர் என்று சோழ மன்னன் கோயிலுக்கு வர ராஜமரியாதை செய்ய என்ன செய்வது என்று தெரியாமல், காதலிக்கு அணிவித்த மாலையை மன்னருக்கு அணிவித்தான். அதில் சில தலை மயிர் இருக்கவே, ”இது என்ன ?” என்று மன்னன் கேட்க அர்ச்சகரும் இது பெருமாளுடைய திருமுடி தான் என்று புருடா விட. மன்னன் உற்சவரைச் சோதிக்க பெருமாள் தலையில் நிஜமாகவே திருமுடி இருப்பதைக் கண்டான்.  நம்மாழ்வார், பெரியாழ்வார், ஆண்டாள், குலசேகராழ்வார், திருமங்கையாழ்வார் என்று ஐந்து ஆழ்வார்கள் திருகண்ணபுரம் சௌரிராஜ பெருமாளைப் பாடியிருக்கிறார்கள். சௌரி என்றால் யுகந்தோறும் அவதரிப்பவன் என்று பொருள்.

கண்ணபுரம் செல்வேன் கவலையெல்லம் மறப்பேன்
கண்ணனின் சன்னிதியில் எந்நேரமும் இருப்பேன் என்று சீர்காழி கூடப் பாடியிருக்கிறார்
(https://www.youtube.com/watch?v=ICVg0kARly4 )

விக் வைத்த மாதிரி இருக்கும் இந்தக் கால நங்கைகள் “மாலை சாற்றினாள் கோதை மாலை மாற்றினாள்!” என்று கல்யாணத்தில் மாலை மாற்றும் முன் தலைக்கு சவுரி மாற்றிக்கொள்கிறார்கள். முன்பு சிலர் சவுரியை வீட்டில் மாட்டி வைத்திருப்பதைப் பார்த்திருக்கிறேன். கரூர் தான்தோன்றிமலை இதற்கு ஃபேமஸ் அடிவாரத்தில் இருக்கும் ஒரு தெருவிற்கு பெயரே சவுரிமுடி தெரு!

உள்ளங்கை, உள்ளங்கால், உதடுகளில் முடி வளரவே வளராது. அப்படி வளர்வதாக இருந்தால், பெண்கள் தேய்க்கும் எண்ணைக்கு தலையில் வளர்கிறதோ இல்லையோ, உள்ளங்கையில் சவுரி முடியே வளர்ந்திருக்கும். சாதாரண முடி தானே என்று நினைத்தாலும் அதன் பயன்கள் பல. பள்ளியில் வாத்தியார் குட்டும் போது அதிகமாக வலிக்காமல் தலை முடி காப்பாற்றுகிறது. புருவங்கள்,  கண் இமைகள் தூசு விழாமல் காக்கும் வைப்பர். மூக்கு வழியாக தூசு நுரையீரலுக்குச் செல்லாமல் மூக்கு முடி காப்பாற்றுகிறது. அக்குளில் இருப்பது வேர்வையைச் சுலபமாக ஆவியாக்க உதவுகிறது. காது முடி நாற்பது வயதுக்கு மேல் தான் வளரும். சாதனை படைத்து கின்னஸுக்கு போய்விட்டது. அதைப் பற்றி முன்பே எழுதிவிட்டேன்.

முடி வெட்ட வெட்ட வளர்கிறது என்று நாம் நினைத்துக்கொண்டு இருக்கிறோம், அப்படி இல்லை. அப்படி இருந்தால் தினமும் வெட்டிக்கொண்டு, ஷேவ் செய்துகொண்டு இருக்க வேண்டியிருக்கும். வருடத்துக்கு நான்கு சீசன் இருப்பது மாதிரி முடி வளர்ச்சிக்கும் நான்கு பருவம் - வளரும், உடையும், செயலற்று இருக்கும், பிறகு உதிரும். இதற்கு anagen, catagen, telogen, exogen என்று பெயர். எல்லா முடியும் ஒரே சமயத்தில் வளர்வதில்லை. அப்படி வளர்ந்தால் ?  ”போன வெள்ளிக்கிழமை வழுக்கையா பார்த்தேன்.. பரவாயில்லை அதுக்குள்ள வளர்ந்துவிட்டது.. எனக்குத் தான் லேட். நீங்க என்ன டயட் எடுக்கிறீர்கள்” என்ற விசாரிப்புக்கள் இருக்கலாம். ஆண்களுக்கு வேகமாகவும், பெண்களுக்கு மெதுவாகவும் வளருமாம். ஒரு மனிதன் வாழ்நாளில்  ஐந்து மாதம் ஷேவ் செய்கிறான். பெண்கள் எவ்வளவு வருடம் தலை சீவுகிறார்கள் என்று கணக்கு போட்டு பார்த்துக்கொள்ளுகள். 100gm வெயிட்டை ஒரு முடி தாங்குமாம். அதனால் தான் நமக்கு இவ்வளவு தலைகனமோ ?

ஒரு வெள்ளை முடியைப் பிடுங்கினால் இரண்டு வளரும் என்பது கட்டுக்கதை. பா.ரா போன்ற முதிர்ந்த(வயதில் இல்லை) எழுத்தாளர்கள் இதற்குப் பதில் சொல்லலாம்.  சரோஜாவின் சவுரி என்று -க.நா.சு சிறுகதை ஒன்றை எழுதியிருக்கிறார். அடியேன்  ’சாஸ்திரி பவன்’ என்று ஒரு கதை எழுதியதாக நினைவு முடியைப் பற்றி இன்னும் நிறைய விஷயங்கள் இருக்கு ஆனால் அது எல்லாம் இன்னொரு சமயம்.  இத்துடன் இந்த கட்டுரையை ‘முடி’த்துக்கொள்கிறேன்.