Sunday, April 23, 2017

மண் சொல்லும் கதை


சம்பிரதாயத்தில் ஆழ்வார் என்றால் அது நம்மாழ்வாரைத்தான் குறிக்கும். ஆனால் சீர்காழிக்கு அருகிலிருக்கும் திருவாலி திருநகரியில் அப்படி இல்லை. அவர்களுக்கு ஆழ்வார் என்றால் அவர் திருமங்கை மன்னன் தான்.

‘திவ்யம்’ என்ற சொல்லுக்கு ஆங்கிலத்தில் ‘divine’ என்று அர்த்தம் கொள்ளலாம். தமிழில் தெய்வத்தன்மை. ஆழ்வார்களை நாம் திவ்யசூரிகள் என்று அழைக்கிறோம். அவர்கள் பாடிய பாசுரங்களை ‘திவ்ய’ பிரபந்தம் என்கிறோம். ஆழ்வார்கள் மங்களாசாசனம் செய்த ஸ்தலங்களை திவ்ய தேசம் என்கிறோம். நன்றாக கவனித்தால் ஆழ்வார்கள் சம்பந்தம் இருந்தால் மட்டுமே அது திவ்யமாகிறது!.

ஆழ்வார்களில் திவ்யமான ஆழ்வார் யார் என்றால் அது திருமங்கை ஆழ்வார் தான். மிகப் பல திவ்ய தேசங்களுக்கும் நேரில் சென்று சேவித்து அர்ச்சாரூபமாக இருக்கும் எம்பெருமானைப் பாடிய நம் மங்கை மன்னனின் அர்ச்சாரூபத்தை திருவாலி திருநகரியில் பார்க்கும்போது  அது நிஜ ஆழ்வாராகவே “உங்களுடன் ஒரு செல்ஃபி எடுத்துக்கலாமா?” என்று கேட்கத் தோன்றும்.

சில மாதங்கள் முன்பு ஸ்ரீ.உ.வே. எம்பார் ராமானுஜன் ஸ்வாமி அவர்கள் முகநூல் வழியாக “திவ்யமான திருமங்கை ஆழ்வார் வாழும் திவ்யதேசமான எங்கள் ஊர் வேடுபறியை தரிசிக்க வர வேண்டும்” என்று இன்பாக்ஸில் ’சிறியதிருமடல்’ அழைப்பு ஒன்றை எனக்கு அனுப்பினார்.

டிக்கெட் வெயிட்டிங் லிஸ்ட், வெயில், அலுவலக வேலை போன்ற சால்ஜாப்புகளை பதிலாக அனுப்பினேன். ஆனாலும் அவர் விடாமல் தொலைப்பேசியில் இரண்டு முறை “எப்போது வருகிறீர்கள்?” என்று கேட்டவுடன் கிளம்பிவிட்டேன்.

“மயிலாடுதுரையிலிருந்து ‘மங்கை மடம்’ பேருந்தில் வாருங்கள்” என்ற அறிவுரைக்கு ஏற்றார்போல் பேருந்துக்குக் காத்துக்கொண்டிருந்த நேரம். ஆகாசத்தில் மணியோசை கேட்டது. ‘அட என்ன தெய்வீகம்!’ என்று நினைக்கும்போது “பாப்பா பாப்பா” என்ற பைரவா பாட்டு அந்த மணியோசைக்கு பிறகு ஒலிக்கத்தொடங்க, பேருந்து நிலையத்தின் டிவி முன்பு கூட்டம் கூடி கூலிங்கிளாஸ் பாட்டை ரசிக்க ஆரம்பித்தது.

எட்டு மணிக்கு பேருந்து வந்த போது, எனக்கு முன் பல வயதானவர்கள் சுறுசுறுப்பாக முதலில் ஏறிக்கொண்டார்கள். “மல்லிகையே மல்லிகையே தூதாகப் போ” என்று அலறிக்கொண்டு பஸ் புறப்பட்டது. என் முன் அமர்ந்திருந்த கல்லூரிப் பெண்ணின் கையிலிருந்த புத்தகம் என்ன பாடம் என்று படிக்க முயன்றேன். ஆனால் அதற்கு மேல் வட்டமான ’தயிர்சாதம் மாவடு’ டிபன் பாக்ஸ் மறைத்துக்கொண்டது. அந்தப் பெண் இறங்கும்போது கவனிக்கமுடிந்ததில் ‘சுற்றுச்சூழல் அறிவியல்’. கல்லூரிக்கு அருகில் ஓடிய வாய்க்கால் தொடங்கி ஊர் முழுவதும் எங்கும் தண்ணீர் இல்லை. அதற்கு பதில் பிளாஸ்டிக் கேரிபேக்!


‘மங்க மடம்’ என்று அதில் இருக்கும் ’கை’யை எடுத்துக்காட்டி இறங்கிவிட்டார் கண்டெக்டர். “பத்து நிமிஷத்தில திருநகரி போயிடலாம்” என்ற ஆட்டோவில் திருநகரிக்குப் பயணமானேன்.


‘மங்கை மடம்’ என்பது திருமங்கையாழ்வார் காலத்தில் அவர் ஸ்ரீவைஷ்ணவர்கள் 1008 பேருக்கு ததியாரதனம்(உணவளித்த) செய்த இடம்!.  ததியாராதனத்திற்குத் தேவையான வாழையிலைகளை இலையமதுகூடம் என்ற இடத்திலும் காய்கறிகளை பெருந்தோட்டம் என்ற இடத்திலும் விளைவித்தார். இந்த இடங்கள் எல்லாம் பலியாகாமல் பாகுபலி காலத்திலேயும் இருப்பதற்கு காரணம் பெரிதாக இங்கே கார்ப்பரேட் கம்பெனிகள் வராதது தான்.

[ திருமங்கையாழ்வார் ததியாராதனை செய்த ஊர் என்று எப்படி ?
தேரடி தெருவில் யார் வீட்டு முன்பாக நடந்தாலும். வாங்கோ உள்ளே வந்து கொஞ்சம் சாப்பிட்டுவிட்டு போங்கோ என்று அன்பாக இருக்கிறார்கள். ]

திருமங்கையாழ்வார் ஏன் ததியாராதனம் செய்தார் என்ற சிறுகுறிப்பை கீழே தந்துள்ளேன். அடியேன்  ஆட்டோவில் பயணிக்கும் நேரத்தில் அதைப் படித்துமுடித்துவிடலாம்.


திருமங்கை ஆழ்வார் சிறுகுறிப்பு: 

சோழமண்டலத்தில் திருக்குறையலூர் என்ற சிற்றூரில் கள்ளர் குடியில் கார்த்திகை மாதம் கார்த்திகை நட்சத்திரத்தில், பௌர்ணமி, வியாழக்கிழமை அன்று இவ்வாழ்வார் பிறந்தார். இவருக்கு பொற்றோர்கள் வைத்த பெயர் ‘நீலன்’. இவரது வீரத்தைப் பார்த்து மகிழ்ந்த சோழ மன்னர் நீலனை தன் படைத்தளபதியாக ஆக்கியதுடன் திருவாலிநாட்டு மன்னனாகவும் ஆக்கினார்.

அதே சமயம் கபில முனிவரின் சாபத்தால் பூமியில் குழுதவல்லி என்ற பெயரில் பெண் ஒருத்தியின் அழகையும், அறிவையும் கேள்விப்பட்ட திருமங்கையாழ்வார் அவளை திருமணம் செய்ய விரும்பினார். குமுதவல்லியோ தன்னை திருமணம் செய்யவேண்டுமானால் ஓர் ஆசார்யனிடம்  பஞ்சசம்ஸ்காரம் ஆன ஸ்ரீவைஷ்ணவனாக இருக்க வேண்டும் என்ற நிபந்தைனை விதித்தார்.

நீலன் மீது இருந்த பயம் காரணமாக, பஞ்ச சம்ஸ்காரம் செய்துவைக்க யாரும் முன்வரவில்லை. மங்கை மன்னன் திருநறையூருக்குச் சென்று அங்கே எழுந்தருளியிருக்கும் நம்பியிடம் பிரார்த்தித்து அப்பெருமானிடமிருந்து பஞ்சசம்ஸ்காரம் பெற்றார். நேராக குமுதவல்லியிடம் சென்று திருமணம் செய்துக்கொள் என்றார்.

ஆனால் குமுதவல்லியோ, அது போதாது 1008 ஸ்ரீவைணவர்களுக்கு ஒரு வருட காலம் தினமும் ததியாராதனம் (அமுது படைக்க வேண்டும்) என்று மீண்டும் ஒரு நிபந்தனையை விதித்தார். ஆழ்வார் குமுதவல்லியிடம் கொண்ட காதல் மிகுதியால் அதற்கும் இசைந்தார்.

நிபந்தனையின் பேரில் அமுது படைக்கத் துவங்கினார். இதனால் அரண்மனையின் நிதிநிலை சரிந்தது. இதனால் சோழ மன்னனுக்குக் கப்பங்கட்ட முடியவில்லை. கோபமடைந்த அரசன் அமைச்சர்களுடன் தன் படையை அனுப்பி ஆழ்வாரைப் பிடித்துவரும்படி கூறினார். ஆழ்வார் அவர்களைப் புறமுதுகிட்டு ஓடசெய்தார். ஆழ்வாரின் வீரத்தில் வியந்த மன்னன் நேரில் சென்று நீ கப்பங்கட்டிவிடு என்று அறிவுரை கூறி, இதுவரை கப்பம் கட்டாததற்கு மூன்று நாள் சிறையில் அடைத்தார்.

மங்கை மன்னன் கனவில் தோன்றிய காஞ்சிபுரத்து எம்பெருமான் பொருளுதவி செய்வதாகக் கூறினார். திருமங்கையாழ்வார் சோழ மன்னனின் அனுமதிப்பெற்று படையினருடன் காஞ்சிபுரம் சென்ற ஆழ்வார், பெருமாள் கூறிய இடத்தில் தோண்டவும் பெரும் புதையல் கிடைத்தது அப்புதையலை வைத்து மன்னனுக்குக் கப்பம்கட்டியது போக மீதியை அமுது படைக்க வைத்துக்கொண்டார் இதனை அறிந்து வியந்த சோழ மன்னன் பணத்தைத் திருப்பிக் கொடுத்து அமுது படைக்க வைத்துக்கொள் என கூறினார். அந்தப் பணமும் தீர்ந்துபோக, தன் அமைச்சர்கள் துணையுடன் பணக்காரர்களிடம் வழிப்பறிக் கொள்ளையடித்து அமுது படைத்துக்கொண்டிருந்தார்.

ஒரு முறை பெருமாள் பிராட்டியுடன் மணக்கோலத்தில் வந்தார்.  ஆழ்வார் தன் படையினருடன் அந்தத் தம்பதிகளை மிரட்டி நகைகளைப் பறித்துக்கொண்டார். ஆனால் கால் அறுகாழியை(மெட்டி) மட்டும் பெருமாள் கழட்டவில்லை. ஆழ்வாரும் அறுகாழியைக் கழட்டும்படி மிரட்ட, “என்னால் முடியவில்லை முடிந்தால் நீயே கழட்டிக்கொள்” என்றார்.

ஆழ்வாரும் குனிந்து தன் பற்களால் விரலைக்கடித்து அறுகாழியை இழுத்து எடுத்தார். “எம் கலியனோ?”  என்று பெருமாள் ஆழ்வரைப் பார்த்து வியந்தார். பின்பு தாம் கொள்ளைகொண்டவற்றைச் சுமையாகக் கட்டி எடுக்கப் பார்த்தார். சுமையை அசைக்கவே முடியவில்லை. பெருமாளை நோக்கி, “நீ ஏதோ மந்திரம் செய்துள்ளாய்; அது என்ன மந்திரம், சொல்?” என்று கேட்டார். பெருமாள் ஆழ்வாரை அருகே அழைத்து, அவர் செவியில் திருஎட்டெழுத்தாகிய திருமந்திரத்தை உபதேசித்து அவரை ஆட்கொண்டார் என்கிறது குருபரம்பரை.


மேலே ஆழ்வார் கொள்ளையடித்து, உபதேசம் பெற்ற சம்பவத்தை மையமாக வைத்து நடத்தப்படும் உற்சவத்துக்கு பெயர் “திருவேடுபறி” உற்சவம். இன்றும் பல திவ்ய தேசங்களில் நடைபெறுகிறது உதாரணம் ஸ்ரீரங்கம், திருவல்லிக்கேணி. அங்கே நடைபெறும் வேடுபறி எல்லாம் மிமிக்கிரி நிகழ்ச்சி மாதிரியே. திருவாலி திருநகரியில் அடியேன் சேவித்த வேடுபறி ‘A class apart’

அன்றைய நாளில் அடியேன் அனுபவித்த காட்சிகள் - பிற்பகல் திருவாலியில் ஸ்ரீஅமிர்தவல்லித் தாயாருக்கும் ஸ்ரீவயலாலிமணவாளனுக்கும் விமர்சையாக கல்யாண உற்சவம், கோஷ்டி நடைபெற்றது. பின்னர் மாலை பொழுதுசாயும் வேளையில் பல்லக்கில் திருமணமான புதுமணத் தம்பதிகள் திருநகரிக்குப் பயணம் செய்கிறார்கள். .

திருவாலியிலிருந்து திருநகரி சுமார் 4 கிமீ. தூரம் ஆனால் போகும் பாதை? ( பார்க்க படம் )

பல்லக்கு நடந்து செல்லவில்லை, ஓடியது. ஊர் இளைஞர்கள் எப்படி அப்படி ஓடுகிறார்கள் என்று பிரமிப்பாக இருக்கிறது. அடியேனுக்கு அவர்கள் பின் ஓட முடியவில்லை - காரணம் -  வேகம், இருட்டு  மற்றும் சாலை முழுக்க சின்னச் சின்னக் கற்கள். செருப்பில்லாத கால்களுக்கு, கற்கள் குத்துவது  பழக்கப்பட்டபோது பல்லக்கு வயலுக்குள் இறங்கியது!

பாத்திக்கட்டி நாத்து நட்டு தண்ணீர் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. எல்லாம் பருத்திச் செடிகள். இவர்கள் ஓடுமிடமெல்லாம் பயிர்கள் நாசமாயின.

“ஐயோ செடிகள்  எல்லாம் நாசம் ஆகிவிட்டதே” என்றேன்.

பக்கத்தில் இருந்தவர், “பதிலுக்கு ஆழ்வார் பலமடங்காக கொடுத்துவிடுவார்..” என்றார் பதிலாக.

“இப்படி நாசம் செய்தால் வயலுக்கு சொந்தக்காரர் சும்மா இருப்பாரா?”

“அட நீங்க வேற... பெருமாள் அவர்கள் வயல் வழியாகச் செல்ல காத்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள்”

நானும் வயலில் இறங்கினேன். கணுக்கால் வரை சேறு. காலை எடுத்து பல்லக்குடன் ஓட முற்பட்டேன். அப்போது தான் தெரிந்தது அது சேறு மட்டுமில்லை, நல்ல களிமண்ணும் கூட.

நான் ஓடுவதை யாராவது பார்த்திருந்தால் காதலியை ரொம்ப நாள் பிரிந்த ஹீரோ காதலியைப் பார்க்க ஓடும் ஸ்லோ மோஷன் காட்சி எஃபெக்ட் கிடைத்திருக்கும். பெருமாளைத் தேடினேன்... தூரத்தில் தீவெட்டிகள் தெரிந்தன.

களிமண்ணில் நடப்பதே இவ்வளவு கஷ்டமாக இருக்கிறது அதில் வேலை செய்யும் விவசாயிகள்? சற்று நேரத்தில் காலில் களிமண்ணினால் ஆன செருப்பு இலவசமாகக் கிடைத்தது. ஒரு பத்து நிமிடத்திற்குப் பிறகு அடுத்த வயலில் இறங்கினேன். அங்கே நெற்கதிர்கள் அறுத்துப்போட்டிருந்தார்கள்.

களிமண்ணுடன் நெற்கதிர்களும் ஒட்டிக்கொண்டு, அடியேன் பஞ்சகச்சத்துடன்...  அந்த தமாஷை இருட்டுதான் காப்பாற்றியது. சற்றுநேரத்தில் பெருமாள் ஏதோ ஒரு வீட்டின்முன் மரியாதையை வாங்கிக்கொண்டிருந்தபோது எப்படியோ அவரைக் கண்டுபிடித்து அவருடன் சேர்ந்துவிட்டேன்.

திருமணங்கொல்லை என்ற இடத்திற்கு வந்து சேர்ந்தோம். அங்கிருந்து மீண்டும் நடைபயணம் திருநகரிக்கு... கொள்ளையடிக்க ஆழ்வாரை அழைத்துக்கொண்டு வர...

திருநகரியில் ஆழ்வார் கையில் வேலுடன், தன் ஆடல்மா குதிரையின் மீது அமர்ந்துக்கொண்டிருக்க, அங்கே ஆழ்வாரின் சிஷ்யர்கள் நீர்மேல் நடப்பான், தாளூதுவான், தோலா வழக்கன், நிழலில் மறைவான் போன்றவர்கள் ஒற்றர்களாக வந்து ஆழ்வாரிடம் புதுமணத் தம்பதிகள் நிறைய ஆபரணங்களுடன் இருக்கிறார்கள் கொள்ளை அடிக்கலாம் என்று சொன்னவுடன் அதிவேகமாக ஆழ்வார் புறப்படுகிறார்!.

பெருமாள் வேகத்திற்கு அவர் பின்னால் ஓடமுடியவில்லை. ஆடல்மா குதிரைக்கு ஈடுகொடுக்க முடியுமா?

திருமணங்கொல்லையில் வேடுபறி உற்சவத்தைக் காண அக்கம்பக்கத்து ஊர்களிலிருந்தெல்லாம் குழந்தைகுட்டிகளுடன் மக்கள் நள்ளிரவு 12.30 மணிக்கே கூடிவிட்டார்கள்.

“இந்த சைடுல வருவார், அப்படியே சுத்து சுத்துவார்”

“இங்கிருந்து பார்த்தா சரியா தெரியாது”

“அந்த மண்டபத்தில தான் ஆழ்வார் இருப்பார்... அந்த மண்டபம் பெருமாளுக்கு..”

சற்றுநேரத்தில் வரிசையாக சுமார் 500 தீப்பந்தகள் வரத்தொடங்கியபோது the crowd got electrified !

வேடுபறிக் காட்சிகளை விவரிக்க இயலாது. அதை அங்கே கண்டுகளிக்க வேண்டும். அடியேன் அதை பத்து நிமிட வீடியோவாகத் தொகுத்துள்ளேன். (பார்க்க வீடியோ)



திருமணங்கொல்லையில் தெய்வங்களுக்கு அரசான ஶ்ரீமந் நாராயணன் பெரிய பிராட்டியாருடன், புட்களுக்கும் திருவடிக்கும் அரசான ஶ்ரீகருடாவார் என்ற பெரிய திருவடி மீது அமர்ந்து மரங்களுக்கு அரசான திருஅரசமரத்தின்கீழ் மந்திரங்களுக்கு அரசான திருமந்திரத்தை (திரு எட்டெழுத்து மந்திரத்தை) ஆலிநாட்டுக்கு அரசான ஶ்ரீ திருமங்கைமன்னனுக்கு உபதேசம் பெற்ற இடத்தில்(திருமணங்கொல்லை) அடியேனும் இருந்தேன் என்பதே பெரிய பாக்கியமாகக் கருதுகிறேன்.


அங்கே வேடுபறி உற்சவத்தின் போது கோஷ்டியில் ‘வாடினேன் வாடி’ என்ற திருமங்கையாழ்வார் பாசுரத்தை சேவிக்கும் போது ஆழ்வாரே உருகிப் பாடுகிறாரோ என்ற பிரமிப்பு ஏற்படுகிறது. அதுவும் “நான் கண்டு கொண்டேன் நாராயணா என்னும் நாமம்” என்று சொல்லும்போது கூஸ்பம்ஸ்.

எட்டு எழுத்து மந்திரத்துக்கு அப்படி என்ன விஷேசம் ? பெருமாளுக்கு பல பெயர்கள் உண்டு. அவைகளுக்குள் முக்கியமான பெயர். நாராயணன். அஜாமிளன் கதை உங்களுக்குத் தெரிந்திருக்கும். நாராயணன் என்ற பெயரைத் தான் ஆழ்வார்களும் ஆசாரியர்களும் விரும்பினார்கள் என்று பிள்ளைலோகாசாரியர் முழுக்ஷுப்படியில் தெரிவிக்கிறார்.

‘வாண்புகழ் நாரணன்’, ‘வாழ்புகழ் நாரணன்’ என்கிறார் நம்மாழ்வார். ‘நலந்திகழ் நாரணன்’ என்கிறார் பெரியாழ்வார். ‘எட்டெழுத்தும் ஓதுவார்கள் வல்லார் வானமாளவே’ என்கிறார் திருமழிசை.

திருமங்கை மன்னன் “நான் கண்டுகொண்டேன் நாராயணா என்னும் நாமம்”. கண்டுகொண்டது மட்டுமல்லாமல் அந்த நாமத்தை சேவித்தால் என்ன நன்மை கிடைக்கும் என்றும் பட்டியலிடுகிறார்.
(நாராயணன் என்னும் நாமம் பற்றி தனியாக கட்டுரை ஒன்று எழுதலாம்.)

''குலந்தரும் செல்வம் தந்திடும் அடியார்
படுதுயர் ஆயினவெல்லாம்
நிலந்தரம் செய்யும் நீள் விசும்பருளும்
அருளொடு பெருநிலமளிக்கும்
வலந்தரும் மற்றும் தந்திடும் பெற்ற
தாயினும் ஆயின செய்யும்
நலம் தரும் சொல்லை நான் கண்டுகொண்டேன்
நாராயணா என்னும் நாமம்''

அந்தச் சொல்லை கைகண்டு கொண்டுவிட்டால் போதும். நமக்கு நல்ல குலம் அமையும்; செல்வம் பெருகும். அடியவர்களுக்கு ஏற்படும் துயரங்கள் எல்லாம் மட்டமாகும் (நிலந்தரம்) பரமபதத்தைக் காட்டும். பெற்ற தாயைவிட அதிகமாகச் செய்யும். நாராயணன் என்ற ஒரே ஒரு சொல்லை மட்டும் கண்டுகொண்டால் போதும். இதெல்லாம் உத்தரவாதம் என்கிறார்.

வேடுபறி உற்சவம் முடிந்தபின் கையிலிருந்த காகிதத்தில் சிறிது மண்ணை மடித்து பையில் வைத்துக்கொண்டேன். அந்த இடம் திருமந்திரம் விளைந்த மண். (பார்க்க படம்).  ரகசியம் விளைந்த மண் என்று ஒன்று இருக்கிறது ஸ்ரீரங்கத்தில் அதை பற்றி பிறகு ஒரு கட்டுரையில் விரிவாக எழுதுகிறேன். ]

திருமங்கையாழ்வார் அழகை அனுபவித்து ஸ்ரீ மணவாள மாமுனிகள் "வடிவழகு" என்ற சூர்ணிகையைப் பாடுகிறார். அதை இந்தப் பதிவில் ஸ்ரீராம பாரதியின் உறையுடன் (ஒலி ஒளி வடிவில்) மீண்டும் உங்களுக்குக் கொடுப்பதில் மகிழ்ச்சியடைகிறேன்.



ராமானுச நூற்றந்தாதி இரண்டாம் பாசுரத்தில்

“குறையல் பிரான் அடிக்கீழ் விள்ளாத அன்பன் இராமானுசன் மிக்க சீலம் அல்லால் உள்ளாது என் நெஞ்சு” என்பதை குறிக்கும் விதமாக

திருமங்கை ஆழ்வார் மார்பில் நம்மாழ்வாரும் பாதத்தில் ஸ்ரீராமானுஜரும் என இந்த ஆழ்வார் கொஞ்சம் ஸ்பெஷல் தான்.

திருமங்கையாழ்வார் மேலும் சில குறிப்புகள்: 

நம்மாழ்வாரின் பாசுரங்களில் அவர் பெருமாளிடம் கொண்டுள்ள மிகுதியான அன்பும், அச்சாவதாரத்தில் அவர் கொண்டுள்ள பேரார்வமும் நமக்குத் தெரிகிறது. அதுபோன்றே திருமங்கை மன்னனின் பிரபந்தங்களே, மற்ற ஆழ்வார்களின் பிரபந்தங்களைக் காட்டிலும், நம்மாழ்வாரின் பிரபந்தங்களைப் பெரிதும் ஒத்திருப்பதால் அவை ஆறங்கமாக விளங்குகின்றன என்று ஸ்ரீ மணவாள மாமுனிகள் உபதேச ரத்தின மாலையில் அனுபவிக்கின்றார்.

"மாறன் பணிந்த தமிழ் மறைக்கு மங்கையர்கோன்,
ஆறங்கம் கூற"
உபதேச ரத்தின மாலையில்(பாடல் 9)

இதையே வேதாந்த தேசிகன் "அறிவு தரும் பெரிய திருமொழி.." என்று தேசிக பிரபந்தத்தில் ( பாடல் 379 ) ஆனந்தப்படுகிறார்



 திருமந்திர உபதேசம் பெற்றதை ஸ்ரீ ராமானுஜர் (பெரிய திருமொழி தனியன் - 2) "மாயோனை வாள் வலியால் மந்திரம் கொள்
மங்கையர்கோன்" அனுபவிக்கிறார்.

திருமங்கையாழ்வார் திவ்ய பிரபந்தத்தில் அதிகம் எண்ணிக்கையுள்ள பாடல்களைப் பாடினவர். அதிகம் வைணவத் தலங்களுக்குச் சென்று தரிசித்தவர். வடநாட்டில் தேவப் பிரயாகை, நைமிசாரண்யம் பத்ரிகாசிரமத்திலிருந்து துவங்கி தென்னாட்டில் அத்தனை கோயில்களையும் தரிசித்துப் பாடியுள்ளார். அவர் சென்ற வரிசையிலேயே அதை எல்லாம் பாடியுள்ளார் என்பது மேலும் சிறப்பு.

இவ்வாறு விரைவாகப் பாடும் அகக்கவியாகவும், இனிமை ததும்பப் பாடும் மதுரகவியாகவும், விரிவான அளவில் பாடும் வித்தாரக் கவியாகவும், இரதபந்தம் பாடும் சித்திரக் கவியாகவும் இருப்பதால் "நாலுகவிப் பெருமாள்" என்று அழைக்கப் பெற்றார் என்கிறது திவ்விய சூரிசரிதம் பாடல் 9.

திருமங்கையாழ்வார் மற்றைய ஆழ்வார்களைக் காட்டிலும் பலவகை யாப்புகளைக் கையாண்டுள்ளார். பெரிய திருமொழியில் 108 பாடல்களில் 68 பாடல்கள் ஆசிரிய விருத்தத்தில் அமைந்தவை, கலி விருத்தத்தில் அமைந்தவை 15; கொச்சகக் கலிப்பாவால் அமைந்தது 18, கலிநிலைத் துறையால் அமைந்தவை 9, ஆசிரியத் துறையால் அமைந்தவை 3, வெண் துறை, வஞ்சி விருத்தம், கலித்தாழிசையில் ஒன்று. திருக்குறுந்தாண்டகம் 20 பாடல்களில் அறுசீர்க் கழிநெடிலடி ஆசிரிய விருத்தத்தினால் அமைந்தவை. திருநெடுந்தாண்டகம் 30 பாடல்களும் எண்சீர் ஆசிரிய விருத்தத்தினால் ஆனவை. திருவெழு கூற்றிருக்கை நிலைமண்டில ஆசிரியப்பாவால் ஆகியது. சிறிய/பெரிய திருமடல்கள் கலிவெண்பாவினால் ஆனது).


சில பயண குறிப்புகள் 

எனக்கு இந்த அனுபவத்தை சாத்தியாக்கியதற்கு காரணம் ஸ்ரீஉ.வே. எம்பார் ராமானுஜன் ஸ்வாமி.  அவர்களுக்கு 76 வயது!. கோயிலில் முதல்தீர்த்தக்காரர். இந்த வயதிலும் சுறுசுறுப்பாக பல பாகவதர்களுக்கு உதவி செய்கிறார். தன் கையால் காபி கலந்து கொடுக்கிறார். சில இடங்களில் படம் எடுக்கக் கூடாது என்றால் அதை மென்மையாகச் சொல்கிறார். இனிமையாகப் பேசுகிறார். நான் கவனித்த ஒன்றைப் பதிவு செய்ய வேண்டும்.

திருவாலியில் கோஷ்டி நடந்து முடிந்த பின்னார். பிரசாதம் வினியோகித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். பொதுவாக கோஷ்டி முடிந்த பின் தான் மற்றவர்களுக்கு பிரசாதம். அவர்களுக்கு தான் முதல் மரியாதை. அன்று கோஷ்டியில்  இல்லாத ஒருவர் தனக்கும் கொஞ்சம் பிரசாதம் வேண்டும் என்று கைநீட்டினார். பொதுவாக மறுத்துவிடுவார்கள். ஆனால் அவருக்கு கொஞ்சமாகக் கொடுக்கப்பட்டது. ஆனால் அவர் “இன்னும் கொஞ்சம் வேண்டும்” என்றார். மறுக்கப்பட்டது. இதை தூரத்திலிருந்து கவனித்துக்கொண்டு இருந்த எம்பார் ராமானுஜன் ஸ்வாமி பிரசாதம் கொடுத்துக்கொண்டு இருப்பவரைக் கூப்பிட்டு காதில் ஏதோ சொன்னார். பிறகு மறுக்கப்பட்டவருக்கு கை நிறைய பிரசாதம் வழங்கப்பட்டது.

வேடுபறி முடிந்து மறுநாள் ஸ்ரீரங்கத்தில் நம்பெருமாள், தாயார் சேர்த்தி சேவித்துவிட்டு, கத்யத்ரயம் கோஷ்டியில் இருந்தேன். கோஷ்டிக்கு கல்கண்டு பிரசாதம் விநியோகித்தார்கள். என் பக்கத்தில் இருந்தவர் வாங்கிக்கொண்டார். நான் சும்மா இருந்தேன்.  “ஸ்வாமி நீங்களும் வாங்கிக்கொள்ளுங்கள்” என்றார் பக்கத்தில் இருந்தவர். நான் கை நீட்டினேன். கல்கண்டைக் கையில் எடுத்தவர் என் திருமண்காப்பைப் பார்த்து நகர்ந்துவிட்டார்.

திருநகரியில் கோயில் கிணற்றிலிருந்து பாட்டி தந்த அந்த கல்கண்டுத் தண்ணீரை விட இந்த கல்கண்டு இனித்துவிடப் போகிறதா என்ன ?

Friday, April 14, 2017

நினைவு அலைகள் – ஒரு வரலாற்றுப் பொக்கிஷம்

திருவேங்கிமலை சேஷ செளந்தர ராஜன், TSS Rajan (1880–1953). வடகலை ஐயங்கார். ஸ்ரீரங்கத்தில் வளர்ந்து, சென்னை ராயபுரம் மருத்துவக் கல்லூரியில் மருத்துவம், பிறகு பணி நிமித்தம் ரங்கூனுக்குச் சென்று கஷ்டப்பட்டு, மேல்படிப்புக்காக லண்டன். இந்தியா வந்த பிறகு ஏழைகளுக்கு மருத்துவம், ராஜாஜியுடன் நட்பு, காந்தியுடன் பழக்கம். உப்பு சத்தியாகிரம் - 18 மாதம் சிறை, மந்திரிப் பதவி, விவசாயம் என்று அவர் வாழ்க்கைப் பயணம் முழுக்க புஃபே சாப்பாடு மாதிரி வரலாற்றுக் குறிப்புகள் பரவிக் கிடக்கின்றன.

“Autobiography is probably the most respectable form of lying” என்பார்கள். பழைய சுயசரிதை என்றால் அதன்  ‘இங்ரெடியண்ட்ஸ்’ என்று நாம் நினைப்பது - கொஞ்சம் பொய், நிறைய சலிப்பு, புரியாத தமிழ். ஆனால் ராஜன் அவர்களின் சுயசரிதை அப்படி இல்லை. இன்று வந்த தினத்தந்தி மாதிரி எல்லோரும் படிக்கக் கூடிய தமிழில் எளிமையாக இருக்கிறது. பொய் கலக்காத அக்மார்க் சுயசரிதை. டைரிக் குறிப்பு போல இல்லாமல்,  ‘நினைவு அலைகளாக’ அவர் அனுபவத்தைக் கொண்டு பல  ‘ஸ்ரீரங்கத்து தேவதைகளை’ உருவாக்க முடியும்! இதுதான் இந்தப் புத்தகத்தின் Unique Selling Point.

வெள்ளை கோபுரம் - 200 ஆண்டுகளுக்கு முன்

ஸ்ரீரங்கத்தில் தன் பள்ளி நாட்களை விவரிக்கும் இடங்களில் ஒரு குழந்தையாக எழுதியிருக்கிறார் ராஜன். வாத்தியார் ஒருவர் அவரை அடித்துக்கொண்டே இருப்பது, வெள்ளைக் கோபுரம் கருப்பாகக் காட்சியளித்தது, அதில் ஒரு பொந்தில் கிளியைப் பார்க்க ஏணி போட்டு பொந்தில் கைவிட, அது கடிக்க, ரத்தம் வந்த அனுபவம். வகுப்பிலிருந்து வந்து கிளியைப் பார்க்க அடிக்கடி “சார் ஒண்ணுக்கு” என்று சாக்கு சொல்லுவது. ஷேசராயர் மண்டபத்தில் இருக்கும் குதிரையின் மீது ஏறி சவாரி செய்து பள்ளிக்குத் தாமதமாகப் போனது என்று ஸ்ரீரங்கத்தை முழுவதும் அனுபவித்திருக்கிறார்.

பள்ளிக்கூடம் என்றால் மேஜை நாற்காலி, பலகை என்று நினைப்போம். ராஜன் படித்த காலத்தில் மணல் மீது உட்கார்ந்து, மணல் மீது எழுதும் பள்ளிக்கூடம். சித்திரைத் தேர் மீது ஏறும் படிக்கட்டுக்குக் கீழே நிழலாக இருக்கும் இடம்தான் பள்ளிக்கூடமாம்.

நூறு வருடத்துக்கு முன்பே ஸ்ரீரங்கம் வைகுண்ட ஏகாதசிக்குப் பலர் கடைவிரித்திருக்கிறார்கள். பட்டாணியும் வேர்க்கடலையும் வறுக்கும் வாசனை ராஜனைச் சுண்டி இழுக்க பட்டாணிக் கடையைச் சுற்றிசுற்றி வந்திருக்கிறார். வீட்டிலிருந்து பாட்டிக்குத் தெரியாமல் நெருப்பும் தண்ணீரும் கொடுத்து பட்டாணிக்காரருக்கு உதவி செய்தும் ஒரு பிடி பட்டாணி கூடக் கிடைக்கவில்லையாம். வீட்டில் கேட்டால் வாங்கித் தர மாட்டார்களாம். ஏன் என்ற காரணத்தை இப்படிக் கூறுகிறார்.

“ஸ்ரீரங்கம் பிராமணர்கள் பெருத்த ஊர். பூணூல் போடாத சிறுவர்களும், கல்யாணமாகாத சிறுமிகளுமே வறுத்த பட்டாணியை வாங்கலாம். மற்றவர்கள் வாங்க மாட்டார்கள். வைதீகம் பழுத்த வீடுகளில் பட்டாணியைத் தொடமாட்டார்கள்.”

கடைசியில் அவர் பட்டாணி எப்படிச் சாப்பிட்டார் என்ற சுவாரசியமான கதை புத்தகத்தில் உள்ளது.

ராஜன் குடும்பம் ஏழ்மையில் இருந்திருக்கிறது. அஹோபில மடத்தில் இரண்டு அறைகளில் வாடகை இல்லாமல் குடித்தனம் நடத்தியிருக்கிறார்கள். புரட்டாசி உற்சவத்தின்போது அஹோபில மடத்தில் இருக்கும் ஸ்வாமி தேசிகன் வெளியே வரக் கூடாது என்ற நீதிமன்ற உத்தரவு பற்றிக் குறிப்பிடும் ராஜன், யாரோ ஒரு வெள்ளைக்காரத் துரை சொன்ன தீர்ப்பை வேதவாக்காக எடுத்துக்கொண்டு இரு கலையாரும் கட்டுப்படுவது வேடிக்கை என்கிறார்.

“ஸ்ரீவைஷ்ணவ ஆசாரியப் பரம்பரையில் இருகலையார்களும் இருந்திருக்கிறார்கள். இவ்வளவு ஒற்றுமை இருந்தும் ஸ்ரீரங்கம், காஞ்சிபுரம் போன்ற பெரிய விஷ்ணு ஷேத்திரங்களில் இரு கூட்டத்தினருக்கும் விவாதம் ஓயாமல், நீதிமன்றத்து நடவடிக்கைகள், கிரிமினல் வழக்குகள், சிவில் வழக்குகள்... வக்கீல்களுக்கும் இதனால் நல்ல வருமானம். கோர்ட்டுகளுக்கு வேலையும் வருமானமும். கட்சிக்காரர்களுக்குப் பொய்ச்சாட்சிகள்... வைஷ்ணவ மதமோ கொள்கையோ, இந்து மதமோ ஆசாரமோ இன்னதென்று கனவு காண்பது கூட இல்லாத... முஸ்லீம், கிறிஸ்துவ நீதிபதிகளிடத்து நியாயம் கோருவதற்கும் பின்வாங்கமாட்டார்கள். இந்த கோஷ்டிச் சண்டைகளில் பெரும்பாலோர் பழையகாலத்து மடிசஞ்சிகள்.”

புரட்டாசி உற்சவத்தில் கிடைக்கும் புளியோதரைக்காக இரண்டு மணி நேர ‘சேவா காலத்’தையும் கேட்டுக்கொண்டு இருந்திருக்கிறார். அதேபோலக் கோயிலில் கிடைக்கும் தோசை, வடை பிரசாதத்துக்கு ஆசைப்பட்டு, ஆழ்வார், ஆசாரியர்களை தோளில் தாங்கும் ‘ஸ்ரீபாதம் தாங்குவார்(’1) ஆக
( ஸ்ரீபாதம் தாங்குவாருக்கு உத்திரவாதமாக தீர்த்தம் பிரசாதம் கிடைக்கும்!) இருந்திருக்கிறார்.  அதனால் இவரை ‘ஆழ்வார் தூக்கி’ என்று பள்ளியில் ஏளனம் செய்திருக்கிறார்கள்.

Wednesday, April 12, 2017

அடியேன் ராமானுஜ தாஸன் !

திருநகரிக்கு வந்த அன்று துவாதசி. திருமங்கை அழகனை சேவிக்க சென்றேன். அர்ச்சகர் ஸ்வாமி வர கொஞ்சம் நேரம் ஆகும் என்றார்கள். கோயிலைச் சுற்றி வந்தேன்.

கோயில் உள்ள கிணற்றில் ஒரு வயதான பெண்மணி தண்ணீர் இறைத்துக் கொண்டு இருந்தார்.
தண்ணீரை குடித்துப் பார்க்கலாம் என்று
“பாட்டி குடிக்க கொஞ்சம் தண்ணீர் ” என்றேன்.
என்னைப் பார்த்த பாட்டி பத்து அடி ஒதுங்கி “சாமி எவ்வளவு வேணுமுனாலும் எடுத்துக்கோங்க” என்றாள்.

தண்ணீர் கல்கண்டு. இது மாதிரி தண்ணீர் குடித்ததே இல்லை. விசாரித்ததில் இந்தத் தண்ணீர் தான் மடப்பள்ளியிலும், சன்னதி தெரு முழுக்க தளிகைக்கு உபயோகிப்பார்கள் என்று தெரிந்துக்கொண்டேன்.
அடுத்த முறை சென்றால் நிச்சயம் பருகிவிடுங்கள்.

“பாட்டி ஒரு போட்டோ எடுத்துக்கொள்கிறேன்” என்றவுடன்
பாட்டி தன் இரு கையால் முகத்தை வெட்கத்துடன் மூடிக்கொண்டாள்.

பிறகு சன்னதிக்கு சென்ற போது துளசி கொடுத்தார்கள்.
பாட்டி கொடுத்த தண்ணீரும் பெருமாள் அருளிய துளசியும் ’துவாதசி பாராயணம்’ ஆயிற்று.

ஸ்ரீவைஷ்ணவ சம்பிரதாயத்தில் எம்பெருமானாருக்கு பிற்பட்ட ஆசார்யர்கள் அவர் திருவடி சம்பந்தத்தினால் உயர்ந்த பேற்றை பெற்றார்கள் என்றும், எம்பெருமானாருக்கு முற்பட்ட ஆசார்யர்கள் அவர் திருமுடி சம்பந்தத்தினால் பெரும் பேற்றை அடைந்தார்கள் என்று கூறுவதுண்டு. ஆனால் உடையவரோ தாம் ஆழ்வானின் சம்பந்தம் பெற்றதனால் தான் தமக்கு உயர்ந்த பேறு கிடைத்து என்று உறுதியாக நம்பினார்!

ராமானுஜ நூற்றந்தாதி பாசுரத்திலும் "மொழியைக் கடக்கும் பெரும்புகழான் வஞ்ச முக்குறும்பாம் குழியைக் கடக்கும் நம் கூரத்தாழ்வான்” என்று அமுதனார் தெரிவிக்கிறார். முக்குறும்பு என்பது கல்வி செருக்கு ( அதிகம் படித்தவன் என்ற எண்ணம் ); செல்வ செருக்கு ( அதிக பணம் இருக்கிறது என்ற எண்ணம் ); குலச் செருக்கு ( உயர்ந்த குலத்தில் பிறந்தவன் என்ற எண்ணம் ).

இதில் கடைசியில் குலச் செருக்கு அடியேன் உட்பட பலரிடமும் இருக்கிறது. சிறந்த பாகவதர்களை கோயிலில் பார்க்கும் போது அவர் உடம்பில் பூணூல் இருக்கிறதா என்று நம்மை அறியாமல் பார்க்கிறோம். இல்லை என்றால் நம்மை விடத் சற்று தாழ்ந்தவன் என்று நம்மை அறியாமல் நினைத்துவிடுகிறோம்.

கோயிலில் அந்தப் பாட்டி என்னுடைய பூணூல், திருமண்ணை பார்த்து மரியாதை தந்தாள். இருவருக்கும் பார்வை ஒன்று தான் பார்க்கும் விதம் தான் வேறுபடுகிறது!

அடுத்த முறை ”மொழியைக் கடக்கும் பெரும்புகழான் வஞ்ச முக்குறும்பாம் குழியைக் கடக்கும் நம் கூரத்தாழ்வான்” என்ற பகுதியை இரண்டு முறை சேவிக்கும் போது ஒரு முறையாவது பாட்டியை நினைத்துக்கொண்டு குலசெருக்கு வராமல் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும். அப்போது தான் ”அடியேன் ராமானுஜ தாஸன்” என்று சொல்லுவதற்கு ஒரு அர்த்தம் இருக்கும். 

Wednesday, April 5, 2017

சென்னை நவக்கிரக ஷேத்திரங்கள்


நவக்கிரகங்களை திருச்சி கோர்ட் பிள்ளையார் கோயிலில் பார்த்திருக்கிறேன். சிகப்பு, மஞ்சள், வெள்ளை நிற துணிகளை உடுத்தி, வெவ்வேறு திசைகளில் பார்த்துக்கொண்டு எப்போது யாராவது விளக்கு ஏற்றிக்கொண்டோ அல்லது சுற்றிக்கொண்டோ இருப்பார்கள்.
சனிக்கிழமை என்றால் கூட நான்கு பேர் சுற்றுவார்கள். வருடப் பிறப்பு பெயர்ச்சி பலன்கள் அல்லது அன்மை ஜோசியர் விஜயம் காரணமாக இருக்கலாம்.
அதிக ’நிதி’ முதலீடு செய்தவர்கள், எழுத்தாளர்கள் குறிப்பாகச் சினிமாவிற்கு எழுதுபவர்கள், அல்லது சினிமா சம்பந்தப்பட்டவர்கள், ராசி மோதிரம், கலர் துண்டை நம்புகிறவர்கள், சந்தன பொட்டுடன் குங்கும பொட்டு வைத்திருப்பர்கள் முக்கால்வாசி பேர் நவக்கிரகங்களை நம்புவார்கள்.
நான் நவக்கிரங்களை சுற்றியதில்லை. ஆனால் கடந்த ஞாயிறு அன்று டாக்டர் சித்ரா மாதவன் அவர்கள் மைலாப்பூர் ஆர்.கே அரங்கில் நவக்கிரங்களை பற்றிய சொற்பொழிவைக் கேட்ட போது இத்தினை நாள் சுற்றாத எல்லா நவக்கிரங்களையும் சுற்று வந்த ஃபிலீங்.
சொற்பொழிவு முழுக்க சென்னையை சுற்றி இருக்கும் நவக்கிரக ஷேத்திரங்களை பற்றியது. சூரியனைச் சுற்றினால் என்ன பலன் என்பது போல இல்லாமல், அந்தக் கோயிலை சுற்றிப் பார்த்தால் என்ன மாதிரி கல்வெட்டுகள் இருக்கிறது, யார் கட்டியது, சூரிய பகவான் எப்படி இருப்பார், என்ன கலரில் டிரஸ் போட்டிருப்பார், கையில் என்ன வைத்திருப்பார், கை எவ்வளவு தூரம் மடங்கியிருக்கும். வைத்திருக்கும் தாமரை மலர்ந்திருக்குமா இருக்காதா - ஆகமங்கள் என்ன சொல்லுகிறது என்று ஏ.டி.எம்மில் பின் நம்பரை அடித்தவுடன் ‘சர்ர்ர்’ என்று காசு கொட்டுவது போல பல அறிய தகவல்களை கொட்டினார்.
ஒவ்வொரு நவக்கிரக ஷேத்திரத்தை பற்றிச் சொல்லிய பின் முத்துசுவாமி தீட்சிதருடைய நவக்கிரக கீர்த்தனை ஒன்றை ஜே.பி. கீர்த்தனா அவர்கள் பாடினார். எம்.எஸ். பாலமுரளி போன்றவர்கள் பாடியதை முன்பு கேட்டிருப்பதால் பழகபட்ட பாடலாக இருந்தது.
சென்னை அதுவும் போரூர் சுற்றிய பகுதியில் இந்தக் கோயில்கள் இருப்பது அதுவும் சோழ அரசர்கள் ( பெரிய கோயில் கட்டிய சமயம் ) கட்டியது பக்கத்தில் ஃபிளாட் கட்டும் ரியல் எஸ்டேட் மக்களுக்குத் தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. நல்ல படியாக பிளாட் விற்றால் பக்கத்தில் இருக்கும் சனி பகவானுக்கு விளக்கு ஏற்றினாலும் ஏற்றுவார்கள். வேட்டி சுருங்கி கர்சிப் ஆனது போல முன்பு ஒரு காலத்தில் பெரிய கோயிலாக இருந்த இவை இன்று சிங்கிள் பெட்ரூம் பிளாட் மாதிரி ஆகியிருக்கிறது.
ஞாயிற்றுக்கிழமை ஒரு மாறுபட்ட அனுபவமாக இருந்தது. அதற்கு முக்கிய காரணம் Dr.சித்ரா மாதவன். கிளம்பும் போது ஒரு சின்ன ‘ஹலோ’ சொல்லிவிட்டுக் கிளம்பினேன்.

Saturday, April 1, 2017

ஊசியின் நிழல்

”ரெண்டு துணியை ஜாயின் பண்ணி ஒரு க்ளிப் போடுங்கோ ... ” என்று நண்பர் ரிஷபன் எழுதியதைப் படித்த போது எனக்கு “ஆண்டாள் ஞாபகம் தான் வருகிறது !” என்றேன்.

ஸ்ரீரங்கத்தில் உள்ளவர்களுக்கு இந்த அர்த்தம் உடனே புரிந்துவிடும். இது ஒரு விதமான ‘code word’. பெருமாளுக்கு அலங்காரம் செய்யும் போது இரண்டு துணிகளை ஒன்றாக ஊசி நூலைக்கொண்டு சேர்த்து தைக்கும் போது அர்ச்சக ஸ்வாமிகள் ‘ஊசியைக் கொண்டு வாரும்’ என்று சொல்லாமல். ‘ஆண்டாளைக் கொண்டு வாரும்’ என்று தான் சொல்லுவார்கள்.

பரமாத்மாவுடன் ஜீவாத்மாவைச் சேர்ந்து தைக்கும் கருவியாக ஆண்டாளின் திருப்பாவை இருக்கிறது என்பதானால் இருக்கலாம்.

ஊசி என்ற வார்த்தை சிலப்பதிகாரம், புறநானூறு போன்றவற்றில் இருக்கிறது ஆனால் ஆழ்வார்கள் அந்த வார்த்தையை உபயோகிக்கவே இல்லை ( என்று நினைக்கிறேன் ). ஸ்ரீராமானுஜர், நம்பிள்ளை காலத்தில் ஊசி என்ற வார்த்தை இருந்திருக்கிறது. அதன் ’பின்’னாடி ஓர் ஐதிஹ்யம் இருக்கிறது.

ஸ்ரீஎம்பார் பற்றி உங்களுக்குத் தெரிந்திருக்கும். எம்பாருக்கும் ஊசிக்கு என்ன சம்பந்தம் ?

எம்பாருக்கு தாம்பத்திய வாழ்வில் அவ்வளவு நாட்டம் இல்லை. உடையவர் அவரைக் கூப்பிட்டு ‘இருட்டும், தனிமையும் உள்ள போது மனைவியுடன் கூடியிரு’ என்று அறிவுறுத்தினார். ஆனால் எம்பாரிடம் எந்த மாறுதலும் இல்லை. கூப்பிட்டு விசாரித்தார் உடையவர்.
“எப்போது பெருமாள் என்னுடன் இருக்கிறார் அதனால் தனியாக இருக்க முடியவில்லை. பெருமாள் என் கூடவே  இருப்பதால் எப்போதும் வெளிச்சமாக இருக்கிறது” என்றார்.

இவருடைய பெருமையை மற்றவர்களுக்கு எடுத்துரைக்க உடையவர் சின்ன ஊசியை ஓர் இருட்டறையில் போட்டுவிட்டு அதனைத் தேடும் படி தன் சீடர்களை நியமித்தார். எல்லோரும் விளக்கை வைத்துக்கொண்டு தேடினார்கள். யாருக்கும் கண்டு பிடிக்க முடியவில்லை. பின்னர் கோவிந்தன் என்ற எம்பாரை அனுப்பினார் உடையவர். கோவிந்தன் கையில் விளக்கு ஏதும் இல்லாமல் உள்ளே சென்று நிமிஷத்தில் ஊசியை எடுத்து வந்து கொடுத்து எல்லோரையும் வியப்பில் ஆழ்த்தினார்.

ஆழ்வார் பாசுரங்களில் ஊசி இல்லாவிட்டாலும், திருமழிசை ஆழ்வார் ஊசி கதை பற்றி தெரிந்திருக்கும்.

ஒரு நாள் சிவபெருமான் பார்வதியுடன் ரிஷபத்தின்மீதேறி வலம் வரும் போது அவர்களின் நிழல் திருமழிசை ஆழ்வார் மீது பட அவர் நகர்ந்தார். இதைப் கவனித் சிவபெருமானும், பார்வதியும் ஆழ்வாரைச் சந்தித்து ஏதாவது வரம் கொடுக்கிறோம் என்று சொல்ல அதற்கு ஆழ்வார் ”மோக்ஷம் தாருங்கள்” என்று கேட்க அதற்குச் சிவபெருமான் “அதை நாராயணன் தான் கொடுக்க முடியும். வேறு ஏதாவது கேள்” என்று கூற ஆழ்வார் கிண்டலாக ஊசியும் நூலையும் காட்டி “இந்த நூலை ஊசியில் நுழைக்க” வரம் கேட்க அதற்குப் பிறகு நடந்த விஷயங்கள், திருமழிசை ஆழ்வாருக்கு ‘பக்திசாரர்’ என்று திருநாமம் கிடைத்தது எல்லாம் உங்களுக்குத் தெரிந்த கதை தான்.

சிவபெருமானின் நிழலைப் பார்த்து ஆழ்வார் “மாயா அது சாயா” என்று நினைத்திருப்பார். நிழல் என்ற தமிழ் வார்த்தைக்கு ஹிந்தியில் சாயா என்று நினைக்கிறோம். தினமும் திருவாராதனம் செய்யும் போது பெரியாழ்வார் ‘திருமொழி-சென்னியோங்கு’ முடிவில்


வேயர் தங்கள் குலத்து உதித்த
  விட்டுசித்தன் மனத்தே*
கோயில் கொண்ட கோவலனைக்
  கொழுங்குளிர் முகில் வண்ணனை*
ஆயர் ஏற்றை அமரர் கோவை
  அந்தணர் தம் அமுதத்தினை*
சாயை போலப் பாட வல்லார்
  தாமும் அணுக்கர்களே.

என்பதில் ’சாயை’ என்ற வார்த்தை நிழலைக் குறிக்கிறது. இந்த நிழலுக்கும் எம்பாருக்கும் சம்பந்தம் இருக்கிறது.

உடையவர் ஒரு முறை திருக்கோட்டியூருக்கு நம்பியைச் சேவிக்க சென்றிருந்தார்.அந்தச் சமயம் ஸ்ரீரங்கத்துக்கு சில ஸ்ரீவைஷ்ணவர்கள் ஸ்ரீரங்கத்துக்கு விஜயம் செய்தார்கள்.

 எம்பாரிடம் “சாயை போலப் பாட வல்லார்  தாமும் அணுக்கர்களே.. ” என்ற பாசுரத்துக்கு என்ன அர்த்தம் என்று கேட்டார்கள். அதாவது “சாயை போலப் பாட வல்லார்” என்றால் “நிழல் போலப் பாடவல்லவர்கள்” என்று பொருள். நிழல் எப்படிப் பாடும் சரியாக அர்த்தம் பொருந்தவில்லையே என்று கேட்டார்கள்.

“இதற்கு உடையவரிடம் தான் அர்த்தம் கேட்டிலேன். தற்சமயம்  உடையவரோ திருக்கோட்டியூர் சென்றிருக்கிறார், அதனால் உடனே அவரிடம் கேட்டு சொல்ல அடியேனால் முடியாது. தெரியாது என்று சொல்லி உங்களை அனுப்புவதற்கும் மனமில்லை. சரி கொஞ்சம் இருங்கள்” என்று உள்ளே சென்றவர் திரும்பி வந்து விஷேச அர்த்தத்தைச் சொன்னார் “திருமொழிப் பாசுரங்களைப் பாட வல்லவர்கள் எம்பெருமானுக்குச் சாயை ( நிழல் ) போல நெருங்கியிருக்கும் பேறு பெறுவார்கள்” என்று எடுத்துரைத்தார்.

கைப்பேசி இல்லாத அந்த காலத்தில் உள்ளே சென்ற எம்பார் என்ன செய்தார் ? எம்பெருமானார் பாதுகைகளை எடுத்துத் தம் திருமுடி மீது வைத்து அவரின் திருவடிகளை தியானித்தார். பாசுரத்தின் பொருள் எம்பாருக்கு உடையவரின் அருளால் கிடைத்தது. உடையவரின் நிழல் போன்று அவருடனேயே எப்போதும் இருக்கும் ஸ்வாமி  எம்பாரும் ஒரு ’பக்திசாரர்’. எம்பெருமானாரிடத்து பக்தி!.

’பின்’ குறிப்பு:  ஊசிக்கும் எம்பெருமானாருக்கும் ஆண்டாளுக்கும் இன்னொரு தொடர்பு இருக்கிறது அது ”பெரும்பூதூர் மாமுனிக்குப் ’பின்னானாள்’ ( pin ) வாழியே”

Wednesday, March 29, 2017

சீட்டு பெற்ற சீமாட்டி

பலர் தேடிப்படிப்பார்கள் என்ற நோக்கத்தில் நம்பிள்ளை கட்டுரையில் கடைசியில் ஒரு பெண்மணி பற்றிய கதை என்று முடித்திருந்தேன். ஆனால் அதை  எப்போது எழுதுவீர்கள் என்று பலர் கேட்பதால் அந்த சம்பவம் இங்கே. 


நம்பிள்ளை திருமாளிகை சிறியதாக இருந்தது. பலபேர் வந்து காலஷேபம் கேட்க அது சௌகரியமாக இல்லை. நம்பிள்ளையின் அகத்தையும் சேர்த்தால் பலர் வந்து காலஷேபம் கேட்க வசதியாக இருக்கும் என்று நினைத்தார்கள். பக்கத்து அகத்தில் ஓர் அம்மையார் இருந்தார். ஸ்ரீவைஷ்ணவர்.


நம்பிள்ளையின் சிஷ்யர் ஒருவர் அந்த அம்மையாரிடம் சென்று “நம் ஆசார்யன் திருமாளிகை இடம் பற்றாமல் சிறியதாக இருக்கிறது உமது அகத்தை ஆசார்யனுக்கு சமர்பித்துவிடுமே” என்றார்.


அதற்கு அந்த அம்மையாரோ
“கோயிலிலே(ஸ்ரீரங்கம்) சாண் இடம் யாருக்கு கிடைக்கும் ? நான் பகவான் திருவடியை அடையும்வரை இவ்விடத்தை ஒருவருக்கும் கொடுக்க முடியாது” என்று சொல்லிவிட்டார்.


இந்த விஷயத்தை சிஷ்யர் நம்பிள்ளையிடம் சொன்னார்.
நம்பிள்ளை அந்த அம்மையாரை வேறு ஒரு சமயம்  பார்த்த போது “காலஷேபம் கேட்க வருபவர்கள் கஷ்டப்படுகிறார்கள் உமது இடத்தைத் தரவேண்டும்” என்று விண்ணப்பம் செய்தார்.


“அவ்விதமே செய்கிறேன் ஆனால் தேவரீர் பரமபதத்தில் எனக்கு ஓர் இடம் தந்தருள வேண்டும்” என்று பதில் கோரிக்கை வைத்தார் அந்த அம்மையார்.


”நான் எப்படிக் கொடுக்க முடியும் ? அதை வைகுண்ட நாதனன்றோ தந்தருள வேண்டும்” என்றார்.
“தேவரீர் பெருமாளிடம் சிபாரிசு செய்து விண்ணப்பம் செய்யலாமே” என்றார்
“சரி செய்கிறேன்” என்றார் நம்பிள்ளை ஆச்சரியத்துடன்.
“ஸ்வாமி, அடியேன் ஒன்றும் தெரியாத சாது, பெண்பிள்ளை வேறு அதனால் சும்மா தருகிறோம் என்றால் போதாது. எழுதித் தந்திடும்” என்றாள்
நம்பிள்ளை மேலும் ஆச்சரியப்பட்டு ஒரு ஓலையை எடுத்து
”அகில ஜகத் ஸ்வாமியும் அஸ்மத் ஸ்வாமியுமான ஸ்ரீவைகுண்டநாதன் இவ்விமையாருக்கு பரமபதத்தில் ஓர் இடத்தை தந்தருள வேண்டும் இப்படிக்கு ,
திருக்கலிகன்றி தாஸன்,
தேதி, மாதம், வருடம்”
என்று எழுதிக் கையெழுத்திட்டு கொடுத்தார்.
அந்தச் சீட்டு பத்திரத்தைப் பெற்று சிரஸில் வைத்துக்கொண்டு சந்தோஷப்பட்டா.
தம் இருப்பிடத்தை உடனே கொடுத்துவிட்டார்.
சீட்டைப் பெற்ற அவ்வம்மையார் மூன்றாம் நாள் திருநாடு அடைந்தார்.

Tuesday, March 28, 2017

ஹார்ட் டிஸ்க் ஃபெய்லியரும், நம்பிள்ளை ஈடும் !

நம்பிள்ளை - பின்பழகராம் பெருமாள் சீயரோடு - ஸ்ரீரங்கம்


வடுக நம்பிகள் பற்றிய கட்டுரை எழுதி முடிக்கும் சமயம். கணினி கண்ணனை போல நீலமானது. கூடவே சர சர என்று எழுத்துக்கள் வரத் தொடங்கியது. கீதையோ என்று படிக்க ஆரம்பித்தேன். கீதை இல்லை,  ஹார்ட் டிஸ்க்கில் ஏதோ பிரச்சனை என்றது அந்த எழுத்துக்கள்.


கிட்டதட்ட நான்கு நாளாக எழுதிக் கட்டுரை  ஒரு நொடியில் போய்விட்டதோ! என்று கொஞ்சம் பதறினேன். ஃபைல் அல்லோகேஷன் டேபிளில் பிரச்சனையா அல்லது ஏதாவது மெக்கானிக்கல் பிரச்சனையா என்று யோசிக்கத் தோன்றவில்லை. நினைவுக்கு வந்தது நம்பிள்ளை தான்!.

நம்பிள்ளை ஞாபகம் ஏன் வந்தது என்று தெரிந்துகொள்ள நம்பிள்ளை பற்றி கொஞ்சம் தெரிந்துகொள்வோம். .

நம்பிள்ளை என்றவுடன் நமக்குக் கூடவே நினைவுக்கு வருவது  ‘ஈடு’ என்ற வார்த்தை தான். ’ஈடு’ என்ற வார்த்தை எதனுடனாவது சேர்ந்து தான் வரும்.
உதாரணம் - காப்பீடு, குறியிடு, முறையீடு, முதலீடு, தலையீடு, வெளியீடு, இழப்பீடு.

நம்பிள்ளை ’ஈடு’ பகவத் விஷயமான திருவாய்மொழியுடன் எப்போதும் சேர்ந்தே வரும். ஈடு என்பதற்கு பல்வேறு அர்த்தங்கள் இருக்கிறது.

திருவாய்மொழிக்கு ஈடான உரை அதனால் ஈடு;

திருவாய்மொழியில் நம்மாழ்வார் ஈடு என்ற வார்த்தையைக் கவசம் என்ற பொருளில் உபயோகிக்கிறார் அதனால் திருவாய்மொழிக்குக் கவசம் போன்றது என்பது இன்னொன்று விளக்கம்

கடைசியில்  பெருமாளிடத்து நம்மை ஈடுபடச் செய்வது அதற்கு ‘ஈடு’ ...எது எப்படியோ, நம்பிள்ளை ஈட்டுக்கு ’ஈடு இணையில்லை’   ஈட்டுக்கும் ஒரு வரலாறு இருக்கிறது.

ஸ்ரீராமானுஜர் காலத்துக்கு முன்பு வரை திவ்ய பிரபந்தங்களுக்கும் குறிப்பாக எழுத்து வடிவில் உரை இல்லை. “ஓராண்வழியாக” ஆசாரியர், தங்கள் சிஷ்யர்களுக்கு அதன் விஷேச அர்த்தங்கள் சொல்லப்பட்டு வந்தது.

ஆளவந்தார் காலத்தில் சிலரைக் கொண்ட திரளில் விளக்கம் செய்துள்ள குறிப்பு இருக்கிறது. ஆனால் பாசுரப் பொருள்களைச் சிலருக்கே விரித்துரைக்கும் நிலமையை முழுவதுமாக மாற்றி அமைத்த பெருமை நம் ராமானுஜரையே சாரும். அவர் காலத்தில் தான் முதன் முதலில் திவ்யபிரந்தங்களுக்கு எழுத்து வடிவில் உரை வந்தது. குறிப்பாகத் திருவாய்மொழிக்கு.

வட மொழியில் பல நூல்களை எழுதிய ராமானுஜர் தமிழ்நூல்களில் எதற்கும் உரை எழுதவில்லை என்ற கூற்று ஒன்று ஆராய்ச்சியாளர்களிடம் இருக்கிறது. ஸ்ரீராமானுஜர் ஆழ்வார் பாசுரங்களை சிந்தித்தவாறே இருந்தார் என்பதற்குப் பல சான்றுகள் இருக்கிறது. திவ்ய பிரபந்தங்களுக்கு முதல் முதலில் வியாக்கியானமே உடையவர் ஏற்படுத்தியது தான்.

ஸ்ரீராமானுஜருக்கு பிள்ளையைப்  போன்ற சீடரான ’திருக்குருகைப் பிரான் பிள்ளான்’ ஒரு முறை உடையவரை வணங்கி மடியொதுக்கி வாய் புதைத்து
“ஒரு விண்ணப்பம் !” என்றார்.
“என்ன ?”
“தாங்கள் பிரம்மசூத்திரத்துக்கு ஸ்ரீபாஷ்யம் அருளியசெய்தது மாதிரி திருவாய்மொழி முதலான திவ்வியப் பிரபந்தங்களுக்கும் வியாக்கியானம் அருளிச்செய்ய வேண்டும்”
“செய்யலாம் ஆனால் அடியேன் வியாக்கியானம் செய்தால்..ஆழ்வார்களுடைய அருளிச்செயல்களுக்கு இது தான் பொருள் என்று ஒரு வரம்பு வந்துவிடும். …இதற்கு மேல் எதுவும் இல்லை என்று எல்லோரும் நினைத்துவிடுவார்கள்.. ஆழ்வார்களுடைய அருளிச்செயல்கள் பக்தி பெருகும் பொக்கிஷங்கள்.. அதற்கு அடியேன் உரை எழுதினால் வேலி போட்ட மாதிரி ஆகிவிடும்… பேசாமல் நீரே திருவாய்மொழிக்கு வியாக்கியானம் ஒன்றை செய்யும்” என்று நியமித்தார்.

பிள்ளானும் ஆறாயிரப்படி என்னும் வியாக்கியானத்தை அருளினார். இதுவே முதல் வியாக்கியானம் ஆகும்.

இதற்குப் பிறகு வந்த வியாக்கியானம் ஒன்பதினாயிரப்படி இதை அருளியவர் எம்பெருமானாருடைய பிரதான சிஷ்யரான கூரத்தாழ்வானின் திருக்குமாரரான பட்டரின் சீடரான  நஞ்சீயர் ( இவரைப் பற்றி வேறு ஒரு சமயம் விரிவாகப் பார்க்கலாம் ) ஆழ்வார் கருத்துக்களைச் விரிவாக விளக்கினார்.

நஞ்சீயர் காலம் வரை ஆசாரியர்களின் கருத்து வேற்றுமைகள் இருக்கவில்லை, ஆனால் நஞ்சீயர் காலத்துக்கு பிறகு வரத் தொடங்கியது.

நஞ்சீயருக்குப் பிறகு நம்பிள்ளை ஸ்ரீரங்கத்தில் திவ்யபிரபந்தங்களின் பொருளை பலருக்கு உபதேசித்தார். அவருடைய பிரதான சிஷ்யர்களான பெரியவாச்சான் பிள்ளை ‘இருபத்து நாலாயிரப்படி’ அருளினார். ( பெரியவாச்சானுடன் ஒரு நாள் என்ற கட்டுரையை விருப்பம் இருப்பாவர்கள் படிக்காலாம் )

நம்பிள்ளையின் மற்றொரு சிஷ்யரான வடக்குத் திருவீதிப் பிள்ளை திருவாய்மொழிக்கு நம்பிள்ளை ஆற்றிய கால்டசேபங்களைக் அடிப்படியாகக் கொண்டு ‘ஈடு முப்பத்தாறாயிரப்படி’ என்று அருளினார்.

இவை எல்லாம் மணவாளமாமுனிகள் காலம் வரை ரஹஸ்யமாகவே உபதேசிக்கப்பட்டு வந்தது. பிறகு மாமுனிகளால் உலகெங்கும் பரவி இன்று ரைட் க்ளிக்கினால் பிடிஃப் (PDF) வடிவில் வந்து விழுகிறது.

நம்பிள்ளை இன்றைக்கு 870 ஆண்டுகளுக்கு முன் காவிரியின் தென்கரையிலுள்ள நம்பூர் என்ற கிராமத்தில் ‘வரதராசர்’ என்ற திருநாமத்துடன் 105 காலம் வாழ்ந்தார்.
அவரை ‘நம்பூர் வரதாசர்’ என்று அழைப்பர்.

குருபரம்பரையில் பட்டர் , நஞ்சீயர், நம்பிள்ளை என்ற வரிசை உங்களுக்குத் தெரிந்திருக்கும். அதனால் பட்டர் பரமபத்தித்த பின்னர் தான் நம்பிள்ளை அவதரித்தார் என்ற எண்ணம் வரும். ஆனால் பட்டர் வாழ்ந்த காலத்திலேயே நம்பிள்ளையும் வாழ்த்திருக்கிறார். இத்தகவல் குருபரம்பரையில் இல்லாதது வியப்பே!. இதைத் அவருடைய வியாக்கியானங்களில் வரும் ஐதிகங்களைக் கொண்டு நாம் தெரிந்துகொள்ளலாம்.

இந்தத் தகவல்களை கொண்டு தான் நம்பிள்ளையின் கதையை உங்களுக்குச் சொல்ல போகிறேன்.

பட்டர் வாழ்ந்த காலத்தில் நம்பிள்ளையும் வாழ்தார். அப்போது பட்டரிடம் கேட்ட அரும்பொருள்கள் அவர் மனதில் ஆழப் பதிந்து, பட்டரின் அருளுரைகளை செமிக்கும் கிடங்காக அது இருந்தது. பட்டர் பரம்பதித்த பிறகு நஞ்சீயர் ஆசாரியரானார்.   பட்டர் போலவே நஞ்சீயர் காலஷேபங்களை  நம்பிள்ளை தொடர்ந்து கேட்டுக்கொண்டு இருந்தார்.

நஞ்சீயர் பட்டரின் ஆணைப்படி திருவாய்மொழிக்கு ஒன்பதினாயிரப்படி என்ற வியாக்கியானத்தை இயற்றியிருந்தார். அதை ’படிக்கும் படியாக’ இன்னொரு படி(copy) ( அப்போது எல்லாம் ஸிராக்ஸ் கிடையாது ! ) எடுத்தால் நன்றாக இருக்கும் என்று விருப்பப்பட்டார். பள்ளியில் அழகாகக் கையெழுத்து இருக்கும் மாணவனைக் கொண்டு ரிகார்ட்  நோட்ஸ் எழுதித் தர சொல்லுவது போல

“அழகாகப் பிரதி எழுதித் தருவாருண்டோ ?” என்று சிஷ்யர்களை கேட்டார் நஞ்சீயர்.
“இங்கே அடிக்கடி வரும் நம்பூர் வரதர்” என்று சிஷ்யர்கள் அவரை அறிமுகப்படுத்தினார்கள்.
நம்பூர் வரதரிடம் “ஒரு கிரந்தம் எழுதிக் காட்டும்” என்று நஞ்சீயர் விண்ணப்பிக்க
வரதராஜர் எழுதிக் காட்டினார்.
எழுத்துக்கள் முத்து போன்று இருந்ததைக் கண்டு மிகுந்த சந்தோஷமாக அவரைத் தேர்ந்தெடுத்தார். பகவத் விஷயமாக இருப்பதால் இவரிடம் இதை எப்படித் தருவது என்று தயங்கினார் நஞ்சீயர்.

குறிப்பறிந்த நம்பூர் வரதராசர் “அடியேனைத் தேவரீர் திருவுள்ளக் கருத்தின்படியே திருத்திப் பணிகொள்ளல் ஆகாதோ?” என்றார்

நஞ்சீயரும் மகிழ்ச்சியுடன் அவரைத் திருத்திப் பணி கொண்டு, பட்டோலையில் எழுதின ஒன்பதினாயிரப்படியை ஒரு முறை காலஷேபம் சாதித்து, இப்படியே தப்பாமல் எழுதித் தாரும்” என்று சுவடிக்கட்டை அவரிடம் ஒப்படைத்தார்.

”அடியேன் ஊருக்குச் சென்று கவனமாக எழுதிக் கொண்டு வருகிறேன்” என்று விடைபெற்று ஊருக்குக் காவேரியை கடந்து செல்லும் போது நடுவில் வெள்ளப்பெருக்கு அதிகமாக சுவடிக்கட்டை தலையில் கட்டிக்கொண்டு நீந்திக் கடக்கும் போது அது நழுவி காவிரியில் அடித்துச் சென்றது.

என் ஹார்ட் டிஸ்க் பிரச்சனை கொடுத்த சமயம் எனக்கு இந்தச் சம்பவம் தான் நினைவுக்கு வந்தது. விஷயமே இல்லாத நமக்கு இவ்வளவு வருத்தம் என்றால் பகவத் விஷயத்துக்கு  நம்பிள்ளை என்ன மாதிரி மனகஷ்டத்தில் இருந்திருப்பார் ?

கரையை  அடைந்த வரதராசர் “பட்டோலை போய்விட்டதே! ஆசாரிய அபச்சாரம் ஆகிவிட்டதே இனி என்ன செய்வது ?” பதட்டதுடன் வருத்தமும் சேர்ந்துக்கொண்டது.

தமது இல்லம் சென்று, திருவாராதனப் பெருமானுக்கு ஆராதனம் செய்தபின் உண்ணாமல் படுத்துறங்கினார்.

“வருந்த  வேண்டாம்... உம்முடைய ஆசாரியனை முன்னிட்டு நீ எழுத ஆரம்பியும், உம் நினைவில் உம்முடைய ஆசாரியன் சொன்னவற்றை ஒன்றும் தவறாது எழுத உதவுவோம்!” என்று கனவில் உத்திரவாதம் கொடுத்தார் நம்பெருமாள்!

வரதராசர் எழுத தொடங்கினார். ஆசாரியர் அருள், நம்பெருமாள் துணையிருக்கஞாபக் சக்தியை கொண்டு 8-10 நாளில் தவமாக எழுதி முடித்தார்.

வரதரசர் தமிழில் வல்லவர்,  பல இடங்களில் சில விசேஷ அர்த்தங்களையும் ’எக்ஸ்டரா டாப்பிங்காக’ சேர்த்து எழுதி சுவடிக்கட்டை நஞ்சீயர் திருக்கரத்தில் சேர்ப்பித்தார்.

நஞ்சீயரும் அதனை அவிழ்த்து படித்துப் பார்த்தார். மூலப்பிரதியை காட்டிலும், பல இடங்களில் சொற்களுக்குத் விசேஷார்த்தங்களும் இருப்பதைக் கண்டு
“வேறு மாதிரி இருக்கிறதே  உண்மையைச் சொல்லும்?” என்று கேட்க
வரதராசரும் அச்சங்கொண்டு தயங்கி நிற்க
“அஞ்ச வேண்டாம்; உண்மையைச் சொல்லும்” என்று கேட்க நடந்தவற்றைச் சொன்னார் நம்பூர் வரதர்.

நஞ்சீயர் வரதாராசருடைய அறிவும் ஆற்றலையும் வியந்து திருவுள்ளமுகந்து “இவர் நம் பிள்ளை” என்று தழுவிக்கொண்டார். அன்று முதல்  வரதராசர்  ‘நம் பிள்ளை’யானார்.

நம்பெருமாள் நம்மாழ்வார் நஞ்சீயர் நம்பிள்ளை
என்பர் அவர் தம் ஏற்றத்தால் - அன்புடையோர்
சாற்று திருநாமங்கள் தான் என்று நன் நெஞ்சே
ஏத்ததனைச் சொல்லி நீ இன்று ( உபதேசரத்தின மாலை - 50 )

என்கிறார் மணவாள மாமுனிகள்

நம்பிள்ளையின் ஈட்டில் பல வரலாற்று தகவல்கள், அந்த கால வாழ்க்கை முறை நமக்கு கிடைக்கிறது. ஆனால் அதைவிட முக்கியம்  அவருடைய வாழ்க்கை குறிப்பில் ஸ்ரீவைஷ்ணவர் எப்படி இருக்க வேண்டும் என்று நமக்கு சொல்லும் பாடங்கள் தான். சிலவற்றை உங்களுடன் பகிர்கிறேன்.

நஞ்சீயர் நம்பிள்ளையை தன் பிள்ளையைப் போல திருவாய்மொழியையும், மற்ற பிரபந்தங்களையும் ஊட்டி வளர்த்தார். நம்பிள்ளையின் உரைத்திறனை அவர் நஞ்சீயரின் உரையாடல்களில் தெரிந்துகொள்ளலாம். அவை “practice what you preach” ரகங்கள்.

நம்பிள்ளை கேள்வி: “ஸ்ரீவைஷ்ணவன் என்று ஒருவன் தன்னை எப்போது நினைத்துக்கொள்ளலாம் ?”

நஞ்சீயர் பதில்: மூன்று விஷயங்கள்
வைகுண்டத்தில் இருக்கும் பெருமாளும்,  கோயிலில் இருக்கும்  பெருமாளும் ( அர்ச்சாவதாரம் ) ஒன்று தான் என்று எப்போது ஒருவன் நினைக்கிறானோ அப்போது.
தன் மனைவி, குழந்தைகளிடம் கொண்டிருக்கும் அதே அன்பை மற்ற  ஸ்ரீவைஷ்ணவர்களிடமும காண்பிக்கும்  போது.
எந்த ஸ்ரீவைஷ்ணவன் தன்னை திட்டினாலும் அதை மகிழ்ச்சியோடு ஏற்றுக்கொண்டு, திட்டியவரை ஸ்ரீவைஷ்ணவராக ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்

( தெருவில் குழந்தைகள் மண் உருண்டையை பிரசாதமாக கொடுத்து அதை ஸ்ரீராமானுஜர் ஏற்றார் என்பதை இங்கே நினைத்துப்பாருங்கள் )

நம்பிள்ளையின் கேள்வி -  ”பாகவத அபசாரம் என்றால் என்ன ?”

நஞ்சீயர் பதில்  : “ மற்ற ஸ்ரீவைஷ்ணவர்களையும் நம்மைப் போன்றவர்கள் என்று நினைப்பதே பாகவத அபச்சாரம்!. பாகவதர்கள் நம்மைக் காட்டிலும் பல மடங்கு மேலானவர்கள் என்று ’தொண்டரடிப்பொடியாக’ உள்ளத்தால் நினைக்க வேண்டும்.

ஒரு நாள் நம்பிள்ளை நஞ்சீயரிடம் ஸ்ரீபாஷ்யம் கேட்டுக்கொண்டு இருந்தார்.
பெருமாளுக்குத் திருவாராதனம் செய்யும் நேரம், தளிகை ஆகிவிட்டது. நஞ்சீயர் நம்பிள்ளையிடம் “நீரே இன்று பெருமாளுக்கு திருவாராதனம் செய்யும்” என்றார்.
“அடியேனுக்கு முழுமையாகத் தெரியாது…” என்றார் நம்பிள்ளை
“எனக்கு மட்டும் முழுமையாகத் தெரியுமா என்ன ?  த்வய மஹா மந்திரத்தை சொல்லி அவனுக்கு எதைக்கொண்டுத்தாலும் கேள்வி கேட்காமல் ஏற்றுக்கொள்ளும் எளியவன், சுலபன் அவன் என்று
பரிவது இல் ஈசனைப் பாடி*
விரிவது மேவல் உறுவீர்!*
பிரிவகை இன்றி நல் நீர் தூய்*
புரிவதுவும் புகை பூவே.
என்ற திருவாய்மொழியை எடுத்துக்காட்டாகச் சொல்கிறார்.
[நல்ல நீரைத் தூவி, புகையை புகைத்துப் பூவை அவன் திருவடிகளில் அவன் சுலபன், சுலபமாக ஏற்றுக்கொள்வான்! ]
மேலும் பல உடையாடல்கள் இருக்கிறது. பிறகு ஒரு சமயம் விரிவாக எழுதுகிறேன்.

நஞ்சீயர் தம் வாழ்நாளில் நூறுமுறை திருவாய்மொழிக்கு காலஷேபம் சாதித்தார். ஒரு முறை கூட தப்பாமல் அதை நூறுமுறையும் கேட்டார் நம்பிள்ளை. நூறாவது முறை நடந்த பின் தன் ஆசாரியருக்கு பெரும் சிறப்புடன் சதாபிஷேகம் செய்து மகிழ்ந்தார் நம்பிள்ளை.

ஆழ்வார் அருளிச்செயல்களுக்கு சில சமயம் நம்பிள்ளை தமக்கு நெஞ்சிற்பட்ட வேறு பொருளைக் நஞ்சீயரிடம்  கூறுவார். நஞ்சீயரும் அதைப் பாராட்டுவார். சீடர்கள் சிலர், இது போல ஆசாரியன் சீடனைப் பாராட்டிப் பேசலாமோ ? என்று கேட்க ‘வளர்த்ததனால் பயன் பெற்றேன்’ என்று திருமங்கையாழ்வார் கிளியை கைகூப்பி வணங்கியதை குறிப்பிடு, சிஷ்யன் ஆனாலும் தகுந்த பொருளைக் கூறினால் பாராட்டலாம் என்றார்.

நம்பிள்ளை நஞ்சீயர் சொன்ன definition படி ஒரு  சிறந்த ஸ்ரீவைஷ்னவராக வாழ்ந்தார் என்பதற்கு அவர் வாழ்கையில் நடந்த சம்பவங்களே எடுத்துக்காட்டு.

’நம் கூரத்தாழ்வான்’ போல இவரும் முக்குறும்புகள் அற்ற நற்பண்புகளை உடையவராக இருந்திருக்கிறார். குலச்செருக்கு, கல்விச்செருக்கு, செல்வச்செருக்கு ஆகிய வஞ்ச முக்குறும்புகளையும் அடியோடு ஒழித்து ’அடக்கம் அமரருள் உய்க்கும்’படி விளங்கினார். 



திருவரங்கம் இராசமகேந்திரன் திருச்சுற்றில் பெரிய பெருமாளின் திருவடிக்கீழ் ஒரு நான்கு கால் மண்டபத்தூணில் சாய்ந்து கொண்டே திருவாய்மொழி காலஷேபம் நிகழ்த்துவார். எங்கே மக்கள் பெருந்திரளாக கூடினர்.
“நம் பெருமாள் கோஷ்டியோ நம்பிள்ளஒ கோஷ்டியோ” என்று மக்கள் வியந்து பேசினார்கள். இன்றைக்கும் விஷயம் அறிந்தவர்கள் அந்த இடத்தை வணங்கிவிட்டுச் செல்வதை பார்க்கலாம். ( பார்க்கப் படம் )

ஒரு முறை இந்த இடத்தில் நம்பிள்ளை காலஷேபம் செய்த போது, பெரிய பெருமாள் ஜயவிஜயர்களுக்கு அருகிலிருந்து எட்டிப் பார்க்க முற்பட்ட போது அங்கே விளக்கு பிடித்திருக்கு ‘திருவிளக்கு பிச்சன்’ மீது பெருமாள் இடித்துவிட “இப்படிச் செய்யலாமோ ? உள்ளே எழுந்தருளும்” என்று நியமிக்கப் பெரிய பெருமாளும் உள்ளே சென்று மறுபடியும் சயனித்தார்.

பெருமாளையே எட்டிபார்க்க வைத்த நம்பிள்ளை
ஒருமுறை பிள்ளையாத்தான் என்னும் செல்வர் நஞ்சீயரிடம் திருவாய்மொழி பொருள் கேட்க சென்றார். சீயர் அவரை நம்பிள்ளையிடம் அனுப்பினார். செல்வந்தரோ நம்பிள்ளையை தெண்டனிட்டு வணங்கத் தயங்கினார். நஞ்சீயர் துறவி அதனால் அவரை வணங்கலாம் ஆனால் நம்பிள்ளையோ தன்னைவிட இளையவர் குடும்பஸ்தர்  எப்படி அவரை வணங்குவது என்று தயங்கினார்.

இதை அறிந்த நஞ்சீயர், நம்பிள்ளையை அழைத்து செல்வந்தருக்கு ‘பாங்கானபடி’ பொருள் உரைக்குமாறு ஆணையிட்டார். நம்பிள்ளையும் நஞ்சீயரின் குறிப்பறிந்து, அச்செல்வந்தரை ஓர் இருக்கையில் உயர அமர்த்தித் தான் கீழே உட்கார்ந்துகொண்டு திருவாய்மொழியின் பொருளை உபதேசித்து வந்த போது திருவாய்மொழி (3.7.3) பாடல் வந்தது

நாதனை, ஞாலமும் வானமும் ஏத்தும் நறுந்துழாய்ப்
போதனை* பொன் நெடும் சக்கரத்து எந்தை பிரான்தன்னை*
பாதம் பணிய வல்லாரைப் பணியும் அவர் கண்டீர்*
ஓதும் பிறப்பிடை தோறு எம்மை ஆளுடையார்களே. ( 3.7.3 )

இதற்குச் சுலபமான அர்த்தம் - இப்பூவுலகில் வானுலகும் வணங்கத் தக்க என் தந்தையான எம்பெருமான், திருத்துழாய் மாலை சூடிச் சக்கரம் ஏந்தியவன் இப்பகவானைப் பணிந்து திருவடிகளைத் தொழும் அடியார்களுக்கு ஆட்பட்ட பரமபாகவதர்களே எல்லாப் பிறவிகளிலும் எம்மை ஆளும் தலைவர்கள் ஆவார்கள் என்று நம்பிள்ளை அடியார்களின் ஏற்றத்தை விரித்துரைக்க அதைக் கேட்ட செல்வந்தர் தன்னுடைய தவற்றை உணர்ந்து, நம்பிள்ளையை தெண்டனிட நம்பிள்ளை அதை ஏற்கவில்லை.

செல்வந்தர் நஞ்சீயரிடம் முறையிட்டு, நம்பிள்ளையின் திருவடிகளை வணங்கினார். திருவாய்மொழிக்குச் சீடரை வணங்கி உபதேசித்து பொருள் உரைத்த பண்பாளராக விளங்கினார் நஞ்சீயர்.

கூரத்தாழ்வான், முதலியாண்டானின் பேரன்களின் மீது பேரன்பு செலுத்திய இருவேறு நிகழ்ச்சிகள் நமக்கு மன நெகிழ்வை உண்டாக்கும்.

கூரத்தாழ்வான் பேரன் -  நடுவில் திருவீதிப்பிள்ளை பட்டர்  ; முதலியாண்டானுடைய பேரன் - கந்தாடைத் தோழப்பர். இருவரும் நம்பிள்ளையிடம் புலமைக்காய்ச்சலால் பொறாமையுற்று அவரிடம் விரோதம் பாராட்டினார்கள்.

நடுவில் திருவீதிப்பிள்ளை பெரிய வித்வான். ஒரு முறை சோழ அரசவைக்கு அழைக்கப்பட்டார். கூடப் பின் பழகிய பெருமாள் ஜீயரை அழைத்துச்சென்றார். அரசன் ஏதோ வேலைப்பார்த்துக்கொண்டே ஸ்ரீராமாயணத்தில் ஒரு சந்தேகம் கேட்டுவிட்டு தன் பணியில் மீண்டு ஈடுபடத் தொடங்கினான். பட்டருக்குப் பதில் சொல்லத் தெரியவில்லை. ஜீயரிடம் “இதற்கு நம்பிள்ளை எப்படி பொருள் கூறுவார்?” என்று கேட்டார். ஜீயரும் அதற்கு நம்பிள்ளை எப்படி விளக்கம் சொல்லுவார் என்று எடுத்துக்கொடுக்க அதையே பட்டரும் அரசனிடம் சொல்ல, அரசன் மகிழ்ச்சியடைந்து பரிசுப் பொருள்களை வழங்கினான்.

பட்டர் நேராக ஸ்ரீரங்கம் விரைந்தார். பரிசுப்பொருள்களை நம்பிள்ளையின் திருவடிகளில் சம்பர்பித்து “தேவரீருடைய பொருளுரையில் பதினாயிரங் கோடியில் ஒன்றுக்குப் பெற்ற செல்வம் இது” என்று காலில் விழுந்தார்.

“கூரத்தாழ்வானின் திருபேரனான நீர் இப்படிச் செய்யலாமோ ?” என்று நம்பிள்ளை அவரை வாரி அணைத்துக் கொண்டார்.

இதே போல முதலியாண்டானின் திருப்பேரனார் கந்தாடைத் தோழப்பர் பெரிய பெருமாள் சன்னதிக்கு முன் நம்பிள்ளை பெரிய கோஷ்டியுடன் வர அதைக் கண்டு பொறாமைப் பட்டார்  தோழப்பர். நம்பிள்ளையை  கடும் சொற்களால் கடிந்துகொண்டார்.

பெருமாள் சேவித்துவிட்டு நம்பிள்ளை  மனது கஷ்டப்பட்டு அமைதியாக தம் அகத்துக்குச் சென்றுவிட்டார். தோழப்பருடைய மனைவி சிறந்த அறிவாளி. நம்பிள்ளையின் சொற்பொழிவுகளைக் கேட்டவள். இந்த நிகழ்ச்சியைக் கேள்விப்பட்டு கணவரிடம் முகம் கொடுக்காமல் இருந்தாள். தோழப்பர் “ஏன்?” என்று கேட்க
அவள் ”ஆழ்வாரின் அவதாரம் போன்ற நம்பிள்ளையிடம் எப்படி அபச்சாரம் படலாம் ? உம்மோடு வாழவே பிடிக்கவில்லை ?” என்றாள்
தோழப்பரும் மனம் வருந்தி ”நம்பெருமாளின் காலில் விழுந்துவிடலாம்” என்று முடிவு செய்தார் அதற்கு அவள் மனைவி
“குளத்தில் துலைத்துவிட்டு குட்டையில் தேடலாமோ ?” என்று கூறி “நம்பிள்ளை திருவடிகளிலே விழுவதே வழி” என்று மனைவி சொன்னதை ஆமோதித்த தோழப்பர்.


பொழுது சாய்ந்த பின்  மனைவியுடன் வீட்டுக் கதவை திறக்க அங்கே திண்ணையில்  நம்பிள்ளை படுத்துக்கொண்டு இருப்பதைக் கண்டார்.

எதற்கு வந்திருக்கிறார் என்று தெரியாமல் மீண்டும் கடும் சொற்களால்

“கோயிலில் இன்று நான்  பேசியதற்கு என்னைப் பழிவாங்க இங்கு வந்தீரோ ?” என்று கேட்க
“அப்படி இல்லை பெரிய பெருமாள் சன்னதியில் முதலியாண்டானுடைய திருப்பேரனாரான தங்கள் திருவுள்ளம் கலங்கும் படி நடந்துகொண்ட பாவியை மன்னிக்க வேண்டும்” என்று நம்பிள்ளை காலில் விழ
இதைக்கேட்டு மயிர்க்கூச்செறியப் பெற்ற தோழப்பர் நம்பிள்ளையை வாரியணைத்துக் கொண்டு “இவ்வளவு நாளும் உம்மைச் சிலருக்கே ஆசாரியன் என்று நினைத்திருந்தேன்; இப்போது உலகுக்கெல்லாம் நீரே ஆசாரியராவதற்குத் தகுதி பெற்றவர்” என்று இன்று அறிந்தேன். இனி உம்மை உலகம் “லோகாசாரியர்” என்று அழைக்கட்டும் என்று தாமும் தன் மனைவியும் நம்பிள்ளையைக் கௌரவித்து சிஷ்யர்களானார்கள்.

உபதேசரத்தின மாலையில் இந்த நிகழ்வை
தன்னுபுகழ்க் கந்தாடை தோழப்பர் தம் உகப்பால்
என்ன உலகாரியரோ என்று உரைக்கப் - பின்னை
உலகாரியன் என்னும் பெயர் நம்பிள்ளைக்கு ஓங்கி
விலகாமல் நின்றது என்று மேல் ( 51 )
என்கிறார் மாமுனிகள்.




நம்பிள்ளையின் வாழ்கையில் மேலும் பல தகவல்கள் கொட்டிக்கிடக்கிறது ..

ஒரு சமயம் நம்பிள்ளை நோய்வாய்ப்பட்டார். தன்னிடம் ஆற்றல் இருந்தும் அதைக்கொண்டு நோயைத் தீர்த்துக்கொள்ளச் சிறிதும் விரும்பவில்லை. அவர் மீது பரிவுகொண்ட சிலர் மந்திரங்களைப் பிரயோகித்து பரிஹாரிக்க முயற்சி செய்த போது அதைத் தடுத்தார். அவருக்குத் துவயம் என்ற மந்திரத்தைத் தவிர மற்ற மந்திரங்களை அவர் நினைத்துப்பார்த்ததில்லை. ஆனால் துவயத்தை தம்முடைய உடல் நோயை தீர்க்கும் உபாயமாக்கிக்கொள்ள விரும்பவில்லை. நோயினால் திருமேனி இளைத்தது.
ஓர் அன்பர் “என்ன உடம்பு ஆரோக்கியம் இல்லையா ?” என்று விசாரித்த போது
“போர் செய்யவா போகிறேன்.. பெருமாளைச் சேவிக்க வேண்டிய அளவு ஆரோக்கியத்துக்கு இது போதும்” என்று பதிலளித்தார்.

 நம்பிள்ளை வாழ்ந்த வாழ்க்கையைப் பற்றி தெரிந்துகொண்ட நாம் அவர் வாழ்ந்த காலம், ஊர்களை மட்டும் நினைவில் வைத்துக்கொள்ளாமல்  அவர் வாழ்ந்து காட்டிய வாழ்க்கையில் சிலவற்றையாவது பின்பற்ற முயற்சிக்கலாம்.

அடுத்த முறை நாம் பெருமாளுக்கு தீப்பந்தம் பிடித்துவருபவர்களை ’தீவிட்டி தடியன்’ என்றும் அவர்களைக் கவுரவ குறைச்சலாகப் பார்ப்பதையும் விட்டு பெருமாளுக்கு கைங்கரியம் செய்பவர்களாக பார்க்க வேண்டும். பெரிய பெருமாளிடம் இடிபட்டுப் பேசிய குலம் என்று நாம் அவர்களைக் கருத வேண்டும்.

யாதவப்பிரகாசரை ஏதோ வில்லன் மாதிரி நினைத்து அவன் இவன் என்று நாம் ஸ்ரீரமானுஜரின் மீது இருக்கும் அபிமானத்தால் பேசுகிறோம், எழுதுகிறோம். யாதவபிரகாசர் ஸ்ரீராமானுஜரை ஆசர்யித்து ’கோவிந்த ஜீயர்’ என்ற திருநாமத்துடன் ஸ்ரீராமானுஜரின் நியமனத்தால் சந்நியாசிகளின் தர்மங்களை விளக்கும் ‘யதிதர்ம சமுச்சயம்’ என்னும் நூலை இயற்றினார். யதிகளுக்குக் கையேடாக விளங்குகிறது.

ஸ்ரீவைஷ்ணவ லட்சணம் என்று இதை எல்லாம் படித்துவிட்டு, கோயிலுக்கு வருபவர் என்’கலை’யா என்று  பார்ப்பதே அபச்சாரம்!



ஸ்ரீரங்கம் நம்பிள்ளை பகவத் விஷயம் சாதித்த இடம்
பஸ்ஸில் ஜன்னல் ஓரமாக சீட் பிடிப்பதற்கு கர்சீப் போடுகிறோம். வைகுண்டத்தில் சீட் பிடிக்க அடுத்த முறை ஸ்ரீரங்கம் சென்றால் நம்பிள்ளை அமர்ந்து காலஷேபம் சாதித்த 870 வருடம் பழமையான இடத்தைச் சேவித்துவிடுங்கள்.

நம்பிள்ளை சொன்னதால் ஒரு பெண்மணிக்கு  வைகுண்டத்தில் இடம் கிடைத்த கதை ஒன்றும் இருக்கிறது !