Wednesday, March 29, 2017

சீட்டு பெற்ற சீமாட்டி

பலர் தேடிப்படிப்பார்கள் என்ற நோக்கத்தில் நம்பிள்ளை கட்டுரையில் கடைசியில் ஒரு பெண்மணி பற்றிய கதை என்று முடித்திருந்தேன். ஆனால் அதை  எப்போது எழுதுவீர்கள் என்று பலர் கேட்பதால் அந்த சம்பவம் இங்கே. 


நம்பிள்ளை திருமாளிகை சிறியதாக இருந்தது. பலபேர் வந்து காலஷேபம் கேட்க அது சௌகரியமாக இல்லை. நம்பிள்ளையின் அகத்தையும் சேர்த்தால் பலர் வந்து காலஷேபம் கேட்க வசதியாக இருக்கும் என்று நினைத்தார்கள். பக்கத்து அகத்தில் ஓர் அம்மையார் இருந்தார். ஸ்ரீவைஷ்ணவர்.


நம்பிள்ளையின் சிஷ்யர் ஒருவர் அந்த அம்மையாரிடம் சென்று “நம் ஆசார்யன் திருமாளிகை இடம் பற்றாமல் சிறியதாக இருக்கிறது உமது அகத்தை ஆசார்யனுக்கு சமர்பித்துவிடுமே” என்றார்.


அதற்கு அந்த அம்மையாரோ
“கோயிலிலே(ஸ்ரீரங்கம்) சாண் இடம் யாருக்கு கிடைக்கும் ? நான் பகவான் திருவடியை அடையும்வரை இவ்விடத்தை ஒருவருக்கும் கொடுக்க முடியாது” என்று சொல்லிவிட்டார்.


இந்த விஷயத்தை சிஷ்யர் நம்பிள்ளையிடம் சொன்னார்.
நம்பிள்ளை அந்த அம்மையாரை வேறு ஒரு சமயம்  பார்த்த போது “காலஷேபம் கேட்க வருபவர்கள் கஷ்டப்படுகிறார்கள் உமது இடத்தைத் தரவேண்டும்” என்று விண்ணப்பம் செய்தார்.


“அவ்விதமே செய்கிறேன் ஆனால் தேவரீர் பரமபதத்தில் எனக்கு ஓர் இடம் தந்தருள வேண்டும்” என்று பதில் கோரிக்கை வைத்தார் அந்த அம்மையார்.


”நான் எப்படிக் கொடுக்க முடியும் ? அதை வைகுண்ட நாதனன்றோ தந்தருள வேண்டும்” என்றார்.
“தேவரீர் பெருமாளிடம் சிபாரிசு செய்து விண்ணப்பம் செய்யலாமே” என்றார்
“சரி செய்கிறேன்” என்றார் நம்பிள்ளை ஆச்சரியத்துடன்.
“ஸ்வாமி, அடியேன் ஒன்றும் தெரியாத சாது, பெண்பிள்ளை வேறு அதனால் சும்மா தருகிறோம் என்றால் போதாது. எழுதித் தந்திடும்” என்றாள்
நம்பிள்ளை மேலும் ஆச்சரியப்பட்டு ஒரு ஓலையை எடுத்து
”அகில ஜகத் ஸ்வாமியும் அஸ்மத் ஸ்வாமியுமான ஸ்ரீவைகுண்டநாதன் இவ்விமையாருக்கு பரமபதத்தில் ஓர் இடத்தை தந்தருள வேண்டும் இப்படிக்கு ,
திருக்கலிகன்றி தாஸன்,
தேதி, மாதம், வருடம்”
என்று எழுதிக் கையெழுத்திட்டு கொடுத்தார்.
அந்தச் சீட்டு பத்திரத்தைப் பெற்று சிரஸில் வைத்துக்கொண்டு சந்தோஷப்பட்டா.
தம் இருப்பிடத்தை உடனே கொடுத்துவிட்டார்.
சீட்டைப் பெற்ற அவ்வம்மையார் மூன்றாம் நாள் திருநாடு அடைந்தார்.

Tuesday, March 28, 2017

ஹார்ட் டிஸ்க் ஃபெய்லியரும், நம்பிள்ளை ஈடும் !

நம்பிள்ளை - பின்பழகராம் பெருமாள் சீயரோடு - ஸ்ரீரங்கம்


வடுக நம்பிகள் பற்றிய கட்டுரை எழுதி முடிக்கும் சமயம். கணினி கண்ணனை போல நீலமானது. கூடவே சர சர என்று எழுத்துக்கள் வரத் தொடங்கியது. கீதையோ என்று படிக்க ஆரம்பித்தேன். கீதை இல்லை,  ஹார்ட் டிஸ்க்கில் ஏதோ பிரச்சனை என்றது அந்த எழுத்துக்கள்.


கிட்டதட்ட நான்கு நாளாக எழுதிக் கட்டுரை  ஒரு நொடியில் போய்விட்டதோ! என்று கொஞ்சம் பதறினேன். ஃபைல் அல்லோகேஷன் டேபிளில் பிரச்சனையா அல்லது ஏதாவது மெக்கானிக்கல் பிரச்சனையா என்று யோசிக்கத் தோன்றவில்லை. நினைவுக்கு வந்தது நம்பிள்ளை தான்!.

நம்பிள்ளை ஞாபகம் ஏன் வந்தது என்று தெரிந்துகொள்ள நம்பிள்ளை பற்றி கொஞ்சம் தெரிந்துகொள்வோம். .

நம்பிள்ளை என்றவுடன் நமக்குக் கூடவே நினைவுக்கு வருவது  ‘ஈடு’ என்ற வார்த்தை தான். ’ஈடு’ என்ற வார்த்தை எதனுடனாவது சேர்ந்து தான் வரும்.
உதாரணம் - காப்பீடு, குறியிடு, முறையீடு, முதலீடு, தலையீடு, வெளியீடு, இழப்பீடு.

நம்பிள்ளை ’ஈடு’ பகவத் விஷயமான திருவாய்மொழியுடன் எப்போதும் சேர்ந்தே வரும். ஈடு என்பதற்கு பல்வேறு அர்த்தங்கள் இருக்கிறது.

திருவாய்மொழிக்கு ஈடான உரை அதனால் ஈடு;

திருவாய்மொழியில் நம்மாழ்வார் ஈடு என்ற வார்த்தையைக் கவசம் என்ற பொருளில் உபயோகிக்கிறார் அதனால் திருவாய்மொழிக்குக் கவசம் போன்றது என்பது இன்னொன்று விளக்கம்

கடைசியில்  பெருமாளிடத்து நம்மை ஈடுபடச் செய்வது அதற்கு ‘ஈடு’ ...எது எப்படியோ, நம்பிள்ளை ஈட்டுக்கு ’ஈடு இணையில்லை’   ஈட்டுக்கும் ஒரு வரலாறு இருக்கிறது.

ஸ்ரீராமானுஜர் காலத்துக்கு முன்பு வரை திவ்ய பிரபந்தங்களுக்கும் குறிப்பாக எழுத்து வடிவில் உரை இல்லை. “ஓராண்வழியாக” ஆசாரியர், தங்கள் சிஷ்யர்களுக்கு அதன் விஷேச அர்த்தங்கள் சொல்லப்பட்டு வந்தது.

ஆளவந்தார் காலத்தில் சிலரைக் கொண்ட திரளில் விளக்கம் செய்துள்ள குறிப்பு இருக்கிறது. ஆனால் பாசுரப் பொருள்களைச் சிலருக்கே விரித்துரைக்கும் நிலமையை முழுவதுமாக மாற்றி அமைத்த பெருமை நம் ராமானுஜரையே சாரும். அவர் காலத்தில் தான் முதன் முதலில் திவ்யபிரந்தங்களுக்கு எழுத்து வடிவில் உரை வந்தது. குறிப்பாகத் திருவாய்மொழிக்கு.

வட மொழியில் பல நூல்களை எழுதிய ராமானுஜர் தமிழ்நூல்களில் எதற்கும் உரை எழுதவில்லை என்ற கூற்று ஒன்று ஆராய்ச்சியாளர்களிடம் இருக்கிறது. ஸ்ரீராமானுஜர் ஆழ்வார் பாசுரங்களை சிந்தித்தவாறே இருந்தார் என்பதற்குப் பல சான்றுகள் இருக்கிறது. திவ்ய பிரபந்தங்களுக்கு முதல் முதலில் வியாக்கியானமே உடையவர் ஏற்படுத்தியது தான்.

ஸ்ரீராமானுஜருக்கு பிள்ளையைப்  போன்ற சீடரான ’திருக்குருகைப் பிரான் பிள்ளான்’ ஒரு முறை உடையவரை வணங்கி மடியொதுக்கி வாய் புதைத்து
“ஒரு விண்ணப்பம் !” என்றார்.
“என்ன ?”
“தாங்கள் பிரம்மசூத்திரத்துக்கு ஸ்ரீபாஷ்யம் அருளியசெய்தது மாதிரி திருவாய்மொழி முதலான திவ்வியப் பிரபந்தங்களுக்கும் வியாக்கியானம் அருளிச்செய்ய வேண்டும்”
“செய்யலாம் ஆனால் அடியேன் வியாக்கியானம் செய்தால்..ஆழ்வார்களுடைய அருளிச்செயல்களுக்கு இது தான் பொருள் என்று ஒரு வரம்பு வந்துவிடும். …இதற்கு மேல் எதுவும் இல்லை என்று எல்லோரும் நினைத்துவிடுவார்கள்.. ஆழ்வார்களுடைய அருளிச்செயல்கள் பக்தி பெருகும் பொக்கிஷங்கள்.. அதற்கு அடியேன் உரை எழுதினால் வேலி போட்ட மாதிரி ஆகிவிடும்… பேசாமல் நீரே திருவாய்மொழிக்கு வியாக்கியானம் ஒன்றை செய்யும்” என்று நியமித்தார்.

பிள்ளானும் ஆறாயிரப்படி என்னும் வியாக்கியானத்தை அருளினார். இதுவே முதல் வியாக்கியானம் ஆகும்.

இதற்குப் பிறகு வந்த வியாக்கியானம் ஒன்பதினாயிரப்படி இதை அருளியவர் எம்பெருமானாருடைய பிரதான சிஷ்யரான கூரத்தாழ்வானின் திருக்குமாரரான பட்டரின் சீடரான  நஞ்சீயர் ( இவரைப் பற்றி வேறு ஒரு சமயம் விரிவாகப் பார்க்கலாம் ) ஆழ்வார் கருத்துக்களைச் விரிவாக விளக்கினார்.

நஞ்சீயர் காலம் வரை ஆசாரியர்களின் கருத்து வேற்றுமைகள் இருக்கவில்லை, ஆனால் நஞ்சீயர் காலத்துக்கு பிறகு வரத் தொடங்கியது.

நஞ்சீயருக்குப் பிறகு நம்பிள்ளை ஸ்ரீரங்கத்தில் திவ்யபிரபந்தங்களின் பொருளை பலருக்கு உபதேசித்தார். அவருடைய பிரதான சிஷ்யர்களான பெரியவாச்சான் பிள்ளை ‘இருபத்து நாலாயிரப்படி’ அருளினார். ( பெரியவாச்சானுடன் ஒரு நாள் என்ற கட்டுரையை விருப்பம் இருப்பாவர்கள் படிக்காலாம் )

நம்பிள்ளையின் மற்றொரு சிஷ்யரான வடக்குத் திருவீதிப் பிள்ளை திருவாய்மொழிக்கு நம்பிள்ளை ஆற்றிய கால்டசேபங்களைக் அடிப்படியாகக் கொண்டு ‘ஈடு முப்பத்தாறாயிரப்படி’ என்று அருளினார்.

இவை எல்லாம் மணவாளமாமுனிகள் காலம் வரை ரஹஸ்யமாகவே உபதேசிக்கப்பட்டு வந்தது. பிறகு மாமுனிகளால் உலகெங்கும் பரவி இன்று ரைட் க்ளிக்கினால் பிடிஃப் (PDF) வடிவில் வந்து விழுகிறது.

நம்பிள்ளை இன்றைக்கு 870 ஆண்டுகளுக்கு முன் காவிரியின் தென்கரையிலுள்ள நம்பூர் என்ற கிராமத்தில் ‘வரதராசர்’ என்ற திருநாமத்துடன் 105 காலம் வாழ்ந்தார்.
அவரை ‘நம்பூர் வரதாசர்’ என்று அழைப்பர்.

குருபரம்பரையில் பட்டர் , நஞ்சீயர், நம்பிள்ளை என்ற வரிசை உங்களுக்குத் தெரிந்திருக்கும். அதனால் பட்டர் பரமபத்தித்த பின்னர் தான் நம்பிள்ளை அவதரித்தார் என்ற எண்ணம் வரும். ஆனால் பட்டர் வாழ்ந்த காலத்திலேயே நம்பிள்ளையும் வாழ்த்திருக்கிறார். இத்தகவல் குருபரம்பரையில் இல்லாதது வியப்பே!. இதைத் அவருடைய வியாக்கியானங்களில் வரும் ஐதிகங்களைக் கொண்டு நாம் தெரிந்துகொள்ளலாம்.

இந்தத் தகவல்களை கொண்டு தான் நம்பிள்ளையின் கதையை உங்களுக்குச் சொல்ல போகிறேன்.

பட்டர் வாழ்ந்த காலத்தில் நம்பிள்ளையும் வாழ்தார். அப்போது பட்டரிடம் கேட்ட அரும்பொருள்கள் அவர் மனதில் ஆழப் பதிந்து, பட்டரின் அருளுரைகளை செமிக்கும் கிடங்காக அது இருந்தது. பட்டர் பரம்பதித்த பிறகு நஞ்சீயர் ஆசாரியரானார்.   பட்டர் போலவே நஞ்சீயர் காலஷேபங்களை  நம்பிள்ளை தொடர்ந்து கேட்டுக்கொண்டு இருந்தார்.

நஞ்சீயர் பட்டரின் ஆணைப்படி திருவாய்மொழிக்கு ஒன்பதினாயிரப்படி என்ற வியாக்கியானத்தை இயற்றியிருந்தார். அதை ’படிக்கும் படியாக’ இன்னொரு படி(copy) ( அப்போது எல்லாம் ஸிராக்ஸ் கிடையாது ! ) எடுத்தால் நன்றாக இருக்கும் என்று விருப்பப்பட்டார். பள்ளியில் அழகாகக் கையெழுத்து இருக்கும் மாணவனைக் கொண்டு ரிகார்ட்  நோட்ஸ் எழுதித் தர சொல்லுவது போல

“அழகாகப் பிரதி எழுதித் தருவாருண்டோ ?” என்று சிஷ்யர்களை கேட்டார் நஞ்சீயர்.
“இங்கே அடிக்கடி வரும் நம்பூர் வரதர்” என்று சிஷ்யர்கள் அவரை அறிமுகப்படுத்தினார்கள்.
நம்பூர் வரதரிடம் “ஒரு கிரந்தம் எழுதிக் காட்டும்” என்று நஞ்சீயர் விண்ணப்பிக்க
வரதராஜர் எழுதிக் காட்டினார்.
எழுத்துக்கள் முத்து போன்று இருந்ததைக் கண்டு மிகுந்த சந்தோஷமாக அவரைத் தேர்ந்தெடுத்தார். பகவத் விஷயமாக இருப்பதால் இவரிடம் இதை எப்படித் தருவது என்று தயங்கினார் நஞ்சீயர்.

குறிப்பறிந்த நம்பூர் வரதராசர் “அடியேனைத் தேவரீர் திருவுள்ளக் கருத்தின்படியே திருத்திப் பணிகொள்ளல் ஆகாதோ?” என்றார்

நஞ்சீயரும் மகிழ்ச்சியுடன் அவரைத் திருத்திப் பணி கொண்டு, பட்டோலையில் எழுதின ஒன்பதினாயிரப்படியை ஒரு முறை காலஷேபம் சாதித்து, இப்படியே தப்பாமல் எழுதித் தாரும்” என்று சுவடிக்கட்டை அவரிடம் ஒப்படைத்தார்.

”அடியேன் ஊருக்குச் சென்று கவனமாக எழுதிக் கொண்டு வருகிறேன்” என்று விடைபெற்று ஊருக்குக் காவேரியை கடந்து செல்லும் போது நடுவில் வெள்ளப்பெருக்கு அதிகமாக சுவடிக்கட்டை தலையில் கட்டிக்கொண்டு நீந்திக் கடக்கும் போது அது நழுவி காவிரியில் அடித்துச் சென்றது.

என் ஹார்ட் டிஸ்க் பிரச்சனை கொடுத்த சமயம் எனக்கு இந்தச் சம்பவம் தான் நினைவுக்கு வந்தது. விஷயமே இல்லாத நமக்கு இவ்வளவு வருத்தம் என்றால் பகவத் விஷயத்துக்கு  நம்பிள்ளை என்ன மாதிரி மனகஷ்டத்தில் இருந்திருப்பார் ?

கரையை  அடைந்த வரதராசர் “பட்டோலை போய்விட்டதே! ஆசாரிய அபச்சாரம் ஆகிவிட்டதே இனி என்ன செய்வது ?” பதட்டதுடன் வருத்தமும் சேர்ந்துக்கொண்டது.

தமது இல்லம் சென்று, திருவாராதனப் பெருமானுக்கு ஆராதனம் செய்தபின் உண்ணாமல் படுத்துறங்கினார்.

“வருந்த  வேண்டாம்... உம்முடைய ஆசாரியனை முன்னிட்டு நீ எழுத ஆரம்பியும், உம் நினைவில் உம்முடைய ஆசாரியன் சொன்னவற்றை ஒன்றும் தவறாது எழுத உதவுவோம்!” என்று கனவில் உத்திரவாதம் கொடுத்தார் நம்பெருமாள்!

வரதராசர் எழுத தொடங்கினார். ஆசாரியர் அருள், நம்பெருமாள் துணையிருக்கஞாபக் சக்தியை கொண்டு 8-10 நாளில் தவமாக எழுதி முடித்தார்.

வரதரசர் தமிழில் வல்லவர்,  பல இடங்களில் சில விசேஷ அர்த்தங்களையும் ’எக்ஸ்டரா டாப்பிங்காக’ சேர்த்து எழுதி சுவடிக்கட்டை நஞ்சீயர் திருக்கரத்தில் சேர்ப்பித்தார்.

நஞ்சீயரும் அதனை அவிழ்த்து படித்துப் பார்த்தார். மூலப்பிரதியை காட்டிலும், பல இடங்களில் சொற்களுக்குத் விசேஷார்த்தங்களும் இருப்பதைக் கண்டு
“வேறு மாதிரி இருக்கிறதே  உண்மையைச் சொல்லும்?” என்று கேட்க
வரதராசரும் அச்சங்கொண்டு தயங்கி நிற்க
“அஞ்ச வேண்டாம்; உண்மையைச் சொல்லும்” என்று கேட்க நடந்தவற்றைச் சொன்னார் நம்பூர் வரதர்.

நஞ்சீயர் வரதாராசருடைய அறிவும் ஆற்றலையும் வியந்து திருவுள்ளமுகந்து “இவர் நம் பிள்ளை” என்று தழுவிக்கொண்டார். அன்று முதல்  வரதராசர்  ‘நம் பிள்ளை’யானார்.

நம்பெருமாள் நம்மாழ்வார் நஞ்சீயர் நம்பிள்ளை
என்பர் அவர் தம் ஏற்றத்தால் - அன்புடையோர்
சாற்று திருநாமங்கள் தான் என்று நன் நெஞ்சே
ஏத்ததனைச் சொல்லி நீ இன்று ( உபதேசரத்தின மாலை - 50 )

என்கிறார் மணவாள மாமுனிகள்

நம்பிள்ளையின் ஈட்டில் பல வரலாற்று தகவல்கள், அந்த கால வாழ்க்கை முறை நமக்கு கிடைக்கிறது. ஆனால் அதைவிட முக்கியம்  அவருடைய வாழ்க்கை குறிப்பில் ஸ்ரீவைஷ்ணவர் எப்படி இருக்க வேண்டும் என்று நமக்கு சொல்லும் பாடங்கள் தான். சிலவற்றை உங்களுடன் பகிர்கிறேன்.

நஞ்சீயர் நம்பிள்ளையை தன் பிள்ளையைப் போல திருவாய்மொழியையும், மற்ற பிரபந்தங்களையும் ஊட்டி வளர்த்தார். நம்பிள்ளையின் உரைத்திறனை அவர் நஞ்சீயரின் உரையாடல்களில் தெரிந்துகொள்ளலாம். அவை “practice what you preach” ரகங்கள்.

நம்பிள்ளை கேள்வி: “ஸ்ரீவைஷ்ணவன் என்று ஒருவன் தன்னை எப்போது நினைத்துக்கொள்ளலாம் ?”

நஞ்சீயர் பதில்: மூன்று விஷயங்கள்
வைகுண்டத்தில் இருக்கும் பெருமாளும்,  கோயிலில் இருக்கும்  பெருமாளும் ( அர்ச்சாவதாரம் ) ஒன்று தான் என்று எப்போது ஒருவன் நினைக்கிறானோ அப்போது.
தன் மனைவி, குழந்தைகளிடம் கொண்டிருக்கும் அதே அன்பை மற்ற  ஸ்ரீவைஷ்ணவர்களிடமும காண்பிக்கும்  போது.
எந்த ஸ்ரீவைஷ்ணவன் தன்னை திட்டினாலும் அதை மகிழ்ச்சியோடு ஏற்றுக்கொண்டு, திட்டியவரை ஸ்ரீவைஷ்ணவராக ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்

( தெருவில் குழந்தைகள் மண் உருண்டையை பிரசாதமாக கொடுத்து அதை ஸ்ரீராமானுஜர் ஏற்றார் என்பதை இங்கே நினைத்துப்பாருங்கள் )

நம்பிள்ளையின் கேள்வி -  ”பாகவத அபசாரம் என்றால் என்ன ?”

நஞ்சீயர் பதில்  : “ மற்ற ஸ்ரீவைஷ்ணவர்களையும் நம்மைப் போன்றவர்கள் என்று நினைப்பதே பாகவத அபச்சாரம்!. பாகவதர்கள் நம்மைக் காட்டிலும் பல மடங்கு மேலானவர்கள் என்று ’தொண்டரடிப்பொடியாக’ உள்ளத்தால் நினைக்க வேண்டும்.

ஒரு நாள் நம்பிள்ளை நஞ்சீயரிடம் ஸ்ரீபாஷ்யம் கேட்டுக்கொண்டு இருந்தார்.
பெருமாளுக்குத் திருவாராதனம் செய்யும் நேரம், தளிகை ஆகிவிட்டது. நஞ்சீயர் நம்பிள்ளையிடம் “நீரே இன்று பெருமாளுக்கு திருவாராதனம் செய்யும்” என்றார்.
“அடியேனுக்கு முழுமையாகத் தெரியாது…” என்றார் நம்பிள்ளை
“எனக்கு மட்டும் முழுமையாகத் தெரியுமா என்ன ?  த்வய மஹா மந்திரத்தை சொல்லி அவனுக்கு எதைக்கொண்டுத்தாலும் கேள்வி கேட்காமல் ஏற்றுக்கொள்ளும் எளியவன், சுலபன் அவன் என்று
பரிவது இல் ஈசனைப் பாடி*
விரிவது மேவல் உறுவீர்!*
பிரிவகை இன்றி நல் நீர் தூய்*
புரிவதுவும் புகை பூவே.
என்ற திருவாய்மொழியை எடுத்துக்காட்டாகச் சொல்கிறார்.
[நல்ல நீரைத் தூவி, புகையை புகைத்துப் பூவை அவன் திருவடிகளில் அவன் சுலபன், சுலபமாக ஏற்றுக்கொள்வான்! ]
மேலும் பல உடையாடல்கள் இருக்கிறது. பிறகு ஒரு சமயம் விரிவாக எழுதுகிறேன்.

நஞ்சீயர் தம் வாழ்நாளில் நூறுமுறை திருவாய்மொழிக்கு காலஷேபம் சாதித்தார். ஒரு முறை கூட தப்பாமல் அதை நூறுமுறையும் கேட்டார் நம்பிள்ளை. நூறாவது முறை நடந்த பின் தன் ஆசாரியருக்கு பெரும் சிறப்புடன் சதாபிஷேகம் செய்து மகிழ்ந்தார் நம்பிள்ளை.

ஆழ்வார் அருளிச்செயல்களுக்கு சில சமயம் நம்பிள்ளை தமக்கு நெஞ்சிற்பட்ட வேறு பொருளைக் நஞ்சீயரிடம்  கூறுவார். நஞ்சீயரும் அதைப் பாராட்டுவார். சீடர்கள் சிலர், இது போல ஆசாரியன் சீடனைப் பாராட்டிப் பேசலாமோ ? என்று கேட்க ‘வளர்த்ததனால் பயன் பெற்றேன்’ என்று திருமங்கையாழ்வார் கிளியை கைகூப்பி வணங்கியதை குறிப்பிடு, சிஷ்யன் ஆனாலும் தகுந்த பொருளைக் கூறினால் பாராட்டலாம் என்றார்.

நம்பிள்ளை நஞ்சீயர் சொன்ன definition படி ஒரு  சிறந்த ஸ்ரீவைஷ்னவராக வாழ்ந்தார் என்பதற்கு அவர் வாழ்கையில் நடந்த சம்பவங்களே எடுத்துக்காட்டு.

’நம் கூரத்தாழ்வான்’ போல இவரும் முக்குறும்புகள் அற்ற நற்பண்புகளை உடையவராக இருந்திருக்கிறார். குலச்செருக்கு, கல்விச்செருக்கு, செல்வச்செருக்கு ஆகிய வஞ்ச முக்குறும்புகளையும் அடியோடு ஒழித்து ’அடக்கம் அமரருள் உய்க்கும்’படி விளங்கினார். 



திருவரங்கம் இராசமகேந்திரன் திருச்சுற்றில் பெரிய பெருமாளின் திருவடிக்கீழ் ஒரு நான்கு கால் மண்டபத்தூணில் சாய்ந்து கொண்டே திருவாய்மொழி காலஷேபம் நிகழ்த்துவார். எங்கே மக்கள் பெருந்திரளாக கூடினர்.
“நம் பெருமாள் கோஷ்டியோ நம்பிள்ளஒ கோஷ்டியோ” என்று மக்கள் வியந்து பேசினார்கள். இன்றைக்கும் விஷயம் அறிந்தவர்கள் அந்த இடத்தை வணங்கிவிட்டுச் செல்வதை பார்க்கலாம். ( பார்க்கப் படம் )

ஒரு முறை இந்த இடத்தில் நம்பிள்ளை காலஷேபம் செய்த போது, பெரிய பெருமாள் ஜயவிஜயர்களுக்கு அருகிலிருந்து எட்டிப் பார்க்க முற்பட்ட போது அங்கே விளக்கு பிடித்திருக்கு ‘திருவிளக்கு பிச்சன்’ மீது பெருமாள் இடித்துவிட “இப்படிச் செய்யலாமோ ? உள்ளே எழுந்தருளும்” என்று நியமிக்கப் பெரிய பெருமாளும் உள்ளே சென்று மறுபடியும் சயனித்தார்.

பெருமாளையே எட்டிபார்க்க வைத்த நம்பிள்ளை
ஒருமுறை பிள்ளையாத்தான் என்னும் செல்வர் நஞ்சீயரிடம் திருவாய்மொழி பொருள் கேட்க சென்றார். சீயர் அவரை நம்பிள்ளையிடம் அனுப்பினார். செல்வந்தரோ நம்பிள்ளையை தெண்டனிட்டு வணங்கத் தயங்கினார். நஞ்சீயர் துறவி அதனால் அவரை வணங்கலாம் ஆனால் நம்பிள்ளையோ தன்னைவிட இளையவர் குடும்பஸ்தர்  எப்படி அவரை வணங்குவது என்று தயங்கினார்.

இதை அறிந்த நஞ்சீயர், நம்பிள்ளையை அழைத்து செல்வந்தருக்கு ‘பாங்கானபடி’ பொருள் உரைக்குமாறு ஆணையிட்டார். நம்பிள்ளையும் நஞ்சீயரின் குறிப்பறிந்து, அச்செல்வந்தரை ஓர் இருக்கையில் உயர அமர்த்தித் தான் கீழே உட்கார்ந்துகொண்டு திருவாய்மொழியின் பொருளை உபதேசித்து வந்த போது திருவாய்மொழி (3.7.3) பாடல் வந்தது

நாதனை, ஞாலமும் வானமும் ஏத்தும் நறுந்துழாய்ப்
போதனை* பொன் நெடும் சக்கரத்து எந்தை பிரான்தன்னை*
பாதம் பணிய வல்லாரைப் பணியும் அவர் கண்டீர்*
ஓதும் பிறப்பிடை தோறு எம்மை ஆளுடையார்களே. ( 3.7.3 )

இதற்குச் சுலபமான அர்த்தம் - இப்பூவுலகில் வானுலகும் வணங்கத் தக்க என் தந்தையான எம்பெருமான், திருத்துழாய் மாலை சூடிச் சக்கரம் ஏந்தியவன் இப்பகவானைப் பணிந்து திருவடிகளைத் தொழும் அடியார்களுக்கு ஆட்பட்ட பரமபாகவதர்களே எல்லாப் பிறவிகளிலும் எம்மை ஆளும் தலைவர்கள் ஆவார்கள் என்று நம்பிள்ளை அடியார்களின் ஏற்றத்தை விரித்துரைக்க அதைக் கேட்ட செல்வந்தர் தன்னுடைய தவற்றை உணர்ந்து, நம்பிள்ளையை தெண்டனிட நம்பிள்ளை அதை ஏற்கவில்லை.

செல்வந்தர் நஞ்சீயரிடம் முறையிட்டு, நம்பிள்ளையின் திருவடிகளை வணங்கினார். திருவாய்மொழிக்குச் சீடரை வணங்கி உபதேசித்து பொருள் உரைத்த பண்பாளராக விளங்கினார் நஞ்சீயர்.

கூரத்தாழ்வான், முதலியாண்டானின் பேரன்களின் மீது பேரன்பு செலுத்திய இருவேறு நிகழ்ச்சிகள் நமக்கு மன நெகிழ்வை உண்டாக்கும்.

கூரத்தாழ்வான் பேரன் -  நடுவில் திருவீதிப்பிள்ளை பட்டர்  ; முதலியாண்டானுடைய பேரன் - கந்தாடைத் தோழப்பர். இருவரும் நம்பிள்ளையிடம் புலமைக்காய்ச்சலால் பொறாமையுற்று அவரிடம் விரோதம் பாராட்டினார்கள்.

நடுவில் திருவீதிப்பிள்ளை பெரிய வித்வான். ஒரு முறை சோழ அரசவைக்கு அழைக்கப்பட்டார். கூடப் பின் பழகிய பெருமாள் ஜீயரை அழைத்துச்சென்றார். அரசன் ஏதோ வேலைப்பார்த்துக்கொண்டே ஸ்ரீராமாயணத்தில் ஒரு சந்தேகம் கேட்டுவிட்டு தன் பணியில் மீண்டு ஈடுபடத் தொடங்கினான். பட்டருக்குப் பதில் சொல்லத் தெரியவில்லை. ஜீயரிடம் “இதற்கு நம்பிள்ளை எப்படி பொருள் கூறுவார்?” என்று கேட்டார். ஜீயரும் அதற்கு நம்பிள்ளை எப்படி விளக்கம் சொல்லுவார் என்று எடுத்துக்கொடுக்க அதையே பட்டரும் அரசனிடம் சொல்ல, அரசன் மகிழ்ச்சியடைந்து பரிசுப் பொருள்களை வழங்கினான்.

பட்டர் நேராக ஸ்ரீரங்கம் விரைந்தார். பரிசுப்பொருள்களை நம்பிள்ளையின் திருவடிகளில் சம்பர்பித்து “தேவரீருடைய பொருளுரையில் பதினாயிரங் கோடியில் ஒன்றுக்குப் பெற்ற செல்வம் இது” என்று காலில் விழுந்தார்.

“கூரத்தாழ்வானின் திருபேரனான நீர் இப்படிச் செய்யலாமோ ?” என்று நம்பிள்ளை அவரை வாரி அணைத்துக் கொண்டார்.

இதே போல முதலியாண்டானின் திருப்பேரனார் கந்தாடைத் தோழப்பர் பெரிய பெருமாள் சன்னதிக்கு முன் நம்பிள்ளை பெரிய கோஷ்டியுடன் வர அதைக் கண்டு பொறாமைப் பட்டார்  தோழப்பர். நம்பிள்ளையை  கடும் சொற்களால் கடிந்துகொண்டார்.

பெருமாள் சேவித்துவிட்டு நம்பிள்ளை  மனது கஷ்டப்பட்டு அமைதியாக தம் அகத்துக்குச் சென்றுவிட்டார். தோழப்பருடைய மனைவி சிறந்த அறிவாளி. நம்பிள்ளையின் சொற்பொழிவுகளைக் கேட்டவள். இந்த நிகழ்ச்சியைக் கேள்விப்பட்டு கணவரிடம் முகம் கொடுக்காமல் இருந்தாள். தோழப்பர் “ஏன்?” என்று கேட்க
அவள் ”ஆழ்வாரின் அவதாரம் போன்ற நம்பிள்ளையிடம் எப்படி அபச்சாரம் படலாம் ? உம்மோடு வாழவே பிடிக்கவில்லை ?” என்றாள்
தோழப்பரும் மனம் வருந்தி ”நம்பெருமாளின் காலில் விழுந்துவிடலாம்” என்று முடிவு செய்தார் அதற்கு அவள் மனைவி
“குளத்தில் துலைத்துவிட்டு குட்டையில் தேடலாமோ ?” என்று கூறி “நம்பிள்ளை திருவடிகளிலே விழுவதே வழி” என்று மனைவி சொன்னதை ஆமோதித்த தோழப்பர்.


பொழுது சாய்ந்த பின்  மனைவியுடன் வீட்டுக் கதவை திறக்க அங்கே திண்ணையில்  நம்பிள்ளை படுத்துக்கொண்டு இருப்பதைக் கண்டார்.

எதற்கு வந்திருக்கிறார் என்று தெரியாமல் மீண்டும் கடும் சொற்களால்

“கோயிலில் இன்று நான்  பேசியதற்கு என்னைப் பழிவாங்க இங்கு வந்தீரோ ?” என்று கேட்க
“அப்படி இல்லை பெரிய பெருமாள் சன்னதியில் முதலியாண்டானுடைய திருப்பேரனாரான தங்கள் திருவுள்ளம் கலங்கும் படி நடந்துகொண்ட பாவியை மன்னிக்க வேண்டும்” என்று நம்பிள்ளை காலில் விழ
இதைக்கேட்டு மயிர்க்கூச்செறியப் பெற்ற தோழப்பர் நம்பிள்ளையை வாரியணைத்துக் கொண்டு “இவ்வளவு நாளும் உம்மைச் சிலருக்கே ஆசாரியன் என்று நினைத்திருந்தேன்; இப்போது உலகுக்கெல்லாம் நீரே ஆசாரியராவதற்குத் தகுதி பெற்றவர்” என்று இன்று அறிந்தேன். இனி உம்மை உலகம் “லோகாசாரியர்” என்று அழைக்கட்டும் என்று தாமும் தன் மனைவியும் நம்பிள்ளையைக் கௌரவித்து சிஷ்யர்களானார்கள்.

உபதேசரத்தின மாலையில் இந்த நிகழ்வை
தன்னுபுகழ்க் கந்தாடை தோழப்பர் தம் உகப்பால்
என்ன உலகாரியரோ என்று உரைக்கப் - பின்னை
உலகாரியன் என்னும் பெயர் நம்பிள்ளைக்கு ஓங்கி
விலகாமல் நின்றது என்று மேல் ( 51 )
என்கிறார் மாமுனிகள்.




நம்பிள்ளையின் வாழ்கையில் மேலும் பல தகவல்கள் கொட்டிக்கிடக்கிறது ..

ஒரு சமயம் நம்பிள்ளை நோய்வாய்ப்பட்டார். தன்னிடம் ஆற்றல் இருந்தும் அதைக்கொண்டு நோயைத் தீர்த்துக்கொள்ளச் சிறிதும் விரும்பவில்லை. அவர் மீது பரிவுகொண்ட சிலர் மந்திரங்களைப் பிரயோகித்து பரிஹாரிக்க முயற்சி செய்த போது அதைத் தடுத்தார். அவருக்குத் துவயம் என்ற மந்திரத்தைத் தவிர மற்ற மந்திரங்களை அவர் நினைத்துப்பார்த்ததில்லை. ஆனால் துவயத்தை தம்முடைய உடல் நோயை தீர்க்கும் உபாயமாக்கிக்கொள்ள விரும்பவில்லை. நோயினால் திருமேனி இளைத்தது.
ஓர் அன்பர் “என்ன உடம்பு ஆரோக்கியம் இல்லையா ?” என்று விசாரித்த போது
“போர் செய்யவா போகிறேன்.. பெருமாளைச் சேவிக்க வேண்டிய அளவு ஆரோக்கியத்துக்கு இது போதும்” என்று பதிலளித்தார்.

 நம்பிள்ளை வாழ்ந்த வாழ்க்கையைப் பற்றி தெரிந்துகொண்ட நாம் அவர் வாழ்ந்த காலம், ஊர்களை மட்டும் நினைவில் வைத்துக்கொள்ளாமல்  அவர் வாழ்ந்து காட்டிய வாழ்க்கையில் சிலவற்றையாவது பின்பற்ற முயற்சிக்கலாம்.

அடுத்த முறை நாம் பெருமாளுக்கு தீப்பந்தம் பிடித்துவருபவர்களை ’தீவிட்டி தடியன்’ என்றும் அவர்களைக் கவுரவ குறைச்சலாகப் பார்ப்பதையும் விட்டு பெருமாளுக்கு கைங்கரியம் செய்பவர்களாக பார்க்க வேண்டும். பெரிய பெருமாளிடம் இடிபட்டுப் பேசிய குலம் என்று நாம் அவர்களைக் கருத வேண்டும்.

யாதவப்பிரகாசரை ஏதோ வில்லன் மாதிரி நினைத்து அவன் இவன் என்று நாம் ஸ்ரீரமானுஜரின் மீது இருக்கும் அபிமானத்தால் பேசுகிறோம், எழுதுகிறோம். யாதவபிரகாசர் ஸ்ரீராமானுஜரை ஆசர்யித்து ’கோவிந்த ஜீயர்’ என்ற திருநாமத்துடன் ஸ்ரீராமானுஜரின் நியமனத்தால் சந்நியாசிகளின் தர்மங்களை விளக்கும் ‘யதிதர்ம சமுச்சயம்’ என்னும் நூலை இயற்றினார். யதிகளுக்குக் கையேடாக விளங்குகிறது.

ஸ்ரீவைஷ்ணவ லட்சணம் என்று இதை எல்லாம் படித்துவிட்டு, கோயிலுக்கு வருபவர் என்’கலை’யா என்று  பார்ப்பதே அபச்சாரம்!



ஸ்ரீரங்கம் நம்பிள்ளை பகவத் விஷயம் சாதித்த இடம்
பஸ்ஸில் ஜன்னல் ஓரமாக சீட் பிடிப்பதற்கு கர்சீப் போடுகிறோம். வைகுண்டத்தில் சீட் பிடிக்க அடுத்த முறை ஸ்ரீரங்கம் சென்றால் நம்பிள்ளை அமர்ந்து காலஷேபம் சாதித்த 870 வருடம் பழமையான இடத்தைச் சேவித்துவிடுங்கள்.

நம்பிள்ளை சொன்னதால் ஒரு பெண்மணிக்கு  வைகுண்டத்தில் இடம் கிடைத்த கதை ஒன்றும் இருக்கிறது !

Wednesday, March 22, 2017

வடுக நம்பியும் ஸ்ரீவைஷ்ணவ நம்பியும்

ஓவியம் !

சிலவற்றை பார்க்கும் போது ’கண்டதும் காதல்’  மாதிரி ஒர் ஈர்ப்பு வந்துவிடும். ஏன் என்று தெரியாது. இயற்கை காட்சியாக  இருக்கலாம், ஓவியமாக இருக்கலாம். அது ஓர் உணர்வு.

சில நாள்களுக்கு முன் வாட்ஸ்-ஆப்பில் அப்படி ஒரு படம் வந்தது.
ஸ்ரீராமானுஜர்  ‘செல்லப் பிள்ளைக்கு’ ஸ்ரீசூர்ணம் சாத்துவது மாதிரி. கண்டதும் காதலித்து, தூரத்தில் ஷெனாயில் தேஷ் ராகம் கேட்ட உணர்வு ஏற்பட்டது.

பெருமாளுக்கு பல கல்யாண குணங்கள் இருக்கிறது என்று படித்திருக்கிறோம். அதில் ’சௌலப்யம்’ என்பது ஒன்று.  எளிமையான விளக்கம் - பெருமாள் எளிமையானவர் என்பது தான்.

மனித உருவில் வந்து நம் கண்களுக்கும் காட்சி கொடுக்கும் எளிமையானவன். படத்திலும்  அதே எளிமை!.

அதே போல பெருமாளின் இன்னொரு குணம் ’வாத்சல்யம்’ அதாவது தாய் பசு கன்றிடம் நக்கிக் கொடுத்து அன்பை வெளிப்படுத்துவது மாதிரி.
படத்தில் இருக்கும் ஸ்ரீரமானுஜரிடம் அதை பார்க்கலாம்.

இந்த படத்தில் இருக்கும் பெருமாள் திருநாராயண செல்லப்பிள்ளை என்ற போது, இது செல்லப்பிள்ளை இல்லை திருகுறுங்குடி அழகிய நம்பி என்றார் இன்னொருவர். ”இது என்ன கலாட்டா?” என்று தேட ஆரம்பித்தேன்.

பலரிடம் கேட்டு. தகவல்கள் கிடைத்த பின் அந்த ’செல்லப் பிள்ளை’ திருக்குறுங்குடி அழகிய நம்பி என்று தெரிந்தது.

ஏன் என்று சொல்லுகிறேன்.

உள்ளே ஒன்றும் இல்லை என்றாலும் குழந்தைகள் அடிக்கடி ஃபிரிட்ஜை திறப்பது மாதிரி பெரியவர்கள் வாட்ஸ் ஆப், ஃபேஸ்புக் என்று பிஸியாக இருக்கும் இந்த காலத்தில் பெருமாளின் சௌலப்யம், சௌசீல்யம், வாத்சல்யம் போன்ற குணங்களை எல்லாம் அனுபவிக்க நேரம் இருப்பதில்லை.. இந்த வார்த்தைகளை கூட சட்டென்று கேட்டால் கூகிளை நாடுவோம். பெருமாள் கடைசி ஆப்ஷனாக தன் அழகை காண்பித்து நம்மை வசியம் செய்கிறார்!.

அங்கம் அங்கமாக அழகாக இருப்பதற்கு பெயர் சௌந்தரியம் ;  முழுவதும் அழகாக இருப்பதற்கு பெயர் லாவண்யம் - உதாரணம் வேறு யாரும் இல்லை நம் திருக்குறுங்குடி அழகிய நம்பி தான்.


தலைப்பில் வடுக நம்பி பற்றி சொல்லிவிட்டு அவரைப் பற்றி ஒன்றுமே சொல்லவில்லையே என்று நினைப்பது எனக்கு புரிகிறது.

வடுக நம்பி பற்றி சுருக்கமாக பார்த்துவிட்டு பிறகு திருக்குறுங்குடிக்கு பயணம் செய்யலாம்.

வடுக நம்பி என்ற பெயரை கேட்டவுடனேயே  ஸ்ரீராமானுஜருடன் சம்பந்தபபட்டவர் என்று பலருக்கு நினைவு வரலாம். பல புத்தகங்களில் இராமானுஜரின் சீடர்களில் ஒருவர் என்றும் அந்தரங்க காரியதரிசி என்றும் குறிப்பிடுகிறார்கள். தவறு.

ஒருவருக்காக வேலை செய்யும் போது அதை பக்தியுடன் செய்தால் அந்த காரியத்துக்கு பெயர் -  கைங்கரியம். அது தான் வடுக நம்பியிடம் இருந்தது. அதற்குக் காரணம் உடையவரிடம் இருந்த அளவு கடந்த ஆசாரிய பக்தி.

‘யதிராஜ வைபவம்’ என்று இவர் ஸ்ரீராமானுஜரைப் பற்றி இயற்றிய 114 ஸ்லோகங்களில் உடையவருடைய வாழ்க்கை பிரபாவத்தை மிக அழகாக விளக்கியுள்ளார் -
கடைசி ஸ்லோகத்தில் :

“தனது அந்தரங்கசிஷ்யர்களில் ஒவ்வொருவரையும் ஒவ்வொரு கைங்கர்யத்தில் நியமித்த ஸ்ரீமானான யதிராஜர், மிகவும் தகுதியற்ற என்னையும் தமக்குப் பால் காய்ச்சும் கைங்கரியத்தில் நியமித்தருளினார்; இது என்ன ஆச்சரியம்! அத்துடன் தன்னடியார்க்கு அடியார்க்கு அடியார்க்கு அடியவனாகவும், மிகுந்த அன்புடையவனாகவும், தனக்கு நல்லது செய்பவனாகவும் கொண்டு என்னையும் ரக்ஷிக்கிறவரான அவர் பல்லாண்டு வாழ்க!” 

என்கிறார் வடுக நம்பி.

 மதுரகவி ஆழ்வார் எப்படி நம்மாழ்வாரை தவிர வேறு ஒருவரையும் தெய்வமாக கொள்ளாமல் “தேவுமற்றறியேன்” என்று இருந்தாரோ,  நம் வடுக நம்பியும் ஸ்ரீராமானுஜரே என்றிருந்தார்.

“வடுக நம்பி, ஆழ்வானையும் ஆண்டானையும் இருகரையர் என்பர்” என்று ஸ்ரீபிள்ளை லோகாசார்யரின் ஸ்ரீ வசன பூஷணத்தில் கூறுகிறார். இருகரையர் என்றால் Double minded person. ஆற்றிலே ஒரு கால் சேற்றிலே ஒரு கால் என்பது போல,  ஆழ்வானும், ஆண்டானும் எம்பெருமான், எம்பெருமானார் இருவரையும் பற்றினர்.  அதைப் பார்த்து  வடுக நம்பி ஆழ்வானையும், ஆண்டானையும் பார்த்து நகைப்பதாகக் கொள்ள வேண்டும்.

வடுக நம்பியின் ஆசாரிய நிஷ்டைக்கு சில சம்பவங்களை சொல்கிறேன்… .

ஒரு முறை திருவெள்ளரைக்கு  சென்று கொண்டிருந்த ஸ்ரீராமானுஜர் தன் திருவாராதனம் செய்யும் பெருமாளை வடுக நம்பியிடம் கொடுத்து எழுந்தருளப் பண்ணிக்கொண்டு வருமாறு நியமித்தார். ஒரு கூடையில் வடுக நம்பி,  திருவாராதனப்பெருமாளுடன், உடையவர் திருவடிநிலைகளையும் ( பாதுகைகள் ) ஒன்றாக எழுந்தருளப் பண்ணிக்கொண்டுவந்தார். திருவராதனம் செய்ய வடுக நம்பியிடம் பெருமாளை வெளியே எழுந்தருளப் பண்ணும் படி உடையவர் கூற, . வடுக நம்பி கூடையை திறந்து முதலில் ஸ்ரீராமானுஜருடைய பாதுகைகளை வெளியே எடுத்தார். பிறகு பெருமாளை வெளியே எழுந்தருளப் பண்ணினார்.

இதைப் பார்த்த உடையவர் திடுக்கிட்டு “வடுகா! என்னுடைய பாதுகைகளையும், பெருமாளையும் இப்படி ஒன்றாக வைப்பது தகுமோ?” என்று வருத்தப்பட்டார். இதற்கு வடுக நம்பி “அது உங்களுடைய பெருமாள், இது என்னுடைய பெருமாள்!” என்றாராம்.

ஸ்ரீராமானுஜருடன் இருந்த ஸ்ரீவைஷ்ணவர் ஒருவர் “ஓம் நமோ நாராயணாய” என்ற திருமந்திரைத்தை உச்சரிக்க, பக்கத்தில் இருந்த வடுக நம்பி “எம்பெருமானார் இருக்க எம்பெருமான் திருநாமத்தை சொல்லலாமோ ?” என்று கூறி எழுந்து சென்றுவிட்டாராம்.

ஸ்ரீரங்கத்தில் உடையவர் பெரிய பெருமாள் வடிவழகை சேவித்துக்கொண்டிருக்கும் போது, உடையவருடைய வடிவழகை நம்பி சேவித்துக்கொண்டிருப்பாராம். ஒரு நாள் இதை கவனித்த உடையவர் “பெருமாளுடைய கண்ணழகைப் பார்” என்ற போது
“என் அமுதினைக் கண்ட கண்கள்* மற்று ஒன்றினைக் காணாவே.”  என்று நம்பி அருளிச்செய்தாராம்.

பிரசாதம் உட்கொண்டபின் கையை அலம்பிச் சுத்தம் செய்யக் கூடாது என்பது வழக்கம். அதனால் எம்பெருமானார் அமுது செய்த சேஷ ப்ரஸாதத்தை வடுக நம்பி உண்ட பின் தன் தலையிலே கைகளை துடைத்துக்கொள்வாராம். இதை ஒருநாள் கவனித்த உடையவர் கோபிக்க அன்று நம்பி தம் கைகளை அலம்பி சுத்தம் செய்தார்.
மறுநாள் உடையவர் கோயில் பிரசாதத்தை நம்பியிடம் தர அதை சாப்பிட்ட பின் கைகளை அலம்பிய போது “வடுகா! என்செய்தாய் ?” என்று எம்பெருமானார் கேட்க  “நேற்று அருளிச்செய்தபடி செய்தேன்” என்றாராம்.
“உம்மிடம் தோற்றோம்!” என்றாராம் உடையவர்.

ஒருநாள் திருவீதி புறப்பாட்டின் போது பெருமாள்  மடத்து  வாசலில் எழுந்தருள “வடுகா! பெருமாளை சேவிக்க வா” என்று உடையவர் அழைக்க, அப்போது திருமடைப்பள்ளியில் உடையவருக்குப் பால்காய்ச்சிக் கொண்டிருந்த வடுகநம்பி “உம்முடைய பெருமாளை சேவிக்கவந்தால், என்னுடைய பெருமாளுக்கு பால் பொங்கிவிடுமே!” என்று பதில் சொன்னாராம்.

இப்படி ஸ்ரீராமானுஜரிடத்து மிகுந்த பக்தி கொண்டிருந்தவரான வடுகநம்பி பரமபதித்த செய்தியை சில ஸ்ரீவைஷ்ணவர்கள் அருளாளப் பெருமாள் எம்பெருமானாரிடம்  “வடுகநம்பி திருநாட்டுக்கு எழுந்தருளிவிட்டார்” என்று கூறிய உடனே அவர் அதிர்ச்சியாகி மூர்ச்சை அடைந்தார். பிறகு உணர்வு திரும்பியபின் வடுக நம்பி உடையவரிடத்தில் பரம பக்தி கொண்டிருந்தார்.  எனவே அவரைத் திருநாட்டுக்குப் போனாரென்று சொல்லக்கூடாது. அவர் உடையவர் திருவடிகளை அடைந்தார் என்றே கூற வேண்டும் என்றாராம். ( அதனால் தான் “ஆசாரியன் திருவடியடைந்தார்” என்று நாம் இன்றும் சொல்கிறோம்)

உடையவர் தனக்கு ஏதாவது தேவை என்றால் அவர் வாஞ்சையுடன் வடுகநம்பியை “வடுகா வடுகா” என்று அழைப்பாராம்.


”திருவரங்கம் செல்வம் முற்றும் திருத்தி வைத்தான் வாழியே” என்றபடி கோயிலில் பல நிர்வாக  சீர்த்திருத்தங்களை செய்த பின் சோழநாட்டு திருப்பதிகளை மங்களாசாசனம் செய்த பின் பாண்டிய நாட்டு திவ்ய தேசங்களை தரிசித்துக்கொண்டு வரும் போது திருநெல்வேலிக்கு தெற்கே இருபது மைல் தூரத்தில்திருக்குறுங்குடிக்கு வந்து சேர்ந்தார்.  திருக்குறுங்குடி அழகிய நம்பியை சேவிக்க ஸ்ரீராமானுஜரின் திக்விஜயத்தில் வாசகர்களை சேர்ந்துகொள்ள அழைக்கிறேன்.

திருக்குறுங்குடி அழகிய நம்பியை சேவித்த போது அர்ச்சகரிடம் ஆவேசித்து
“ராம, கிருஷ்ண’  என்று பல அவதாரங்களை எடுத்தும் என்னால் மக்களை திருத்த முடியவில்லை. ஆனால் நீரோ இத்தனை பேரையும் எப்படி திருத்தினீர் ? அதன் ரகசியத்தை சொல்லும்” என்று கேட்க அதற்கு உடையவர்

”கேட்கும் அளவில் கேட்கப் பட்டால், சொல்லும் அளவில் சொல்லுவோம்” என்றவுடன் நம்பி உடனே தனது ஆசனத்தை விட்டுக் கீழே இறங்கி ஸ்ரீரமானுஜருக்கு ஒரு ஆசனம் போட சொல்லி அவரை ஆசார பீடத்தில் அமர்த்தி, தான் கீழே சிஷ்யன் போல அமர்ந்தார்.
திருக்குறுங்குடி நம்பி என்ற ஸ்ரீவைஷ்ணவ நம்பி

ராமானுஜர் தன் ஆசாரியனான பெரியநம்பி அதில் எழுந்தருளியிருப்பதாக பாவித்து பெருமாளின் திருசெவியில் ’திருமந்திரம், ‘த்வய’ மஹா மந்திரங்களை உபதேசம் செய்தார்.

நம்பியும் கேட்டு உகப்படைந்தவராய் “ நாம் இராமானுசனை உடையேன்” என்று அருளிசெய்ய, எம்பெருமான், எம்பெருமானாரின் சிஷ்யர் ஆனார்.

ஸ்ரீராமானுஜர் அவருக்கு “ஸ்ரீவைஷ்ணவ நம்பி” என்று திருநாமம் அருளி. தமது அபச்சாரங்களை பொருத்தருள வேண்டும் என்று வேண்டினார். நம்பியும் அவருக்கு தீர்த்த ப்ரஸாதமும், திருமாலை ப்ரஸாதமும் ஸ்ரீசடகோபனும் ப்ரஸாதித்து விடை கொடுத்தனுப்பினார்.

இன்னும் முடியவில்லை. மீண்டும் உடையவருடன் திருவனந்தபுரம் பயணிக்கலாம்.

திருவனந்தபுரம் சென்ற யதிராஜர் அனந்த பத்மநாபனை சேவித்தார். அங்கே சில காலம் இருந்து, கோயிலில் பல சீர்த்திருத்தங்களையும் செய்ய முற்பட்ட போது அங்கே இருந்த நம்பூதிரிகள் இதற்கு எதிர்ப்பு தெரிவித்து பெருமாளிடம் முறையிட்டனர். பெருமாளும் நம்பூதிரிகள் வாத்சல்யத்தில் மயங்கி அவர்கள் பக்கம் சேர்ந்துகொண்டார்!.

உடையவர் இரவு படுத்துறங்கும் போது இரவோடு இரவாக அவரை பெரிய திருவடியாம் கருடாழ்வாரைக் கொண்டு திருகுறுங்குடியில் ஒரு சிறு கற்பாறையின் மீது கிடத்திவிட,  காலை விழித்தெழுந்த உடையவர் இடம் மாறியதைக் கண்டு “வடுகா! வடுகா!” என்று அழைத்த போது வடுக நம்பியாய் உருவெடுத்து கைகட்டி வாய் பொதித்து, குனிந்து ”அடியேன்! தாஸன்” என்று வடுக நம்பி போல பணிவன்புடன் இருந்தாராம் திருக்குறுங்குடிநம்பி!.
திருப்பரிவட்டப்பாறை

“அனந்தபத்ம நாபனின் திருவுள்ளம் இது என்றால் நாம் என்ன செய்ய முடியும்” என்று நித்திய அனுஷ்டானங்களை முடித்துவிட்டு ஸ்ரீராமானுஜர் திருமண்காப்பு தரித்துக்கொண்டு தினமும் வடுக நம்பிக்கும் தன் கையால் தான் சாத்துவாராம்.
வடுக நம்பிக்கு தினமும் கிடைத்த பாக்கியம் அன்று ஸ்ரீவைஷ்ணவ நம்பிக்கும் கிடைத்தது! மீண்டும் ஒரு முறை அந்த படத்தை இப்போது நீங்கள் பாருங்கள்!

ஸ்ரீவைஷ்ணவ (வடுக) நம்பி ஸ்ரீராமானுஜர் நீராடி களைந்த காவி வஸ்திரங்களை துவைத்து பாறையின் மீது ஆறபோட்டு அவருக்கு வேண்டிய உபகாரங்களை எல்லாம் செய்துமுடித்தார். இன்றும் அப்பாறை ‘திருப்பரிவட்டப்பாறை’ என்று அழைக்கப்படுகிறது.

இந்த சம்பவத்தை விவரிக்கும் விதமாக ஸ்ரீரங்கம் ஸ்ரீராமானுஜர் சன்னதியில் இருக்கும் தஞ்சாவூர் படத்தை இங்கே கொடுத்திருக்கிறேன்.

ஸ்ரீவைஷ்ணவ நம்பி உடையவரிடம் எட்டு எழுத்து திருமந்திரத்தை பெற்று சிஷ்யனாக ஆசாரிய கைங்கரியம் செய்து ஆசாரிய சிஷ்ய லக்ஷணத்தை நமக்கு உபதேசித்துள்ளார் என்று நாம் புரிந்துக்கொள்ள வேண்டும்.

ஸ்ரீவைஷ்ணவ (வடுக) நம்பியுடன் கோயிலுக்கு சென்ற உடையவர், கூட வந்த நம்பியை காணாமல் எதிரே இருந்த அழகிய நம்பியை பார்த்த போது அவர் சாத்திய திருமண் காப்பு அழகிய நம்பியின் நெற்றியில் அவருக்கு மேலும் அழகு சேர்ப்பதைக் கண்டு நடந்ததை புரிந்துக்கொண்டார் உடையவர்.

அதே சமயம் திருவனந்தபுரத்தில் தன் ஆசாரியனான ராமானுஜரை காணாமல் வடுக நம்பியும் மற்ற சிஷ்யர்களும் பதட்டமாக இருக்க, திருக்குறுங்குடியில் உடையவர் இருப்பதை கேள்விப்பட்டு அங்கே நடையாய் நடந்து, நடந்த விஷயங்களை கேட்டறிந்தார்கள். ஸ்ரீராமானுஜரும், வடுக நம்பியும் ஸ்ரீவைஷ்ணவ நம்பியின் கல்யாண குணங்களில் ஒன்றான ‘சௌலப்யம்’ ( எளிமை), அழகையும் வியந்தனர்.

நம்மாழ்வாரே நம்பியின் அழகில் மோகித்து பத்து பாசுரங்கள் பாடியுள்ள போது ஸ்ரீராமானுஜர் வியந்ததில் ஆச்சரியம் இல்லை.

திருவாய்மொழி ஐந்தாம் பத்தில், பத்து பாசுரங்களிலும் திருக்குறுங்குடி நம்பியின் அழகை தான் பாடுகிறார்.

*எங்ஙனேயோ, அன்னை மீர்காள்!
என்னை முனிவது நீர்?*
நங்கள் கோலத் திருக் குறுங்குடி
நம்பியை நான் கண்டபின்*
சங்கினோடும் நேமியோடும்
தாமரைக் கண்களோடும்*
செங்கனி வாய் ஒன்றினோடும்,
செல்கின்றது என் நெஞ்சமே. 5.5.1

[ நம்முடைய அழகிய திருக்குறுங்குடி நம்பி சேவிக்கப் பெற்றேன். சங்கையும் சக்கரத்தையும் கைகளில் ஏந்தி நிற்கும் அவன் அழகு என்னைக் கொள்ளை கொண்டது. செந்தாமரைக் கண்களும் சிவந்த உதடுகளும் உடைய அவன் அழகை அனுபவித்து என் நெஞ்சம் இனி அவரை விட்டு மீளாது ]

என் நெஞ்சினால் நோக்கிக் காணீர்
என்னை முனியாதே*
தென் நன் சோலைத் திருக் குறுங்குடி
நம்பியை நான் கண்டபின்*
மின்னு நூலும், குண்டலமும்,
மார்வில் திருமறுவும்,*
மன்னு, பூணும், நான்கு தோளும்,
வந்து எங்கும் நின்றிடுமே. 5.5.2

[ என் நெஞ்சை இரவல் வாங்கி அதன் வழியாக பார்த்தால் உங்களுக்கு புரியும். தென் திசையில் சோலைகள் சூழ்ந்த திருக்குறுங்குடியில் உள்ள நம்பியின் அழகை அனுபவித்தபின் மறக்கப முடியுமா அவன் பளபளக்கும் பூணூல், மகரகுண்டலம், மார்பில் ஸ்ரீவத்ஸம், அழகு ஆபரணங்கள், நான்கு தோள்களுடன் நான் போகுமிடமெல்லாம் வந்து நிற்கிறான்.]

மற்ற பாடல்களை உங்களுக்கு வீட்டு பாடமாக கொடுத்துவிடுகிறேன். ஏன் என்றால் நம்மாழ்வார் கடைசி பாசுரத்தில் இந்த பத்து பாசுரங்களையும் பாடினால் தான் நீங்கள் உண்மையான ஸ்ரீவைஷ்ணவன் என்கிறார்!

*அறிவு அரிய பிரானை,
ஆழி அம் கையனையே அலற்றி*
நறிய நன் மலர் நாடி, நன் குருகூர்ச்
சடகோபன் சொன்ன*
குறிகொள் ஆயிரத்துள் இவை பத்தும்
திருக்குறுங்குடி அதன் மேல்*
அறியக் கற்று வல்லார் வைட்டணவர்,
ஆழ்கடல் ஞாலத்துள்ளே. 5.5.11

[ சாதாரண அறிவால் அறிய முடியாத சக்கரபாணியை திருக்குருகூர் சடகோபன் ஆயிரம் பாசுரங்களில், திருகுறுங்கிடியைப் பற்றி பாடிய பத்து பாடல்களையும் கற்றவர்கள், உலகிலே உண்மையான வைணவர்களாய் விளங்குவர் ]


ஸ்ரீவைஷ்ணவத்தில் நம்பிகள் அதிகம். பெருமாளில் பல நம்பிகள் இருக்கிறார்கள். திருக்குறுங்குடி அழகிய  நம்பி அன்பில் வடிவழகிய நம்பி, நாச்சியார் கோவில் திருநாரையூர் நம்பி .. ஆசாரியர்களில் திருக்கச்சி நம்பிகள், பெரிய திருமலை நம்பி, பெரிய நம்பி, வடுக நம்பி என்று பலர் இருக்கிறார்கள்.

அடுத்த முறை ’நம்பி’ என்ற வார்த்தை நினைவுக்கு வந்தால் மதுரகவியாழ்வார் மாதிரி நம் வடுக நம்பியும், ஸ்ரீவைஷ்ணவ நம்பியும் உங்கள் நினைவுக்கு வந்து ”நம்பி என்றக்கால் , அண்ணிக்கும் அமுது ஊறும் என் நாவுக்கே” என்றபடி உங்கள் நாவில் தேன் போல அமுதம் ஊறும்.


மேலும் சில குறிப்புகள்: 
ஓவியத்தில் பெருமாள் கதை வைத்துக்கொண்டு இருக்கிறார் ஆனால் புகைப்படத்தில் அது இல்லையே ? என்று வியக்கலாம் அதற்கு காரணம்
திருமாலிருஞ்சோலை அழகர் ஒரு முறை இங்கே வந்த போது நம்பி தன்னிடம் இருந்த கதையை அவருக்கு கொடுத்த கதை ஒன்று இருக்கிறது.

உபதேச முத்திரையில் எம்பெருமானார்

திருப்பதிக்கே லட்டு மாதிரி 8 எழுத்துக்கொண்ட ஸ்ரீவைஷ்ணவ நம்பிக்கே எட்டு எழுத்து உபதேசம் செய்ததால் வழக்கமாக அஞ்சலி முத்திரையுடன் இருக்கும் ஸ்ரீராமானுஜர் இங்கே. ”இனி திருப்போடெழில் ஞானமுத்திரை வாழியே” என்றபடி உபதேச முத்திரையில் இருக்கிறார்.

வேலும் கையுமாக இருக்கும் திருமங்கையாழ்வார் இங்கே அஞ்சலி முத்திரையில். அவருடைய திருவரசும் இங்கே தான் இருக்கிறது!.

சித்திரையில் திருவாதிரை அன்று உடையவர் சேர்த்தியாக ஸ்ரீவைஷ்ணவ நம்பியுடன் திருமஞ்சனம் கண்டருளி திருமண்காப்பு சாத்தும் உற்சவம் நடைபெறுகிறது.

கடைசியாக வடுக நம்பி திருநட்சத்திரம் - சித்திரையில் அஸ்வினி! பிறந்த இடம் மைசூர் பக்கம்  ஸாளக்கிராமம் என்ற ஊர்.

பிகு:  ஸ்ரீவைஷ்ணவ நம்பி, வடுக நம்பியை பற்றியும் தெரிந்துக்கொள்ள எனக்கு உதவி புரிந்த அந்த படத்தை அடியேனுக்கு அனுப்பியவருக்கு என்னுடைய  க்ருதக்ஞதைகள்.


Saturday, March 18, 2017

சென்னை அனுபவங்கள்

சென்னையில் இரண்டு வருடம் குப்பையுடன் முகநூலில் இதையும் கொட்டினேன். ஒரு இடத்தில் இருக்கட்டுமே என்று இங்கே. படிக்க வேண்டிய கட்டாயம் எதுவும் இல்லை.


----------


”கற்றுக் கறவைக் கணங்கள் பல கறந்து” என்று தொடங்கும் திருப்பாவை பாடல் காலை 4 மணிக்கு நினைவுக்கு வந்தது.
இன்று கறந்த பாலில் காபி சாப்பிடுவது என்று முடிவு செய்தேன்.
வீட்டுக்கு எதிரில் இருக்கும் ஆவின் பூத்தில் விசாரித்தேன்.
“கறந்த பால் தான்... சார் ஆனா பாக்கெட்டில் இருக்கு” கூடவே ஒரு கொசுறு கேள்வி
“எதுக்கு சார்... ஏதாவது மருந்துக்கா?”
என்ன பதில் சொல்லுவது என்று தெரியாமல்..
”சும்மா டிரைப் பண்ணலாம் என்று.. உடம்புக்கு நல்லது”
“அப்போ ஆரோக்கியா பால் வாங்கிக்கோங்க.. திக்கா இருக்கும்.”
பாக்கெட் பால் வாங்க வந்திருந்த ஒரு தாத்தா உதவ முன்வந்தார்.
“இங்கிருந்து ஸ்ட்ரெயிட்டா மூன்றாவது ரைட் அங்கே உள்ளே போனா ஒரு வீட்டில் கிடைக்கும்”
சரியாக மூன்றாவது ரைட் போன போது அங்கே ஒரு மாடு இருந்தது. அந்த வீடாக தான் இருக்கும் என்று அங்கே சென்றேன். என்னை பார்த்த மாடு சூடாக ஒன்றுக்குப் போனது. என் பாட்டி அதைக் கையில் எடுத்துத் தலையில் தெளித்துக் கொள்வாள் என்று நினைவு வந்தது. மூச்சா போன மாடு அங்கே இருக்கும் குப்பை தொட்டியில் இருந்த வஸ்துக்களைச் சாப்பிட்டுக்கொண்டு இருந்தது. அதில் ஒரு மாதவிடாய் டயப்பர் அடக்கம்.
வீட்டிலிருந்து வெளியே வந்தவர் என்ன என்று விசாரிக்க.
“பால்”
”இந்த வீடு இல்லை... அங்கே மணல் கொட்டியிருக்கு பாருங்க அந்த வீடு என்று காண்பித்தார்”
அங்கே சென்று போது வாயில் நுரையுடன் கூடிய டூத்பிரஸுடன், ஒருவர் வெளியே வந்து துப்பிவிட்டு ”என்ன வேண்டும்?” என்று பேஸ்ட் வாசனையுடன் கேட்க
“பால்’
”மாடு இன்னும் வீட்டுக்கு வரவில்லை வீட்டுக்கு வெளியே வந்து தெரிவில் பார்த்துவிட்டு ... அந்த மாடு தான் எழு மணிக்கு வாங்க” என்றார்.
ஓடி வந்துவிட்டேன்.
நாதமுனிகள் 4000 தேடி அலைந்ததைவிட இது என்ன கஷ்டமா ? அதனால் தேடலை தொடர்ந்தேன்.
நாதமுனிகள் என்று நினைத்துக்கொண்டவுடன், பழைய சைக்கிளில் பளிச் மஞ்சள் திருமணுடன் வந்த ஒருவர் . கறந்த பால் கிடைப்பது கஷ்டம்... “பேசாம சேலையூர் மடத்துக்குப் போங்க” அங்கே மாடு இருக்கு..கேட்டுப்பாருங்க” என்றார்.
பஞ்சகச்சம் திருமணுடன் போக வேண்டும் என்பதால் அந்த ஆப்ஷனை ஒத்திப்போட்டேன்.
இந்த விஷயங்களைப் பெண்களிடம் தான் கேட்க வேண்டும் அப்போது தான் சரியான பதில் கிடைக்கும் ஒரு பூ விற்கும் பெண்மணியிடம் கேட்டேன்.
”மணிமேகலை தெருவில கேட்டுப்பாருங்க” என்று விரலால் மேப் வரைந்து காண்பித்தார்.
மணிமேகலை தெரு மாடுகளும் மாடு சார்ந்த இடமும் என்று மாட்டுத்தொழுவம் வாசனை காட்டிக்கொடுத்தது.
ஒரு வீட்டில் மாடுகள் ஒழுங்காகக் கட்டப்பட்டு வைக்கோல், புன்னாக்குச் சாப்பிட்டுக்கொண்டு இருந்தது. அந்த இடமே ஒரு மினி கிராமம் மாதிரி இருந்தது.
வயதான ஒரு தாத்தா, தலையில் முண்டாசு கட்டிக்கொண்டு, தன் தலைக்கு மேலே நீண்ட மூங்கில் வாக்கிங் ஸ்டிக் உதவியுடன் “என்ன வேண்டும் என்று கேட்க”
“பால்”
உள்ளேயிருந்து ஒரு சின்னப் பெண் ஓடி வந்து
 “இன்னும் ஆஃபனவர் ஆகும்” என்று நுணிநாக்கு ஆங்கிலம் பேசியது பெரிய வியப்பாக இருந்தது.
உள்ளே இருந்த பாட்டியிடம் தாத்தா வீட்டுக்கு கறந்த பால் இருந்தா கொடுத்துவிடு என்று சொல்ல பாட்டி பாலை எடுத்து வந்தாள்.
“எதுல வாங்கிப்பீங்க ?.. பாத்திரம் இருக்கா ?”
கேரி பேக் கலாசாரத்தில் வளர்ந்த நான் பாத்திரம் பற்றி யோசிக்கவில்லை.
“பாத்திரம் கொண்டு வரலை... . திரும்ப வரேன்”
பாட்டி முகத்தில் ஏமாற்றம் தெரிந்தது
”பாத்திரத்தில் பால் வாங்கி அதில் இரண்டு முறை காபி சாப்பிட்ட பின் முடிவு செய்தேன்.
அடுத்து ஒரு மாடு வாங்க வேண்டும் என்று.

--------------------------------------------------------------------------
தாம்பரத்தில் நான் வசிக்கும் இல்லம் வெள்ளம் வந்த போது வாசல் கேட் பூட்டியிருந்தது. நான் அப்போது வீட்டில் இல்லை. தண்ணீர் அதிகம் வரவே அக்கம் பக்கம் இருந்தவர்கள் அந்த கேட்டை திறந்து தண்ணீருக்கு வழி செய்திருக்கிறார்கள். தங்கள் வீடு முழுகக் கூடாது ஆனால் பக்கத்து வீடு(பூட்டியிருக்கிறது என்பதால்) முழுகினால் பரவாயில்லை என்ற எண்ணம். என் நண்பர் எனக்கு போன் செய்தார்.
“சார் முடிந்தால் திரும்ப மூடுங்கள்... நான் தி.நகரில் மாட்டிக்கொண்டு இருக்கேன்”
என் நண்பர் திரும்ப கேட்டை பூட்ட... அப்போது சிலர்
“உன் வீடா இது கண்டுகாத கம்முனுகிட” என்று சென்னை தமிழில் அறிவுரை கூறியிருக்கிறார்கள். ( இதில் நிறைய பீப் மொழிகளும் அடங்கும்).
மழை, செம்பரம்பாக்கம் ஏரி என்று வெள்ளத்துக்கு காரணம் சொன்னாலும், இந்த மாதிரி மக்களும் ஒரு விதத்தில் சென்னை வெள்ளத்துக்கு முக்கிய காரணம் என்று நினைக்கிறேன்.
பிகு: ஸ்ரீபாஷ்யம் மேஜை மீது புக்-மார்க்குடன் அப்படியே இருந்தது ஆச்சரியம்.
----------------------------------------------------------------------------------------------
சென்னை மழை, வெள்ளத்தின் போது பல இடங்களில் தண்ணீர் வீட்டுகுள் புகுந்த நிலையிலும் பல வயதானவர்கள் கரண்ட், தொலைப்பேசி இல்லாமல் ஒரு மெழுகுவத்தியுடன் பக்கத்து வீட்டு நண்பர்கள் கொடுத்த சாப்பாடு, பிஸ்கெட், காபியை சாப்பிட்டுக்கொண்டு இருந்தார்கள். ( எனக்கு தெரிந்த நண்பர்கள் உறவினர்களை கூட அப்படி தான் ‘மேனேஜ்’ செய்தார்கள் )
”பேசாம ஒரு வாரத்துக்கு எங்க வீட்டுக்கு வந்துடுங்க” என்று எவ்வளவு கூப்பிட்டும் அவர்கள் மற்ற நண்பர்கள், உறவினர்கள் வீடுகளுக்கு செல்லவில்லை. தங்கள் வீட்டுலேயே இருக்க வேண்டும் என்று விரும்பினார்கள்.
“இங்கே எதற்கு தனியா கஷ்டப்படனும்... பேசாம அமெரிக்கா வந்துவிடுங்க என்று ரொம்ப நாளா சொல்றோம் .. .. வர மாட்டேங்கிறாங்க” என்று அமெரிக்கா சென்ற பிள்ளைகள் அலுத்துக்கொள்கிறார்கள். இந்த இக்கட்டான சூழ்நிலையிலும் அடுத்த வீட்டுக்கு போகாத அவர்கள் எப்படி அமெரிக்கா போவார்கள் என்று யோசிக்க வேண்டும்.
----------------------------------------------------------------------------------------------------------
”என்ன சார் மழை பயங்கரமா இருக்கு இப்ப சென்னை போகிறீர்களே என்று பலருடைய எச்சரிக்கையும் மீறி இன்று இரவு பெங்களூரிலிருந்து சென்னை வந்து சேர்ந்தேன். ரயில் 30 நிமிடம் தான் தாமதம். செண்டரல் ஸ்டேஷன் காலியாக ....
தம்பிக்கு போன் செய்து பேசினேன்.
”வீட்டுக்கு முன் மரம் விழுந்துவிட்டது கவுன்சிலரை கூப்பிட்டு பேசினேன் என்றான்.
“சார் வீட்டுக்கு முன் மரம் விழுந்திவிட்டது”
“அட்ரஸ் சொல்லுங்க”
“நம்பர்... “
“சார் உங்க வீட்டு முன் தான் மரத்தை வெட்டிக்கொண்டு இருக்கேன்” என்றார் கவுன்சிலர்.
சென்னை நகரமே அலம்பிவிட்ட மாதிரி இருந்தது. செண்டரல் ஸ்டேஷனிலிருந்து தி.நகர் வரை தண்ணீர் எல்லாம் வடிந்து இருக்கிறது. டிவிட்டரில் போட்ட படம் எல்லாம் மார்பிங்காக இருக்குமோ என்று சந்தேகமாக இருக்கிறது :-)
ஆட்டோ டிரைவரிடம் பேச்சு கொடுத்தேன்
“ஆமாம் சார் இரண்டு நாளா தண்ணீ””
“சவாரி ?”
”.. இந்த மாதிரி சமயத்துல தான் சார் கொஞ்சம் காசு பார்க்க முடியும்”
“நேக்கா ஓட்டினா தண்ணீ பெரிய பிரச்சனை இல்லை சார்”
டிவியில் மழை பற்றி விவாதம்,, ஃபேஸ்புக்கில் அரசு இயந்திரம் ரிப்பேர் ஆகிவிட்டது என்ற பேச்சு
ரயிலில் பக்கத்து சீட் பெரியவர் “இன்னும் ஒரு வருடத்திற்கு தண்ணீர் பிரச்சனை இருக்காது” என்றார்.
பள்ளிகளுக்கு விடுமுறைவிட்ட பின் மழைக்கு என்ன வேலை ? வந்துவிட்டேன்.
----------------------------------------------------------------------

ஹீரோ சென்னைக்கு வருகிறார் என்றவுடன் செண்டரல் ஸ்டேஷன், எல்.ஐ.சிக்கு பிறகு அண்ணா மேம்பாலம் என்ற ஜெமினி மேம்பாலத்தை நமக்கு தமிழ் சினிமா காட்ட தவறியதில்லை.
சில வருஷம் முன் பாலத்திலிந்து பஸ் ஒன்று கீழே விழுந்துவிட்டது என்று கூட்டம் கூடியது. பிறகு ஒரு லாரி என்று நினைக்கிறேன்.
அமெரிக்கா மீது ஏதாவது கோபம் என்றால் உடனே அந்த மேம்பாலம் சுற்றியும் அதன் மீதும் போலீஸ் கெடிபிடி அதிகமாக இருக்கும்.
இலங்கை பிரச்சனைக்கு போராட்டம், அமெரிக்காவில் தீவிரவாதி தாக்குதல் என்று தொடர் பிரச்சனைக்கு பிறகு என்று நினைக்கிறேன் அமெரிக்க தூதரகத்துக்கு பாதுகாப்பு என்று நான்கு போலீசார் ஏகே 47 வைத்துக்கொண்டு அதன் மீது டியூட்டியில் நிரந்திரமாக வெயில், மழை என்று பாராமல் பாதுகாப்பு கொடுக்க ஆரம்பித்தார்கள்.
தற்போது ’சரவணா ஸ்டோர்ஸ்’ விளம்பரம் செய்யப்பட ஒரு சின்ன பிளாஸ்டிக் கூண்டுக்குள் நின்றுக்கொண்டு இருக்கிறார்கள். அப்படி நிற்பவர்கள் பெரும்பாலும் இளம் வயதினர். தினமும் அங்கே செல்லும் வாகனங்களில் புகை, வெயில் என்று அவர்களை நினைத்தால் பாவமாக இருக்கும். அவர்களுடைய உடல் நலம் பாதிக்காமல் இருக்க வேண்டும் என்று ஒவ்வொரு முறையும் பாலத்தை கடக்கும் போதும் நினைத்துக்கொள்வேன்.
சென்னை விமான நிலையம் முன்பு இருக்கும் பாலத்தின் மீதும் இந்த மாதிரி ஒரு ஏற்பாடு செய்யப்படலாம்.
இந்த மாதிரி பாலத்தின் மீது பாதுகாப்பு கொடுக்கும் இடம் உலகில் வேறு எங்காவது உள்ளதா என்று தெரியவில்லை.
சகிப்புத்தன்மை இல்லை என்று பலர் திருப்பி தரும் தேசிய விருதுகளை சகிப்புத்தன்மையோடு இருக்கும் அந்த காவலர்களுக்கு அளிக்கலாம். அல்லது அட்லீஸ்ட் மாசுக்கு-மாஸ்க் ஒன்று தரலாம்
------------------------------------------------------



Thursday, March 16, 2017

கேமரா கனவுகள்

அப்பாவின் திருமண ஆல்பத்தை நான் பார்த்ததில்லை. காசி யாத்திரை மை கன்னத்துடன் எப்படி இருந்திருப்பார் என்று யோசித்ததுண்டு.

“கல்யாணத்தின்போது ஏதோ சச்சரவு. அதனால் புகைப்படம் ஒன்று கூடக் கிடையாது” என்றார். ஒரே ஒரு புகைப்படம் பீரோவில் இருந்தது. அதில் அப்பாவின் முதுகு மட்டும் தெரிந்தது. அம்மாவை முழுசாக யாரோ மறைத்துக்கொண்டு இருந்தார்கள்.

இதனாலோ என்னவோ, அப்பாவிற்கு கேமராவில் படம் எடுப்பதும், போட்டோவிற்கு போஸ் கொடுப்பதும் மிகவும் விருப்பம். எங்களைத் தன் கேமராவில் படங்களாக எடுத்துத் தள்ளினார். என்னுடைய சிறுவயதுப் படங்கள் கருப்பு வெள்ளையில் எல்லாம் கொள்ளை அழகு. பொதுவாகக் குழந்தைகள் அழகாக இருக்கும்.

கடந்த நாற்பது வருடங்களாகப் பல கேமராக்கள் என்னுடன் பயணம் செய்திருக்கின்றன. நான் முதன்முதலில் உபயோகித்த கேமராவை இன்று செல்ஃபி எடுக்கும் கேமராவுடன் ஒப்பிட்டால் அது சரியான  ‘டப்பா கேமரா’ என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். நிஜமாகவே ‘டப்பா கேமரா’தான்.

பள்ளியில் அறிவியல் பாடம் படிக்கும்போது ஊசித்துளைக் கேமரா (Pinhole Camera) செய்து, அதில் தலைகீழாக மரங்களைப் பார்த்திருக்கிறேன். என் அப்பாவுடன் இருந்த கேமராவும் அதேபோலத்தான் இருக்கும். அதன் பெயர் ‘Brownie Hawkeye Flash Model Camera’. 1950ல் கோடாக் நிறுவனம் இந்த கேமராவை அறிமுகம் செய்தது. விலை அதிகம் என்று அப்பா ஃபிளாஷ் வாங்கவில்லை. ஆங்கிலத் திரைப்படம் ஒன்றில் பிளாஷ் அடித்து அந்த பல்பிலிருந்து புகை வந்த போது பிளாஷ் இப்படித்தான் இருக்கும் என்று யூகித்தேன்.

அந்த கேமராவில் படம் எடுக்க நிறைய பிரயத்தனம் செய்ய வேண்டும். ஃபிலிம் சுருளைப் பொருத்த திருச்சி மேலபுலிவார் சாலையில் (West Boulevard Road என்பதின் தமிழாக்கமே மேலபுலிவார் சாலை!) இருக்கும்

OR
WO

என்று பெரிதாக எழுதியிருக்கும் கடையில் கொடுத்தால், இருட்டு அறையில் ஃபிலிமை பொருத்தித் தருவார்கள்.

கேமரா பின்புறம் சின்ன துவாரத்தில் சிகப்பாக ‘1’ என்று முதல் படம் எடுக்கத் தயாராகும். மொத்தமே 12 படம்தான் எடுக்க முடியும். ஒவ்வொரு படமும் யோசித்து எடுக்கவேண்டும்.

ஒரு படம் எடுத்த பின் ஸ்லோ மோஷனில் மெதுவாக கேமரா சைடில் இருக்கும் சக்கரத்தை பின்புறம் ‘2’ என்ற எண் வரும் வரை சுற்ற வேண்டும். அதிகமாகச் சுற்றினால் ‘3’ வந்துவிடும். இது ஒன்வே டிராபிக் மாதிரி. மீண்டும் ‘2’ கொண்டு வர முடியாது.

அது மட்டும் இல்லை, படம் எடுக்க நல்ல வெயில் இருக்க வேண்டும். நல்ல வெயில் என்றால் காலை அல்லது மாலை வெயில். உச்சி வெயில் எல்லாம் சரிப்படாது.

“வாடா வெயில் போய்விடப் போகிறது” என்று எங்களை நிற்கவைத்து பின்னாடி பெட்ஷீட் கொண்டு பேக்ரவுண்ட் அமைத்து, கொஞ்சம் ரைட்... கொஞ்சம் லெப்ட்” என்று கார் பார்க்கிங் செய்வது போல அப்பா கேமராவை வயிற்றுக்குக் கீழே வைத்து அதன் தலைப்பகுதியில் இருக்கும் ‘சோடா புட்டி’ கண்ணாடியில் நாங்கள் முழுசாகத் தெரிந்த பின்னர், “கண்ணை மூடாதே... 1...2...3” என்று, மெதுவடையை மெதுவாக எண்ணெய்யில் போட்டுக் கையை எடுப்பது மாதிரி, கிளிக் செய்து மெதுவாகக் கையை எடுப்பார்.

படம் எடுத்த பின் கேமரா மேலபுலிவார் சாலையில் இருக்கும் கடையில் மீண்டும் டார்க் ரூம் செல்லும். பிரசவ வார்ட் முன் காத்திருப்பது போலக் காத்திருக்க வேண்டும். வெளியே வந்து “ஒரு வாரம் ஆகும்” என்பார்கள்.

ஒரு வாரம் சஸ்பென்ஸுக்குப் பின் 12 படத்தில் ஐந்து அல்லது ஆறு படங்கள் நன்றாக வந்திருக்கும். கூடவே நெகட்டிவ் என்ற ஒரு வஸ்துவை கவரில் கொடுப்பார். (பிலிம் சுற்றப்பட்ட குழலை நான் வாங்கிக்கொண்டு வந்து பட்டம் விடும் நூல் சுற்ற உபயோகித்தேன் என்பது கொசுறு தகவல்.)

“ஏன் மற்ற படங்கள் சரியாக வரலை? இத்தனக்கும் வெயில் கூட நல்லாதான் இருந்தது” என்ற கேள்விக்கு “ஓவர் எக்ஸ்போஸ் ரொம்ப வெயில்” என்பது பதிலாக இருக்கும்.

இந்த கேமராவை வைத்துக்கொண்டு நிறைய விளையாடியிருக்கிறேன். படம் எப்படி டெவலப் செய்கிறார்கள் என்று பார்க்க வாயில் நுழையாத hydroquinone போன்ற சில ரசாயன கலவைகளை வாங்கி, மாடி அறையை இருட்டாக்கி, சிகப்பு பல்ப் ஒளிர, கொடி ஒன்றில் கிளிப்பில் சில படங்கள் தொங்க, தமிழ் சினிமாவில் ரகசியமாக விஜயகாந்த் டெவலப் செய்வது போலச் செய்து பார்த்திருக்கிறேன். பல முறை முயன்றும் எனக்குச் சரியாக வந்ததில்லை. ஒரே ஒருமுறை கலவையில் பிலிம் கலங்கலாக, பிறகு அதிலிருந்து படம் வந்ததைப் பார்த்து ஏதோ பெரிய சாதனையாக எண்ணினேன். படிப்பு சரியாக வரவில்லை என்றால் கேமரா மேன் ஆகிவிடலாம். பலருக்கு பிலிம் பிரிண்ட் போட்டுச் சம்பாதித்துவிடலாம் என்ற திட்டம் கூட இருந்தது.

பள்ளியில் மார்ச் மாதம் வருடாந்திரத் தேர்வுக்கு முன்பு முக்காடு போட்டுக்கொண்டு ஒரு பிளேட் எடுத்துவிட்டு திரும்பப் போட்டுவிடும் பெரிய கேமராக்களிலும், டெல்லி அப்பளம் விற்கும் கண்காட்சிகளில் தாஜ் மஹால் ஸ்கிரீன் முன்பும் படம் எடுத்துக்கொண்டவை எல்லாம் எப்படி அழகாக வருகின்றன என்று யோசித்திருக்கிறேன்.

சில வருடங்களுக்குப் பிறகு 1985ல் ‘Hot shot 110s' என்று பென்சில் பாக்ஸ் சைசில் கேமரா புரட்சி நடந்தது. 350 ரூபாய்க்கு வாங்கினேன். பின்புறம் திறந்து காட்ரிட்ஜ் உருவில் இருக்கும் பிலிமை நாமே பொருத்தலாம். முக்கியமான விஷயம் கலர் படம்!

படம் எடுத்தபின்தான் அடுத்த படத்துக்கு ‘சர சர’ என்று நகர்த்தலாம். இந்த கேமரா வந்த சமயம் சக்கூரா, கோனிக்கா (சக்கூரா, கோனிக்கா என்று வாய்விட்டு மூன்று நான்கு மாத்திரைகளாக இழுத்து சத்தமாகச் சொன்னால் பழைய விளம்பரம் ஞாபகத்துக்கு வரலாம்), கோடாக், ஃபூஜி என்று பல விதமான பிலிம் சுருள்கள் வந்தன. இந்து, அக்ஃபா போன்றவை காணாமல் போயின. பல இடங்களில் கலர் லேப் முளைக்கத் தொடங்கியது. லாட்டரிச் சீட்டுக் கடையில் ரஜினி படம் மாதிரி கலர் லேப்களில் வானவில் படங்களுடன் கட்சி தந்தது.

ஹாட் ஸ்பாட் கேமரா கொண்டு படம் எடுப்பது மிகச் சுலபமாக இருந்தது. படம் எடுத்த பின் ஜங்ஷனில் இருக்கும் சித்ரா கலர் லேப்பில் இருந்த பெரிய வெள்ளை ஜெராக்ஸ் மிஷின் போன்ற ஒன்று, சில மணிநேரத்தில் சொரசொரப்பான மேட் அல்லது பளபளக்கும் கிளாஸி ஃபினிஷ் என்று படங்களைத் துப்பியது. இலவசமாக பிளாஸ்டிக் ஆல்பத்துடன் படங்கள் எல்லாம் சுடச்சுட ஜில்லென்று இருக்கும்.

நிலாவைக் கையில் பிடிப்பது போல, கைமேல் நிற்பது போல என்று பல டிரிக் ஷாட் எடுத்திருக்கிறேன். இந்த கேமராவிலும் சில பிரச்சினைகள் இருந்தன. படம் நன்றாக இருக்கும், ஆனால் ஓரத்தில் இருந்தவர் அதில் இருக்க மாட்டார் . நடுவில் இருந்தவருக்குத் தலை இருக்காது. ஃபோகல் லென்த் பற்றி எதுவும் தெரியாத அந்தக் காலத்தில் எடுத்த பூ, பூச்சி எல்லாம் குத்துமதிப்பாக விழுந்தன.

சில வருடங்களில் இந்த காமரா போய் 35mm கேமரா வந்தது. வெளிநாடு சென்று வந்த என் உறவினர் ஒருவர் எங்களுக்கு வாங்கி வந்தார். ‘மேட் இன் ஜப்பான்’ - யாஷிக்கா ஆட்டோ ஃபோகஸ் கேமரா.

கேமரா முகப்பில் சிவனுக்கு இருப்பது போல மூன்று கண்களுடன் சென்சார் சமாசாரமும். உள்ளே ஃபிலிம் சுருளை தட்டையாக வைக்க வேண்டும் குறிப்புடன் கேமரா வித்தியாசமாக இருந்தது.

பிலிம் சுருளை உள்ளே வைத்து மூடியவுடன் சமத்தாக ‘கிர்’ என்ற சத்ததுடன் தானாகச் சுற்றிக்கொள்ளும்போது ஜப்பான்காரன் மீது காதலே வந்தது.

படம் எடுத்த பிறகு அடுத்த படத்துக்கு அதுவே சென்றுவிடும். ‘செல்ப் டைமர்’ என்ற ஓர் ஆச்சரியம்தான். முதல் செல்ஃபி இங்கிருந்துதான் ஆரம்பம். சின்னதாக ஒரு சிகப்பு லைட் 10 முறை கண்சிமிட்டிப் படம் எடுப்பதற்குள் ஓடிச்சென்று மற்றவர்களுடன் சேர்ந்துகொள்ளலாம். எடுக்கும் தேதி, நேரம் எடுக்கும் படத்திலேயும் பிரிண்ட் ஆகும் அதிசயமும் நடந்தது.

இதில் எடுத்த படங்கள் எல்லாம் மிக அருமையாக வந்தன. குறிப்பாக இயற்கைக் காட்சிகள். அதுவே ஏதோ கலர் எல்லாம் கொடுத்து வித்தை காண்பித்தது. திருச்சி மலைக்கோட்டை, காவிரி, ஸ்ரீரங்கம் என்று பல இடங்களுக்கு இதனுடன் சுற்றியிருக்கிறேன். அப்பாவுடன் ஒருமுறை மும்பைக்குச் சென்றபோது தாஜ் ஹோட்டலைப் படம் எடுத்தேன். அதை பிரிண்ட் செய்த போது ‘போஸ்ட் கார்ட் மாதிரியே இருக்கு’ என்று பலர் பாராட்டினார்கள். ஒரே பிரச்சினை இதன் பேட்டரிதான். 2CR5 என்று ஒட்டிப் பிறந்த குழந்தை மாதிரி இருக்கும். சுலபத்தில் கிடைக்காது. பர்மா பஜார் போன்ற கடைகளில் சொல்லிவைத்து வாங்கவேண்டும். விலையும் மிக அதிகம். 35mm பிலிம் இருக்கும் சின்ன பிளாஸ்டிக் டப்பா ஸ்ரீசூர்ணம் போட்டு வைத்துக்கொள்ளப் பயன்பட்டது.

வேலைக்குச் சேர்ந்து அமெரிக்கா சென்றபோது அங்கேயும் கேமரா ஆசை விடவில்லை. டாலரில் சேமித்த பணத்தைக் கொண்டு கேனன் எஸ்.எல்.ஆர். ஒன்று வாங்கினேன். எல்லோரையும் போல பக்கத்துவீட்டுச் சிகப்பு கார் முன்பு படம் எடுத்துக்கொண்டு மீண்டும் இந்தியா வந்த பிறகு அதை எடுத்துக்கொண்டு பல ஊர்களுக்குச் சென்று படங்கள் எடுத்தேன். படங்கள் சுமாராக வந்தபோது கலர் லேப் சரியில்லை, பிலிம் டூபிளிகேட் என்றேன். நன்றாக வந்தபோது எடுத்த விதம் அப்படி என்றேன்.

எழுத்தாளர் சுஜாதாவின் ஸ்ரீரங்கத்துக் கதைகளுக்குப் படம் வரைய திட்டமிட்டபோது ஸ்ரீரங்கம் கோபுரங்களையும், தெருக்களையும் இந்த கேமராதான் கவர்ந்தது. எல்லாவற்றையும் பிரிண்ட் போட்டுப் பார்த்தபோது ‘அட வெயில் இன்னும் கொஞ்சம் இருந்தா நல்லா இருக்குமே’ என்று மீண்டும் மீண்டும் ஸ்ரீரங்கம் சென்று மேலும் மேலும் பல படங்களை எடுத்தேன்.

பானரோமிக் ஷாட் போன்றவை இந்த கேமராவில் இல்லை. அதனால் ஒரு சாக்பீஸில் சாலையில் கோடு போட்டு அந்தக் கோட்டில் நின்றுகொண்டு வரிசையாக மூன்று நான்கு படங்கள் எடுத்து அதை ஒன்றாகத் தைத்தேன்.

அப்போது ஸ்ரீரங்கத்துக் கதைகளில் வரும் ரங்கு கடையைப் படம்பிடித்தபோது, கடைக்கு உள்ளே இருந்தவர் என்னிடம், “உங்களைச் சுஜாதாதானே அனுப்பினார்?” என்று கேட்டார்.

“எப்படிக் கண்டுபிடிச்சீங்க?”

“இந்தக் கடையை மெனக்கெட்டு வேற யார் சார் படம் எடுக்கப் போறாங்க?” என்றார்.

டிஜிட்டல் கேமரா கொஞ்சம் விலை குறைவான பிறகு அதற்குத் தாவினேன். ஃபிலிம் இல்லாமல், எடுத்த படம் உடனேயே தெரிய அதன் வசீகரம் எல்லோரையும் போல என்னையும் கவர்ந்தது. எடுத்துவிட்டு, தேவையில்லை என்றால் அழிக்கலாம், திரும்ப எடுக்கலாம், ஒரு நொடியில் பட பட என்று பத்து படங்களை க்ளிக்கலாம், கம்யூட்டரில் ஏற்றி கலர் மாற்றலாம் என்று எல்லா ஜாலங்களையும் செய்ய முடிந்தது.

சுஜாதாவுடன் அவர் தம்பியையும் இந்த கேமராவில் படம் எடுத்தேன். ஒரு காப்பி வேண்டும் என்றார். அனுப்பினேன். எனக்கு அவர் அனுப்பிய பெரிய கடிதத்தில் நடுவே “delightful” “relive that moment” என்ற வார்த்தைகள் மறக்கமுடியாதவை.

சுஜாதாவுடன் ஸ்ரீரங்கம் சென்றபோது, மேட்டு அழகியசிங்கர் சன்னதிக்கு அவரால் ஏற முடியாதபோது மேலே சென்று அங்கே இருக்கும் சுவர்ச் சித்திரங்களைப் படம் எடுத்து அவருக்குக் காண்பித்தேன். அதைப் பார்த்துவிட்டு சந்தோஷமாக விகடனிலும் எழுதினார்.

சமீபத்தில் நிலவைக் கையில் பிடிக்க நிக்கான் கேமராவை வாங்கினேன். படம் எடுத்தபோது நிலவில் இருக்கும் ஓட்டைகளும், பள்ளங்களும் தெரிந்தன. அது கேமராவா அல்லது டெலஸ்கோப்பா என்று சந்தேகமாக இருக்கிறது.

இன்று எல்லோர் கையிலும் பல ‘மெகா பிக்சல்’ கேமரா, மொபைல் ரூபத்தில் வந்துவிட்டது. பார்த்தவற்றை எல்லாம் எடுத்துக்கொண்டு இருக்கிறோம். பெருமாள் புறப்பாட்டில் பெருமாளுக்கு முன்னாடி திவ்யப்பிரபந்தமும், அதற்கு முன்பாக மொபைல் கேமரா இல்லாமல் இன்று புறப்பாடு இல்லை.

பல ஆயிரம் மைல்களுக்கு அப்பால் எடுத்ததை லைவாகப் பார்க்க முடிகிறது. எந்த நிகழ்வாக இருந்தாலும் நான் நீ என்று டிவிட்டரிலும், முகநூலிலும் திகட்ட திகட்டப் போட்டுவிடுகிறார்கள். நம்மை நாமே செல்ஃபி எடுத்துக்கொள்ளலாம். பல படங்களை எடுத்தாலும் அன்று நானே எடுத்துக் கலவையில் கழுவியபோது தெரிந்த படம்தான் இன்னும் நினைவில் இருக்கிறது.

நன்றி: வலம் இதழ்
மார்ச் 2017 பிரசுரமான கட்டுரை.


Monday, March 13, 2017

கிடாம்பி ஆச்சானும், ராகு கேது தோஷமும் - சில விளக்கங்கள்

கிடாம்பி ஆச்சானும், ராகு கேது தோஷமும் என்று அடியேன் போன வாரம் எழுதிய கட்டுரை பலரை சென்று அடைந்துள்ளது.
’தானான திருமேனி’யின் மீது கொண்ட அன்பினாலும், ஸ்ரீராமானுஜரின் கொள்கைக்கு விரோதமாக ( தோஷ நிவர்த்தி ) இருப்பதாலும் எழுதிய பதிவு அதில் யாரையும் புண்படுத்தவோ குற்றம் சொல்லவோ அடியேனின் நோக்கம் கிடையாது.
விழுப்புணர்வு கருதி எழுதிய பதிவு. இருந்தாலும் 
சில விஷயங்களை தெளிவுப்படுத்த விரும்புகிறேன்.
1. அன்பர் AMR கண்ணன் அவர்கள் எனக்கு அனுப்பிய மடலில் ஜோதிடர் AMR அவர்கள் ’பாக்கெட்’ பால் உபயோகப்படுத்தியதை கண்டித்துள்ளார் என்றும் குமுதம் ஜோதிடம் 2014ல் அதை பற்றியும் எழுதியுள்ளார் என்றும் அதன் பிரதியை அடியேனுக்கு அனுப்பியுள்ளார். அவருக்கு என் நன்றி. ( அதை இங்கே பகிர்ந்துள்ளேன் ).


2. மேலும், பல வருடம் முன்பு வரை ஸ்ரீபெரும்புதூரில் கூட்டமே இருக்காது ஆனால் திரு AMR அவர்கள் குமுதம் ஜோதிடத்தில் ஸ்ரீராமானுஜர் பற்றி எழுதிய பின் கோயிலுக்கு பலர் விஜயம் செய்து, அதனால் பல திருப்பணிகள் நடந்தது என்றும் கூறியிருக்கிறார்.
2. ஸ்ரீபெரும்புதூரில் என் நண்பர்கள் சிலர் ’தானான திருமேனி’யான உடையவர் திருமஞ்சனத்துக்கு ‘பாக்கெட்’ பால் உபயோகப்படுத்துவதில்லை என்று எனக்கு விளக்கம் அளித்துள்ளார்கள். அவர்களுக்கும் என் நன்றி. இன்னொருவர் இரண்டு வருடம் முன்பு பாக்கெட் பால் சம்பர்பித்த போது, அதை கோயில் நிர்வாகம் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை என்றும் கூறியுள்ளார்.
4. தோஷ பரிகாரம் பற்றி யாரும் எதுவும் சொல்லவில்லை. அதையும் யாரும் செய்ய மாட்டார்கள் என்று திடமாக நம்புகிறேன்.
மேற் கூறிய காரணத்தால் அடியேன் சில பகுதிகளை மாற்றி எழுதியிருக்கிறேன்.
முன்பு எழுதிய பதிவால் மனம் புண்படும்படியாகவோ அல்லது தவறாக எழுதியிருந்தாலோ ஷமிக்க பிராத்திக்கிறேன்.
( மற்றப்பட்ட பதிவு இங்கே http://sujathadesikan.blogspot.in/2017/03/blog-post_6.html )


Wednesday, March 8, 2017

படியாய் கிடந்து..

ஸம்பிரதாயத்தில் ஸ்ரீராமரை பெருமாள் என்று தான் அழைப்பர்.எல்லா வியாக்கானங்களிலும் ராமரை ‘ராமர்’ என்று பூர்வாச்சாரியகள் யாரும் பெயர் சொல்லி அழைக்க மாட்டார்கள். பெருமாள் என்று தான் அழைப்பார்கள்.

ஆனால் கண்ணனை பெருமாள் என்று யாரும் அழைக்க மாட்டார்கள்!
சில நூற்றாண்டுகளுக்கு முன் ஸ்ரீரங்கத்தில் ரங்கநாதர் என்று ஊரில் யாரும் பெயர் சொல்லிஅழைக்க மாட்டார்கள். எல்லோரும் பெரிய பெருமாள் என்று தான் அழைப்பார்கள், அதே போல் பெரிய பிராட்டி.

குலசேகர ஆழ்வார் சேரநாட்டில் ஆட்சி புரிந்த மன்னன்.
ஸ்ரீராமர் கதை கேட்கும் போது தாம் யார் என்பதும் மறந்து, ராமருக்கு தன் படையுடன் புறப்பட்டார். ஆழ்வார் ஸ்ரீராமன் இடத்தில் மிகுந்த பக்தி கொண்டதால் அவரைக் குலசேகர பெருமாள் என்று பெயர்.

ஸ்ரீவைஷ்ணவ அடியார்கள் இடத்து மிகுந்த பக்தி கொண்டு ”அஞ்சலெனக் குடப்பாம்பி லங்கையிட்டான் வாழியே” என்கிறது வாழி திருநாமம். அந்த கதை பற்றி பலருக்குத் தெரிந்திருக்கும். அதே போல் அவர் எழுதிய ஒரு பாடல் மிக பிரசித்தம் ஸ்ரீநிவாசன் என்று ஏதாவது பாடல் பாட வேண்டும் என்றால் உடனே இந்த ஒரு பாசுரத்தை விருத்தமாகப் பாடிவிட்டு மெயின் பாட்டுக்கு சென்றுவிடுவார்கள்.

”செடியாய வல்வினைகள் தீர்க்கும் திருமாலே
நெடியானே! வேங்கடவா! நின்கோயி லின்வாசல்
அடியாரும் வானவரு மரம்பையரும் கிடந்தியங்கும்
படியாய்க் கிடந்துன் பவளவாய் காண்பேனே”

இதில் ஆழ்வார் திருமலையில் படியாகக் கிடக்கிறேன் என்று விருப்பப்படுகிறார். இதனால் தான் இன்றும் பெருமாள் கோயில் வாசற்படி ’குலசேகரப்படி’ என்று யாரும் மிதிக்காமல் தாண்டிச் செல்வது ஸ்ம்பிரதாயம்இந்தப் பாடலை அப்படியே படிக்காமல் அதன் முன்னே உள்ள பாசுரங்களையும் அதற்குப் பிறகு உள்ள பாசுரங்களையும் சற்றே பார்க்கலாம். ( அடுத்த முறை உங்களுக்கு இந்தப் பாடலை கேட்கும் முன் இது ஞாபகத்துக்கு வந்தால் சந்தோஷம் )

“ஊன் ஏறு செல்வத்து உடற்பிறவி யான் வேண்டேன்” என்று தொடங்கும்
முதல் பாடலில் திருவேங்கடத்தில் ஒரு ஏரியில் வாழும் நாரையாகப் பிறக்க கடவேன் என்கிறார். பிறகு அங்கே இருக்கும் சுனையில் மீனாகப் பிறக்க வேண்டும்; பொன்வட்டில் பிடிப்பவனாகப் பிறக்க வேண்டும் ; செண்பக மரமாக என்று அடுக்கிக்கொண்டு போகிறார் ஆழ்வார். அடுத்த பாடலில் புதராய் இருக்க விருப்பப்படுகிறார். அப்படியே மலை உச்சி, காட்டாறாக, வழியாக வேண்டும் மேலும் ஆசைப்படுகிறார்.

இதை எல்லாம் சாதாரணமாக பார்த்தால் ஏதோ ஒன்று ஆக வேண்டும் என்று
விருப்பப்படுகிறார் என்று தோன்றும். ஆனால் இவை எல்லாம் - மீன், செண்பக மரம் எல்லாம் கொஞ்சம் தள்ளியே இருக்கிறது. எல்லாவற்றிருக்கும் ஏதோ ஒரு குறை இருக்கவே செய்கிறது.

பறவையாக இருந்தால் எங்காவது பறந்துவிட்டால் ? மீன் அதுவும் எங்காவது நீந்திச் செல்ல வாய்ப்பு இருக்கிறது ? சரி பொன்வட்டில் நல்ல விஷயம் ஆனால் எங்கே தனக்கு பொன் என்ற கர்வம் வந்துவிடுமோ என்று அஞ்சுகிறார். சரி மலராக பெருமாளுக்கு மாலையாக ? மலர் வாடிவிடும், சரி அதன் மரமாக ? மரம் வெட்டப்படலாம் ? ஆறு - ஆறு வற்றிவிட்டால் ? சரி சந்நிதிக்கு போகும் வழியாக ? நாளை அந்த வழி மாறலாம் அல்லது இடித்துவிட்டு புதுசாக போடலாம் ஆனால் வழி இருந்தால் அவன் திருமுகத்தை தரிசிக்க முடியுமா ? அவன் கல்யாண குணங்களை பார்த்துக்கொண்டு இருக்க என்ன வழி என்று ஆழ்வார் யோசிக்கிறார்.

நாம் பக்தராக திருப்பதிக்கு சென்றால் கொஞ்சம் நேரம் ( இந்தக் காலத்தில் அதுவும் முடியாது ‘ஜருகண்டி’ ) இருக்கலாம் ஆனால் அங்கேயே இருக்க முடியுமா ? அர்ச்சகர் கூட நடை சாத்திய பின் வீட்டுக்கு வந்துவிட வேண்டும்.நன்றாக யோசித்துப்பாருங்கள், வைகுண்ட ஏகாதசி ஒரே கூட்டம் அப்போது உங்களை யாரோ ஒருவர் கோயில் கைங்கரியம், முத்தங்கி சேவை ஒரே கூட்டம், கொஞ்சம் கூட்டத்தை ஒழுங்கு செய்யுங்கள் என்று உங்களுக்கு ஒரு வேலைக் கொடுத்தால் எவ்வளவு சந்தோஷமாக இருக்கும். கூட்டத்தை ஒழுங்கு செய்யும் சாக்கில் பெருமாளை பார்த்துக்கொண்டே இருக்கலாம் அல்லவா ஆழ்வார் யோசித்தார். ’கண்ணா இரண்டு லட்டு தின்ன ஆசையா’ மாதிரி படியாய் கிடக்கிறேன் இன்று கோரிக்கை வைக்கிறார். அடியார்கள் அதன் மீது ஏறிச் செல்வார்கள், அதனால் அடியார்களின் பாத தூளியும் கிடைக்கும் அதே சமயம் பெருமாளின் “உன் அடிக்கீழ் அமர்ந்து புகுந்தேனே” என்றும் இருக்கலாம். 2-in-1 ஆக பெருமாளுக்கும் கைங்கரியம் செய்ய முடியும் அதே சமயம் அடியார்களுக்கும் கைங்கரியம் என்று ஆசைப்படுகிறார்.

ஆனால் இதுலேயும் ஒரு பிரச்சனை இருக்கு. படி என்பது ஒரு கல் அது ஸ்கூலில் படித்த மாதிரி ஒரு non living thing. அச்சேதனம். அப்படி என்றால் படியாக இருந்தால் பெருமாளை தரிசிக்க முடியாது. ஆனால் அச்சேதன படியாக இருக்க வேண்டும் அதே சமயம் பெருமாளை ’காணும் படியாக’ இருக்க வேண்டும். அதனால் தான் படியாக கிடந்து உன் “பவளவாய் காண்பேனே” என்கிறார். படி எப்படிப் பார்க்க முடியுமா ? என்று உங்கள் மனதில்
தோன்றலாம். பெருமாள் நினைத்தால் எதுவும் முடியும் ! இதற்குப் பல உதாரணங்களை நீங்கள் கிருஷ்ணாவதாரத்தில் வீட்டுப்பாடமாக யோசிக்கலாம்.

அடுத்து பெருமாளிடம் தன் இஷ்டப்படி இப்படிக் கேட்கிறோமே அது சரியா என்று யோசித்து ’சரிப்பா உன் இஷ்டம்’ என்கிறார். அதனால் தான் “பொன்மலைமேல் ஏதேனும் ஆவேனே ” என்று முடிக்கிறார்.

இன்று மாசிப் புனர்ப்பூசம் - குலசேகர ஆழ்வார் திருநட்சத்திரம்.
8.3.2017