Tuesday, November 6, 2018

ஆண்டாளின் கிளி ஏன் இடது கையில் இருக்கிறது ?

Image may contain: one or more people


’பேசும் அரங்கன்’ என்பார்கள். இந்த தலைப்பில் ஒரு புத்தகம் கூட வந்திருக்கிறது ( ஸ்ரீ முரளி பட்டர் எழுதியது )

கட்டுரையின் தலைப்புக்கு நேற்று எனக்கு விடை கிடைத்தது !

’அரங்கன் பேசுவாரா ?’ என்று நாத்திகர்கள் போல நாம் பேசினால் பேச மாட்டான். நம் மனது அவனுடன் லயித்துவிட்டது என்றால் அவன் பேசிக்கொண்டே இருப்பான். ’நீ’ நம்ம ஆளு என்று தன்னுடன் சேர்த்துக்கொள்வான்.

ஸ்ரீரங்கத்தில் ‘பெரிய அவசரம்’ பற்றிப் போன செவ்வாய்க்கிழமை அடியேன் எழுதிய சாதாரண ஃபேஸ்புக் பதிவில்

“என்றாவது ஒரு நாள் எனக்கு நம்பெருமாளுடைய ஈரவாடை கைலியைப் பிழிந்த

பிரசாதம் கிடைக்கும் என்று நம்புகிறேன் !” என்று எழுதியது நினைவிருக்கலாம்.

நேற்று (ஞாயிறு) ஸ்ரீரங்கத்தில் இருந்தேன். ’காவிரி துலா ஸ்நானம்’ செய்ய கிளம்பு போது ‘அம்மா மண்டபம்’ போகிறீர்களா கீதாபுரம் டிரைப் பண்ணுங்களேன்” என்ற

அட்வைஸை ஏற்றுக்கொண்டு அங்கே ‘டிரை’ பண்ணச் சென்ற போது காவிரியின் ஓசை ‘பொன்னியின் செல்வனின்’ வரும் வர்ணனை போல இருந்தது. வேகமாகத் தடுப்பு அணையில் தப்பி தவறி விழுந்து மீனாகிவிடுவோமோ என்று கொஞ்சம் பயமாகக் கூட இருந்தது.

ஸ்நானம் முடித்துக்கொண்டு தாயார் சன்னதிக்குச் சென்ற போது தாயார்

‘கொஞ்சம் கிட்ட தான் வாயேன்’ என்று சேவை சாதித்தாள்.
”இன்னிக்கு ஞாயிற்றுக்கிழமை நீ ஃபிரீ தானே... ஏகாதசி வேற நம்பெருமாள் ஊஞ்சல் ஆடிக்கொண்டு இருப்பார், நானே சொன்னேன் என்று சொல்லு,
ஈரவாடை பிரசாதம் கொடுப்பார் வாங்கிண்டு போய்யேன்” என்று சொன்ன மாதிரி இருந்தது.

ஊஞ்சல் மண்டபத்தில் ’பெருமாள் திருமஞ்சனம் ஆரம்பிக்க இன்னும் ஒரு மணி நேரம் ஆகும்’ என்று சொல்ல ஒரு மணி நேரம் என்ன செய்யலாம் என்று
யோசித்தோம். சரி இருக்கவே இருக்கு பெரிய பெருமாள் ’க்யூ’ என்று அதில் நின்றோம். சரியாக ஒரு மணி நேரம் க்யூவில் கைக்குழந்தைகளையும், பூனையையும் வேடிக்கை பார்த்து ‘இங்கே கோவர்த்தன மலை சிற்பம் ‘ என்று

அமுதன் காட்ட மெல்ல நகர்ந்து துவாரபாலகர்களை சேவித்துவிட்டுக் காயத்திரி மண்டபத்தில் கொஞ்சம் குளுமை ஏற்பட உள்ளே நுழைந்து பெரிய பெருமாளை

சேவித்துவிட்டு, துளசி பிரசாதத்தையும், ‘அட்வான்ஸ்’ தீபாவளி வாழ்த்துக்களையும் சேர்த்து வாங்கிக்கொண்டு வெளியே வரும் போது

நம்பிள்ளை காலட்சேபம் செய்த இடத்தையும், ஸ்ரீவிஷ்வக்சேனர்,

ஸ்ரீரங்க விமானம் என்னும் கோயில் ஆழ்வாரையும் சேவித்துவிட்டு வெளியே வரும் போது மடப்பள்ளி புகை வாசனையைக் கடந்து ஊஞ்சல் மண்டபம் வந்த போது நம்பெருமாள் திருமஞ்சனம் ஆரம்பிக்க ஆயத்தமாக இருந்தார்கள்.

அரையர்கள் அங்கே நம்பெருமாள் முன் வந்து கையாலும் வாயாலும் இசைக்க ‘நாதமுனிகள்’ நினைவு வந்தது. குலசேகர ஆழ்வாரின்

மன்னுபுகழ் கோசலை தன் மணிவயிறு வாய்த்தவனே!
தென்னிலங்கை கோன் முடிகள் சிந்துவித்தாய்! செம்பொன் சேர்
கன்னி நன் மா மதில் புடை சூழ் கணபுரத்தென் கருமணியே!
என்னுடைய இன்னமுதே! இராகவனே! தாலேலோ!

என்று அரையர்கள் இசைக்க. நம்பெருமாளைப் பார்ப்பதா இல்லை இவர்களின் இசையை அனுபவிப்பதா என்று தவிப்பு வந்து சேர்ந்தது. ஆழ்ந்து அனுபவித்தால் எங்கே தூக்கம் வந்துவிடுமோ என்று தோன்றியது. அப்படி இருந்தது அரையர்களின் இசை. நிச்சயம் வாழ்நாளில் இதை ஒரு முறை முழுமையாகக் கேட்டுவிடுங்கள்.

நம்பெருமாள், அரையர்கள், குலசேகர ஆழ்வார் என்ற கலவையுடன் அனுபவித்துக்கொண்டு இருந்த போது அந்தக் காட்சியை பார்த்தேன்.
இந்த மாதிரி நமக்கு வாய்க்கவில்லையே என்ற ஏக்கமும், துக்கமும் தொண்டையை அடைத்தது.

‘மன்னுபுகழ் கோசலை’ என்று அரையர் ஆரம்பிக்க. அங்கே கோயிலை சுத்தம் செய்யும் பெண்மணி ஒருவர் கையில் இருந்த துடப்பத்தையும், முறத்தையும் கீழே வைத்துவிட்டு கொஞ்சம் தள்ளி நின்றுகொண்டு அரையர்களுடன் தானும் ‘மன்னு புகழை’ சேவிக்க ஆரம்பித்தார். அவள் முகத்தில் அப்படி ஒரு பரவசம்.

நம்பெருமாள் ஏன் எப்போது சிரித்த முகத்துடன் இருக்கிறார் இந்த மாதிரி அரையர்களும், அடியார்களும் அவனை சூழ்ந்து கொண்டு இருப்பதே காரணம்.

கோயிலைச் சுத்தம் செய்யும் கைங்கரியம், கூடவே இந்த மாதிரி நம்பெருமாளைப் பார்த்து ‘தாலேலோ!’ சொல்லும் பாக்கியம் எவ்வளவு பேருக்கு கிடைக்கும் ?

நம்பெருமாள் திருமஞ்சனம் அனுபவித்துவிட்டு, ஈரவாடை பிரசாதத்தை முதல் முறை அனுபவித்துவிட்டுக் கிளம்பினேன். இதே பிரசாதத்தை நம் ஆசாரியர்கள் எல்லோரும் அனுபவித்திருக்கிறார்கள் என்று நினைக்கும் போது ஒரு வித பூரிப்பு ஏற்படுகிறது!.

நம் ஆசாரியர்களை ‘பேசித்தே பேசும் ஏக கண்டர்கள்’ என்பார்கள். நம் ஸ்ரீவைஷ்ணவ சித்தாந்தமே அது தான். ’சொன்னதைச் சொல்லும் கிளிப்பிள்ளை’ மாதிரி புதுசாக எதையும் பேச மாட்டார்கள் நம் பூர்வாசாரியர்கள் என்ன சொன்னார்களோ அதையே தான் திருப்பித் திருப்பி சொல்லுவார்கள். சொல்லிக்கொண்டே இருக்க வேண்டும்.

நாம் பார்க்கும் ஸ்ரீரங்கம் உருவானதே ஒரு கிளியால் தானே ! சுருக்கமாக அந்தக் கதை :

ஸ்ரீரங்கம் கோவில் விமானம் பிரம்மாவின் தவத்தால் திருப்பாற்கடலிலிருந்து வெளிப்பட்டுத் தோன்றியது. அதற்குப் பிரம்மா நித்திய பூஜை செய்யச் சூரியனை நியமித்தார். பிறகு சூரிய குலத்தில் பிறந்த அரசன் இக்ஷ்வாகு, இந்த விமானத்தை வழிபடத் தனது தலைநகரமாகிய அயோத்திக்குக் கொண்டுசென்றான். அதே குலத்தில் வந்த இராமர் இந்த விமானத்தைத் தனது பட்டாபிஷேகத்துக்காக இலங்கையிலிருந்து வந்திருந்த விபீஷணனுக்குப் பரிசாகக் கொடுத்தார். இதனை விபீஷண ஆழ்வார் தனது தலையின்மீது சுமந்து இலங்கைக்கு எடுத்துச் செல்கையில் வழியில் காவிரி ஆற்றின் கரையை அடைந்தார். விமானத்தைக் கீழே இறக்கி வைத்துவிட்டு சிறிது நேரம் இளைப்பாறினார். பின்னர் மீண்டும் புறப்பட நினைத்து விமானத்தை எடுத்த போது; எடுக்க முடியவில்லை. எவ்வளவோ முயன்றும் முடியவில்லை; அங்கு ஆண்டுவந்த தர்மவர்ம சோழன் விபீஷணனுக்கு ஆறுதல் கூறினார். ரெங்கநாதரும் காவேரிக்கரையிலேயே தங்கியிருக்க விருப்பம் தெரிவித்தார். விபீஷணனுக்காக, தான், ‘தென்திசை இலங்கை நோக்கி’ பள்ளிகொண்டருள்வதாக உறுதியளித்தார். பின்னர் தர்மவர்ம சோழன் அவ்விமானத்தைச் சுற்றிக் கோவில் எழுப்பி வழிபாடு செய்தான்

தர்மவர்ம சோழன் கட்டிய கோவில், காவிரியில் வந்த வெள்ளப்பெருக்கினால் மண்ணில் புதையுண்டு மறைந்தது. மறைந்த இடத்தைச் சுற்றிக் காடுகள் வளர, கோவில் யாரும் கண்டுபிடிக்க முடியாமல் மறைந்துபோனது.

தர்மவர்ம சோழனின் மரபில் வந்த கிளிச் சோழன் என்னும் அரசன் காட்டில் வேட்டையாடச் சென்று ஒரு மரத்தின்கீழ் இளைப்பாறிக்கொண்டிருந்த சமயம், அந்த மரத்தின்மேல் இருந்த ஒரு கிளி, “வைகுந்தத்தில் உள்ள விஷ்ணுவின் கோவில் இருந்த இடம் இதுதான்; அக்கோவிலை இப்போதும் இங்குக் காணலாம்” என்ற பொருளில் ஒரு செய்யுளைத் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தது. அதைக் கேட்ட கிளிச் சோழனுக்கு கனவில் விமானம் இருக்கும் இடம் புலப்பட்டது; கண்டுபிடித்தான். விமானத்தின் கருவறையைச் சுற்றிக் கோவில் எழுப்பினான். அதுவே இன்றும் நாம் பார்க்கும் ஸ்ரீரங்கம்!

விமானத்துக்குப் பக்கம் நம்பிள்ளை தூண் பற்றிப் பேசினேன். நம்பிள்ளையும் ‘பட்டர் சொன்னதை’ கிளிப்பிள்ளை மாதிரி கிளி மண்டபம் பக்கம் உட்கார்ந்து சொன்ன இடம்.

ஸ்ரீரங்கத்தில் பல பகுதிகள் கிளி மண்டபம் தான். பல ஆசாரியர்கள் ஆழ்வார் பாசுரங்களில் திளைத்து அனுபவித்துச் சொன்னதையே திரும்பத் திரும்ப சொன்ன இடங்கள். அவர்கள் சொன்னதை இன்றும் நம் ஆசாரியர்கள் இன்றும் திரும்ப திரும்பச் சொல்ல நம்பெருமாள் அதைக் கேட்டுக்கொண்டு ஆனந்தமான இருக்கிறார்.

நம்பெருமாள் எல்லா அலங்காரத்திலும் அழகு ஆனால் கிளி மாலையுடன் இருப்பது கூடுதல் அழகு. அந்தக் கிளிகள் ஆசாரியர்கள். அவர்கள் நம்பெருமாள் மீது படர்ந்து கைங்கரியம் செய்துகொண்டு இருக்கிறார்கள்.

ஒரு தாய் குழந்தைக்குச் சோறு ஊட்டுவதைப் பார்த்திருப்பீர்கள். குழந்தையை இடது கையில் இடுக்கிக்கொண்டு வலது கையால் ஊட்டுவாள். அவனை அனுபவிக்க வேண்டும் என்றால் தன் இடுப்பில் வைத்து கையால் ஊட்டிவிடுவார்.

ஆசாரியர்கள் பலர் இப்படி பெருமாளிடம் சோறு சாப்பிட்டவர்கள் தான். நம்பெருமாள் தாய் போல இவர்களுக்கு ஊட்டி விட்டதைத் தான் இன்றும் நாம் அனுபவித்துக்கொண்டு இருக்கிறோம்.

இப்போது உங்களுக்குத் தெரிந்திருக்கும் ஏன் ஆண்டாள் இடது கையில் கிளி இருக்கிறது என்று. ஆண்டாள் அந்தக் கிளியை குழந்தை போல பாவித்து சோறு ஊட்டுகிறாள்! அப்போது தானே அது தெம்பாக தூது போக முடியும் !

நம்பெருமாள் தன் இஷ்டப்பட்டவர்களை கிளி போல கூடவே வைத்துக்கொள்வான் அந்த ‘குலசேகர ஆழ்வார்’ சேவித்த அந்த துப்புறவு பணியாளர் மாதிரி !

அடுத்த முறை பெருமாள் மீது அமர்ந்திருக்கும் கிளியை பார்க்கும் போது ஆசாரியர்களை நினைத்துக்கொள்ளுங்கள் !

- சுஜாதா தேசிகன்
5.11.2018

செவிக்கினிய செஞ்சொல்

Image may contain: drawing


’செவிக்கினிய செஞ்சொல்’ என்றால் அர்த்தம் புரிகிற மாதிரி இருக்கும். ஆனால் ‘செஞ்சொல்’ என்றால் என்ன என்று கேட்டால் முழிப்போம். இதே போல் தான் ‘செம்மொழி’, ‘செந்தமிழ்’ போன்ற வார்த்தைகளும்.

செஞ்சொல் என்றால் செம்மையான என்று பொருள். ’செமையா’ இருக்கு என்று நாம் அன்றாடம் உபயோகிக்கும் செம்மை இல்லை, செம்மை என்றால் உள்ளதை உள்ளபடி செல்லுவது எதுவோ அது தான் செம்மை.

நல்ல சொற்களை செம்மையாக சொன்னால் அதில் ஈரம் இருக்கும்.

இன்சொலால் ஈரம் அளைஇப் படிறுஇலவாம்
செம்பொருள் கண்டார்வாய்ச் சொல்.

அன்பு கலந்து வஞ்சம் அற்றவைகளாகிய சொற்கள், மெய்ப்பொருள் கண்டவர்களின் வாய்ச்சொற்கள் இன்சொற்களாகும்.

அன்பாக சொல்லும் சொல்லை ஈரம் கலந்தாக இருக்கும் என்கிறார் வள்ளுவர்.

நஞ்சீயர் பல சாஸ்திரங்களை எல்லாம் மேல்கோட்டையில் கற்றபின் ஸ்ரீரங்கம் வந்து பட்டரிடம் ஆழ்வார்களுடைய பாசுரங்களை கற்ற பின் ஆழ்வார்களின் பாசுரங்களில் இன்சொல்லில் ‘ஈரம்’ இருக்கிறது என்பாராம்.

சென்னை வெய்யிலில் எப்படி ஏ.சி ரூம் சுகமாக இருக்குமோ அது போல ஆழ்வார் பாசுரங்களில் ஈரம் இருக்கும். செஞ்சொல், ஈரம் கலந்த தமிழில் பாடும் போது ஆழ்வார்கள் உருகியது தெரியும்.

ஆடி ஆடி அகம் கரைந்து* இசை
பாடிப் பாடிக் கண்ணீர் மல்கி* எங்கும்
நாடி நாடி நரசிங்கா! என்று
வாடி வாடும் இவ் வாள்-நுதலே.

என்ற பாடலுக்கு எந்த பொருளும் தேவை இல்லாமல் ஆழ்வாரின் உருக்கம் தெரிவதை அனுபவிக்கலாம்.

பல ரிஷிகளூக்கு இந்த ’உருகும்’ அனுபவம் கிடைக்கவில்லை, ஆழ்வார் பாசுரங்களை நன்கு அனுபவித்தால் நமக்கும் அந்த அனுபவம் கிடைப்பதற்கு காரணம் ஆழ்வார்கள் ‘ஆழ்ந்த’ பக்தியினால் உதிர்த்த செஞ்சொற்களால் கிடைத்த அருளிச்செயல்கள் இவை.

வைகுண்டத்திலிருந்து புறபட்ட பெருமாள் பத்ரியில் கொஞ்சம் காலம் இருந்தார். இங்கே அதிக குளிர் யாரும் வர மாட்டார்கள் என்று கீழே இறங்கி வந்து திருமலையில் கொஞ்சம் நேரம் நின்றுகொண்டு பார்த்தார் சரி அங்கேயும் ( அப்போது ) கூட்டம் இல்லை என்று கீழே இறங்கி வந்து ஸ்ரீரங்கத்தில் படுத்துக்கொண்டு விட்டார்.

இன்றும் ஸ்ரீரங்கத்திலிருந்து தான் வைகுண்டத்தை மேனேஜ் செய்கிறார் என்று சொல்லுவார்கள். அதனால் தான் எந்த பெருமாளுக்கும் இல்லாத செங்கோல் நம்பெருமாளிடம் இருக்கிறது. எங்கு சென்றாலும் ( நாச்சியார் திருக்கோலம் உட்பட) அது அவருடன் கூடவே வரும்.

காதில் சரியாக விழவில்லை என்றால் ஒரு கையை காதுக்கு பக்கம் வைத்து ‘என்ன சொன்னீங்க?” என்பார்கள்.

யாராவது ஒரு பக்தன் ‘ரங்கா’ என்று செவிக்கு இனிய செஞ்சொல் சொல்லுவானா என்று காத்துக்கொண்டு இருக்கிறான். எங்கே அவன் சொன்னது கேட்காமல் போய்விடுமோ என்று இன்றும் பெரிய பெருமாள் ஒரு கையை தன் திருசெவிக்கு பக்கம் வைத்துக்கொண்டு படுத்துக்கொண்டு இருக்கிறார்.

பட்டரிடம் ஒருவர் பெருமாள் எப்போது எழுந்துக்கொள்வார் என்று கேட்டாராம் அதற்கு பட்டர் ”சம்சார கிழங்கு எடுக்கும் வரை” என்றாராம். உழவர்கள் புதுப் பயிற்களை நடும் போது பழைய பயிர்களை அடிவேர் உடன் பிடுங்கி எடுத்த பிறகு தான் அடுத்த பயிர்களை உழுவார்கள். அதை கிழங்கு எடுக்கும் வரை என்பார்கள்.

நமக்கு என்ன தோன்றும் பெருமாள் எப்படி எழுந்துக்கொள்வார் அவர் ஒரு சிற்பம் தானே என்று. நம்மாழ்வார் பாசுரத்தை பாருங்கள்

கிடந்த நாள் கிடந்தாய்; எத்தனை காலம்
கிடத்தி? உன் திரு உடம்பு அசைய!*
தொடர்ந்து குற்றேவல் செய்து தொல் அடிமை
வழி வரும் தொண்டரோர்க்கு அருளி*
தடம் தோள் தாமரைக்கண் விழித்து நீ எழுந்து உன்
தாமரை மங்கையும் நீயும்*
இடம் கொள் மூவுலகும் தொழ, இருந்தருளாய்-
திருப்புளிங்குடிக் கிடந்தானே!

இதில் கிடந்த திருக்கோலத்தில் அன்று தொடங்கி இன்றுவரை எத்தனை நாளாக இப்படிக் கிடந்த திருக்கோலத்தில் ஒரே மாதிரி படுத்துக்கொண்டு இருப்பாய் ? உன் திருஉடம்புக்கு வலிக்காதோ ? உனக்கு உடம்பு பிடித்துவிடட்டா என்று நம்மாழ்வார் கேட்கிறார்.

முதலாழ்வார்களுக்கு இன்னொரு பெயர் ‘செந்தமிழ் பாடுவார்’ . அடுத்த முறை செந்தமிழ், செஞ்சொல் என்றால் அது ஆழ்வார்களின் பாசுரம் என்று நினைத்துக்கொள்ளுங்கள்.

நம்மாழ்வார் போல திருமழிசை ஆழ்வார் போல ஈர சொற்களால் நம்மால் பட முடியாது, ஆனால் அவர்கள் பாடியதை நாம் சேவித்தால் ’செவிக்கினிய செஞ்சொல்’ கேட்டு எழுந்துக்கொள்வார் பெரிய பெருமாள்.

பிகு: ஆழ்வார்களின் இன்சொல்லை சொல்லிக்கொண்டே இருந்தால் நம் வாயில் ‘தீவிளி விளிவன் வாளா’ என்ற சொற்களே வராது என்று என் அப்பா அடிக்கடி சொல்லுவார். இனிமையாக பேச வேண்டும் என்றால் ஆழ்வார்களின் பாசுரங்களை அனுபவித்து சேவித்துக்கொண்டே இருக்க வேண்டும்.

- சுஜாதா தேசிகன்
3.11.2018
( ஓவியம் : அமுதன் தேசிகன், ஸ்ரீரங்கம் பெருமாளை சேவித்துவிட்டு வந்த பிறகு வரைந்தது 2017 )

நம்பெருமாளும் மாலைத் தாங்கியும்

Image may contain: people standingஇடிதாங்கி என்று கேள்விப்பட்டிருக்கிறோம், மாலைத்தாங்கி ?



ஸ்ரீகிருஷ்ணரும், பலராமரும் முதல் முதலில் மதுரா விஜயத்தின் போது ஊரைச் சுற்றி வருகிறார்கள். நல்ல துணியை உடுத்த எண்ணி ஒரு சலவைக்காரனிடம் கேட்க அவன் மறுத்த கதை உங்களுக்குத் தெரிந்திருக்கும். அடுத்ததாக ஒரு பூக்கடைக்கு சென்று அங்கே சுதாமா என்ற ஒரு மாலை கட்டுபவர் இருக்க அவர் கிருஷ்ணனுக்கு அன்பாக மாலை ஒன்றைத் தருகிறார். ஆனால் கிருஷ்ணனின் சின்ன கழுத்துக்கு அது சரியாக பொருந்தவில்லை. பக்கத்தில் மாடு மெய்க்கும் சிறுவர்கள் வைத்திருக்கும் ஒரு சின்ன கோலை வாங்கி கழுத்துக்கு மாலைத் தாங்கியாக வைத்து மாலை சூட்டி அழகை ரசிக்கக் கண்ணன்

”சுதாமா உனக்கு என்ன வேண்டுமோ அதை நான் தருகிறேன்” என்றதற்கு சுதாமா
“இந்த அழகு முகத்தைப் பார்த்தால் போதும் கண்ணா, வேறு என்ன வேண்டும் எனக்கு?” என்கிறார்.

இன்றும் உற்சவர்களுக்கு சின்னதாக மாலைத் தாங்கி வைத்து அலங்காரம் செய்வதை பார்க்கலாம்.

கண்ணனுக்குப் பூமாலை பிடிக்கும் என்ற ரகசியத்தை உணர்ந்த ஆண்டாள் தினமும் தான் சூடிக் கண்ணாடியில் அழகு பார்த்த மாலையை பெருமாளுக்கு அனுப்பினார்.

ஆண்டாளை தன்னுடன் சேர்த்துக்கொள்ளும் போதும் ஆண்டாள் கழுத்தில் உள்ள மாலை பெரிய பெருமாள் கழுதுக்கு வந்த பிறகு ஆண்டாள் மறைந்தாள். கடைசியாகவும் அவள் சூட்டிய மாலையையே விரும்பி ஏற்றுக்கொண்டார் பெருமாள்.

ஆண்டாளுக்கு அந்த ரகசியத்தைச் சொன்னது யாராக இருக்கும் ? வேறு யார் பெரியாழ்வார் தான்!.
ஆண்டாள் பாடியது சங்கத் தமிழ் ‘மாலை’

அவரிடமிருந்து அந்த ரகசியத்தை மேலும் ஒருவர் தெரிந்துகொண்டார் அது தொண்டரடிப்பொடி ஆழ்வார். ஸ்ரீரங்கத்திலேயே நந்தவனம் அமைத்து புஷ்ப கைங்கரியம் செய்தார். அவர் பாடியது திரு’மாலை’ என்ற தமிழ் மாலை.

( ஆழ்வார்களின் அருளிச்செயல்களில் மாலை என்ற வார்த்தை மட்டும் வைத்து ஒரு Phd செய்யலாம் ! )

நம்பெருமாளுக்கு நாம் மாலை வாங்கிக்கொண்டு சென்றால் அதை எல்லாம் ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டார். அவருக்கு அம்மா மண்டபம் சாலையில் அமைந்துள்ள மதுரகவி நந்தவனத்தில் பூக்கள் பறிக்கப்பட்டு, மாலை கட்டப்பட்டு சமர்ப்பிக்கப்பட்டு வருகிறது.

நம்பெருமாள் சுகுமாரன், இரண்டு மாலைகளுக்கு மேல் சாத்திக்கொள்ள மாட்டார். அந்த இரண்டு மாலைகளைச் சாத்திக்கொண்டு தன் நான்கு திருக்கைகளில் இரண்டை மறைத்துக்கொள்வார். ஏன் என்று யோசித்திருக்கிறேன். அதற்கு விடை சமீபத்தில் தான் கிடைத்தது.

நான்கு திருக்கைகளுடன் இருந்தால் நமக்கும் அவருக்கும் ஒரு தோற்றத்தில் வித்தியாசம் ஏற்பட்டு அவரை அணுக ஒரு தயக்கம் ஏற்படுகிறது.
இரண்டு திருக்கைகளுடன் இருந்தால் ‘அட ’நம்’பெருமாள்’ என்று அவரிடம் அன்யோன்யம் ஏற்பட்டு கிட்டே போக எளியவனாகக் காட்சி அளிக்கிறான்.

மலையைத் தாங்கினான், பூமியைத் தாங்கினான், மாலையைத் தாங்குவது அவனுக்குக் கஷ்டம் இல்லை, இருந்தாலும் மாலைத் தாங்கி ஏன் வைத்துக்கொள்ள வேண்டும். நாம் அவனிடம் செல்லும் போது இரண்டு கைகளால் நம்மைத் தாங்க மாலை இடையூறாக இருக்கக் கூடாது அல்லவா ? அதனால் தான் அவரை முன்னிலும் பின் அழகிய பெருமாள் என்கிறோம் !

ஸ்ரீரங்கம் நம்பெருமாளை ஸ்ரீரங்க வாசிகள் தாங்கு தாங்கு என்று தாங்குவதால், மாலை தாங்கி எல்லாம் மற்ற திவ்ய தேசம் மாதிரி இங்கே கிடையாது. மாலையை கச்சிதமாக செய்திருப்பார்கள்

கண்ணன் தான் ஸ்ரீரங்க பெருமாள் என்று சொல்லுவது தவறு, ஸ்ரீரங்கம் பெருமாள் தான் கண்ணன் என்று சொல்லுவது தான் சரி.

சும்மாவா சொன்னார்கள் திருவரங்கம் என்றால் ‘பூ’லோக வைகுண்டம் என்று ?

- சுஜாதா தேசிகன்
2.11.2018

ஈரவாடை பிரசாதம்

ஸ்ரீரங்கம் ஸ்ரீ முரளி பட்டர் ஸ்வாமிகள் திருப்பாணாழ்வார் பற்றி அருமையான பதிவு ஒன்று எழுதியிருந்தார்.

சைன்ஸ் படித்தால் கேள்வி கேட்க தோன்றும். (சந்தேகம் என்று கூட சொல்லலாம்) அதை எல்லாம் தூர வைத்துவிட்டு பிரபந்தமும் ஆழ்வார்களும் படித்தால் தான் பக்தி வரும் என்று என் அப்பா அடிக்கடி சொல்லுவார். அர்ச்சகர் மூலமாக பெருமாள் பேசினார், திருப்பதி பெருமாளுக்கு தாடையில் ரத்தம் வர அதை நிறுத்த பச்சைக் கற்பூரம் போன்ற கதைகளை படிக்கும் போது ‘இது உண்மையா?’ என்று நம் மனதின் ஓரத்தில் ஒரு சந்தேகம் இருந்துக்கொண்டே இருக்கும்.

இவை எல்லாம் உண்மை என்று எனக்கு 20 வருடங்களுக்கு முன் எனக்கு ஏற்பட்ட அனுபவம். அதைப் பற்றி இல்லை இந்த கட்டுரை ! பயப்படாதீர்கள் !

கடந்த டிசம்பர் மாதம் ஸ்ரீரங்கத்தில் இருந்தேன். பெரிய பெருமாளை சேவிக்கப் பெரிய க்யூ வரிசையில் நின்று கொண்டு இருந்த போது பெரிய பெருமாளை சேவித்துவிட்டு வெளியே வந்த ஒருவர் முகத்தில் பூரிப்பு. நெற்றி கோபி சந்தனம் ஹரே ராமா ஹரே கிருஷ்ணா என்றது. பூரிப்புக்குக் காரணம் கையில் வைத்திருந்த துளசி மாலை பிரசாதம். எங்களுக்குப் பின்னே மேலும் சில ஹரே ராமா ஹரே கிருஷ்ணா பக்த்தர்களிடம் அந்தத் துளசி பிரசாதத்தைக் கொடுக்க அவர்கள் அதை வாயில் போடாமல், மூக்கில் வைத்து வாசனைப் பார்த்துவிட்டு அடுத்தவருக்குத் தர அவர் வாசனைப் பார்த்துவிட்டு … எனக்கு “நாற்றத் துழாய்முடி” என்ற பாசுரம் தான் நினைவுக்கு வந்தது.

பெருமாளை எப்படி உணர முடியும் ? பொதுவாகப் பார்க்கும், கேட்கும் உணர்வதைத் தான் பெருமாளுடன் உவமை கூறுவோம். பிரபலமான ’நந்ததாலா’ பாட்டில் கூட - பார்க்கும் மரம், கேட்கும் ஒலி, தீக்குள் விரல் என்று தான் வரும்.

ஆழ்வார்கள் வாசனையிலும் பெருமாளை உணர்கிறார்கள். திருமங்கை ஆழ்வார் பெரிய திருமொழியில் திருக்கண்ணபுரம் பத்து பாசுரங்களிலும் துழாய் மாலை வாசனையை அனுபவிக்கிறார்.

அதில் ஒரு பாசுரத்தை இங்கே பார்க்கலாம்.

ஏர் ஆர் மலர் எல்லாம் ஊதி, நீ என் பெறுதி?
பார் ஆர் உலகம் பரவப் பெருங் கடலுள்
கார் ஆமை ஆன கண்ணபுரத்து எம் பெருமான்
தார் ஆர் நறுந் துழாய் தாழ்ந்து, ஊதாய் கோல் தும்பீ!

தும்பியே, அழகு மலர்களில் திரிந்து பெற்ற நலம் என்ன ? திருக்கண்ணபுரத்து பெருமான் சூடிய திருத் துழாய் மாலையில் படிந்து வந்து அந்த வாசனையை என்னிடம் ஊதுவாய்.

ஆண்டாள் பெருமாளின் திருவாய் எப்படி மணக்கும் ”கற்பூரம் போல் மணக்குமா ? அல்லது தாமரைப் பூப்போல வாசனை வருமா ? என்று கண்ணனின் உதடுகளுடன்
நெருங்கிய உறவு உள்ள சங்கத்திடம் கேட்கும் பாசுரம் உங்களுக்குத் தெரிந்திருக்கும்.

கருப்பூரம் நாறுமோ? கமலப்பூ நாறுமோ?
திருப் பவளக் செவ்வாய் தான் தித்தித்து இருக்குமோ?
மருப்பு ஒசித்த மாதவன் தன் வாய்ச்சுவையும் நாற்றமும்
விருப்புற்றுக் கேட்கின்றேன் சொல், ஆழி வெண்சங்கே!

பெருமாளின் உதடு என்ன மாதிரி வாசனை அடிக்கும் என்பதற்கு பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருப்பாணாழ்வார் பாசுரத்தை விடையாகத் தருகிறார்.

கொண்டல் வண்ணனைக் கோவலனாய் வெண்ணெய்
உண்ட வாயன்* என் உள்ளம் கவர்ந்தானை
அண்டர்கோன் அணி அரங்கன் என் அமுதினைக்
கண்ட கண்கள்* மற்று ஒன்றினைக் காணாவே.

இதன் உரையில் கூரத்தாழ்வான் சுந்தர பாஹுஸ்வத்தில் யசோதைப் பிராட்டி முத்தங்கொடுத்த சுவடு இன்னும் அழகர் திவ்விய கன்னங்களில் இருப்பது போல வெண்ணெய் உண்ட முடை நாற்றம் இன்னும் பெரிய பெருமாள் ”வெண்ணெய் உண்ட வாயில்” வரும் என்று அனுபவிக்கிறார்.

தசரத சக்கரவர்த்தி தன்னுடைய ஐஸ்வர்யத்தைப் அனுபவிக்க “எனக்கு ஒரு பிள்ளை வேண்டும்” நோன்பு நோற்றுப் பெருமாளைப் ( ஸ்ரீராமரை ) பெற்றது போல நந்தகோபரும் தன்னுடைய ஐஸ்வர்யத்தைப் அனுபவிக்க ( அதாவது திருவாய்ப்பாடியில் பால், வெண்ணெய், தயிர் என்ற தன் ஐஸ்வர்யத்தை ! ) நோன்பு நோற்று பெற்ற பிள்ளை கண்ணன். அதனால் பெரிய பெருமாள் உதட்டை முகர்ந்து பார்த்தால் இப்போதும் முடை நாற்றம் வருமாம் !

திருப்பாணாழ்வாருக்கும் துழாய்முடிக்கும் ஒரு சம்பந்தம் இருக்கிறது.

”அடியார்க்கு என்னை ஆட்படுத்த
விமலன்” என்று அடியவர்களுக்கு அடிமையாக என்னை வைத்தான் என்று சொல்லிவிட்டு லோகசாரங்க முனியின் தோளில் எப்படி வீற்றிருந்தார் ? இது அடிமைத்தனம் என்று எவ்வாறு கூறலாம் என்ற கேள்வி எழும். இதற்கு நாயனார் தம்முடைய உரையில் திருத்துழாய் கொண்டு விடை தருகிறார்.
அதாவது திருத்துழாய் எம்பெருமானது திருமுடியிலிருந்தாலும் அது அவனுக்கு அடிமைப்பட்டதே ஆகும் அதே போல திருப்பாணாழ்வாரும் லோகசாரங்க முனியின் தோளில் வீற்றிருந்தாலும் அவருடைய அடியவரே. லோகசாரங்க முனிவர் வேண்டிக் கொண்டபடியினால் அவருடைய சொல்லுக்குக் கீழ்ப்பட்டே ஆழ்வார் அவர் தோளில் அமர்ந்தார்.

நம்பெருமாள் மீண்டும் ஸ்ரீரங்கம் வந்த போது அப்போது வயது முதிர்ந்த ஈரங்கொல்லி என்ற வண்ணான் அழகிய மணவாளனின் ஈரவாடை தீர்த்தத்தை (திருமஞ்சனம் செய்த பிறகு அழகியமணவாளன் உடுத்தியிருந்த கைலியைப் பிழிந்து பிரசாதமாகக் கொடுக்கப்படும் புனிதநீர்) சுவைத்து வாசனையை வைத்து “நம்பெருமாள்” என்று அழைத்தான். அவன் இட்ட பெயரே இன்றுவரை வழங்குகிறது. நம்பெருமாள் என்ற பெயரே வாசனையான வாசனையில் வந்த பெயர்.

என்றாவது ஒரு நாள் எனக்கு நம்பெருமாளுடைய ஈரவாடை கைலியைப் பிழிந்த பிரசாதம் கிடைக்கும் என்று நம்புகிறேன் !

- சுஜாதா தேசிகன்

Saturday, October 20, 2018

சென்னை இரண்டு நாள் முன்...

முந்தாநாள் காலை தூறலும் ரயிலும் ஒன்றாக நின்ற சமயம் சென்னை வந்தடைந்தேன். சரஸ்வதி பூஜை அன்று பார்த்தசாரதி கூட்டமே இல்லாமல் சேவை சாதித்தார். கொஞ்சம் நேரம் சன்னதியில் நின்று மீசை, நெஞ்சில் இருக்கும் தாயார் எல்லாம் அமுதனுக்குக் காண்பித்துக்கொண்டு இருந்தேன். நிஜமாகவே அன்று தான் ‘பார்த்த’ சாரதியாக இருந்தார். தாயார் சன்னதி குங்கும பாக்கெட் மாதிரி புளியோதரையை மஞ்சள் பேப்பரில் மடித்துத் தருகிறார்கள். புளியோதரையும் மஞ்சள் பொடி வாசனையுடன் முன்பு மாதிரி இல்லையே என்று நியூரான்கள் சொல்லியது.
ஆதிகேசவ பெருமாள் கோயில் பேயாழ்வார் உற்சவத்தை நிதானமாகச் சேவிக்க முடிந்தது. பேயாழ்வார் பிறந்த கிணறு எங்கே என்று அமுதன் கேட்க அங்கே சென்று சேவித்துவிட்டு அப்படியே பக்கத்தில் இருக்கும் ராயர் மெஸை எட்டிப் பார்த்த போது அங்கேயும் கூட்டம் இல்லை !
மறுநாள் கலைத்துவிட்ட கரையான் புற்றிலிருந்து கிளம்பும் எறும்புகள் போல தி.நகர் முழுக்க கூட்டம். ‘நகையைக் தெரியும் படி அணிந்துக்கொண்டு செல்லாதீர்கள்’, ‘மொபைலில் பேசிக்கொண்டு கட்டைப் பையை பறிகொடுக்காதீர்கள் ஜாக்கிரதை’ என்று ’வணக்க்க்க்ம்’ புகழ் நிர்மலா பெரியசாமி குரலில் மைக்கில் சதா ஒலித்துக்கொண்டு இருக்க நடுநடுவே ‘ஏய் ஆட்டோ நீக்காதே’ என்று காவல்துறை கூட்டத்தை மைக் மூலம் கட்டுப்படுத்துகிறார்கள். தூரத்தில் சிகப்பு, நீலம் பளிச்சிட காவல் துறை வண்டி வருவதைப் பார்த்தவுடன் நடைமேடையில் கடை வைத்திருப்பவர்கள் கூடையுடன் மறைந்து வண்டி சென்ற பின் மீண்டும் வருகிறார்கள்.
சந்து பொந்துகளில் A4 சைஸ் லாமிநேட் செய்யப்பட்ட ஆல்பம் பார்த்து ’மூட நெய்பெய்து முழங்கை வழிவார’ என்பது உள்ளங்கை முதல் முழங்கை வரை மருதாணி வைத்துக்கொள்கிறார்கள். டிசைன் போடுபவர்கள் எல்லோரும் ஆண்களே. எல்லாக் கடைகளின் இடுக்கிலும் ஏஸி வெளியேயும் கூட்டம் உள்ளேயும் செல்கிறது.
ஊபர், ஓலாவை விடச் சிறப்பாக இருக்கிறது. ஓட்டுநர்கள் பெரும்பாலும், விஜய், அஜித் ரசிகர்கள். ரஜினி, கமல் அரசியல் பற்றி கேட்டால் சிரிப்பில் நமுட்டு தனம் தெரிகிறது. காலா கலரில் லிங்கா காபியுடன், பிரவுன் கலர் லீயோ கலந்து தான் பல பிராமணர்கள் வீட்டில் காபி போடுகிறார்கள். பல கடைகளில் மெட்ராஸ் மிக்சர் பம்பே மிக்சர் கூடவே ‘மோட்டா’ மிக்சர் கிடைக்கிறது. பட்டுப்புடவையுடன் பைக்கில் போகிறவர்கள் கையில் நவராத்திரி ‘ரிடர்ன்’ கிப்ட் இருக்கிறது. ஆயுத பூஜைக்கு வெட்டபட்ட எல்லா வாழை கன்று அடிப்பகுதியிலும் ஒரு இன்ச் தண்டு வெளியே வந்திருக்கிறது.
பாண்டி பஜார் முழுவதும் ‘ஸ்மார்ட் சிட்டி’க்கு தோண்டி வைத்துள்ளார்கள். போத்தீஸ் எதிரே பாலத்தில் எப்போதும் போல தண்ணீர் சொட்டுகிறது. ரங்கன் தெரு கடைசியில் ஒரு குப்பை லாரி அளவு குப்பையை கொட்டி வைத்துள்ளார்கள். பக்கத்திலேயே குழி பணியாரம் வியாபரம் பலமாக நடக்கிறது.
சுந்தர் ஸ்டோரில் ஆக்சா பிளேடில் செய்த கத்தியும், சைக்கிள் பெடலில் செய்த தேங்காய் உடைக்கும் கருவியும் பலர் வாங்கிக்கொண்டு போகிறார்கள். அதே போல் அம்பிகா அப்பளாம் கடையில் இலந்தை வடையும், கமர்கட்டும். சேலையூர் மடத்தில் பன்னிரண்டு திருமண்ணுடன் பளிச் என்று இறங்குபவர்களின் கார்களில் ஆயுத பூஜை சந்தனப் பொட்டு, குங்குமப் பொட்டு பளிச் என்று இருக்கிறது !
- சுஜாதா தேசிகன்
20.10.2018

Thursday, September 27, 2018

தூப்புல் குலமணி ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகனுடன் ஒரு நாள்


அப்பாவுக்குத் திருமணம் ஆவதற்கு முன்பே தேசிகன் என்று எனக்குப் பெயர் வைத்துவிட்டார். அதாவது பிறக்கப் போகும் முதல் பையனின் பெயர் தேசிகன் என்று தீர்மானித்துவிட்டார். இதை என் அப்பாவே என்னிடம் சொல்லியிருக்கிறார்.
”பெண்ணாகப் பிறந்திருந்தால் என்ன செய்திருப்பே?” என்று ஒரு முறை கேட்டதற்கு . ”பெருமாள் ஏமாற்ற மாட்டார்” என்றார் நம்பிக்கையுடன். அவருக்கு ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகன் மீது இருந்த பற்று அப்படி.
பெயரில் என்ன இருக்கிறது என்று நினைக்கலாம். கொஞ்சம் பின்னோக்கி ஸ்ரீ ராமானுஜர் சரித்திரத்தை புரட்டலாம்.
ஸ்ரீஆளவந்தார் திருநாடு அலங்கரித்த சமயம். அவருடைய மூன்று விரல்கள் மடங்கியிருந்தது பற்றி உங்களுக்குத் தெரிந்திருக்கும். ஸ்ரீராமானுஜர் ஆளவந்தாரின் ஆசையை ஒவ்வொன்றாக நிறைவேற்றுவேன் என்று சொல்ல, மடங்கிய விரல்கள் விரிந்தன.
அந்த மூன்று ஆசைகள்
  • நம்மாழ்வாரின் திருநாமத்தை சூட்ட வேண்டும்.
  • பராசர பட்டர், வேத வியாசர் திருநாமங்களை சூட்ட வேண்டும்
  • ஸ்ரீபாஷ்யத்துக்கு உரை
புகல் ஒன்றில்லா அடியேன் உன் அடிக்கீழ் அமர்ந்து புகுந்தேனே
( ஸ்ரீ வேதந்த தேசிகன் 750 பதிவு, 27.9.2018)
x
இதில் முதல் இரண்டு ஆசைகள் - பெயர் சூட்ட வேண்டும் என்பது ! பாஷ்யம் எழுதுவது போல கஷ்டமானது கிடையாது.
சில வருடங்கள் முன் பெரியவாச்சான் பிள்ளையின் திருநட்சத்திரம் அன்று சேங்கனூரில் ஸ்ரீகிருஷ்ண பிரேமி ஸ்வாமிகளைச் சந்தித்த போது ”சௌக்கியமா?” என்றார் என்னை பார்த்து. ( அது தான் முதல் சந்திப்பு ! )
“சின்ன வயதில் உங்கள் உபன்யாசம் கேட்டிருக்கிறேன்.. இன்று தான் உங்களை நேரில் சந்திக்கிறேன்” என்றேன்.
”திருநாமம்?”
“தேசிகன்”
கை கூப்பி வணங்கினார்.
இந்த மாதிரி என் பெயரை கேட்கும், அர்ச்சகர், ‘பண்ணி வைக்கும்’ வாத்தியார் என் பெயரை கேட்டவுடன் ‘கை கூப்பும்’ ஒரு வித ரிப்லக்ஸ் ஆக்‌ஷனை ( reflex action ) ’குருகூர் சடகோபன் சொன்ன’ என்று கோஷ்டி சேவிக்கும் போது மட்டுமே பார்த்திருக்கிறேன்.
ஸ்ரீ தேசிகனின் திருக்குமாரர் ‘ஸ்ரீ குமார வரதாச்சாரியார்’. தேசிகனுக்கு காஞ்சி வரதன் மீது கொண்ட பிரேமையினால் வைத்த பெயர். தேசிகனுக்குப் பிடித்த காஞ்சி வரதன் சன்னதியில் இந்த மாதம் 21ஆம் தேதி ( 21.9.2018 ) ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகனின் 750 திருநட்சத்திரம் அன்று ஒரு நாள் முழுவதும் ஸ்ரீ தேசிகனுடன் இருந்தேன்.
இந்தப் பயணத்தை முன்பே தீர்மானிக்கவில்லை. ஸ்ரீ தேசிகன் 1000வது ஆண்டுக்கு நானும் இதைப் படிக்கும் நீங்கள் இருக்கப் போவதில்லை, அதனால் ‘இப்போதே எம்மை’ என்று ஆண்டாள் சொல்லுவது போலக் கிளம்பிவிட்டேன்.
ஸ்ரீராமானுஜரின் 1000 + ஸ்ரீ தேசிகனின் 750 என்று ஒரு ’டபிள் தமாக்கா’வாக அமைந்தது.
விடியற்காலை, பட்டுப்புடவை விளம்பரங்களைக் கடந்து பேருந்து நிலையத்தில் கடைகளில் ஆப்பிள்களை அடுக்கிக்கொண்டு இருக்கும் போது காஞ்சிபுரம் வந்து சேர்ந்தேன்.
6.30 மணிக்கு வரதன், தாயார் விஸ்வரூப தரிசனத்துடன் துவாதசிக்குத் தீர்த்தம் கொடுத்து அருளினார்கள். அதை முடித்துக்கொண்டு ஸ்ரீ அஹோபில மடம் சென்ற போது அடியேனுடைய ஆசாரியன் அங்கே மாலோலன் விஸ்வரூப தரிசனத்துடன் பாலும் கொடுத்த தெம்பில் நேராக தூப்புலுக்கு சென்ற போது ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகன் விளக்கொளி பெருமாளுக்கு மங்களாசாசனம் செய்ய ஆயத்தமாகிக்கொண்டு இருந்தார்.
’தூப்புல்’ வேதாந்த தேசிகன் அவதாரஸ்தலம். அதனால் பூவின் வாசனை போல தூப்புல் தேசிகனுடன் ஒட்டிக்கொண்டு விட்டது. ’தூப்புல்’ தூய்மை வாய்ந்த புல் - தூப்புல், இது வைதிகர்கள் உபயோகிக்கும் தர்ப்பத்தை குறிக்கும். தூப்புல் குலம் என்றும் சொல்லுவர்.


இன்றைக்குச் சரியாக 750 ஆண்டுகளுக்கு முன் கிபி 1268ல் புரட்டாசி திருவோணத்தில் திருப்பதியில் பிரம்மோத்சவம் முடிவுறும் “திருவோண திருவிழவில்” விபவ ஆண்டில் விபவத்துடன் ஸ்ரீராமானுஜருடைய சீரிய கருத்துக்களை அழுத்தமாக சொல்ல அவதரித்தார்.
திருவேங்கடவன் திருநட்சத்திரமும் கன்னியாச்ரவணம் என்று எல்லாம் ஒன்று சேர்ந்து தேசிகாவதாரம் ஒரு அர்ச்சாவதாரத்தின் விபவாதரம் என்று எண்ணும் படி இருக்கிறது. பெரியாழ்வார் பல்லாண்டில் “திருவோணத்தான் உலகு ஆளும் என்பார்களே” என்ற திருவாக்கை மெய்பித்தருளிய அவதாரம் தேசிகனுடையது எனலாம்.
கீதையில் கண்ணன் “எப்போது எல்லாம் தர்மத்திற்கு வாட்டமும், அதர்மம் வளர்ச்சி பெறுகிறதோ அப்போது எல்லாம் நான் உலகில் தோன்றுகிறேன்” என்றருளினான். அதை நிலை நாட்ட மணி ஓசையுடன் நம் குலமணி தேசிகன் அவதரித்தார்.

நான் போன சமயம் ஸ்ரீ தேசிகன் அஞ்சலி முத்திரையுடன் இருந்தார். தேசிகன் அருளிய ’அஞ்சலி வைபவம்’ நினைவுக்கு வந்தது. தேசிகன் வரதனைச் சேவிக்க கிளம்பிக்கொண்டு இருப்பதால் இன்று அவர் அஞ்சலிக்கு மாறியிருந்தார்.
ஸ்வாமி தேசிகனும், நம்மாழ்வாரும் பொதுவாக எல்லா திவ்ய தேசங்களிலும் ஞான முத்திரையுடன் தான் காட்சி அளிப்பார்கள். உடையவர் முதன் முதலில் உடையவர் ’வேதார்த்த சங்கிரகம்’ நூலைத் திருமலையில் அருளியதால் திருமலையில் மட்டும் ஞான முத்திரையுடன் நமக்குக் காட்சி அளிக்கிறார்.
உடையவர் இயற்றியவற்றுள் ஸ்ரீபாஷயம் என்பது மிக முக்கியமாகக் கருதப்படுகிறது. முன்பு பார்த்த ஆளவந்தாரின் மூன்று ஆசைகளில் ஒன்று பிரம்மசூத்திரத்துக்கு பாஷ்யம் எழுத வேண்டும் என்பது.

இந்த நிகழ்ச்சி நடந்து கிட்டதட்ட 250 ஆண்டுகள் கழித்து காஞ்சி வரதாரசப் பெருமாளின் சன்னதியில் நடாதூர் அம்மாள் தம் சீடர்களுக்குக் காலட்சேபம் செய்துகொண்டு இருக்கிறார். அன்று ஸ்ரீபாஷ்ய காலட்சேபம்.
அங்கே நல்ல தேஜ்ஸுடன் ஐந்து வயதுக் குழந்தை தன்னுடைய மாமாவான கிடாம்பி அப்புள்ளாருடன் உள்ளே நுழைகிறார்கள். [ நடாதூர் அம்மாளுடைய சிஷ்யர் கிடாம்பி அப்புள்ளார். ஸ்ரீராமானுஜரின் முக்கிய சிஷ்யர்களுள் கிடாம்பியாச்சான் என்பவர் வம்சத்திலே தோன்றியவர் தோதாத்ரியம்மையார். இவருடன் பிறந்தவர் ‘அப்புள்ளார்’ எனப்படும் ஆத்ரேய ராமானுஜாசார்யார். தாய் மாமனமாகிய இவரே நம் தேசிகனுக்கு சகல சாஸ்திரங்களையும் திறம்படக் கற்பித்து ஆசாரியராவார்]
கால்டஷேபத்தை நடதூர் அம்மாள் நிறுத்துவிட்டு குழந்தையின் அழகைப் பார்த்து “யார் இந்தக் குழந்தை ?” என்று கேட்க ”என்னுடைய மருமகன்” தான் என்கிறார் அப்புள்ளார் கூடவே இந்தக் குழந்தைக்கு பாடம் எடுக்க வேண்டும் என்று கோரிக்கையும் வைக்கிறார்.
அதற்கு அம்மாள், தனக்கு வயதாகிவிட்டது அதனால் உன் மருமகனுக்கு நீயே ஆசிரியராக இருந்து பாடம் எடு என்று நியமித்துவிட்டு, தொடர்ந்து காலட்சேபத்தை தொடர முற்படும் போது நிறுத்திய இடம் நினைவுக்கு வரவில்லை. அப்போது சிறுவன் உள்ளே நுழைந்த போது தான் என்ன கேட்டானோ அதை அப்படியே ஒப்பிக்கிறான். நடாதூர் அம்மாள் சிறுவனை அணைத்துக் கொண்டு ”ஸ்ரீவைஷ்ணவ கொள்கையைப் பரவச் செய்து, பெரும் புகழுடன் விளங்குவாய்” என்று ஆசிர்வதிக்கிறார். அவர் ஆசீர்வாதம் பலித்தது. அந்தச் சிறுவன் தான் ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகன்.
தூப்புல் ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகன் வரதனை மங்களாசாசனம் செய்ய புறப்படுவதற்கு தயாராகிக்கொண்டு இருக்கும் போது விளக்கொளி பெருமாள் சன்னதியை சுற்றி வலம் வந்தேன். சுவற்றில் ஸ்ரீ தேசிகனின் வாழ்க்கையில் நடந்த முக்கியமான விஷயங்களை ஓவியமாகத் தீட்டியிருந்தார்கள். இதை எல்லாம் சேர்த்தால் ஒரு காமிக்ஸ் புத்தகம் மாதிரி இருக்குமே என்று காமராவில் கவர்ந்துகொண்டு வெளியே வந்த போது ஓர் இடத்தில் தூப்புல் ( தர்ப்பம் ) செழிப்பாக வளர்ந்துள்ளதை ரசிக்கும் போது வான வேடிக்கை சத்தம் கேட்க…. தேசிகனை அழைத்து வர வரதன் அனுப்பிய பல்லக்கு வந்திருந்தது.

ஸ்ரீ தேசிகனுடன் சேர்ந்து விளக்கொளிப் பெருமாளுக்கு ‘அந்தரத்தமரர்கள் கூட்டங்கள் இவையோ” என்பது போல கூட்டமாகப் பல்லாண்டும், ஆண்டாளின் திருப்பாவையை சொல்லும் போது அந்த இடம் மினி வைகுண்டம் மாதிரியே காட்சி அளித்தது.
கோஷ்டி முடிந்து கொஞ்சம் நேரம் ஓய்வு எடுக்கும் போது வெளியே மீண்டும் வாண வேடிக்கை ஒலிக்க வெளியே சென்று பார்த்தால் நம் தேசிகனை காணவில்லை.
விசாரித்த போது பல்லக்கில் அவர் கிளம்பிவிட்டார் என்றார்கள்.
ஓர் ஆட்டோவை பிடித்து
“தேசிகனை துரத்துப்பா” என்றேன் அவருக்குப் புரியவில்லை.
”பல்லக்கில் போகிறாரே..”
“ஓ… சாமிய துரத்தணுமா ஏறிக்கோங்க சாமி” என்றார் .
அவருக்கு எல்லாமே சாமி தான். ஆட்டோவில் போகும் போது காஞ்சிபுரம் முழுக்க சாமி-2 போஸ்டர்கள்.
சாமியை, மன்னிக்கவும் தேசிகனைத் துரத்திக்கொண்டு ஆட்டோவில் போகும் சமயம் அவரைப் பற்றி மேலும் தகவல்களை பார்த்துவிடலாம்.
எல்லாக் கோயில்களுக்கு வெளியே கருடாழ்வார் பெருமாளுக்கு முன் இருப்பதைப் பார்க்கலாம். ‘புள்ளரையன் கோயில்’ என்கிறாள் ஆண்டாள். கருடாழ்வாருக்கு பெரிய திருவடி என்ற பெயரை கேள்விப்பட்டிருப்பீர்கள், அவருக்கு இன்னொரு பெயர் - வேத ஸ்வரூபன். பெருமாளுக்குக் கண்ணாடி போல அவர் முன்பே இருப்பவர்.
பெருமாளே “உன்னைப் பார்த்தால் என்னை நானே கண்ணாடியில் பார்ப்பது போல இருக்கிறது” என்று நினைப்பாராம். அப்பேர்பட்ட கருடாழ்வார் தேசிகனுக்கு திருவயிந்திபுரத்தில் ‘வேதத்தின் உட்பொருளை’ அவர் ‘நெஞ்சுள் நிறுத்தினான்’ என்பது போல அவருக்கு ஸ்ரீஹயக்ரீவமந்திரத்தை உபதேசிக்க, ஸ்ரீஹயக்ரீவரோ அவருடைய நாக்கில் தன் திருவாய் அமுதத்தை இவருக்கு ஊட்ட, பெருங்காயம் சாப்பிட்ட வாயில் பெருங்காய வாசனை வருவது போல ஹயக்கீரவர்

திருவாய் அமுதத்தை பிரசாதித்த ஸ்ரீ தேசிகன் திருவாய்மொழியின் சாரப்பொருளை நமக்கு தந்ததில் வியக்க ஒன்றும் இல்லை.
வேதத்தைப் படிக்க வில்லை என்றால் பரவாயில்லை. நம் ஸ்வாமி தேசிகன் எப்படி வாழ்ந்தார் என்று தெரிந்துகொண்டாலே நாம் வேதத்தைக் கற்றுக்கொண்டதற்கு சமம் என்பார்கள் பெரியோர்கள்.
ஒரு முறை திருவரங்கத்தில் அத்வைத வித்வான்கள் ஸ்ரீராமானுஜ சித்தாந்தத்தைக் கண்டித்து வாதம் செய்து குழப்பம் ஏற்படுத்த, ஸ்ரீவைஷ்ணவ பெரியோர்களின் வேண்டுகோளுக்கு இசைந்து, ஸ்வாமி தேசிகன் காஞ்சியிலிருந்து திருவரங்கம் வந்தார். முதலில் ’எதிராஜ ஸ்ப்ததி’ இயற்றி உடையவரை வணங்கிவிட்டு எட்டு நாட்கள் இடைவிடாமல் வாதம் செய்து அவர்களை வென்றார்.
வேதாந்தத்துக்கு அதாவது தமிழ், சமிஸ்கிரதம் என்ற உபய வேதாந்தத்துக்கும் அதாரிட்டியான ஆசாரியன் இவரே என்று பெரிய பெருமாள் அவருக்கு ’வேதாந்தாச்சார்யர்’ என்ற பட்டத்தை கொடுத்தார். தேசிகன் என்றால் ஆசாரியன் என்று பொருள். அதுவே வேதாந்த தேசிகன் என்று இன்று நிலைத்துவிட்டது.
அஹோபில 44ஆம் பட்டம் அழகியசிங்கர் ”அடை மொழியின்றி வழங்கப்படும் ’தேசிக’ என்ற சப்தம் நம் ஸ்ரீநிகமாந்த மஹா குருவையே குறிக்கும். இப்படி இந்த ’தேசிக’ சப்தம்
ஈரரசு ( இரு பொருள்) படாதபடிச் செய்த பெருமை நம் ஸ்வாமி ஸ்ரீ தேசிகனுக்கே உரியதாகும்” என்கிறார்.
யதோதகாரி, சொன்ன வண்ணம் செய்த பெருமாள் கோயில் அருகே மீண்டும் நம் தேசிகனுடன் சேர்த்துவிட்டார் அந்த ஆட்டோ ஓட்டுனர். அங்கிருந்து காஞ்சி வரதன் கோயிலுக்கு தேசிகனுடன் நடக்கும் போது வழியில் வரும் பேருந்துகளிலிருந்து மக்கள் வழிவிட்டு அவர் போகும் திசையில் எல்லாம் “கோவிந்தா” என்று சொல்ல ஊரே ஸ்வாமி தேசிகனை கொண்டாடியதைப் பார்க்க முடிந்தது.

தேசிகனின் பல்லக்கு கீழ் குடுமி, திருமண்ணுடன் குட்டி தேசிகன் மாதிரி அவர் நிழலில் கூடவே வந்துகொண்டு இருந்ததைப் பார்க்க வியப்பாகவும் ஆச்சரியமாகவும் இருந்தது.
நிகரில் அமரர் முனிக்கணங்கள் விரும்பும் திருவேங்கடத்தானே
என்ற பாடல் தான் நினைவுக்கு வந்தது. ஸ்வாமி தேசிகனே திருவேங்கடத்தான் அம்சம் தானே ! அந்தச் சிறுவனை வணங்கிவிட்டு “உன் பேர் என்ன ?” என்றேன்
என்னை மேலும் கீழும் பார்த்துவிட்டு “வகுளாபரணன்” என்றான். ஸ்வாமி தேசிகனுடன் நம்மாழ்வார் துணைக்கு வருகிறார் போல என்று நினைத்துக்கொண்டேன்.

அஹோபில மடத்தை கடக்கும் போது 46 பட்டம் ஸ்ரீ அழகிய சிங்கர் நம் தேசிகனுக்கு மங்களாசாசனம் செய்ய காத்துக்கொண்டு இருந்தார். அவருடன் சேர்ந்து தூப்புல் ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகனை சேவிப்பது மிக இனிமையான அனுபவமாக அமைந்தது.
“சுடரொளி பரந்தன சூழ்திசை யெல்லாம்” என்பது போல பட்டாசுகள் வெடிக்கத் தேசிகன் வரதராஜன் கோயிலுக்கு உள்ளே பிரவேசித்தார்.
முதலில் அங்கே இருக்கும் ராமர் சன்னதிக்கு எழுதருளி ரகுவீர கத்யம் சாதிக்க அது உள்ளே பட்டாசு மாதிரி கேட்டது. ஹயக்ரீவர் அவர் நாக்கில் கொஞ்சம் அழுத்தியே எழுதிவிட்டார் என்று நினைத்துக்கொண்டேன்.
மற்ற சன்னதிகளுக்கு மங்களாசானம் செய்துவிட்டு பெருந்தேவி தாயார் சன்னதிக்கு சென்று ஸ்ரீ ஸ்துதி சேவித்துவிட்டு வெளியே வரும் போது தேசிகன் கிட்டதட்ட எல்லாவற்றுக்கும் ஸ்லோகம் எழுதியிருக்கிறார் என்று வியப்பே மிஞ்சியது.
நரசிம்மர் சன்னதியில் மங்களாசாசனம் செய்துகொண்டு இருக்கும் போது ஒருவர் என்னிடம் வந்து “யார் சாமி இது ?” என்றார்.
”இவர் தான் வேதாந்த தேசிகன் - ஆசாரியன்”
“இவருக்கும் ராமானுஜருக்கும் என்ன வித்தியாசம் ?”
“ராமானுஜருக்குப் பிறகு 250 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அவரை மாதிரியே அவதரித்தவர்” என்று அவரிடம் நம் ஸ்ரீவைஷ்ணவ குருபரம்பரை பற்றி சிறு நேரம் பேசிய பின் அவர்
தன் மொபலைத் திறந்து ஒரு படத்தை காண்பித்தார் அதில் பெருமாள் ஸ்ரீதேவி, பூதேவியுடன் காட்சி அளித்தார்.
”எந்தக் கோயில்?” என்றேன்.
“கோயில் இல்லை, எங்கள் வீட்டில்.. எனக்குப் பெருமாள் மீது ரொம்ப ஆசை.. பெருமாள் பெயர் எல்லாம் தெரியாது… இதை வீட்டுக்கு வாங்கிவந்துவிட்டேன்… எப்படி ஆராதனம் செய்வது என்று எல்லாம் தெரியாது”
“உங்களுக்குப் பிரேமை இருக்கு, அதனால் ஆராதனம் பற்றி எல்லாம் கவலைப் படாமல்.. பராசரபட்டர் மாதிரி செய்யுங்கள்” என்று பட்டர் செய்த ஆராதனம் என்ன என்று சொன்னேன். கூடவே ஸ்ரீவைஷ்ணவம் பற்றியும் கொஞ்சம் நேரம் பேசினேன்.
“உங்களுக்கு எவ்வளவு பசங்க?” என்றேன்
நான் நாகர்கோவிலில் பிஸினஸ் செய்கிறேன். என் பையன் LKG படிக்கிறான். அவனை டாக்டர், என்ஜினியர் ஆக்குவதைவிட. அவனுக்கு ஸ்லோகம், பிரபந்தம் எல்லாம் சொல்லித்தர வேண்டும் என்றார். என்ன ஒரு conviction என்று வியப்பாக இருந்தது.
“உங்கள் பையனுக்கு என் ஆசிகள். அவனுக்குத் திருப்பாவை முப்பதும், கண்ணி நுண் சிறுத்தாம்பு இது இரண்டையும் சொல்லித்தந்துவிடுங்கள். இதை மனதில் விதைத்தால் மற்றவை எல்லாம் பெருமாளே பார்த்துக்கொள்வார்” என்று தட்டிக்கொடுத்துவிட்டு நகர்ந்த போது தேசிகன் நரசிம்மருக்கு மங்களாசாசனம் செய்து முடித்து வரதனைச் சேவிக்க கிளம்பிக்கொண்டு இருந்தார். கூட சென்றேன்.
ஸ்வாமி தேசிகன் பேரருளாளன் சன்னதி கர்பக்கிரகம் உள்ளே நுழைந்து அவர் காலடியில் இருக்க இந்த கண்கொள்ளா காட்சியைக் காண கூட்டம் அலை மோதியது. சேவித்துவிட்டு வெளியே வருபவர்கள் முகத்தில் ஆனந்தமும், உடம்பில் வேர்வையும் அவர்களை உற்று நோக்கினால் நெரிசலில் கொஞ்சம் இளைத்தும் இருந்தார்கள்.
இதற்குப் பிறகு தேசிகன் தூப்புல் கிளம்பும் வரை பெருமாளையே பார்த்துக்கொண்டு இருப்பார்.

[ வரதன் முன் தேசிகன் எப்படி இருப்பார் என்பதை அடியேன் கொஞ்சம் போட்டோ ஷாப் செய்திருக்கிறேன் ( பார்க்கப் படம் ) ]
இன்னும் இரண்டு மணி நேரம் கழித்து தான் புறப்பாடு என்று பேசிக்கொண்டார்கள். அதுவரை தேசிகனுடைய வைராக்கியம் பற்றி பார்க்கலாம்.
வைராக்கியம் என்றால் என்ன என்று கேட்டால் உடனே பதில் செல்ல முடியாது. கொஞ்சம் யோசிப்போம். ஞான, பக்தி வைராக்கியம் என்று கேள்விப்பட்டிருப்போம்.
சுலபமாக தெரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்றால் தாய், தந்தை, தாத்தா, பாட்டி, மாமா, நண்பர்கள் என்று எல்லோரிடத்திலும் நமக்கு அன்பு இருக்கும் ஆனால் காதல் என்பது மனைவி(அ) காதலியிடம் மட்டுமே இருக்க முடியும். பெருமாளிடம் காட்டும் காதல் தான் வைராக்கியம். நம்மாழ்வார், திருமங்கையாழ்வார் அதனால் தான் நாயகி பாவத்தில்

பெருமாளிடம் அன்பு காட்டினார்கள். ஆண்டாளுக்கு அந்தப் பிரச்சனை எல்லாம் இல்லை அவள் பெண்ணாக இருப்பதால் added advantage !. பிள்ளை உறங்காவில்லி தாஸர் அரங்கனைப் பார்த்த போது தன் காதலியிடம் வைத்த அன்பைப் பெருமாளிடம் டைவர்ட் செய்தார். பட்டரிடம் அருளிச்செயலுக்கு வியாக்கியானம் அருள வேண்டும் என்று கேட்க அதற்கு அவர் ‘முலை உள்ள ஒருவர் தான்’ எழுத முடியும் என்றாராம். அதாவது பெருமாளை காதலிக்கும் ஒருவர் தான் எழுத முடியும் என்று பொருள்.
ஒரு பொருளைப் பற்றி அறிவு ஏற்பட்டால் அது ஞானம். அப்பொருளிடத்து அன்பு ஏற்பட்டால் அதுவே பக்தி. அந்தப் பொருளின் அருமை பெருமைகளை உணர்ந்து மற்ற பொருட்களின் மீது நமக்குப் பற்றற்ற தன்மை ஏற்பட்டால் அதுவே வைராக்கியம். இங்கே பொருள் என்பது பெருமாள். அது மூன்றும் பூர்ணமாக பெற்றவர் நம் ஸ்வாமி தேசிகன்.
தன் ஆயுள் முழுவதும் ஸ்வாமி தேசிகன் உஞ்சவிருத்தி செய்து தான் வாழ்க்கை நடத்தினார். அவர் சன்னியாசம் வாங்கவில்லை ஆனால் இல்லத்துறவி ! ஒரு நிகழ்ச்சியை பார்க்காலம் -
அவர் வாழ்ந்த காலத்தில் செல்வந்தராகவும், வேதாந்தியாகவும் இருந்த வித்யாரண்யர் ஸ்வாமி தேசிகனின் ஏழ்மையைப் போக்கி இவரையும் செல்வந்தராக்க வேண்டும் என்ற நோக்கத்துடன் அரசனைச் சந்திக்க வேண்டும் என்று ஒரு கடித்ததை அனுப்பினார். ஸ்வாமி தேசிகன் அதற்குப் பதிலாக ‘வைராக்கிய பஞ்சகம்’ என்று ஐந்து ஸ்லோகங்கள் எழுதினார்.
அதில் ’மூதாதையர்கள் காட்டிய வரதராஜர் என்ற பேரருளாளப் பெருஞ்செல்வம் இருக்க நான் எதற்குக் கையேந்த வேண்டும்?’ என்கிறார். வைராக்கியமே இவருடைய செல்வம்!.
நம் ஆசாரியர்களின் வாழ்க்கையில் வைராக்கியத்தை பல இடங்களில் பார்க்கலாம். ஸ்ரீவைஷ்ணவத்தில் வைராக்கியம் பெருமாளிடம் மட்டும் இல்லாமல் ஆசாரியர்களிடம் கொஞ்சம் அதிகமாக இருக்க வேண்டும்.
’ஆசாரிய தேவோ பவ’ என்று கேள்விப்பட்டிருப்பீர்கள். ஆசாரியனைத் பெருமாளாக வழிபடு என்று சொல்லுவார்கள். ஆசாரிய ரூபத்தில் பெருமாள் என்பது தான் சரியான interpretation. சில உதாரணங்களை பார்க்கலாம்.
ஆளவந்தார் திருநாட்டை அலங்கரித்த சமயம். தன் மானசீக ஆசாரியரான ஆளவந்தாரைச் சேவிக்கும் பாக்கியம் கிடைக்கவில்லை என்று ஸ்ரீராமானுஜர்
அரங்கனிடம் கோபம் கொண்டு அவரைச் சேவிக்காமல் காஞ்சிக்குத் திரும்பினார்.
கூரத்தாழ்வான் பார்வை இழந்து மீண்டும் ஸ்ரீரங்கம் திரும்பினார்.அப்போது ஒரு நாள் பெரிய பெருமாளைச் சேவிக்க சென்றவரைக் கோயில் வாசலில் காவலர்கள் தடுத்து நிறுத்தினார்கள்.
“ராமானுஜ சம்பந்தம் உள்ளவர்களைக் கோயிலுக்குள் அனுமதிக்கக் கூடாது என்பது மன்னரின் உத்தரவு. உங்களுக்கும் ராமானுஜருக்கும் சம்பந்தம் இல்லை என்று சொன்னீர்களேயானால் கோயிலுக்குள் போகலாம்”
அதற்குக் கூரத்தாழ்வான் ”பெருமாளின் சம்பந்தத்தை விட என் ஆசாரியன் ராமானுஜ சம்பந்தமே முக்கியம்” என்று சொல்லிவிட்டு புறப்பட்டார்.
இது எல்லாம் ஆயிரம் வருடம் பழைமை வாய்ந்த விஷயங்கள். 21ஆம் விளிம்பிலும் இந்த மாதிரி வைராக்கியத்தை பார்க்கலாம்.

முக்கூர் அழகியசிங்கர் என்று அன்புடன் அழைக்கப்பெற்ற 44ஆம் பட்டம் அழகியசிங்கர் ஸ்ரீரங்கம் ராயகோபுரத்தை 1987 ஆம் ஆண்டு ராஜகோபுரமாக்கினார் என்பது உங்களுக்குத் தெரிந்த விஷயம். 85 வயதில் கோபுரத்தை கட்டத் தொடங்கி, தன் 92 வது
வயதில் இதை கட்டி முடித்தார் என்பது ராஜகோபுரத்தைவிடப் பெரிய ஆச்சரியத்தைத் தந்தது. அதைவிட ஆச்சரியம், கோபுரம் கட்டியதற்கு கோயில் மரியாதை ஏற்க மறுத்துவிட்டார். காரணம் ஸ்ரீரங்கம் கோயிலில் வேதாந்த தேசிகனுக்கு கிடைக்காத மரியாதை தனக்கு வேண்டாம் என்ற ’தேவு மற்று அறியேன்’ வைராக்கியம் !
ரீரங்கம் கோயிலில் தேசிகன் ஏன் உள்ளேயே இருக்கிறார் என்று காஞ்சி வரதராஜ பெருமாளிடம் கேட்க அதற்கு அவர் ஒரு விடையைச் சொன்னார். அதற்கு முன் மேளம் கொட்டும் சத்தம் கேட்க வாருங்கள் ஸ்ரீ பேரருளாளன், ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகனுடன் மீண்டு பயணிக்கலாம்.
நாம் வீட்டுக்கு வரும் நெருங்கிய உறவினரை நாம் வீட்டு வாசல் வரை வந்து வழி அனுப்பிவைப்போம். என் அம்மா எனக்கு நாற்பத் வயதானாலும் தெருக்கோடியில் திரும்பும் வரை ‘டாட்டா’ காண்பித்துக்கொண்டு இருப்பார். ஸ்ரீ பெருந்தேவி தாயார்- பேரருளானனுடன் தேசிகனுடைய உறவு அத்தகையது.
4 நாதஸ்வரம், 5 சாக்ஸ், 6 தவில் என்று தடபுடலாக ஸ்ரீ பேரருளாளனை பார்த்துக்கொண்டு இஞ்ச் இஞ்சாக ஸ்வாமி தேசிகன் நகரும் காட்சி ஒரு தனி அனுபவம். கிட்டதட்ட ஒரு மணி நேரம் கழித்து ஸ்ரீ பெருந்தேவி தாயார் சன்னதிக்கு வெளியே வந்தவுடன் தாயார் கீழே இறங்கி தேசிகனை வழி அனுப்ப வருகிறார்.


சற்று நேரத்தில் ஸ்ரீ பெருந்தேவி தாயார் சமேத ஸ்ரீ பேரருளாளன் திருமஞ்சன மண்டபத்தில் வீற்றிருக்க அவர்களிடமிருந்து விடை பெற்று கொண்டு ஸ்வாமி தேசிகன் துப்புல் புறப்படுகிறார்.

பிரிய மனம் இல்லாமல், மிக மிக மெதுவாகப் பின்னோக்கி ஆமை போல நகர்ந்து செல்லுகிறார். அப்போது பேரருளாளன் ( பெருந்தேவி தாயார் சிபாரிசாக இருக்கும் ) நம் தேசிகனுக்கு புஷ்ப வ்ருஷ்டி செய்ய தேவப்பெருமாள் பெருந்தேவித் தாயாரிடம் இருந்து விடை பெற்று கொண்டு ஸ்வாமி ஸ்ரீ தேசிகன் துப்புல் புறப்படுகிறார். பிரியாவிடை


இரவு 10.30மணிக்கு ஸ்வாமி தேசிகன் புஷ்ப பல்லாக்கில்(தேவப்பெருமாள் ஏற்பாடு ! ) தூப்புல் புறப்பட அவருடன் கொஞ்ச தூரம் பின் சென்றேன். மீண்டும் அஹோபில மடத்து வாசலில் 46 பட்டம் அழகியசிங்கருடன் மீண்டும் ஸ்வாமி தேசிகனை சேவித்துவிட்டு பதினோறு மணி பஸ்ஸில் கிளம்பினேன்.
தேவ பெருமாள் சொன்ன ரகசியத்தை உங்களுடன் பகிந்துக்கொள்கிறேன். ஆசாரியனுக்குக் கைமாறு செய்வது என்பது சாதாரண ஜீவன் இல்லை அந்த பரமாத்மாவே செய்ய முடியாது. இதை நான் சொல்ல வில்லை வேதாந்த தேசிகனே சொல்லுகிறார்.


ஆஞ்சநேயரை ஆசாரியர் ஸ்தானத்தில் வைக்கிறார் ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகன். ராமாயணத்தில் பெருமாள் பிராட்டியைப் பிரிந்து இருக்கும் போது ஆஞ்சநேயர் தான் இருவர்களுக்கு பாலமாக இருந்தார்.
ராவணனை வீழ்த்திய பின் அனுமார் சீதை பிராட்டியிடம் பெருமாள் காத்துக்கொண்டு இருக்கிறார் என்று சொன்ன போது பிராட்டி சொன்ன வார்த்தை “உனக்கு என்ன கைமாறு செய்யப் போகிறேன்” என்பது தான்
அதற்கு அனுமார் “இதையே தான் ராமரும் சொல்லி என்னைக் கட்டி அணைத்துக்கொண்டார்” என்கிறார்.
ஸ்ரீரங்கம் பெரிய பெருமாள் கண்ணன் என்றால் நம்பெருமாள் ஸ்ரீராமர்.
ஸ்ரீரங்கம் நம்பெருமாளைக் காக்க ஒரு குழு ஸ்ரீ பிள்ளைலோகாச்சாரியாருடன் செல்ல ஸ்ரீரங்கத்திலிருந்து தங்கி செல்பட்டவர்களுக்கு தலைமை தாங்கியவர் சுதர்சன பட்டர் கோயிலை நோக்கி ஓடினார். பெரிய பெருமாளுக்கு முன் சுவர் ஏழுப்பி, தாயாரை வில்வ மரத்துக்கு அடியில் எழுந்தருள செய்து (புதைத்து)... அவருக்கு வயதாவிட்டது அதனால் என்ன செய்வது என்று தெரியாத சுதர்சன பட்டர் ஸ்ரீபாஷ்யத்திற்கு எழுதிய ‘ஸ்ருத பிரகாசிகை’ என்ற உரையையும் ( நடாதூர் அம்மாள் காலட்ஷேப குறிப்புகள் ) பட்டரின் இரண்டு புதல்வர்களையும் காப்பாற்றும் பொறுப்பை ஸ்ரீவேதாந்த தேசிகரிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு மீண்டும் பன்றியாழ்வான் சன்னதிக்குச் சென்ற போது அங்கே 12000 ஸ்ரீவைஷ்ணவர்கள் கொல்லப்பட்டு அந்த இடமே போர்க்களமாக அவரும் அங்கேயே கொல்லப்பட்டு பரமபதித்தார்.
வேதாந்த தேசிகன் ஊரைவிட்டுக் கிளம்பும் முன் உலூக்கான் படை ஸ்ரீரங்கத்தை ஆக்கிரமித்துக்கொண்டு கோரதாண்டவம் ஆடியது. எந்த இடத்தில் தங்கினாலும் தனக்கும் குழந்தைகளுக்கும் ஆபத்து என்பதை உணர்ந்திருந்தார். அதனால் தானும் இரண்டு குழந்தைகளும் பிணக்குவியல்களுக்கு (சரியாகச் சொல்ல வேண்டும் என்றால் dead and the dying) நடுவே பிணமாக கிடந்தார்.

உலூக்கான் படை அந்த இடத்தை விட்டு அகன்ற பின்னர் சத்தியமங்கலம் வழியாக மேல்கோட்டை வந்தடைந்தார் வேதாந்த தேசிகர். கூடவே கையில் ‘ஸ்ருத பிரகாசிகை’ ஓலைச்சுவடியையும், பட்டரின் இரண்டு குழந்தைகளும். இதனால் தான் ஸ்ரீபாஷ்யத்தை சேவிக்கும் முன் இன்றும் ஸ்ரீவேதாந்த தேசிகரின் தனியங்கள் சேவிக்கப்படுகிறது பல அர்ச்சாரூப திருமேனிகளில் ஒரு கையில் இருப்பது ஸ்ரீபாஷ்யம்.
அனுமாரை போன்ற தேசிகனுக்கு நம்பெருமாளின் மீது இப்பேர்ப்பட்ட தாக்குதல் என்றால் அவர் மனம் எப்படிப் புண்பட்டிருக்க வேண்டும் ?
திருநாராயணபுரம் என்னும் மேல்கோட்டையில் தங்கியிருந்த வேதாந்த தேசிகர், ஸ்ரீரங்கத்தில் நம்பெருமாளும் பிராட்டியும் பிடிக்கப்பட்டு அதனால் புண்பட்டு பரிவின் காரணமாக ‘அபீதிஸ் தவம்’ என்னும் உயர்ந்த ஸ்தோத்திரத்தை அருளினார்.


திடபக்தியும் நம்பிக்கையுடன் எழுதிய இந்த ஸ்லோகங்களால் எதிரிகள் அழிந்து கோப்பணார்யன் மூலமாக நம்பெருமாள் மீண்டும் ஸ்ரீரங்கம் எழுந்தருளிய போது உற்சவங்கள் பல நின்று போய் இருந்தது அத்யயனோத்ஸவம் எனப்படும் இராப்பத்துத் திருவிழாவை நடத்தவிடாமல் இடையூறு ஏற்பட்டது. மீண்டும் ஸ்ரீநிகமாந்த மஹாதேசிகனை திருவரங்கத்துக்கு அழைத்து அவருடைய உதவியோடு உத்ஸவங்களை மீண்டும் தொடங்கினார்கள் ஸ்ரீராமானுஜர் விட்டு சென்ற ஸ்ரீரங்க செல்வத்தை மீண்டும் நிலை நிறுத்திய பெருமை நம் தேசிகனையே சாரும். ஸ்ரீராமர், சீதைக்கு ஆஞ்சநேயர் என்றால் நம்பெருமாள், தாயாருக்கு ஸ்வாமி தேசிகன் என்றால் மிகையாகாது.
ஸ்ரீரங்கம் பெரிய பெருமாள் தேசிகனை வேதாந்தாசார்ய பீடத்தில் அமரித்து அழகு பார்த்தார். தாயார் ஒரு படி மேலே சென்று நம் தூப்புல் சிங்கத்தை ‘ஸ்ர்வதந்திர ஸ்வதர்த்ர’ என்ற பட்டத்தை கொடுத்து ‘என்ன கைமாறு செய்யப் போகிறேன் (அனுமாருக்குச் சீதா பிராட்டி சொன்ன மாதிரி) என்று தன் கடாஷத்துக்கு பார்த்திரமாக ”எப்போதும் இங்கேயே இருந்துவிடும்” என்று சொல்லிவிட்டாள் என்று நினைக்கிறேன். அதனால் தான் இன்றும் தாயார் சன்னதிக்கு எதிர்புறம் இருக்கிறார்.
ஸ்ரீவைஷ்ணவத்தில் இரண்டு சிங்கங்களுக்கு பெருமை. ஒன்று நரசிம்மம், இன்னொரு சிங்கம் ’கவிதார்க்கிக சிங்கம்’. இந்த இரண்டு சிங்கமும் ஒன்றாகத் தாயார் சன்னதிக்கு முன் இன்றும் ஸ்ரீரங்கம் செல்வத்தை காத்துக்கொண்டு இருக்கிறார்கள்.
கவிதார்க்கிக சிங்கமான தேசிகன் சன்னதிக்குள்ளேயே தான் இருக்கிறார் என்று எல்லாம் நாம் கவலைப்பட தேவை இல்லை. சிங்கம் குகைக்குள் தான் இருக்கும். நாம் செய்ய வேண்டியது இந்த கவிதார்க்கிக சிங்கத்துக்கு நம் மனம் என்னும் குகையில் எப்போதும் வசித்துக் கொண்டிருக்கும்படி செய்வது தான். அவரை நெஞ்சில் நிறுத்துவிட்டால் அவர் நெஞ்சில் ‘கலியனுரை குடிகொண்ட கருத்துடையோன் வாழியே’ என்று திருமங்கை ஆழ்வார் வாசம் செய்கிறார். கலியனோ ‘கண்டுக்கொண்டேன் நாராயணா என்னும் நாமம்’ என்று நாராயணன் மஹாலக்ஷ்மியுடன் வாசம் செய்கிறான். இதைவிட வேறு என்ன வேண்டும் ?


பிகு: காஞ்சியில் பெருமாள், தாயார் முன்பு ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகன் பிரியாவிடை சேவிக்க முடியவில்லை என்று வருத்தப்பட வேண்டாம். ஸ்ரீரங்கத்தில் 365 நாளும் தாயார் முன்பு தேசிகன் அதே போல சேவை சாதிக்கிறார். அடுத்த முறை செல்லும் போது சேவித்துவிட்டு வரவும்.
சுஜாதா தேசிகன்
( 27.9.2018, ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகன் 750 சிறப்பு பதிவு )

படங்கள் உதவி :
YAAZH Photography
Mr. Vinodh Ranganathan, Kanchipuram
Mr. Keshav
Cartoons are from Book VidyaVedha publications, with thanks.

Sunday, September 16, 2018

குங்மம், குதம், விடன்

Image may contain: 2 people, text


இன்று எங்கள் வீட்டு பக்கம் உள்ள கடையில் மூன்று புத்தகங்களை ஒரே மாதிரி பார்க்க முடிந்தது. முன்பு பொதுவாக ஏதாவது பத்திரிக்கைக்கு அடையாளமாக “சார் ....நடிகை அட்டைப்பட ...இஷ்யூ “ என்று தான் அடையாளம் சொல்லுவோம்.
அட்டையை கழட்டிவிட்டால் எந்த பத்திரிகை என்று கண்டுபிடிக்க முடியாது என்று சொல்லுவார்கள். இந்த வாரம் அட்டையை கழட்டவே வேண்டாம்.
ஸ்ரீரங்கம் வைகுண்ட ஏகாதசி அன்று ஆச்சி மசாலா போஸ்டர் போல .. எனக்கு என்னவோ இந்த அட்டைப்படம் எல்லாம் coincidence என்று நம்ப முடியவில்லை.
அடுத்த காரணம் - பெண்கள் இல்லாத அட்டைப்படம்
அரிது அரொது நடிகை இல்லாத அட்டைப்படம் அரிது. அதனினும் அரிது ஒரே மாதிரி ஆண் அட்டைப்படம்
... பொறுப்பாசிரியர்கள் காலை வாக்கிங் போது ஒரே கடையில் கடுக்காய் ஜூஸ் குடித்தால் மட்டுமே இது சாத்தியம்.
- சுஜாதா தேசிகன்
16.9.2018