Tuesday, July 19, 2016

பனை மரம்

குணசீலத்தில் நுங்கு 
பனை மரம் பற்றிய குறிப்பு சங்க இலக்கியங்களில் இருக்கிறதா என்று தேட வேண்டும். ரயில், பேருந்து பயணங்களில் புறம்போக்கு நிலங்களில் பனை மரங்கள் வளர்ந்திருப்பதைப் பார்க்கலாம். நுங்கு வாங்கும் போது பனை இலை வாசனையுடன் முன்பு எல்லாம் நுங்கு கட்டித் தருவார்கள். இப்போது எல்லாம் கேரி பேக் தான். ஆனால் இந்த வருடம் குணசீலத்தில் ஒரு தாத்தா பனை ஓலையில் எங்களுக்கு நுங்கு கட்டித்தந்தார்.பனை மரம் பற்றிய குறிப்பு சங்க இலக்கியங்களிலும், ஆழ்வார் பாடல்களிலும் இருக்கிறது ரயில், பேருந்து பயணங்களில் புறம்போக்கு நிலங்களில் பனை மரங்கள் வளர்ந்திருப்பதைப் பார்க்கலாம். நுங்கு வாங்கும் போது பனை இலை வாசனையுடன் முன்பு எல்லாம் நுங்கு கட்டித் தருவார்கள். இப்போது எல்லாம் கேரி பேக் தான். ஆனால் இந்த வருடம் குணசீலத்தில் ஒரு தாத்தா பனை ஓலையில் எங்களுக்கு நுங்கு கட்டித்தந்தார்.

மடல் இலக்கியத்தில் மடல் ஏறுவோர் பனைஓலையைப் பயன்படுத்துவர் என்று இருக்கிறது. 
பனை மரத்தின் கிளையின் இரண்டு பக்கங்களிலும் கூரிய முள் போன்ற பாகங்களைக் கொண்டிருக்கும். இந்தப் பனைமரத்தின் கிளையால் குதிரை போன்ற உருவம் செய்து அதன் மேல் காதல் கொண்ட தலைவன் ஏறி அமர்ந்திருப்பான். இதன் கீழ் உருளை பொருத்தப்பட்டிருக்கும். இதில் கயிற்றைக் கட்டி இழுத்துச் செல்வதை மடல் என்பர். இது மேல் தலைவன் ஏறுவது மடல் ஏறுதல் என்பதாகும். இதை செய்தால் தலைவன் படும் துன்பம் தலைவிக்கு தெரியவரும். இந்த காலத்தில் காதல் தோல்வியால் தாடி வைத்துக்கொள்வது மாதிரி. 

பலராமன், வீடுமன் ஆகியோர் பனைக் கொடியை உடையோராக சித்தரிக்கப்பாடுள்ளார்கள். பனை எனும் சொல் அளவின் பெருக்கத்தைக் குறிக்கும் சொல்லாக திருவள்ளூவர் பயன்படுத்தியுள்ளார். 


தினைத் துணை நன்றி செயினும், பனைத் துணையாகக்
கொள்வர்-பயன் தெரிவார்


செய்யப்பட்ட உதவி சின்னதாக இருந்தாலும்,, அதன் பயனை உணர்ந்தவர் அதனைப் பனை மரம் அளாவு போன்றது என்கிறார். 



திருமழிசைப் பிரான் திருசந்த திருசந்த விருத்தத்தம் ( 813 ) பாடலில் இருக்கு என்றார்.
கரண்டம் ஆடு பொய்கையுள் கரும் பனைப் பெரும் பழம்
புரண்டு வீழ வாளை பாய் குறுங்குடி நெடுந்தகாய்
திரண்ட தோள்-இரணியன் சினங் கொள் ஆகம் ஒன்றையும் இரண்டு கூறு செய்து உகந்த சிங்கம் என்பது உன்னையே
நீர்க் காக்கைகள் உலாவும் பொய்கையில் கரிய பனம் பழங்கள் விழுவும், வாளை மீன்கள் அவற்றை நீர்க் காக்கையாகக் கருதி விழுங்கப் பாயும் திருக்குறுங்குடியில் எழுந்த பெரியோனே! ஆளரியாய்த் தேன்றி இரணியனை இரு கூறாக்கியது நீ தானே என்கிறார்.
மேலும் பனைமரம் மேலும் நம்மாழ்வார் திருவாய்மொழி ( 3010, 4-1-4 ) வருகிறது. ”பனைத்தாள் மதகளிறு அட்டவன் பாதம் பணிமினோ” பனைமரம் போன்ற கால்களை உடைய மதம்பொருந்திய யானையைக் கொன்ற கண்ணன் திருவடிகளை வணங்குங்கள் என்கிறார்.
அதே போல திருமங்கையாழ்வார் பெரிய திருமொழி ( 1876, 10-3-9 )
“ஏடு ஒத்து ஏந்தும் நீள் இலைவேல் எங்கள் இராவணனார் ஒடிப் போனார்” இங்கு ஏடு பனைஓலையை குறிக்கிறது. வாயு வேகத்தில் வந்த இராமபாணத்தால், பனை ஓலை காற்றில் பறப்பது போன்று, இராவணனின் வேல் ஆயிற்று என்கிறார் ஆழ்வார்

அபூர்வ மரம்! 
போன வருடம் டைம்ஸ் நாளிதழில் திண்டிவனம் பக்கம் ஒரு அபூர்வமான பனை மரம் கண்டுபிடிக்கப்பட்டதாக செய்தியைப் படித்தேன். பனை மரம் பூத்து குலுங்கும் படம் போட்டிருந்தார்கள். இந்த அரிய வகையான பனை மரத்தின் விதையைப் பாதுகாத்து அதை நட்டு வளர்க்கத் தோட்டக்கலை முடிவு செய்திருக்கிறது என்றும் படித்தேன். இந்தப் பனை மரம் அதன் வாழ்நாளில் ஒரே ஒரு முறை மட்டுமே பூத்து காய்க்கும் என்பது வியப்பளிக்கும் செய்தி. 120 ஆண்டுகளுக்கு ஒரு முறை தான் பூக்கும் என்றும் இணைத்தில் படித்த போது தெரிந்தது.


ஆழ்வார் பாடல்களில் பனை மரம் பற்றிய குறிப்பு இல்லாது போனாலும் நாத முனி காலத்தில் ஆழ்வார் பாடல்களை ’பட்டோலைப்படுத்த’ இந்தப் பனை மரத்தின் ஓலைகள் பயன் படுத்தப்பட்டது. இன்னும் கூட பழைய ஓலைகளைப் பக்குவப்படுத்தி வைத்திருக்கிறார்கள்.

பனை ஓலைச்சுவடிகள் - மேல்கோட்டை
திரு.அரங்கராஜன் ஸ்வாமிகளிடம் பேசிக்கொண்டு இருந்த போது( நம்பிள்ளை உரைத்திறன் என்ற தலைப்பில் முனைவர் பட்டம் பெற்றவர்). படி எடுக்கும் போது ஏற்படும் தப்புக்கள் பற்றியும் அவர் சொல்லும் குறிப்புகள் சுவாரசியமானவை. பனை ஓலை சுமார் நூறு வருடம் தாக்குப்பிடிக்கும். குளிர் பிரதேசங்களில், நேபாளம், இமயமலை போன்ற இடங்களில் மேலும் சில வருஷம் இருக்கலாம். நம் ஆசாரியர்கள் பலர் எழுதியது சுவையாக இருக்க அதைக் கரையான் தான் சாப்பிட்டது என்று படித்திருக்கிறோம்.

இந்தச் சித்திரை மாதம் மேல்கோட்டையில் Academy of Sanskrit Research விஜயம் செய்த போது முதல் முறையாகப் பல ஓலைச்சுவடிகளைக் கையில் தொட்டுப் பார்த்தேன். எல்லா ஓலைச்சுவடிகளையும் பாதுகாத்து வைத்துள்ளார்கள். அதில் 400 வருடம் பழமையான நம்மாழ்வார் திருவாய்மொழியும் அடங்கும். ஓவியங்களுடன் ! வாழைமட்டை அளவு ஒரு கட்டு ஓலைச்சுவடியில் 1.75லட்சம் மஹாபாரத ஸ்லோகம் பார்க்க முடிந்தது. எல்லாவற்றையும் தைலம் தடவி பாதுகாக்கிறார்கள். பூச்சி வராமல் இருக்கப் பாம்பு உரித்துப் போட்ட தோலை அதன் மீது போர்த்தியிருப்பதை பார்த்தேன்.

ராமானுஜர் உபயோகித்த கூடை
மேல்கோட்டை ராமானுஜர் சன்னதியை நிர்வகிப்பவரின் வீட்டில் சில வருடங்கள் முன் தங்கியிருந்த போது அவர்கள் வீட்டுக் கோவில் ஆழ்வார் சன்னதியில் (வீட்டின் பெருமாள் அறை) ராமானுஜர் மடி மீது அமர்ந்த செல்வப்பிள்ளை விக்கிரகத்தைப் பார்க்க நேர்ந்தது. இவர்களின் இல்லத்தில்

இ-ரா-மா-நு-ச-ன் - கையெழுத்து !
ராமானுஜர் தன் கைப்பட எழுதிக் கொடுத்த ஓலைச்சுவடியில் 'இராமானுசன்' என்ற கையெழுத்து ஓலை ஒன்று இருக்கிறது. மேல்கோட்டையிலிருந்து 20 கிமீ தூரத்தில் இருக்கும் தொண்டனூர் கோயிலில் இராமானுசர் உபயோகப்படுத்திய ஓலைப்பெட்டியை இன்றும் பார்க்கலாம்.

அடுத்த முறை காரிலோ, ரயிலிலோ போகும் போது பனை மரத்தைப் பார்த்தால் சாதாரணமாக நினைக்காதீர்கள்! நமக்குப் பல பொக்கிஷங்களை அது தந்திருக்கிறது.

Wednesday, July 13, 2016

மாப்பிளையை வரவேற்ற மாமனார் !

ஒன்றாம் வகுப்புப் படிக்கும் போது எனக்கு ஆழ்வார்கள் அறிமுகமானார்கள். அந்த வயதில், திருப்பாவை முதல் இரண்டு பாடலும், கடைசி இரண்டு பாடலும் மனனம். அப்பாவுடன் சைக்கிளின் முன்சீட்டில் உட்கார்ந்து பயணிக்கும் போது, திருப்பாவை, ஆழ்வார்களின் திருநட்சத்திரம், அவர்களுடைய அவதார ஸ்தலம், அவர்களைப் பற்றிய கதைகள் எல்லாம் சொல்லிக்கொண்டே வருவார்.

கல்லூரி காலத்தில் ஆழ்வார்களின் பாசுரங்களில் உள்ள அழகு, பக்தி பற்றிய பேச்சு, அப்பாவுடன் அவதார ஸ்தல விஜயம் என ஆழ்வார்கள் என் கூடவே பயனித்தார்கள்.

ஆழ்வார்கள் கோஷ்டி
ஸ்ரீரங்கத்தில் ஒரு முறை (25 வருடம் முன்) வைகுண்ட ஏகாதசி பகல்பத்து, ராப்பத்து உற்சவத்தில் எல்லா ஆழ்வார்களையும் வரிசையாகப் பார்த்த போது அதுபோலவே வீட்டிலும் சின்னதாக மாடல் செய்து வைத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்ற ஆசை வந்தது. அதே மாதிரி மாடல் செய்ய, கூகிள் இல்லாத காலத்தில், ஆழ்வார்கள் அவதார ஸ்தலத்தில் உள்ள உற்சவர் படங்களை சேகரிக்கத் தொடங்கினேன். கிட்டதட்ட 16 வருடங்கள் முன்பிருந்தே ஆழ்வார்களின் அவதார ஸ்தலத்தில் உள்ளது போலவே சின்னதாக யார் செய்து கொடுப்பார்கள் என்று தேடத் தொடங்கினேன்.

பல இடங்களில் விசாரித்தபோது
“இவ்வளவு சின்னதா அதே மாதிரி செய்ய இப்ப ஆள் கிடையாது” அல்லது
”சார் இவ்வளவு சின்னதா செய்யும்போது நுட்பமா வராது” என்பார்கள். கும்பகோணம் பாத்திரக்கடைகளில் அழுக்கு படிந்த ஏற்கனவே செய்து வைத்த ’ஆழ்வார் செட்’டை காண்பிப்பார்கள்.
வெளிநாட்டுக்கு எக்ஸ்போர்ட் செய்பவர்கள் “ஃபோட்டோவில் இருக்கறதைவிட பிரமாதமா செஞ்சுடலாம் சார் அட்வான்ஸ் கொடுங்க” என்பார்கள்.

2013ல் மலையாள திவ்ய தேச யாத்திரையின் போது எனது இந்த நீண்ட நாள் கனவு நனவாக வாய்ப்புக் கிடைத்தது. சொல்கிறேன்...

யாத்திரையின் கடைசி ஒரு மணி நேரம் எல்லோரும் தத்தம் ஸ்டாபில் இறங்கிக்கொண்டு இருந்தார்கள். பேருந்தே காலியாக இருந்தது. பேச்சு துணைக்கு ஒருவர் என் பக்கம் வந்து உட்கார்ந்தார். அவரிடம் வைகுண்ட ஏகாதசி பற்றி பேசிக்கொண்டு இருந்த போது ஆழ்வார்கள் பற்றிய என் கனவை அவரிடம் சொன்னேன்.

”எனக்கு யாரையும் தெரியாது, ஆனால் என் கூட வங்கியில் பணி செய்த ‘தேனுகா’ ஸ்ரீநிவாசன் கும்பகோணத்தில் இருக்கிறார். அவர் ஓவியம், சிற்பங்கள் மற்றும் கலை விமர்சகர். அவருக்கு யாரையாவது தெரிந்திருக்க வாய்ப்பு இருக்கும்” என்று அவர் தொலைப்பேசி எண்ணை என்னிடம் தந்தார்.

சில வாரங்கள் கழித்து, ஒரு நாள் காலை தேனுகாவை தொலைப்பேசியில் அழைத்தேன். என் விருப்பத்தை சொன்னேன்.
“இப்ப இது மாதிரி செய்ய யாரும் இல்லை, இருந்தாலும் நிறைய வேலை, பொறுமை வேண்டும். செய்வார்களா என்று தெரியாது.. எனக்கு கொஞ்சம் டைம் கொடுங்க” என்றார்.

ஒரு மாதம் கழித்து திரும்பவும் அவருடன் தொலைப்பேசினேன் “உங்களுக்கு வித்தியாசங்கர் ஸ்தபதி தெரியுமா?” என்றார்.

“தெரியாது”

”நீங்கள் கேட்பது மாதிரி அவர்தான் செய்ய முடியும், இப்ப உள்ளவர்களுக்கு அந்த நுணுக்கம் எல்லாம் தெரியாது, எல்லாம் கமர்ஷியல் ஆகிவிட்டது”

”அவரிடம் கேட்க முடியுமா ?”

”அவருக்கு வயது ஆகிவிட்டது, தவிர அவர் ரொம்ப பிஸியா எங்காவது சுற்றிக்கொண்டு இருப்பார். இப்ப அவர் சிற்பம் எல்லாம் செய்வதில்லை. பன்னிரண்டு ஆழ்வார்கள் பெரிய வேலை, இந்த வேலை எல்லாம் எடுத்துப்பாரா என்று தெரியாது”

“கேட்டுப்பாருங்களேன்”

”சரி உங்க விருப்பத்தை அவரிடம் சொல்கிறேன். அவரை நான் வற்புறுத்த முடியாது”

ஒரு மாதம் கழித்து திரும்ப அவரிடம் கேட்டதற்கு, “சொன்னேன் அவர் யோசிக்கிறார். திரும்ப நான் அவரிடம் அதைப் பற்றி கேட்கவில்லை. விருப்பம் இருந்தால் அவரே என்னிடம் பேசுவார்”

“எதுக்கும் இன்னொரு முறை பேசிப்பாருங்களேன்”

சில வாரங்கள் கழித்து தேனுகாவிடமிருந்து எனக்கு அழைப்பு வந்த்து. “ஸ்தபதியிடம் உங்க விருப்பத்தைச் சொன்னேன், உங்களை நேரில் பார்த்து பேசிய பிறகு முடிவு செய்வார்” என்றார்.

தேனுகா ஸ்ரீநிவாசன்
கும்பகோணம் சென்று தேனுகாவை முதல் முறை சந்தித்தேன். எளிமையான மனிதர்.  தன்னுடைய பைக்கில் சுவாமி மலைக்குப் போகும் வழியில் இருக்கும் வித்தியாசங்கர் ஸ்தபதியின் வீட்டுக்கு அழைத்துச் சென்றார்.

செம்புப் பட்டைகள், சிற்பத்தின் கை, கால்கள், நவீன சிற்ப வடிவங்கள் என்று வீடு முழுக்க இறைந்து கிடந்தது.

நான்கு முழ காவி வேட்டி, தாடி, குங்குமப் பொட்டு என்று பார்க்க துறவி போலக் காட்சி அளித்தார் வித்தியாசங்கர் ஸ்தபதி.

ஸ்தபதியிடம் என் விருப்பத்தையும், நான் சேகரித்த படங்களையும் காண்பித்தேன். ஒவ்வொரு படத்தையும் அதன் லட்சணத்தையும் பார்த்து ரசிக்க ஆரம்பித்தவர், “இந்த ஆழ்வார் ராஜாவாக இருந்திருப்பார்.. நான் சொல்லுவது சரிதானே..?...இந்தச் சிற்பம் சோழர் காலத்துச் சிற்பம்.. என்ன அழகு!” என்று வியந்தோதினார். ஓர் ஆழ்வாரின் மூர்த்தியைப் பார்த்து “சில வருடங்களுக்கு முன் செய்தது.. இது பழைய சிற்பம் இல்லை” என்று சொல்லி ஆச்சரியப்படுத்தினார்.

”எனக்கு நீங்கதான் செஞ்சு தரணும்” என்றேன்.


“நீங்க கேட்பது மாதிரி எல்லாம் செய்ய இப்ப ஆள் கிடையாது, இந்த வேலையை எடுத்துக்கொண்டால் தவம் போல செய்து முடிக்க வேண்டும். முன்ன மாதிரி உடம்பு ஒத்துழைக்க வேண்டும். எனக்கு கொஞ்சம் டைம் கொடுங்க நான் ஸ்ரீரங்கம் எல்லாம் போய்விட்டு வரேன். அங்கே இருக்கும் அழ்வர்களை எல்லாம் ஒரு முறை தரிசிக்கிறேன். “எனக்கு செய்யணும்னு உத்திரவு வந்தா உங்களை தேனுகா மூலம் தொடர்பு கொள்கிறேன்” என்றார்.

85 வயது வித்தியாசங்கர் ஸ்தபதி பற்றி தேனுகா கூறியது:
"வித்தியாசங்கர் பூர்வீகம் சுவாமிமலை. இவருடைய அப்பா கௌரிசங்கர் ஸ்தபதி ஸ்ரீரங்கம் கோயிலோட ஆஸ்தான ஸ்தபதி. இவருடைய தாத்தா திருவெள்ளறையின் ஆஸ்தான ஸ்தபதி.

இவருடைய தந்தை ஸ்ரீரங்கம் யானை மண்டபத்தில் கோயிலில் பட்டறை அமைத்து வேலை செய்யும் போது, இவர் அங்கே விளையாடிக்கொண்டு இருப்பார். பிறகு ஸ்ரீரங்கம் சேஷராய மண்டபத்தில் திமிரிப் பாயும் குதிரைகளின் கற்சிலையை வியந்து ரசிக்க ஆரம்பித்தார்.

இவருடைய உறவினர்கள் அனைவரும் சிற்ப நேர்த்தியறிந்த ஸ்தபதிகளாகவும், ஆகம விதிப்படி கோயில் கட்டிட வேலை செய்தும் வாழ்ந்து வருகிறார்கள். செம்பொன்னாலும், ஐம்பொன்னாலும் செய்யப்பட்ட சிலைகளோடுதான் இவர்களது வாழ்க்கை!.

பால்ய வயது ஸ்ரீரங்க சிற்பச் சூழல் வித்தியாசங்கரின் சிற்ப உலகிற்கு வழிவகுத்தது. 1962-இல் சென்னை ஓவியக் கல்லூரியில் மாணவரானார். நவீன சிற்பங்கள் இவரை வெகுவாக கவர்ந்தாலும், மரபை விட்டுவிடவில்லை.

பிறகு கும்பகோணம் ஓவியக் கலைக் கல்லூரியில் பேராசிரியராகப் பணியாற்றினார்.
பல சிற்பங்களை வடித்து, பலரை ஆச்சரியப்படுத்தினார்.

வித்தியாசங்கர் ஸ்தபதி
’சுஹாசினி’ என்னும் இவரது சிற்பம் பார்ப்பவரைச் சுண்டி இருக்கும் தன்மை கொண்டது. பல்வேறு யெளவனக் கனவுகளுடன் புன்சிரிப்பில், சாமுத்ரிகா லட்சணகளைக் கொண்ட இப்பெண் தலையணையிட்டுப் படுத்திருக்கிறாள். துண்டித்து ஒட்டி வைக்கப்பட்ட இவள் கைகள் உடலின் பாகங்களாக ஒட்டிக்கொள்வது பார்ப்போரை அதிசயிக்க வைக்கும். (இவரது சிற்பங்கள் பற்றி தனிக் கட்டுரையே எழுதலாம் ).

மத்திய அரசின் தேசிய விருது, தமிழக அரசின் கலைச்செம்மல் விருது என்று எண்ணற்ற விருதுகளை பெற்ற இவரது சிற்பங்கள் இந்தியா, க்யூபா, சிங்கப்பூர், மலேசியா போன்ற அருங்காட்சியகங்கள், கண்காட்சிகளில் இடம்பெற்றுவருகின்றன.

லலிதகலா அகதமியின் தென் மண்டலப் பிரிவு சென்னையில் சமீபத்தில் இவருக்கு "ஆர்டிஸ்ட் ரெசிடன்சி" எனும் மிகப் பெரிய கௌரவத்தை வழங்கி பெருமைப்படுத்தி உள்ளது.

ஸ்ரீரங்கம் ஹை ஸ்கூலில் தன் ஓவியத்துக்காக ராஜாஜி கையால் பரிசு பெற்ற இந்த சிற்பி, இப்பவும் மாதம் இரண்டு முறை ஸ்ரீரங்கம் கோயிலுக்குச் சென்றுவிடுவார்; சிற்பங்களை பார்க்க தான்!.

ஸ்தபதியை சந்தித்து பிறகு இரண்டுமாதம் இதை பற்றி மறந்துவிட்டேன். ஒருநாள் தேனுகாவிடமிருந்து தொலைப்பேசி அழைப்பு வந்தது.

“ஸ்தபதி சரி என்று சொல்லிவிட்டார். கும்பகோணம் வந்தால் சந்தித்து மேற்கொண்டு பேசலாம்” என்றார்.

கும்பகோணம் சென்றேன். ஸ்தபதியிடம் தேனுகா அழைத்து சென்ற போது “அவர் ஒத்துக்க மாட்டார் என்றுதான் நினைத்தேன். உங்களுக்குச் செய்துதர வேண்டும் என்று அவருக்குத் தோன்றியிருக்கு. அதிர்ஷ்டம் தான்” என்றார்.

ஸ்தபதியிடம் ஸ்ரீரங்கம், ஆழ்வார்கள் பற்றி நீண்ட நேரம் பேசிக்கொண்டு இருந்தேன். தொண்டரடிப்பொடி ஆழ்வார் கையில் பூக்கூடை இருக்க வேண்டும் போன்ற ஒவ்வொரு ஆழ்வார் பற்றியும் சொல்லும் போது குறிப்பு எடுத்துக்கொண்டார்.

ஒரு மாதத்தில் மெழுகில் செய்த ஓர் ஆழ்வார் வார்ப்பு போட்டோவை தேனுகா எனக்கு அனுப்பினார். தொலைப்பேசியில் நான் கேட்ட (காது, மூக்கு எல்லாம் பெரிசா இருக்கே?) சந்தேகம் எல்லாவற்றையும் நிவர்த்தி செய்தார். சிற்பம் செய்வதில் இவ்வளவு இருக்கிறதா என்று வியந்தேன்.

இரண்டு மாதத்தில் எல்லா ஆழ்வார்களின் மெழுகு வார்ப்புப் படங்களை எனக்கு அனுப்பி “அருமையா வந்திருக்கு தேசிகன்” என்றார் தேனுகா.

மெழுகு வார்ப்பு எப்படி சிலையாகிறது என்று தெரியாதவர்கள் இந்த வீடியோவைப் பார்க்க சிபாரிசு செய்கிறேன்.


ஒவ்வொரு சிலை செய்யும் போதும், நாள்
திருமங்கை மன்னன்
மெழுகு வார்ப்பு
நட்சத்திரம், நேரம் எல்லாம் பார்த்துதான் செய்கிறார்கள். அதே போல சிலை செய்து முடித்த பின்பும் பூஜை செய்கிறார்கள். உலோகத்தை மெழுகு வார்ப்பில் ஊற்றி அது சிற்பமாக வெளிவருவது பிரசவம் மாதிரியான வேலை என்றார் ஸ்தபதி. ஒரு முறை ஏதாவது தவறு என்றால், திரும்ப மெழுகு வார்ப்பு செய்ய வேண்டும் !.

நான்கு மாதம் கழித்து ஆழ்வார்கள் எல்லாம் அருமையாக வந்திருக்கு நீங்கள் நேரில் வந்து அழைத்துக்கொண்டு போகலாம் என்று தேனுகா தொலைப்பேசினார். ஸ்தபதியை நேரில் பார்த்து ஆழ்வார்களை பெற்றுக்கொண்டு தேனுகாவிற்கு நன்றி சொன்னேன். கடந்த எட்டு ஒன்பது மாதங்களாக அவர் எனக்காக பல உதவிகள் செய்திருக்கிறார். ஸ்தபதி வீட்டுக்கு செல்வது, அவர் செய்யும் மெழுகு வார்ப்புப் படங்களை எனக்கு அனுப்புவது, நான் சொல்லும் திருத்தங்களை ஸ்தபதியுடம் சொல்லுவது என பல உதவி!. அவருக்கு ஏதாவது பரிசு கொடுக்க வேண்டும் என்று எண்ணி அவரிடம் என் விருப்பத்தைச் சொன்னேன்.

வீட்டுக்கு வந்த திருமங்கை மன்னன்
”அட அதெல்லாம் ஒன்றும் வேண்டாம். நான் எதுவும் செய்யலை... . உங்க ஆவல், விடாமுயற்சிக்கு உதவி செய்தேன்”

“இல்லை சார் என் நீண்ட நாள் கனவு இது, உங்கள் மூலமாக நிறைவு பெற்றிருக்கிறது. ஏதாவது செய்ய வேண்டும்” என்றேன் மீண்டும்.

“எனக்கு ஏதாவது செய்ய வேண்டும் என்றால்... என் புத்தகம் ஒன்றை வாங்கிக்கொள்ளுங்கள்” என்றார்

புத்தகம் எழுதுவாரா ? தெரியாமல் போய்விட்டதே என்று எண்ணிக்கொண்டேன்.

மாலை நான் தங்கியிருந்த ஹோட்டல் அறைக்கு வந்து “தோற்றம் பின்னுள்ள உண்மைகள் - தேனுகாவின் கலை இலக்கியப் படைப்புகள்” என்ற 400 பக்கப் புத்தகத்தை என்னிடம் கொடுத்தார். வாங்கிக்கொண்டேன்.

ஆழ்வார்களை ஸ்தபதியிடம் பெற்றுக்கொண்ட போது ”எனக்கு நம்பெருமாள், தாயார் ஆசாரியர்கள் ஸ்ரீராமானுஜர், ஸ்ரீதேசிகர் வேண்டும்” என்றேன்
“உடம்பு ஒத்துழைத்தால் நிச்சயம் செய்து தருகிறேன்” என்று வழி அனுப்பிவைத்தார். வரும் வழியில் பல ஆழ்வரகளுடன் பல திவ்யதேசங்களுக்கு சென்று மங்களாசானம் செய்துவிட்டு ஆழ்வர்கள் வீட்டுக்கு விஜயம் செய்த அன்று (2014)பங்குனி உத்திரம்.

ஸ்தபதியிடம் மாலை மூன்று மணிக்கு ”பெங்களூர் வந்து சேர்ந்தேன்” என்று சொன்னவுடன் “உங்கள் தகவலுக்காக தான் காத்துக்கொண்டு இருந்தேன். இனிமேல் தான் சாப்பிடணும்” என்றார் அந்த 85 வயது முதியவர்.

தேனுகாவை பற்றி இதற்குமுன் எனக்கு அவ்வளவாக தெரியாது. ஊருக்கு வந்து அவருடைய புத்தகத்தைப் படித்தபோது அதில் முழுவதும், இசை, ஓவியங்கள், சிற்பம் பற்றி பல கட்டுரைகளை அவர் அடுக்கியிருந்தார். குறிப்பாக அவர் எழுதிய நாதஸ்வர ஆவணப்படம் பற்றிய அவர் அனுபவம் என்னை வெகுவாகக் கவர்ந்த்து. இவ்வளவு பெரியவரை நான் சாதாரணமாக உபயோகப்படுத்திவிட்டேனோ என்று உள் மனம் சொன்னது.

க.நா.சு, கரிச்சான்குஞ்சு போன்றவர்களிடம் பாராட்டுப் பெற்றிருக்கிறார். நாதஸ்வர இசைக் குடும்பத்தில் பிறந்த இவர், இளம்பிராயத்தில் நாதஸ்வர கலைப் பயிற்சியும், தாளக் கலைப் பயிற்சியும் பெற்றவர். கும்பகோணம் அரசினர் கலைக் கல்லூரியில் கலை இளைஞர் பட்டம் பெற்றவர். 1990-இல் தமிழக அரசு விருதோடு மேலும் பல விருதுகளைப் பெற்றவர்.

ஆழ்வார்களுக்கு உடை எல்லாம் அணிவித்து அவருக்கு அதன் படங்களை அனுப்பினேன். சிற்ப உடை பற்றி நீண்ட நேரம் பேசிக்கொண்டு இருந்தார். இதில் கூட முனைவர் பட்டம் பெற்றவர்கள் இருக்கிறார்கள் என்றார். சிற்பம் பற்றி எவ்வளவு தெரிந்து வைத்துள்ளார் என்று நினைத்துக்கொண்டேன்.

"உங்களை பற்றி முழுவதும் தெரியாமல் போய்விட்டது. அடுத்த முறை சந்திக்கும் போது உங்கள் நாதஸ்வர அனுபவம் பற்றிப் பேச வேண்டும்" என்றேன்.

”தாராளமாக” என்றார்.

சில மாதங்கள் கழித்து ஒரு முறை ஸ்தபதியிடம் பெருமாள், ஆசாரியர்கள் பற்றிப் பேசலாம் என்று போன் செய்த போது எனக்கும் ஸ்தபதிக்கும் பாலமாக இருந்த திரு தேனுகா ஸ்ரீநிவாசன் காலமானார் என்பதை தெரிந்துகொண்டு மிகுந்த வருத்தம் அடைந்தேன். ஸ்தபதியிடம் வேறு எதைப்பற்றியும் பேச மனம் இசையவில்லை

பிறகு பெருமாள், ஆசாரியர்கள் பற்றிய  நினைவு வந்துவிட்டுப் போகும். ஸ்தபதியைத் தொடர்பு கொள்ள வேண்டும் என்று நினைத்துக்கொள்வேன். மாதங்கள் பல ஓடின.
போன வருஷம்(2015) ஆரம்பத்தில் திருச்சிக்கு சென்ற போது உறையூர் நாச்சியாரைச் சேவித்துவிட்டு பேருந்துல் வரும் போது மொபைலில் ஃபேஸ்புக்கை பார்த்துக்கொண்டு இருந்தேன். அகஸ்மாத்தாக  நம்பெருமாள் உற்சவ மூர்த்தியின் திருமஞ்சன படத்தைப் பார்க்க நேர்ந்தது. இவ்வளவு நாள் நம்பெருமாளுக்கு இரண்டு திருக்கைகள் என்று நினைத்துக்கொண்டு இருந்தேன் ஆனால் அந்தப் படத்தில் நான்கு திருக்கைகள்!
ஸ்தபதியிடம் பெருமாள் மூர்த்தியை வடிவம் செய்ய சொல்லும் போது, இதே போல நான்கு திருக்கைகளுடன் செய்ய வேண்டும் என்று நினைத்துக்கொண்டேன். நம்பெருமாளை விரல்களால் தடவ அவர் மொபைலில்  விஸ்வருபம் எடுத்தார் அவர் விஸ்வரூபம் எடுத்த சமயம் மொபைலில் ஸ்தபதியிடமிருந்து தொலைப்பேசி அழைப்பு வந்தது.

“நீங்கப் போன வருஷம் வந்த போது பெருமாள், தாயார், ராமானுஜர், ஸ்ரீதேசிகர் வேண்டும் என்று சொன்னீர்களே? ஆரம்பிக்கட்டுமா ?” என்றார்.
வியப்பாக இருந்தது.

“உடனே” என்றேன்.

நம்பெருமாள் உபயநாச்சியாரகளுடன்
போன வருடம்(2015) ஆனி மாதம்  ”பெருமாள், தாயார், ஆசாரியர்களை அழைத்துக்கொண்டு போகலாம்” என்றார்.

ஸ்தபதியைச் சந்தித்த போது ”உங்கள் மூர்த்தியைச் செய்து கொடுக்கும் வரை  உடம்பு ஒத்துழைக்க வேண்டுமே என்று இருந்தது”

நம்பெருமாள் திருத்துழாய் பிரியன் என்று அவர் தோட்டத்திலிருந்து திருத்துழாயை பறித்து வந்து பெருமாளுடன் கட்டிக்கொடுத்தார்.( இது மாதிரி திருத்துழாயை நான் இதுவரை பார்த்ததில்லை. முளைக்கீரை மாதிரி இருந்தது ! ) அதைப் பெருமாளுடன் சேர்த்து வைத்துக் கட்டிக்கொடுத்தா

“ஒரு தீவிர விஷ்ணு பக்தனுடைய ஆசையை நிறைவேற்றிவிட்டேன்” என்று கண்ணீருடன் என்னை வழி அனுப்பிவைத்தார்.

ஸ்ரீராமானுஜர், ஸ்ரீவேதாந்த தேசிகன்
கும்பகோணத்தில் “லக்‌ஷ்மி நரசிம்மர்” என்று ஸ்டிக்கர் ஒட்டிய ஆட்டோவில் மஞ்சள் திருமண்ணுடன் சக்கிரவர்த்தி என்ற ஆட்டோ ஓட்டுநர் என்னைத் கும்பகோணத்திலிருந்து தஞ்சாவூர் வரை பேருந்தில் நிலையம் வரை வந்து சீட் பிடித்து அனுப்பிவைத்தார்.

பெரியாழ்வார் ஆண்டாள் 
பெரியாழ்வார் திருநட்சத்திரம் அன்று ஆசாரியர்களுடன், நம்பெருமாள் தாயாருடன் வீட்டுக்கு விஜயம் செய்ய, வீட்டில் பெரியாழ்வார் காத்துக்கொண்டு இருந்தார். மாப்பிளையை மாமனார் வரவேற்பது தானே முறை !

இன்று பெரியாழ்வார் திருநட்சத்திரம்

Sunday, June 26, 2016

மணவாளமாமுனியே இன்னுமொரு நூற்றாண்டிரும்

மணவாள மாமுனிகள்
திருவஹிந்திரபுரம்
இந்த ஆனி மூலம் என் கைக்கு ஸ்வாமி நம்மாழ்வார் அருளிய திருவாய்மொழி ஈடு முப்பத்தாறாயிரப்படி வ்யாக்யான புத்தகம் புத்தகம் கிடைத்தது. அன்று தான் "ஸ்ரீசைலேச தயாபாத்ரம்"
அவதார தினம்.

சில ஆண்டுகளுக்கு முன்  திருவஹிந்திரபுரத்துக்கு முதல் முறை சென்றிருந்தேன். தேவநாதப் பெருமாள், ஸ்வாமி தேசிகன் அவர் அங்கே தன் கையாலேயே
வெட்டிய அழகான கிணறு என்று எல்லாவற்றையும் சேவித்துவிட்டு வரும் போது வடக்கு மாட வீதியில் மணவாள மாமுனிகள் சந்நதியை பார்த்தவுடன்
அவரையும் சேவித்துவிட்டு வந்துவிடலாம் என்று உள்ளே சென்றேன். அதுவரை எங்கள் கூடவே வந்த ஒரு உறவினர் ( அந்த ஊர்க்காரர் தான் ) இதைச் சற்றும் எதிர்பார்க்கவில்லை “நீங்க உள்ளே சென்று சேவித்துவிட்டு வாங்க... அடியேன் இங்கேயே இருக்கிறேன்” என்றார். எனக்குப் புரியவில்லை.
சந்நதியின் உள்ளே மணவாள மாமுனிகளைக் காணவில்லை ஆனால் மினியேச்சர் சைசில் பார்த்தசாரதி பெருமாள் இருந்தார் !


Tuesday, June 14, 2016

நான் இராமானுசன் புத்தகத்தை முன் வைத்து..

நண்பர் Amaruvi Devanathan ஆமருவி தேவநாதன் எழுதிய ’நான் இராமானுசன்’ என்ற புத்தகம் பற்றி தொடர்ந்து இரண்டு வரி முகநூல் டீசர் மூலம் புத்தகம் எதைப்பற்றியது என்று ஒருவாறு தெரிந்தாலும் அதை படிக்க வேண்டும் என்ற ஆவல் இருந்துக்கொண்டே இருந்தது. உடையவர் திருநட்சத்திரம் அன்று ஸ்ரீபெரும்புதூரில் நடந்த வெளியீட்டு விழாவில் கலந்துக்கொண்டு வாங்கி சில நாள் முன் தான் படித்து முடிக்க முடிந்தது. பிரமம் என்ன ? அதை எப்படி அணுக வேண்டும் என்ற கேள்விகள் பல நூற்றாண்டுகளாக இருந்துக்கொண்டே இருக்கிறது. ஆதிசங்கரர் தொடங்கி இராமானுசர் வரை அதை எப்படி அணுக வேண்டும் என்று தர்க்க ரீதியான காரணங்களையும்(logical reasoning) கொண்டு ஆராய்ந்துள்ளார்கள். பிரம்ம சூத்திரத்தில், சூத்திரம் ஒன்றாக இருந்தாலும், இருவரும் எழுதிய உரையில் வேறுபாடுகள் இருக்கிறது. இதுவே அத்வைத்தம், விசிஷ்டாத்வைதம் என்ற சித்தாந்தமாக இன்றும் நிலவிவருகிறது. ’இதுவே உண்மையான பகுத்தறிவு. நான் இராமானுசன்’, என்ற புத்தகத்தில் உடையவரே இந்த தத்துவங்களுக்கு விளக்கங்கள் அளிப்பது மாதிரி எழுதியிருக்கிறார் ஆமருவி தேவநாதன். பாராட்டுக்கள். "இராமானுசனும், உறங்காவில்லியும் ஒன்று. உறங்காவில்லியும் அவர் மனைவியும் ஒன்று. நாயும் தேங்காயும் ஒன்று. இதுவே நமது சித்தாந்தம்” என்கிறார். அதாவது உள்ளே இருக்கும் ஆத்மா ஒன்று!” மேலும் அசித்தான பானைக்கு கூட மோட்சம் என்று பல விஷயங்களை இந்த புத்தகத்தில் இராமானுசரே கூறுவது போல புனைவுப்படுத்தி சொல்லியுள்ளார். இந்த கருத்துக்கள் எளியோரை சுபலமாக சென்றடையும். பிரமம், ஆத்மா என்று குழம்பிக்கொண்டு இருக்கும் இளைய தலைமுறைக்கு இந்தப் புத்தகம் நிச்சயம் முதல் படியாக விளங்கும். இந்த புத்தகத்தை கொண்டு மேலெழுந்த வாரியாக இதைப் புரிந்துக்கொண்டாலும் ஆழ்ந்த கருத்துக்களை தத்வவிவேகம் (reduced absurdum) கொண்டு ஸ்ரீபிள்ளைலோகாசார்யர் போன்ற பெரியோர்கள் எழுதியதைக்கொண்டு அடுத்த நிலைக்கு செல்ல வேண்டும் என்பதே என் ஆசை. ஆத்மா ஜீவாத்மா பற்றி இன்னும் கொஞ்சம் விளக்கம் அளித்திருக்கலாம் என்பது என் தாழ்மையான எண்ணம். எம்பெருமானார் தரிசனம் என்று போற்றப்படும் விசிஷ்டாத்வைதத்தில் சித்(அத்மா) அசித்(ஜடப்பொருள்) ஈஸ்வரன்(பெருமாள்) என்ற மூன்று தத்துவங்களே உள்ளன என்று நிர்ணயம் செய்யப்படுகிறது. ’காஞ்சி தேவபெருமாள் திருகச்சிநம்பிகள் மூலம் நமக்கு அருளிய ஆறு வார்த்தைகளில் ஒன்று ‘பேதமே தரிசனம்’ என்பது. அதாவது ’வேறுபாடே உண்மை’ என்பதாகும். வேத உபநிஷத வாக்கியங்கள் என்று ஸ்ரீபாஷ்யத்தில் மூலம் அறிகிறோம். மூன்று தத்துவங்களிடையே உள்ள வித்தியாசங்களை விளக்கும்போது, ஒரு அத்மாவுக்கும், மற்றொரு ஆத்மாவுக்கும் ஆத்ம பேதம் உள்ள வேறுபாடும் விளக்கப்படுகிறது. புரிந்துக்கொள்வது கஷ்டம். அடிப்படையில் எல்லா ஜீவாத்மாவும் ஒன்று என்றாலும் ஜீவர்கள் உயிரோடு இருக்கும் போது அத்மா வேறுபட்ட அனுபவங்களை பெறுகிறது. நெருப்பு ஒன்றானாலும், விளக்கின் நெருப்பு, காட்டுத் தீயின் நெருப்பு எப்படி வித்தியாசப் படுகிறதோ அதே போல ஜீவாத்மா வேறுபடுகிறது. ஒரு முறை உடைவருடைய காலஷேபத்தில் இந்த கேள்வி எழுந்தது. அதற்கு நம்மாழ்வாரை தான் துணைக்கு அழைத்தார்! திருவாய்மொழி ( 8-8-2 ) கொண்டு விளக்கம் அளித்தார் உடையவர். அடியேன் உள்ளான் உடல் உள்ளான் அண்டத்தகத்தான் புறத்துள்ளான் இதில் வரும் “அடியேன் உள்ளான்” என்ற சொல்லில் உள்ள ஒருமைச் சொல் ஜீவர்களிடயே உள்ள பேதத்தைக் காட்டுகிறது. ’அண்டத்தான் அகத்தான்’ என்று வரும் அடுத்த வரி இந்த ஜீவ - ஜீவ பேதக் கருத்தை மேலும் வலுப்படுத்துகிறது. அடியேனுக்கு மட்டுமல்லாமல் அண்டத்தின் மற்ற ஜீவர்களுக்கும் கூட அந்தர்யாமியாய் உள்ளே இருக்கிறான் பரமாத்மா என்று பொருள் கூற வேண்டும். உடல் உள்ளான் என்று அதற்கு முன் வரும் வரியில் அசித்துப் பொருள்கள் எல்லாவற்றிலும் பரமாத்மா இருக்கிறான் என்று சொல்லிவிட்டார். அண்டகத்துக்கு வெளியேயும் அவன் தான் உள்ளான் என்பதை ‘புறத்துள்ளான்’ என்கிறார் ஆழ்வார். In a nut shell - இந்த இரண்டு வரியில் ஜீவ பர பேதமும், ஜீவர்களுக்குள் பரஸ்பர பேதமும் என்ற மிக கடினமான கருத்தை எளிமையாக சொல்லிவிட்டார் ‘நம்மாழ்வார்’. அத்வைதம், ஜைனம், பௌத்தம் முதலி சமயங்கள் பற்றியும் ஆசிரியர் குறிப்பிடுகிறார். இராமானுஜ நூற்றந்தாதி ( 99) பாசுரத்தில் தற்க சமணரும் சாக்கிய பேய்களும் தாழ் சடையோன் சொல் கற்ற சோம்பரும் சூனிய வாதரும் நான் மறையும் நிற்க குறும்பு செய் நீசரும் மாண்டனர் நீள் நிலத்தே பொன் கற்பகம் எம் ராமானுச முனி போந்த பின்னே . என்கிறார் அமுதனார். அதாவது தர்க்கம் பண்ணுகிற சமணர்களும், பேய்போல பிடித்த பிடி விடாது நிற்கிற பௌத்தர்களும், ருத்ரனுடைய சொல்லாகிய சைவமத்தைக் கற்ற தாமஸ சைவர்களும் சூனியம் என்று பேசும் சூனியவாதியர்களும் நான்கு வேதங்களையும் கற்றும் அவற்றுக்குச் சேராத அபத்தங்களைப் பண்ணுகிற குத்ருஷ்டிகளும் ஒழிந்தார்கள். எப்போது என்றால் சிறந்த கற்பகமரம் போலே நம் ராமானுச முனி விசாலமான இப்பூமியிலே அவதரித்த பின்பு என்று இவ்வளவு ஆணித்தரமாக அமுதனார் போல சொல்லவில்லை என்றாலும் நான் இராமானுசன் புத்தகத்தில் ஆமருவி கொஞ்சம் மென்மையாகவே சொல்லுகிறார். தமக்கு பிறகு வரப்போகும் தென்கலை, வடகலை பற்றியும் கடைசியில் கோடிட்டுகாட்டுவது கொஞ்சம் நெருடலாகவே தெரிகிறது வேறுவிதமாக யோசித்து எழுதியிருக்கலாம் என்பது என் எண்ணம். சாதாரண மக்கள் தத்துவத் தேடல் இல்லாமையால் வெளித்தோற்றங்களில் மயங்கி நமது தத்துவத்தைத் தவறாகப் புரிந்துகொள்வர் என்னும் போது அது இராமானுசன் சொல்லாமல் ஆமருவி சொல்லுவது போல உள்ளது. ஆனால் படிக்க சுவாரஸியமாகவே இருக்கிறது. ஒரு ஸ்ரீவைஷ்ணவன் எப்படி இருக்க வெண்டும் என்று சொல்லும் பகுதியில் கொக்கு போல, கோழி போல, உப்பு போல என்று பகுதி முன்பே தெரிந்திருந்தாலும் மீண்டும் படிக்க ஆனந்தமாகவே இருக்கிறது. இது அனந்தாழ்வான் சொன்னது என்று புத்தகத்தில் ஒரு வரி இருந்திருக்கலாம். அவரும் இரமானுசர் காலத்தில் வாழ்ந்தவர் என்ற தகுதியில் ’உண்ண வேண்டிய பழம்’ என்ற பகுதியில் சரணாகதி தத்துவத்தை கீதையின் மூலம் விளக்குகிறார். அங்கே ராமாயணத்தையும் பற்றியும் ஒரு குறிப்பு வந்திருந்தால் இன்னும் நன்றாக இருந்திருக்கும். திருமலையில், திருமலை நம்பியின் திருமாளிகையில் இருந்து ஸ்ரீராமாயணத்தை நம்பியிடம் பயின்றார் இராமானுசர். அதே போல இந்த பகுதியில் இராமானுசன் சாதாரண மக்களுக்கும் மோட்சம் போவதற்கு என்ன வழி என்று யோசித்து ‘பிரபத்தி’ என்னும் வழிமுறையை உருவாக்கினேன் என்கிறார். இது தவறு, நமது பூவாச்சாரியர்கள் வகுத்த வழியை இவர் அடுத்த நிலைக்கு கொண்டு சென்றார் என்பது தான் உண்மை. ”நான் தான் செய்தேன்” என்று ஸ்ரீவைஷ்ணவர்கள் ஒருபோதும் சொல்ல மாட்டார்கள். எல்லாம் ஆசாரியன் என்பது தான் அடிப்படை. ‘கோயிலில் நடந்தது’ என்ற பகுதியில் ‘பதின்மர் பாடும் பெருமாளாகிய’ நம் திருவரங்கம் முன்பு வைகாசன ஆகமத்திலிருந்து பாஞ்சராத்ரம் மாறியது என்று எழுதியிருக்கிறார் ஆசிரியர். ஸ்ரீரங்கம் கோயில் பாஞ்சராத்ர ஆகமத்தில் தான் இருந்தது. இடைப்பட்ட காலத்தில் வைகாசன முறைக்கு மாறியது, பிறகு பாஞ்சராத்ரம் முறைக்கு மீண்டும் மாறியது என்று படித்திருக்கிறேன். அதே பகுதியில் எளிய மக்கள் கோவிலுள் வர வேண்டும் என்று இராமானுசர் பாஞ்சராத்ரம் முறைக்கு மாற்றினார் என்று கூறுவதும் தவறு என்று நினைக்கிறேன். ஆமருவி ஸ்ரீவைஷ்ணவஸ்ரீ கிருஷ்ணமாச்சாரியார் போன்ற பெரியவர்களிடம் சரிபார்த்துக்கொள்ளலாம். ( ஸ்ரீபெரும்புதூர் உடையவர் மூர்த்தி வைகாசன முறையில் தான் பிரதிஷ்டை செய்யபப்ட்டது!. ) ’யார் பிராமணன் ? என்ற பகுதியை மீண்டும் ஒருமுறை ஒழுங்காக படிக்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறேன். இதில் பல விஷயங்களை சுபலமாக தந்திருக்கிறார் ஆமருவி.. உடையவர் 120வயது எந்த உபதையும் இல்லாமல் வாழ்ந்தார். ஸ்ரீவைஷ்ணவர்களின் மூன்று ரகசியங்கள் என்ற பகுதியில் உடையவர் “கொஞ்சம் வார்த்தை சொன்னாலே மூச்சு வாங்குகிறது” என்கிறார். இது கொஞ்சம் நெருடலாகவே தெரிகிறது. ”நாளை வேறு ஒரு தத்துவம் வரும். அது மிலேச்ச தத்துவம் தற்போது பாரசீகம் தாண்டி வலிமை வாய்ந்த குதிரைகளில் வந்து நமது கோயில்களைக் கொள்ளை இடுகின்றனரே இந்த மிலேச்சர்கள் இன்னொரு பரிணாமவாதிகள் அவர்கள் அவர்களது கொள்கைப்படி அவர்களது சித்தாந்தம் மாறாதது, அதனுடன் வாதிட முடியாது. வாதிடுவது தவறு. தெய்வக்குற்றம். வாதிடுவோர் அழிக்கப்படுவர். “என் தெய்வமே உயர்ந்தது; என் தெய்வத்தையே வணங்க வேண்டும்; என் ஸ்வாமியை நீவீர் ஒப்புக்கொள்ளவில்லை என்றால் நீவீர் உயிர்வாழ உரிமை இல்லை” என்று சொல்லுகிறார். இந்த பகுதி நேற்று நடந்த அமெரிக்க அமெரிக்க துப்பாக்கிச் சூட்டைத்தான் தான் நினைவுப்படுத்துகிறது!. புத்தக அட்டைப்படம் மிக அருமையாகவும், உள்ளே வடிவமைப்பு படிக்க கூடிய பெரிய எழுத்தில், விலை வெறும் 60/=. பதிப்பகம் விஜயபாரதம். நிச்சயம் வாங்கிப் படியுங்கள்.

Wednesday, June 8, 2016

ஸ்ரீ மணக்கால் நம்பியும், ஸ்ரீ மடப்பள்ளியும்

இரண்டு வாரங்களுக்கு முன் மீண்டும் ஸ்ரீரங்க விஜயம். பெரிய பெருமாளை சேவிக்க ரூ250/= க்யூவே பெரிதாக இருக்க, ’அப்பால’ இருக்கும் இன்னொரு ரங்கநாதப் பெருமாளாகிய அப்பக்குடத்தானை செவிக்க வண்டியைத் திருப்பினேன்.

தன் வலது கையில் அப்பக்குடத்தை வைத்திருக்கும் இந்தப் பெருமாளுக்கும் எனக்கும் ரகசிய சம்பந்தம் ஒன்று உண்டு. சொல்கிறேன்.

கோயிலடி என்னும் அப்பகுடத்தான்
பல வருஷம் முன் ஒரு நாள் கொள்ளிடக்கரை கல்லணை வழியாக கோயிலடி என்று அழைக்கப்படும் அப்பகுடத்தானை சேவிக்கச் சென்றேன். சந்நிதி பூட்டியிருந்தது. விசாரித்ததில் அர்ச்சகர் வீட்டைக் காண்பித்தார்கள். அர்ச்சகரிடம் பெருமாளை சேவிக்க வேண்டும் என்று விண்ணப்பித்தேன். அவரும் அதற்குச் செவிசாய்த்து சந்நிதியின் கதவை திறந்தார். ஆனால் அகத்தில் எதையோ மறந்துவிட்டார். இதோ வந்துவிடுகிறேன் என்று சென்றார்.

கியூரியாசிட்டியினால் ஒரு  காரியம் செய்தேன் ( கவனிக்கவும் - விவரம் தெரியாத சின்ன பையனாக இருந்த போது ) கருவரை உள்ளே சென்று பெருமாள் பக்கம் இருக்கும் அப்பகுடத்தையும் பெருமாளையும் தொட்டு சேவித்துவிட்டு வெளியே வந்தேன். சிறிது நேரத்துக்குப் பிறகு வந்த அர்ச்சகர் “நம்மாழ்வார் இங்கிருந்து தான் தன் கடைசிப் பாசுரத்தைப் பாடி மோட்சமடைந்தார்” என்றார்.

தொட்டுக் கொஞ்சிய எனக்குப் பிரியமான அப்பகுடத்தானை சேவித்துவிட்டு அன்பில் சுந்தர்ராஜப் பெருமாளை சேவிக்கக் கிளம்பினேன்.

சுந்தர்ராஜப் பெருமாள்  சுடசுட பொங்கலுடன் வரவேற்றார். பருப்பு விற்கும் விலையில், பருப்பு இல்லாமல் அல்லது துளியூண்டு பருப்பை வைத்து எப்படி அருமையான பொங்கல் செய்யமுடியும் என்ற ரகசியத்தை அவர்களிடம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். கோயிலுக்கு வெளியில் இந்த ஆட்டுக்குட்டிகளுக்கு அமுதனுடன் தழைகளை கொடுத்துவிட்டு திருவெள்ளறைக்கு என் பயணத்தை தொடர்ந்தேன்.

மணக்கால் நம்பி அவதார
ஸ்தலம் செல்லும் பாதை
மணல் லாரிகள் ‘சைடு’ கொடுக்காமல் செல்லுகையில், மணக்கால் என்ற ஊர் பலகை வர “இங்கே தான் ஆளவந்தாருக்கு ஆசாரியரான மணற்கால் நம்பிகள் பிறந்த இடம்” என்று பெயர் பலகையை கை கூப்பிச் சேவித்துவிட்டு ஒரு கிமீ தூரம் செண்டிருப்பேன்  ”மணற்கால் நம்பி அவதார ஸ்தலம்” என்ற சின்ன பலகை என் கண்ணில் பட்டவுடன் அங்கே சென்ற போது கதவு பூட்டியிருந்தது. கதவு திறப்பதற்கு முன் அவரை பற்றி கொஞ்சம் தெரிந்துகொள்ளலாம்.

அவதார ஸ்தலத்தில்
மணக்கால் நம்பி
உய்யக்கொண்டாரின் பிரதான சீடர் மணற்கால் நம்பி இயற்பெயர் “ஸ்ரீராமன்”. உய்யக்கொண்டாரின் மனைவி பரமபதிக்க, அவருடைய திருமாளிகை காரியமெல்லாம் மணற்கால் நம்பியே செய்துவந்தார். உய்யக்கொண்டாரின் இரண்டு சின்ன பெண் குழந்தைகளையும் இவரே பார்த்துக்கொண்டார். ஒரு நாள் அந்தக் குழந்தைகளை நீராட்டி அழைத்து வரும் வழியில் வாய்க்காலில் சேறாயிருப்பதைக் கண்டு அவர்களுடைய கால்கள் சேற்றில் படாமல் இருக்கத் தானே படியாய்க்கிடந்து, அவர்களை தன் முதுகிலே கால் வைத்துக் கடக்க செய்தார். தம்முடைய குழந்தைகளில் கால் சுவடுகளை அவர் முதுகில் பார்த்த உய்யக்கொண்டார் அவருடைய ஆசாரிய அபிமானத்தைக் கண்டு வியந்து அவருக்கு மணற்கால் நம்பி என்று திருநாமம் சாத்தினார்.

திருவெள்ளறை 
ஆசாரிய சம்பந்தம் இருந்தால் மட்டுமே பகவானால் உத்தாரணம் பண்ண முடியும் என்பதற்கு மணற்கால் நம்பிச் சிறந்த உதாரணம். அவருடைய பெயரே இந்த ஊரின் பெயராக இன்றும் இருக்கிறது!.

( மணற்கால் நம்பி எப்படி ஆளவந்தாரை நம் சம்பிரதாயத்துக்கு கொண்டு வந்தார் என்று முன் எழுதியது http://sujathadesikan.blogspot.in/2014/08/blog-post.html  )

மணற்கால் நம்பி அவதார ஸ்தலத்துக்குச் சென்ற போது கோயில் பூட்டியிருந்தது. ”அர்ச்சகர் வேலைக்குச் சென்றுவிட்டார்” என்று அவர்கள் வீட்டு மாமி எங்களுக்காகக் கோயிலை திறந்துவிட்டார். மணற்கால் நம்பியைச் சேவித்துவிட்டு அவருக்குப் பிரியாவிடை கொடுத்துவிட்டு, அவருடைய ஆசாரியனான திருவெள்ளறைக்கு செல்ல திட்டமிட்டேன்.

திருவெள்ளறைக்கு சென்ற போது, பலிபீடத்துக்குத் திருமஞ்சனம் நடந்துகொண்டு இருந்தது.

உள்ளே புண்டரீகாட்சனை சேவித்துவிட்டு, மணக்கால் நம்பியின் ஆசாரியரான உய்யக்கொண்டார் மற்றும் எங்கள் ஆழ்வான் இருவரையும் சேவித்தேன்.

என் பெண் ஆண்டாளுக்கும், ஸ்ரீவில்லிப்புத்தூர் ஆண்டாளுக்கும் இந்தக் கோயிலுக்கும் ஒரு சம்பந்தம் இருக்கிறது.

பத்து வருடம் முன் இந்தக் கோயிலுக்கு ஆண்டாளை அழைத்துக் கொண்டு சென்றிருந்தேன். பெருமாள் தீர்த்தம் வாங்கிய பின் ”இன்னும் கொஞ்சம் வேண்டும்” என்றாள். அர்ச்சகர், அந்தத் தீர்த்த பாத்திரத்தை அவள் கையில் கொடுத்து எவ்வளவு வேண்டுமானாலும் குடித்துவிட்டு தா என்றார்!.

ஸ்ரீவில்லிப்புத்தூர் ஆண்டாளுக்கு இந்த ஊரில் அவதரித்த உய்யக்கொண்டார் தான் திருப்பாவை தனியனான “அன்னவயல் புதுவை ஆண்டாள் அரங்கர்க்கு... என்ற தனியனை எழுதினார்.

இந்த ஊரில் அவதரித்த இன்னொரு ஆசாரியன் ‘எங்கள் ஆழ்வான் அவரை பற்றி சிறுகுறிப்பு இங்கே :

உடையவர் ஸ்ரீபாஷய வியாக்கனத்தை சொல்லச் சொல்ல அதை எழுத ஸ்ரீகூரத்தாழ்வானை பணித்தார். துரதிஷ்டவசமாக அந்தப் பணியை முடிக்கும் முன் அவர் கண் பறிபோனது. ஸ்ரீபாஷய விவரணத்தை முடிக்க கூரத்தழ்வானை போலத் தேர்ந்த பண்டிதரைத் தேடினார். அப்போது விஷ்ணுசித்தரைப் பற்றி கேள்விப்பட்டு அவரை நியமித்தார் இராமானுஜர்.

ஸ்ரீ உய்யக்கொண்டார்
திருவெள்ளறை
இவருடைய அறிவும் ஆற்றலும் கூரத்தாழ்வனுக்கு நிகராக இருப்பதைக் கண்ட உடையவர் பூரிப்புடன் “எங்கள் ஆழ்வானோ?” என்று விளிக்க விஷ்ணுசித்தர் ”எங்கள் ஆழ்வான்” ஆனார்.  எங்கள் ஆழ்வான் உடையவரை விட 80 வயது சிறியவர் ( காலம் கிபி 1069-1169 ) உடையவர் இவரை திருகுருகைப்பிரான் பிள்ளானிடம் அனுப்பி அவரையே ஆசாரியராகக் கொள்ள செய்தார். எங்கள் ஆழ்வானை ”அம்மாள் ஆசாரியன்” என்றும் அழைப்பர். ஏன் என்று பார்த்துவிடலாம்.

ஸ்ரீரமானுஜர் நியமித்த முக்கியமான ஆசாரியர் நடாதூர் ஆழ்வான், ஸ்ரீபாஷயத்தை பலரிடம் கொண்டு சென்றவர். இவருடைய பேரன் நடாதூர் அம்மாள். தன் பேரனுக்கு ஸ்ரீபாஷயம் சொல்லித்தர ஆரம்பிக்க நடாதூர் அம்மாள் துடிப்புடன் பல சந்தேகங்கள் கேட்க ஆரம்பித்தார். “எனக்கு வயதாகிவிட்டது, அதனால் நீ எங்கள் ஆழ்வானிடம் கற்றுக்கொள் அவர் தான் உன் சந்தேகங்களுக்கு தக்க விளக்கம் சொல்லுவார்” என்று அனுப்பினார்.
காஞ்சியிலிருந்து புறப்பட்டு, நடாதூர் அம்மாள் எங்கள் ஆழ்வானின் வீட்டுக் கதவை தட்டிய போது உள்ளேயிருந்து யார் ? என்று கேட்க அதற்கு அம்மாள் “நான் தான்” என்று பதில் கூற அதற்கு உள்ளிருந்து “நான் செத்த பின் வரவும்” என்று பதிலுரைத்தார் எங்கள் ஆழ்வான்.

குழம்பிய  நாடாதூர் அம்மாள் தன் தாத்தாவிடம் வந்து கேட்க அவர் “நான்” என்ற சொல்லாமல், நான் என்ற மமதை இல்லாமல் “அடியேன்” என்று சொல்ல வேண்டும் என்று அறிவுரைத்தார்.
அம்மாளும் திரும்ப சென்று “அடியேன் வந்திருக்கிறேன்” என்று சொல்ல எங்கள் ஆழ்வானுக்கு அபினான சிஷ்யனாக விளங்கினார் நடதூர் அம்மாள்.

எங்கள் ஆழ்வான்
அவருக்கு கீழே
நடாதூர் அம்மாள்
திருவெள்ளறை
குருபரம்பரையில் ஸ்ரீராமானுஜர் - எங்கள் ஆழ்வான் - நடாதூர் அம்மாள் என்ற வரிசையைக் காணலாம். நடாதூர் அம்மாளுக்கு ஆசாரியனாக இருந்ததால் எங்கள் ஆழ்வானை “அம்மாள் ஆசாரியன்” என்றும் அழைப்பர்.

இவரைப் பற்றி இன்னும் நிறைய இருக்கிறது விவரமாக இன்னொரு சமயம் எழுதுகிறேன்.










- * - * - * - * 
ஸ்ரீ மடப்பள்ளி என்ற புதிய ஹோட்டல் ஸ்ரீரங்கத்தில் வந்திருக்கிறது என்ற போன மாசம் எழுதிய ஒத்தை வரிக்கு அதன் உரிமையாளர் பாலாஜி எனக்குப் போன் செய்து நன்றி தெரிவித்து அடுத்த முறை ஸ்ரீரங்கம் வரும் போது ஸ்ரீ மடப்பள்ளிக்கு விஜயம் செய்ய வேண்டும் என்றார்.

மாலை போன சமயம் சாம்பிராணி புகையுடன் ”வெச்சிக்கவா உன்னை மட்டும் நெஞ்சுக்குள்ளே” என்ற பிஜியமுடன் பாலாஜி வரவேற்றார்.
“அண்ணா என்ன சாப்பிடுகிறீர்கள்?” என்று இட்லியுடன், ரவா தோசை, வெங்காயம், பூண்டு இல்லாத சைடுகளுடன் உபசரித்தார். சாம்பார்/சட்னி சாப்பிட்டவுடன் நியூரோடிராஸ்மிட்டர்கள் வழியாக மூளைக்குச் சென்று எப்போதோ சாப்பிட்ட பழைய சுவைகளை நினைவுபடுத்தியது. டேஸ்ட் ( டெஸ்ட் ? )  செய்யுங்கோ என்று ஒரு கப்பில் ரவா கிச்சடியும், அசோகா அல்வாவும் கொடுத்தார். அருமையான ஃபில்டர் காபியுடன் நிறைவு செய்தேன். ராவா கிச்சடியில் மட்டும் ஒரு கல் உப்பு ஜாஸ்தியாக இருந்தது :-)

Sunday, June 5, 2016

இராமானுசனுடையார் - இசையுடன் ஆழ்வார் பாசுரங்கள்.

ஸ்ரீராமபாரதியின் ’தேவகானம்’ என்னும் ஒலி நாடா தொகுப்பு என் திருதகப்பனாரின் சஷ்டியப்தபூர்த்திக்கு பரிசாகக் கிடைத்தது. அப்போது திரு.ஸ்ரீராமபாரதியைப் பற்றி அடியேனுக்கு ஒன்றும் தெரியாது. அந்த ஒலிநாடாக்களை வீட்டில் ஓட விட்ட போது ஆசாரியர்களின் தனியன்களும், ஆழ்வார் பாசுரங்களையும் முதல் முதலாக ராகத்துடன் கேட்டு அனுபவித்தேன். அது ஓர் ஆத்தும அனுபவம் விவரிக்க இயலாது.

பிறகு அந்த ஒலி நாடா கொடுத்தவரை தேடி திரு.ஸ்ரீராமபாரதியைப் பற்றி கொஞ்சம் தெரிந்துக்கொண்டென்.

நாதமுனிகள், ஆழ்வார்களின் பாசுரங்களை நுட்பமான தத்துவங்களை ஜனங்கள் கண்ணாரக் கண்டு தெளிவடையும் பொருட்டு பெருமாளுடைய புறப்பாடுகளில் அவைகளைப் பல விதங்களில் ஏற்பாடு செய்ய நினைத்தார். நாதமுனிகள் காலத்தின் ஏற்பாட்டின்படியே உத்ஸவங்கள் நடந்து ஸ்ரீராமானுஜர் காலத்தில் திராவிட வேதம் என்று அழைக்கப்படும் நாலாயிர திவ்ய பிரபந்தம் எல்லா திவ்ய தேசங்களிலும் சேவிக்க ( ஓதப்பட ) வேண்டும் என்று ஏற்பாடு செய்யப்பட்டது. ஸ்ரீரங்கம் கோயிலில் எந்தெந்த காலத்தில் எந்தெந்த திவ்யபிரபந்தம் சேவிக்க வேண்டும் என்ற நியதி உண்டாக்கப்பட்டது. அதனால் தான் ஸ்ரீராமானுஜருடைய வாழித் திருநாமத்தில் “தென்னாங்கர் செல்வமுற்றும் திருத்தி வைத்தான் வாழியே” என்கிறது. பெரிய பெருமாளுடைய செல்வம் என்னவென்றால் “வான் திகழும் சோலை, மதிளரங்கர் வண்புகழ் மேல் ஆன்ற தமிழ் மறைகளாயிரம்” என்கிறார் பட்டர். அதாவது ஆழ்வார்கள் பாடப்பட்ட பாசுரங்கள் எல்லாம் ரங்கநாதனுடைய ‘செல்வம்’ என்கிறார். ஆழ்வார் பாசுரங்களின் தத்துவங்களையும், பொருள்களையும் எல்லோருமறியும் பொருட்டு நடித்துக்காட்ட ‘இராமானுசனுடையார்’ என்று சிலரை ஏற்படுத்தி அவர்களை நடிக பாத்திரங்களாக உத்ஸவாதிகளில் நடிக்கும்படி செய்தார்.

இன்றும் ஸ்ரீரங்கத்தில் பகல் பத்து மற்றும் இராப்பத்து உற்சவம் பத்து நாள் நடக்கிறது அதில் ‘அரையர் சேவை’ முக்கிய நிகழ்வாகும். அந்த நாளைய முழு தியேட்டர் அனுபவம். ( ஸ்ரீவைஷ்ணவஸ்ரீ ஸ்ரீரங்கத்தில் அரையர் சேவை - சில குறிப்புகள் என்ற கட்டுரை ஒரு பொக்கிஷம் ).

இந்த அரையர் சேவைக்கு இந்த நூற்றாண்டில் மீண்டும் உயிர் கொடுத்தவர் நம் ஸ்ரீராம பாரதி.

சிக்காகோ பல்கலைக்கழகத்தில் மேல் படிப்புக்கு சென்றவர், அங்கே ஒரு சிற்ப கடையில் பழங்காலத்து ஸ்ரீவைஷ்ணவ ஆசாரியர்

விக்ரகம் ஒன்று வாங்கி தன் வீட்டுக்குக் கொண்டுவந்த பின் அவருக்கு சில தெய்வீக அனுவம் கிடைக்க, திடீர் என்று ஒரு நாள் தன் பெட்டி படுக்கையை சுருட்டிக்கொண்டு இந்தியா திரும்பினார். தில்லியில் வி.வி.எஸ் என்று அழைக்கப்படும் திரு வி.வி. சடகோபனிடம் சேர்ந்தார். அவருடன் இந்திய இசை மற்றும், நாலாயிர திவ்ய பிரபந்தங்களுக்கு இசை சம்பந்தமான ஆராய்ச்சியில் ஈடுபட்டார். பல திய்வதேசங்களுக்கு சென்று ஆழ்வார்களின் பக்தி உள்ளத்தின் உணர்ச்சி பாவனைகளுடன் ஆடியும் குழித் தாளத்துடன் இசைக் கூட்டி பாடியும் “அரையர் சேவை”யாக பெருமாளுக்கு அர்ப்பணம் செய்தார்.

1980ல் தில்லியிலிருந்து சென்னைக்கு வந்துகொண்டிருந்த வி.வி.எஸ் ரயிலிலிருந்து கூடூர் ஸ்டேஷனில் இறங்கினார். அதற்குப் பிறகு அவருக்கு என்ன நேர்ந்தது என்று யாருக்கும் தெரியவில்லை. தன் குரு திரு வி.வி.சடகோபனின் மறைவுக்கு பின் சீடர் ஸ்ரீராம பாரதி தன் துணைவியார் திருமதி சௌபாக்யலக்ஷ்மி ( இவரும் திவ்ய பிரபந்தங்களில் தேர்ச்சி பெற்றவர் ) தன் ஆராய்ச்சியைத் தொடர்ந்தார். ஆழ்வார் திருநகரி, மேல்கோட்டையில் சில காலம் தங்கி அரிதாகி வரும் அரையர் இசையை ஆராய்ந்து கற்றார் திவ்ய பிரபர்ந்த பாடல்களுக்கு ராகம் அமைத்து இசைக் குறியீடுகளுடன் ’தேவ கானம்’ என்று நாதமுனிகள் சூட்டிய பெயரையே சூட்டி புத்தகம் ஒன்றை 1995ல் வெளியிட்டார். 1997ல் நாலாயிர திவ்ய பிரம்பந்தம் முழுவதும் ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்து மிக அழகான புத்தகம் ஒன்றை வெளியிட்டார். ’அரையர் சேவை’ என்ற புத்தகம் ஒன்றையும் ஆங்கிலத்தில் எழுதினார் ( பாரதிய வித்யா பவன் வெளியீடு )

தூர்தர்ஷனில் இயக்குநர் வேலையில் இருந்தவர் அதை விட்டுவிட்டு சென்னை பள்ளிக்கரணை அருகில் செல்வமுடையான்பேட்டை (தற்போது ஜல்லடம்பேட்டை என்று வழங்கப்படுகிறது. திருமங்கை ஆழ்வார் திருக்கடல்மல்லை செல்லும் போது, பெருமாள் செல்வமுடையான் அவரை ஆசீர்வதித்தார் என்றும், அங்கே உள்ள சுண்ணாம்பு குளத்தில் தான் திருமங்கை ஆழ்வார் குதிரை ஆலிநாடன் தண்ணீர் குடித்தது என்று கூறுவர். 1857 சர்வேயில் அந்தக் குளம் இருக்கிறது !) என்ற இடத்தில் மேல்கோட்டை திருநாராயணன் - செல்லப்பிள்ளைக்குக் கோயில் கட்டினார், கோசாலையுடன், தன் குருவின் பெயரால் ”ஸ்ரீ சடகோபன் திருநாராயண ஸ்வாமி திவ்ய பிரபந்த பாடசாலை” ஒன்று அமைத்து அக்கம் பக்கம் கிராமத்துக் குழந்தைகளுக்கு நாலாயிர திவ்ய பிரபந்தம் கற்றுக்கொடுத்தார்.

1997-8 என்று நினைக்கிறேன் ஸ்ரீராம பாரதி அவர்களை நேரில் சந்தித்து ஆசி பெற வேண்டும் என்று பைக்கில் பள்ளிக்கரணை

ஜல்லடம்பேட்டைக்கு சென்றேன். பிரபந்தம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்று ஆசை என்றவுடன் அவரிடம் இருந்த

திருப்பாவை, நித்யாநுஸந்தாநம் சந்தைமுறை ஒலிநாடாவை எனக்குக் கொடுத்தார். அது மட்டும் இல்லாமல் இன்று நானே ஆரம்பிக்கிறேன் என்று எனக்குச் சந்தை முறையில் இரண்டு பாசுரங்களை அவரே சொல்லியும் தந்தார். அப்போது அவர் மனைவி எனக்குப் பெருங்காயம், கறிவேப்பிலை கலந்த மோர் கொடுத்தது எனக்கு இன்னும் பசுமையாக நினைவில் இருக்கிறது.

முகநூலில் குட்மார்னிங் செல்ஃபிகளை கடந்து சில சமயம் அபூர்வமாக சில விஷயங்கள் கிடைப்பதுண்டு. வெள்ளிக்கிழமை அப்படி ஒன்று கிடைத்தது. திருமதி ஜெயந்தி ஸ்ரீரதரன் ஆழ்வார் பாடல்களை இசையுடன் பாடியுள்ளார் என்ற தகவல். அவரைத் தொடர்பு கொண்டு கேட்ட போது எனக்கு அவருடைய சிடிக்களை அனுப்பினார். நேற்று சில மணி நேரம் கேட்டேன்.

கோயில் திருவாய்மொழி, சரணாகதி கீதம் என்று இரண்டு சிடியில் சில அருமையான ஆழ்வார்கள் பாசுரங்களை அடக்கியுள்ளார். த்வயத்தை தேஷில் கேட்பது சுகம். எம்.எல்.வி போன்றவர்களிடம் இசை பயின்றுள்ளார். கடந்த சில வருஷங்களாக தன் இசையை ஸ்ரீவைஷ்ணவ குறிப்பாக ஆழ்வார் பாடல்களுக்கு அர்ப்பணித்துள்ளார் என்று கேட்கும் போது சந்தோஷமாக இருக்கிறது. நிச்சயம் ஸ்ரீராம பாரதியை பற்றி இவருக்குத் தெரிந்திருக்கும் என்று நம்புகிறேன். ஸ்ரீராம பாரதியின் தேவகானத்தைக் கொண்டு மேலும் பல ஆழ்வார் பாடல்களை இவர் பாட வேண்டும்.

கோயில் திருவாய்மொழி சிடி விலை வெறும் 100/= ரூபாய் தான். சிடி வேண்டுவோர் 9962074727 என்ற எண்ணைத் தொடர்பு கொள்ளலாம்.

Sunday, May 8, 2016

அப்பாவும் ராஜாஜியும்

எனக்கு சுஜாதா மாதிரி என் அப்பாவிற்கு ராஜாஜி. ராஜாஜியை நேரில் சந்தித்ததில்லை ஆனால் அவர் மீது ஒரு அசுரத்தனமான பக்தி இருந்தது.

சம்பளம் வந்தவுடன், அந்த காலத்திலேயே ராஜாஜியின் 'சுதந்திரா கட்சி'க்கு ’ஐந்து ரூபாய் மணி ஆர்டர்’செய்த ரசீதுகள் நிறையப் பார்த்திருக்கிறேன். இதைத் தவிர ராஜாஜி எழுதிய வள்ளுவர் வாசகம், ஆத்ம சிந்தனை போன்ற பலப் புத்தகங்கள் அவரிடம் இருந்தது. ராஜாஜி பற்றி பெரிய தீபாவளி சைஸ் புத்தகம் ஒன்று பார்த்திருக்கிறேன் ( இது இப்போது இல்லை என்பது வருத்தமான விஷயம்).

அவர் மேடைப் பேச்சை எல்லாம் ஒன்றுவிடாமல் ஒரு டைரியில் குறிப்புக்களுடன் எழுதிவைத்திருந்தார். நடுநடுவே அவருக்குப் பிடித்ததை அடிக்கோடுகளுடன்,  இதைத் தவிர ராஜாஜிக்கு அவர் நிறையக் கடிதங்கள் எழுதியிருந்தார். அவர் ராஜாஜிக்கு எழுதியவை பெரும்பாலும் ஸ்ரீவைஷ்ணவம் சம்மந்தப்பட்டவை - ஆழ்வார், திவ்யபிரபந்தம், வேதாந்த தேசிகன் நூல்கள். பலவற்றுக்கு ராஜாஜி பதிலும் போட்டிருந்தார்!.

ஒரு கடிதத்துக்கு மட்டும் ராஜாஜி கொஞ்சம் கோபமாக என் அப்பாவிற்கு எழுதிய ஒரு பக்க கடிதம் இன்னும் நினைவில் இருக்கிறது. அந்தக் கடிதத்தின் சாரம் இது தான் “நீங்கள் என் மீது வைத்திருக்கும் அன்புக்கும் மரியாதைக்கும் நன்றி. ஆனால் நீங்கள் இது மாதிரி செய்திருக்க கூடாது....”என்று என்று ஏகப்பட்ட அறிவுரைகளுடன் கைப்பட எழுதிய பெரிய கடிதம்.

என் அப்பாவிடம் இதைப் பற்றி கேட்டதற்கு, பூனாவில் அவர் தங்கியிருந்த வீட்டுப் பக்கத்தில் இருக்கும் பூங்காவோவை ராஜாஜியின் பெயருக்கு மாற்றச் சொல்லி அந்த ஊர் மேயருக்கு கடிதம் அனுப்ப அவரும் மேல் இடத்தில் அதற்கு அனுமதி வாங்கி அந்தப் பூங்காவிற்கு ‘ராஜாஜி பூங்கா’ என்று நாமகரணம் செய்யப்பட்டது.

ராஜாஜி என் அப்பாவிற்கு எழுதிய கடிதங்களை வைத்து எழுதிய கதை இது http://sujathadesikan.blogspot.in/2004/11/blog-post_16.html