Tuesday, September 16, 2014

பகல் வேஷம்

வெயில் இல்லாத இன்று காலை ’ஐ’ படத்தின் பாடல்கள் வெளியீட்டுவிழா படங்களை பார்த்துக்கொண்டு இருந்தபோது வெளியே கானம் ஒன்று கேட்டது. ராம கானம். அனுமாரை தவிர இவ்வளவு நல்ல ராம கானத்தை யார் பாட முடியும் என்று வெளியே பார்த்தபோது அனுமாரே பாடிக்கொண்டு இருந்தார்.

காலில் சலங்கை, பிளாஸ்டிக் மூக்கு, ஜிகினா பேப்பர் கீரிடம், தாடிக்கு ஏதோ புசுபுசு துணி, நெற்றியில் பச்சை பெயிண்ட் என்று அனுமார் வேஷம் போட்டு பிச்சை எடுத்து வந்தார் அவர்.

அவர் அடுத்த வீட்டுக்கு சென்ற பிறகும் அவர் குரலின் வசீகரம் என்னை இழுத்தது. அவரை பற்றி மேலும் தெரிந்துகொள்ள ஆர்வம் வந்து அவரை தேடிக்கொண்டு சென்றேன். தேடுவது கஷ்டமாக இல்லை. அவர் குரல் வந்த திசையை நோக்கி சென்றேன்.

Friday, August 15, 2014

வணக்கம் சென்னை - 3

சென்னை வெயிலும் வேர்வையும் பழகிவிட்டது. சினிமாக் கதாநாயகன் பாடல் காட்சியில் விதவிதமாக உடை மாற்றுவது போல வேர்த்துக்கொட்டும் போது மாற்றிக்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது.

இந்த முறை நான் கவனித்த சில விஷயங்கள்.

இரண்டு இலக்கியம் ஒரு ஆன்மீகம் என்று மூன்று விழாக்களுக்குச் சென்றிருந்தேன். எழுத்தாளர் ஜெயகாந்தன் விழாவில் என் பக்கத்தில் உட்கார்தவர் கை பேசியில் பேசியது பத்து அடி சுற்றளவில் உட்கார்ந்த எல்லோருக்கும் கேட்டது.

மறுமுனை என்ன சொன்னது என்று தெரியாது. ஆனால் இவர் பேசியது இது தான்.

Saturday, August 9, 2014

தூது சென்ற தூதுவளை

தூதுவளை கொடி
போன வாரம் தூதுவளை கீரை ( இதன் தாவரப் பெயர் Solanum trilobatum என்பதாகும். செடி முழுக்க ஏன் இலையில் கூட முட்கள் இருக்கும்) சென்னையில் எங்கே கிடைக்கும் என்று விசாரிக்க தொடங்கினேன். “மைலாப்பூர் போங்க சார் அங்கே தான் எல்லாம் கிடைக்கும்”

“சைதாப்பேட்டையிலே டிரை பண்ணுங்களேன்?”
“பெஸ்ட் திருவல்லிக்கேணி கங்கனா மண்டபம் தான் சார்”
கடைசியில் தி.நகர் மார்கெட்டில் ஒரு பாட்டியிடம் கேட்க
“முள்ளு அதிகம்.. இப்ப எல்லாம் பறிப்பதற்கு ஆள் இல்லை...கஷ்டம், நாளைக்கு வாங்க”
அடுத்த நாள் ஒரு பாக்கெட் நிறைய தூதுவளை கீரையை தருவித்துத் தந்தார்.
“யாருக்காவது சளி, இருமலா ?”
“இல்லை இது ஆளவந்தாருக்கு” என்றேன்.

ஆளவந்தாருக்கும் தூதுவளைக்கு என்ன சம்பந்தம் ?

ஆளவந்தார் வாழி திருமாமத்தில் ”பச்சை இட்ட ராமர் பதம் பகருமவன் வாழியே” என்ற ஒரு வரி வருகிறது. அதற்கு என்ன அர்த்தம் என்று பார்க்கும் முன் அவர் சரித்திரத்தின் ஒரு பகுதியை சுருக்கமாக பார்க்கலாம்:

ஆளவந்தார், காட்டுமன்னார் கோயில்
ஆளவந்தார் கிபி 976 ஆம் ஆண்டு ஆடி மாதம் உத்தராடம் கூடிய வெள்ளிக்கிழமையில் வீரநாராயணபுரத்தில் அவதரித்தார். நாதமுனிகளின் பேரன். ( நாதமுனிகளின் குமாரர் ஈஸ்வர முனியின் பிள்ளை )

நாதமுனிகள் வடநாட்டில் பெருமாளுக்கு கைங்கரியம் செய்து வந்த பெருமாளின் பெயரான ‘யமுனைத் துறைவன்” என்ற பெயரை அவருக்கு மணக்கால் நம்பி சூட்டினார்.

( உய்யக்கொண்டார் (திருவெள்ளறையில் பிறந்தவர்) நாதமுனிகளின் சீடராக இருந்தவர். நாதமுனிகள், தன் மகன் ஈசுவரமுனிக்குப் பிறக்கும் குழந்தைக்கு யமுனைத்துறைவன் எனப் பெயர் சூட்டி அருளுரை புகட்டுமாறு உய்யக்கொண்டாரை வேண்டிக்கொண்டார். உய்யக்கொண்டார் தன் இறுதிக்காலத்தில் தனது சீடரான மணக்கால் நம்பியிடம் அப்பணியை ஒப்படைத்தார் ( நம்பி லால்குடி பக்கம் இருக்கும் மணக்கால் என்ற ஊரில் பிறந்தவர்) )

மணக்கால் நம்பி
சிறுவயதில் சந்தை சொல்ல (பலருடன் பிரபந்தம் செவிக்க(சொல்ல) பயிற்றுவிப்பது தான் சந்தை) யமுனைத்துறைவனை அனுப்பிய போது, முதல் நாள் சென்று சேவித்துவிட்டு மறுநாள் போன போது முதல் நாள் சொன்னதையே மீண்டும் சந்தையில் சொல்லுகிறார்கள் என்று வீடு திரும்பியவர் அவர்!

தந்தை ஆசார்யரின் திருவடி அடைந்த பின், மஹாபாஷ்யபட்டர் என்பவரிடன் இவர் சாஸ்திரப் பாடம் கற்றுக்கொண்டு வந்த காலத்தில், சோழ மன்னனின் ஆஸ்தான வித்வானாக இருந்த ஆக்கியாழ்வான் என்னும் பண்டிதன் அந்நாட்டில் உள்ள வித்வான்களை வென்று அவர்களிடம் கப்பம் வாங்கி வந்தான்.

ஒரு நாள் யமுனைத் துறைவருடைய ஆசிரியரான மாஹாபாஷ்யபட்டருக்கு கப்பம் கேட்டு ஓலை அனுப்ப, பட்டர் திகைத்து நின்றார். அந்த சமயத்தில் யமுனைத்துறைவர் அந்த ஓலையை கிழித்து எறிந்தார்.

இதை கேள்விப்பட்ட அரசன் யமுனைத்துறைவரை அரண்மனைக்கு வருமாறு ஓலை அனுப்ப அந்த ஓலையும் கிழித்துவிட, அரசன் ’இவர் சாமான்யரல்லர்’ என்று அறிந்து இவர் வருவதற்கு பல்லக்கை அனுப்பி உரிய மரியாதைகளுடன் அரசபைக்கு வரவழைத்தான்.

உய்யக்கொண்டார் 
அரச சபையில் பல பண்டிதர்கள் முன்னிலையில் ஆக்கியாழ்வானுக்கும் யமுனைத்துறைவருக்கும் வாதப் போர் தொடங்கியது. வாதத்தின் ஆரம்பத்தில் ஆக்கியாழ்வான் யமுனைத் துறைவரை “இவர் சிறுபிள்ளைதானே” என்று நினைத்து சாஸ்திர விவாதம் இல்லாமல் உலகியல் விஷயங்களிலேயே தோற்கடித்துவிடலாம் என்று எண்ணி ”நீர் உண்டு என்பதை நான் இல்லை என்று மறுத்து பேசுவேன்”. போட்டியில் வென்றவர் தோற்றவர் தலையில் அடிக்க வேண்டும்” என்றார்.

இதை கவனித்துக்கொண்டு இருந்த அரசனும் அரசியும் தங்களுக்குள் சபதம் செய்துக்கொண்டார்கள். மன்னன் யமுனைத்துறைவர் தோற்றுவிடுவார், அப்படி அவர் ஜெயித்தால் தன் ராஜ்ஜியத்தில் பாதியை அவருக்கு தந்துவிடுவதாக சொன்னார். அரசியோ ”யமுனைத்துறைவர் வென்றுவிடுவார், அப்படி தோற்றால் நான் அரசி பதவியைத் துறந்து உமக்கு பணிப்பெண்ணாவேன்” என்றாள்.

போட்டி ஆரம்பித்தது, யமுனைத்துறைவர் மூன்று வாக்கியங்களை கூறினார்
1. உன் தாய் மலடியல்ல
2. மன்னன் சார்வபௌமன் ( சக்கரவர்த்தி )
3. அரசி கற்புக்கரசி

ஆக்கியாழ்வான் இதை மறுத்து பேச முடியாமல் மௌனமாக இருக்க தோல்வியை ஒப்புக்கொண்டார். யமுனைத்துறைவர் ஆக்கியாழ்வான் மூத்தவராக இருப்பதால் தலையில் அடிக்க மறுத்துவிட்டார்.

“நீர் சொன்ன மூன்று வாக்கியங்களையும் உம்மால் மறுத்து பேச முடியுமா?” என்று ஆக்கியாழ்வான் கேட்க

யமுனைத் துறைவர் பின்வருமாறு விளக்கம் அளித்தார்.

1. ’தாய் மலடியல்ல’ என்பதற்கு “ஒற்றை மரம் தோப்பு ஆகாது” என்பது போல, ஒரே ஒரு பிள்ளையைப் பெற்றவளை பல பிள்ளைகளைப் பெற்றவளுடன் ஒப்பு நோக்க முடியாது. ஆகையால் ஒரே ஒரு பிள்ளை பெற்ற தாயும் மலடியே.

2. ’மன்னன் ஸார்வபௌமன்’ என்பதற்கு “ஸார்வபௌமன் என்றால் பூமிப் பரப்பை எல்லாம் ஆள்பவன் என்று பொருள். ஒரு சிறிதளவு பூமியை (ராஜ்ஜியத்தை) ஆள்பவன் எப்படி ஸார்வபௌமன் ஆவான் ?

3. ’அரசி கற்புக்கரசி’ என்பதற்கு “பெண் தன் கணவனை அடையும் முன்னரே சாஸ்திரப்படி திருமணம் ஆகும் முன் தேவர்களுக்கு வாழ்க்கைப்படுகிறாள். அதனால் அதையும் மறுக்க முடியும்

என்று கூற யமுனைத்துறைவர் பதிலை கேட்ட அரசன் பாதி ராஜ்ஜியத்தை யமுனைத்துறைவருக்கு வழங்கினான். ராணி மகிழ்ச்சி அடைந்து “என்னை ஆள வந்தீரோ” என்று எடுத்து அணைத்துக் கொண்டார். அன்று முதல் யமுனைத்துறைவருக்கு “ஆளவந்தார்” என்ற திருநாமம் உண்டாயிற்று.

ஆளவந்தார் தனக்கு தரப்பட்ட ராஜ்ஜியத்தை நிர்வகித்து வந்த காலத்தில், இந்த விஷயங்களை எல்லாம் கேட்டறிந்த மணக்கால் நம்பி மகிழ்ச்சி அடைந்து தன் ஆசார்யரின் கட்டளையை நிறைவேற்றத் தக்க சமயம் என்று எண்ணி ஆளவந்தாரைக் காண வந்தார், ஆனால் அவரால் அரண்மனைக் காவலை தாண்டி உள்ளே செல்ல முடியவில்லை. அரண்மனை சமையலறையில் பணிபுரிபவர்களின் வாயிலாக, ஆளவந்தார் தூதுவளைக் கீரையை விரும்பி உண்பார் என்ற விஷயத்தை விசாரித்து தெரிந்துக்கொண்டு, தினமும் தூதுவளைக் கீரையை கொண்டு வந்து கொடுக்க ஆரம்பித்தார். ஆறு மாதம் கடந்த பிறகும் ஆளவந்தார் இவரைப் பற்றி விசாரிக்காமல் போக, திடீர் என்று நான்கு நாட்கள் கீரை கொடுப்பதை மணக்கால் நம்பி நிறுத்தி விட்டார். ஆளவந்தார் ஏன் “நான்கு நாட்களாக ஏன் தூதுவளை கீரை இல்லை?” என்று சமையல் பணியாட்களை விசாரிக்க “ஒரு வயதான பிராமணர் ஆறு மாதங்களாக கொண்டு வந்து கொடுத்துக்கொண்டு இருந்தார், நான்கு நாட்களாக அவர் வரவில்லை” என்று கூறினார்கள். ’அவர் மறுபடி வந்தால் எனக்குத் தெரிவியுங்கள்’ என்று ஆளவந்தார் பணித்தார்.

மறுநாள் நம்பி கீரையை கொண்டு போய் கொடுக்க சமையற்காரர் ஆளவந்தாரிடம் அவரை அழைத்துக்கொண்டு சென்றார்.

ஆளவந்தார் நம்பியை பார்த்து உங்களுக்கு என்ன நிதி வேண்டும் ? என்று கேட்க நம்பி எனக்கு ஒன்றும் வேண்டாம் உங்கள் பாட்டனார் தேடிவைத்த நிதி ஒன்று என்னிடம் இருக்கிறது அதை உம்மிடம் அளிப்பதற்கு இங்கே வந்துவிட்டு போவதை தடை செய்யாமல் இருக்க வேண்டும் என்று வேண்டிக்கொண்டார்.

தினமும் நம்பி அரண்மனைக்கு வந்து கீதையின் உட்பொருளை அவருக்கு உபதேசம் செய்ய ஆரம்பித்தவுடன், படிப்படியாக ஆளவந்தாரின் உள்ளம் தினமும் நம்பியின் வரவை நாடத் தொடங்கியது. கீதையின் உட்பொருளில் திளைத்த ஆளவந்தார் “அவனை அடைவதற்கு உபாயம் எது?” என்று கேட்க நம்பியும் சரம ஸ்லோகத்தை உபதேசித்து, “அவனை அடைவதற்கு அவனே உபாயம்” என்று ஆளவந்தாருக்கு ’பரமனே உபேயம், பரமனே உபாயமும்’ என்பதை புரியவைத்தார். பிறகு ஆளவந்தாரை ஸ்ரீரங்கம் அழைத்துச் சென்று பெரியபெருமாளைக் காட்டி “உங்களுடைய பாட்டனார் நாதமுனிகள் தேடிவைத்த நிதி இதுவே” என்றார்.

”நீண்ட அப்பெரியவாய கண்களை”க் கொண்டு பெரியபெருமாள் ஆளவந்தாரை ஆட்கொண்டார். அதன் பிறகு ஆளவந்தார் எல்லாவற்றையும் துறந்து துறவு மேற்கொண்டு ஸ்ரீரங்கத்தையே உறைவிடமாகக் கொண்டு நிர்வாகம் செய்து வந்தார்.

( இன்றும் ஸ்ரீரங்கத்தில் ஆளவந்தார் திருநட்சத்திரத்திரம் அன்று ஆளவந்தாருக்கு தூதுவளைக் கீரை சமர்ப்பிக்கும் வழக்கம் இருந்து வருகிறது. )

ஒரு மானசீக ஆச்சார்யனாக, ஸ்ரீராமானுஜரை வைணவத்துக்கு இட்டு வந்து, பெரும் தொண்டாற்ற வைத்த பெருமை ஆளவந்தாரையே சாரும்.
ஆளவந்தார் பல கிரந்தங்களை அருளியுள்ளார். அவரின் ’ஸ்தோத்திர ரத்னம்’ மிகவும் முக்கியமான ஒன்று. தினமும் வைணவரக்ள் அனுசந்திக்கும் தனியனான

மாதா பிதா யுவதயஸ் தநயா விபூதி:
ஸர்வம் யதேவ நியமேந மதந்வயாநாம்
ஆத்யஸ்ய ந: குலபதேர் வகுளாபிராமம்
ஸ்ரீமத் ததங்க்ரியுகளம் ப்ரணமாமி மூர்த்நா

என்பது ஸ்தோத்திர ரத்னத்தின் ஒரு பகுதி.

ஆளவந்தார் வைபவம் உடையவர் (ஸ்ரீராமானுஜர்) வைபத்திலும் அவருடைய முக்கியச் சீடர்களான பெரிய நம்பி, திருக்கோட்டியூர் நம்பி, திருமலை ஆண்டான், பெரிய திருமலை நம்பி, திருவரங்கப்பெருமாள் அரையர், திருக்கச்சி நம்பி, மாறனேரி நம்பி முதலியோர்களின் வைபவகங்களிலும் இருக்கிறது. பிறகு ஒரு சமயம் அது குறித்து எழுதுகிறேன்.

இன்று ஆளவந்தார் திருநட்சத்திரம்.

Friday, June 27, 2014

வணக்கம் சென்னை - 2

ஒரு மாலை, ரங்கநாதன் தெரு அன்பழகன் பழக்கடை முதல் ’தாயார் டைரி’ வரை ஊர்ந்து சென்றேன். பிளாஸ்டிக், துணி, மக்கள் என்று ரங்கநாதன் தெருவை சுலபமாக வகைப்படுத்திவிடலாம். கூண்டு மாதிரி இருக்கும் தாயார் டைரி கடையில் என்னென்ன பொருட்கள் இருக்கிறது என்று கடைக்காரருக்கே தெரியுமா என்பது சந்தேகம். ஒரே டிசைனில் புடவை கட்டிய பெண்கள் ஜவுளி கடைகளுக்கு முன் வடை, போண்டா, அல்வா விற்க தொடங்கியிருப்பது புதுசு. தி.நகர் முழுவதும் இப்போது ’சாஃப்டி’ ஐஸ்கிரிம் கடைகளும் பக்கத்திலேயே ஸ்வீட் கார்ன், லெமன் சோடா கடைகளும் நிறைய முளைத்திருக்கின்றன.

பனகல் பூங்காவில் மகிழம்பூ மரம் ஒன்று இருப்பதைக் கண்டுபிடித்தேன். யாராவது பனகல் பூங்காவில் இருக்கும் மரங்களிலெல்லாம் அதன் பெயர்களை எழுதி வைத்தால் நன்றாக இருக்கும்.

பனகல், நடசேன், ஜீவா என்று எந்தப் பூங்காவிற்குச் சென்றாலும் காலையில் மக்கள் ஊர்வலமாக நடைபயிற்சி செய்கிறார்கள். இன்னும் கொஞ்ச நாளில் சிக்னல் வைத்தாலும் ஆச்சரியப்படுவதற்கில்லை. மதியம் பனகல் பூங்காவை மூடிவிடுகிறார்கள்!

சென்ற வாரம் காலை பனகல் பூங்காவில் நடைபயிற்சி செய்துகொண்டிருந்த போது “எப்படி சார் இருக்கீங்க?” என்ற குரல் கேட்டு திரும்பிப் பார்த்தேன். தெரிந்தவர் என்பதால் அவருடன் நடக்க ஆரம்பித்தேன்.

“சார் நேத்திக்கு ’தமிழ் இந்து’ பார்த்தீங்களா?”

“இல்லையே”

“ஜெயமோகன் பத்தி வந்திருக்கு”

“ஓ... அப்படியா?”

“என்ன சார் உங்களுக்கு விஷயமே தெரியாதா... பெண் எழுத்தாளர்கள்....” என்று முழுக் கதையும் அவர் சொல்லி முடித்தபோது எனக்கு வழக்கத்துக்கு மிக அதிகமாக வியர்த்துக் கொட்டியவாறு என் நடைப்பயிற்சியும் முடிந்திருந்தது..

“நாளைக்கும் இதே டயதுக்குதான் வாக்கிங் வருவீங்க?”

சென்னையில் பல இடங்களில் ”ஆட்டோக்கள் மீட்டர் போடவில்லை என்றால் புகார் செய்யுங்கள்” என்று எல்.இ.டி எழுத்துகள் துடித்துக்கொண்டு ஓடுவதைப் பார்க்க முடிகிறது. நான்கு ஆட்டோ பயணங்களின் போதும் எல்லோரும் மீட்டரை ஓடவிட்டார்கள். இருவர் மீட்டருக்கு மேல் 20 ரூபாய் தாங்க என்று பவ்யமாக கேட்டார்கள். சென்னையின் சூட்டையும் மீறி ஆட்டோ மீட்டர்கள் சூடு இல்லாமல் ஓடியது பெரிய ஆச்சரியமாக இருந்தது.

சரியான வழி தெரிந்தால், சென்னையில் எல்லா முக்கியமான இடங்களுக்கும் பேருந்துலேயே சென்று வரலாம். தொடர்ந்து மூன்று நாள்கள் பேருந்தில் பயணித்தது நல்ல அனுபவம். சில்லறை வேண்டும் என்று எந்த நடத்துனரும் அடம்பிடிக்கவில்லை. குளிர்சாதனப் பேருந்துகளில் பெரும்பாலும் பெண்கள் தனக்குத் தானே சிரித்துக்கொண்டு ‘வாட்ஸ்ஆப்’புகிறார்கள். சிலர் பேச ஒன்றும் இல்லை என்றாலும் ‘அப்பறம் நீ தான் சொல்லணும்’ என்று பேசிக்கொண்டே இருக்கிறார்கள். யார் கையிலும் புத்தகம் இல்லை. ஏன் குமுதம், ஆனந்த விகடன் கூட இல்லை!.

12 வருடம் முன் சென்னையில் நான் வைத்திருந்த சைக்கிள் இன்னும் ஓடுகிறது!. பக்கத்தில் இருக்கும் இடங்களுக்கு மட்டுமாவது சைக்கிளில்தான் போவது என்று முடிவு செய்து தினமும் 45 நிமிடம் ஓட்டிவிடுகிறேன். துரைசாமி சுரங்கப்பாதையை இரண்டு முறை வெற்றிகரமாகக் கடந்து, வடபழனி வரை சென்றுவிட்டு திரும்பினேன் என்பதை இங்கே பதிவு செய்கிறேன். சைக்கிளில் செல்பவரை டி.வி.எஸ்-50 ஓட்டுபவர் கூட மதிப்பதில்லை. சென்னையில் சில சாலைகளில் சைக்கிள் ஓட்டுவது சாத்தியமே இல்லை. வெளிநாடுகளைப் போல் இங்கே சைக்கிள் ஓட்டுவதற்கு தனிப் பாதை எல்லாம் கிடையாது நீங்களே தான் உங்கள் பாதையை அமைத்துக்கொள்ள வேண்டும்.

நீல, சிகப்பு விளக்கை சிமிட்டிக்கொண்டு பல இடங்களில் போலீஸ் வாகனங்கள் ரோந்து செய்து பாதுகாப்புக் கொடுத்தாலும், ஆபத்தானது நகர் முழுக்க ஓடும் கல்லூரிப் பேருந்துகள் தான். அதிலே பயணிக்கும் மாணவர்களை உடனே முன்னேற்றிவிட வேண்டும் என்று துடிப்புடன் அசுர வேகத்தில் ஓட்டுகிறார்கள்.

சென்ற வாரம் மெட்ராஸ் காபி கடை பற்றி எழுதியது நினைவிருக்கலாம். அதைக் காணவில்லை. அடுத்த காபி கடை கண்டுபிடிப்பு பாண்டி பஜாரில்-- ‘ஒன்லி காபி’. இங்கே ஒரிஜினல் கும்பகோணம் டிகிரி காபி கடைக்கிறது. காலை வாக்கிங் வருபவர்களுக்கு (5மணி முதல் 8 மணி வரை) காபியுடன் கூடவே டவரா அளவு ஒரு பிஸ்கெட்டும் கொடுக்கிறார்கள். வாழ்க. (எல்லாக் கடைகளிலும் சர்க்கரை இல்லாத காபி என்று கேட்டால் ஸ்ட்ராங் காபி தருகிறார்கள். ஏன்?)

சென்ற வாரம் 'அக்கறை' கூட்டத்துக்கும், இரண்டு திரைப்படங்களுக்கும் சென்றேன். அக்கறை கூட்டத்தில் குவாண்டம், ஆஸ்பத்திரி, சொந்த அனுபவம், ஜோக்ஸ் என்று விதவிதமாக பேசினார்கள், ஹாஹோ சிரிப்பானந்தா சிரித்து காண்பித்தது பயமாக இருந்தது. மற்றவர்கள் என்ன பேசினார்கள் என்று நினைவில்லை, கடைசியாக மினி சமோசாவும், உப்புக் கடலையும் நினைவிருக்கிறது.

முண்டாசுப்பட்டி படம் முழுக்க சிரிக்க முடிந்தது. அடுத்து நண்பர் தமிழ் ஸ்டுடியோ அருண் ஏற்பாடு செய்திருந்த பிரசன்னா விதானகேவின் With you Without you படம் பார்த்த பிறகு சிரிப்பு வந்தது.

ஒரு தமிழ்ப் பெண்ணுக்கும் ஒரு முன்னாள் சிங்கள இராணுவ வீரருக்கும் இடையே ஏற்படும் காதலையும் மனப் போராட்டங்களையும் சொல்லும் கதை. ஒரு நல்ல சிறுகதையைப் படித்த உணர்வைத் தந்தது. இந்த படம் முடிந்த பிறகு விவாதம் நடைபெற்றது. டாடா சுமோவில் வந்தால் அவன் வில்லனாகத் தான் இருப்பான் என்று நினைக்கும் கூட்டத்துக்கு இந்த மாதிரி படங்கள் எல்லாம் டூமச். சத்தமாக எது பேசினாலும் கைத்தட்டும் வழக்கம் இன்னும் இருக்கிறது என்பதையும் அந்த விவாதத்தில் பார்க்க முடிந்தது.

இந்த வாரம் FMல் கேட்ட நல்ல பாடல்: எந்தாரா எந்தாரா நீயே என் தாரா.
பாடியவர்கள்: ஷதப் ஃபரிதி, சின்மயி. யாருப்பா அந்த ஷதப் ஃபரிதி ?

Tuesday, June 17, 2014

வணக்கம் சென்னை - 1

கடந்த சில வாரங்களாகச் சென்னை வாசம். பெரிய மாற்றம் எதுவும் இல்லை என்றாலும், நுழையும் எல்லாச் சாலைகளிலும் ஒரு தடுப்பு வைத்து ஒத்தையடிப் பாதையாகவோ, அல்லது அம்பு குறிப் போட்டு ஒரு வழிப்பாதையாகவோ மாற்றுவழியில் திருப்பிவிடுகிறார்கள். மெட்ரோ, மேம்பாலம் பழுது என்று ஏதாவது காரணம் இருக்கிறது. கடைசியாக பசுல்லா சாலையில் திருப்பிவிடப்பட்ட போது அங்கிருந்த சங்கீதா ஹோட்டலைக் காணவில்லை. பக்கத்தில் இருக்கும் மரத்துக்குக் கீழே “மெட்ராஸ் காஃபி ஹவுஸ்” என்று சின்னதாக முளைத்திருக்கிறது.

சென்னை பெங்களூர் நெடுஞ்சாலை முழுவதும், ”கும்பகோணம் காபி” கடை இறைந்து கிடைக்கிறது. யார் முதலில் ஆரம்பித்தார்கள் என்று கண்டுபிடிப்பது கஷ்டம். ஐயங்கார் பேக்கரி, தலப்பாக்கட்டி பிரியாணி, கோவை பழமுதிர் நிலையம் எல்லாம் இந்த வகை தான்.

அலுவலகம் செல்லும் போது பண்பலையில் தினமும் ஒரு முறையாவது கோச்சடையான் -மெதுவாகத்தான்; சைவம் - அழகு பாடல்களைக் கேட்டுவிட முடிகிறது. போக்குவரத்து நெரிசலிலிருந்து தப்பித்தாலும் மஞ்சப்பை ”பாத்து பாத்து” பாடலிருந்து தப்பிப்பது கஷ்டம்.

கொசுக்களை விரட்டும் புதிய LG ஏஸி; ”கேரியர் ஏஸி பொருத்திய ராசி நான் கேரியிங்” என்ற விளம்பரங்களைக் கேட்கும் போது சென்னை அடுத்த கட்டத்துக்கு சென்றுவிட்டதாகத் தோன்றுகிறது.

திருவல்லிக்கேணி பார்த்தசாரதி கோயில் புளியோதரையை மந்தாரை இலையில் சுருட்டிக் கொடுக்காமல், ஹோட்டலில் பார்சல் செய்யப் பயன்படும் சின்ன அலுமினியம் ஃபாயில் கன்டெய்னரில் கொடுக்கிறார்கள். கர்பப்பக்ரஹத்தை குளிர்சாதன வசதி செய்திருக்கிறார்கள். வேர்த்துக் கொட்டாத திருமண் அழியாத அர்ச்சகரைப் பார்க்க முடிகிறது. உற்சவர் புறப்பாட்டின் போதும் உற்சவரும் திரும்ப வரும் போதும் சாப்பிட்ட ரத்னா கபே சாம்பாரும் இன்னுமும் மாறமல் அப்டியே இருக்கிறது.

கூட்டம் சேரும் எல்லா இடங்களிலும், A2B அடையார் ஆனந்த பவன், அல்லது க்ராண்ட் ஸ்வீட்ஸ் கடை ஆரம்பித்திருக்கிறார்கள். க்ரண்ட் ஸ்வீட்ஸ் பெயருக்கு ஏற்றார் போல விலையும் க்ராண்ட். சரவண பவன் காம்போ ஆஃபர் போஸ்டர் அடித்து கிருபானந்த வாரியார் படத்துக்கு போட்டியாக ஒட்டியிருக்கிறார்கள். சனி, ஞாயிறு காலை 6.30 மணிக்கே ராயர் மெஸில் க்யூ நிற்கிறது. சுடச்சுட இட்லியைச் சட்னியில் குளிப்பாட்டிச் சாப்பிடமுடிகிறது. காரச் சட்னியில் இன்னும் அதே காரம் இருக்கிறது.

போன வாரம் காலை 6 மணிக்கு பனகல் பூங்கா அருகில் ஒரு தீயணைப்பு வண்டியையும் அதை சுற்றிவேடிக்கை பார்க்கும் கூட்டத்தையும் பார்க்க ஆச்சரியமாக இருந்தது. ஒரு நகைக்கடை மாடியில் சின்ன ஓட்டை வழியாக புகை வந்துக்கொண்டு இருந்தது. தி.நகர் ஜவுளி, நகைக்கடைகள் எல்லாம் அட்டைப்பெட்டி போல கட்டியிருக்கிறார்கள். எதற்கும் ஜன்னல் கிடையாது. எப்போதும் ஏதாவது தள்ளுபடியில் மக்கள் கூட்டம் அதிகமாக இருக்கும் இந்த இடத்தில் தீ விபத்து ஏற்பட்டால் என்ன ஆகும் என்று நினைத்துப் பார்க்கவே பயமாக இருக்கிறது. இந்தக் கடைகள் எல்லாமே ஒரு டைம்பாம் தான்.

Friday, June 13, 2014

பொன்னியின் செல்வன் - நாடகம்


அக்னி வெயில் நாளையுடன் முடிவடைகிறது என்பதை நம்பிச் சில வாரங்களுக்கு முன் சென்னை வந்த போது தலையில் தோசை வார்க்கும் அளவிற்கு வெயில் இருந்தது.

அலுவலகம் செல்லும் வழி எல்லாம் பொன்னியின் செல்வன் நாடகம் பற்றி விளம்பரத்தைப் பார்த்து டிக்கெட் முன்பதிவுச் செய்யலாம் என்று முயற்சி செய்த போது டிக்கெட் எல்லாம் தீர்ந்துவிட்டது என்றார்கள்.

எப்படியும் பார்த்துவிட வேண்டும் என்று நேற்று மியூசிக் அகாடமிக்கு சென்ற போது டிக்கெட் கவுண்டர் பக்கம் ஒருவர் என்னை அணுகி
“என்ன சார் டிக்கெட் வேணுமா ? என்றார்
“ஆமாம்”
“கொஞ்சம் எக்ஸ்டரா ஆகும்”
“அவ்வளவு ?”
“பார்த்துக் கொடுங்க... என்று ஒரு டிக்கெட் கொடுத்தார்”
( எவ்வளவு கொடுத்தேன் என்பது இங்கே தேவையில்லை என்பதால் அதை பற்றி நோ கமெண்ட்ஸ்)

பிளக்கில் டிக்கெட் வாங்குவது குற்றம், படித்தவர்கள் இப்படிச் செய்யலாமா என்று உள் மனது சொன்னாலும், கல்கியின் பொன்னியின் செல்வனை பார்க்க வேண்டும் என்ற ஆவலால் இந்தத் தப்பை செய்தேன்.

நாடகம் எப்படி இருக்கும்... ஐந்து பாகங்களை எப்படிச் சுருக்க போகிறார்கள், காட்சி அமைப்பு எப்படி இருக்கும் என்ற கேள்வி வந்தவர்கள் பலர் மனதில் ஓடுவதைப் பார்க்க முடிந்தது.

பத்து நிமிடத்துக்கு முன் நண்பரான பக்கத்துச் சீட் மாமா “முதல்ல எம்.ஜி.ஆர் சார்... அப்பறம் கமல்... மணிரத்தினம்....யாராலையும் முடியலை” என்றார்.

உள்ளே நுழைந்தவுடன், நம்மைக் கவர்வது மேடையில் இருக்கும் கோட்டை அமைப்பு. நாவலில் வீரநாராயண ஏரியில் ஆடிப்பெருக்கு அன்று தொடங்கும் கதையை நாடகத்திலும் அதே மாதிரி அமைத்திருக்கிறார்கள். ஆட்டம், பாட்டம் என்று நாடகம் தொடக்கத்திலெயே களைக்கட்டுகிறது.
வந்தியதேவன், ஆழ்வார்க்கடியான் வரும் போது அரங்கில் எல்லோரும் கைத்தட்டுகிறார்கள். அந்தக் கதாப்பாத்திரத்தில் நடித்தவர்களும் சிறப்பாக செய்துள்ளார்கள். (நாடகத்துக்கு ரஜினியும் வந்திருந்தார். “ரஜினி” என்றவுடன் எல்லோரும் கைத்தட்டினார்கள் )

பெரிய பழுவேட்டரையர் நாடகத்தில் சிறியவராக இருக்கிறார், ஆனால் நடிப்பு, வசன உச்சரிப்பில் அதை மறக்கச் செய்கிறார். ஆதித்த கரிகாலனாகப் பசுபதி வந்த பிறகு நாடகம் வேறு கட்டத்துக்குச் செல்கிறது. வந்தியதேவன், ஆழ்வார்கடினான் என்று முக்கியமான பாத்திரங்கள் மறைந்துப் போகிறார்கள். படிக்கும் போது ரவிதாஸன் வரும் காட்சிகளில் ஒரு திகில் இருக்கும் அது நாடகத்தில் இல்லை. அதே போல பொன்னியின் செல்வன் வரும் காட்சியில் ஒரு தாக்கம் இல்லை.

பூங்குழலி படகு தள்ளும் காட்சி, யானை வரும் காட்சி மனதில் நிற்கிறது.

இடைவேளையின் போது சின்னப் பழுவேட்டரையர் தன் படையுடன் வந்து காபி குடிப்பவர்களிடம் ”இடைவேளை முடிந்துவிட்டது கோட்டைக்குள் செல்லவும்” என்று எல்லோரையும் அதட்டுவது, அவரிடம் “சமோசா முடிந்துவிட்டதாம்... கொஞ்சம் உதவி செய்யுங்கள்” என்று கேட்பதும் ஒரு மாலைப் பொழுது இனிதே நிறைவடைந்தது.



Thursday, February 27, 2014

கையெழுத்து

தினமும் பல ஆச்சரியங்கள் நம்மை சுற்றி நடக்கிறது. அவற்றை கவனிப்பதில்லை.சலூனில் இத்துணூண்டு க்ரீமைக் கொண்டு ஷேவிங் பிரஷ்ஷால் தேய்க்கத் தேய்க்க அட்ஷயப் பாத்திரத்திலிருந்து வருவது போல நுரை வருவது; நூலில் சுற்றப்பட்ட சமோசா கோபுரத்தை கீழே விழாமல் எலக்டரிக் ரயிலில் கூட்டத்தின் மத்தியில் விற்கும் அந்தச் சின்னப் பையன்; எப்போது போனாலும் சரவணபவன் சாம்பார் ஒரே மாதிரி இருப்பது; பர்வீன் சுல்தானா எல்லா ஆக்டேவிலும் ஸ்ருதி பிசகாமல் பாடுவது... புத்தகக் கண்காட்சிக்குப் போன போது இதே மாதிரி இன்னொரு ஆச்சரியம் எனக்கு ஏற்பட்டது.