Monday, January 29, 2018

இரண்டு திருநட்சத்திரங்கள், இரண்டு பெண்கள் - ஓர் நெறி

இரண்டு திருநட்சத்திரங்கள், இரண்டு பெண்கள் - ஓர் நெறி
டிசம்பர் 1 திருநெல்வேலியிலிருந்து சீர்காழிக்கு புறப்பட்டேன். மறுநாள் கார்த்திகையில் கார்த்திகை நாள் !
Image may contain: sky, outdoor and nature
டிசம்பர் 2 அதிகாலை இரண்டரை மணிக்கு சீர்காழியில் இறங்கிய போது ஸ்டேஷனில் யாரும் இல்லை. எங்கும் பலத்த மழை. நாய் ஒன்று அதன் பக்கத்தில் போர்த்திக்கொண்டு இன்னொருவரும் தூங்கிக்கொண்டு இருந்தார்கள்.
கொஞ்சம் நேரம் கழித்து ஒருவர் அங்கே வர அவரிடம் திருநகரிக்கு போக வேண்டும் எங்காவது ஆட்டோ இருந்தா அனுப்புங்க என்றேன்.
பத்து நிமிஷத்தில் முதியவர் பாதி நனைந்திருந்தர் “நீங்க தான் ஆட்டோ கேட்டதா ?” என்றார்
“ஆமாம்… திருநகரிக்கு போகவேண்டும்”
Image may contain: tree, sky, outdoor, nature and water
மழை மேலும் அடித்தது. அட்டோவை முழுவதும் மூடி இருட்டாக்கினார். உள்ளே பீடி வாசனை அடித்தது. வயல், இருட்டு, மழை ஆட்டோ வெளிச்சத்தில் என்னைப் பத்திரமாக திருநகரிக்கு அழைத்துச் சென்றார்.
“என் நம்பர் எழுதிக்கோங்க இரவு ஆட்டோ யாரும் வரமாட்டாங்க, என்னை கூப்பிடுங்க நானே வரேன்” என்றார்.
காலை 3.30 மணிக்கு அட்டோ சத்தம் கேட்டு ஸ்ரீ எம்பார் ராமானுஜம் அவர்கள் கதவை திறந்து ”வாங்கோ வாங்கோ..!” என்று அழைத்தது “வீறுடைய
கார்த்திகையில் கார்த்திகை நாள் இன்று என்று காதலிப்பார்
வாய்த்த மலர்த் தாள்கள் நெஞ்சே வாழ்த்து” என்று காதில் ஒலித்தது.
காலை முதல் மாலை வரை திருமங்கை ஆழ்வாரை அனுபவித்தேன்.
Image may contain: 1 person, smiling
மாலை மீண்டும் நல்ல மழை. கோயில் மண்டபத்தில் ஸ்ரீ எம்பார் ராமானுஜன் என்னை ஒரு பெண்ணிடம் அறிமுகம் செய்து வைத்தார். சிரித்த முகம்.
“என்ன செய்யறீங்க ?”
“தமிழ் ஆசிரியராக இருக்கேன்”
“என்ன கிளாஸுக்கு ?”
“ பத்தவது, 12 வதுக்கு பாடம் எடுக்கிறேன்”
“என்ன படிச்சிருக்கீங்க”
“எம்.பில் தமிழ். திருமங்கை ஆழ்வார் பாசுரங்களில் வைணவ நெறி என்ற தலைப்பில் எம்.பில் செய்தேன்”
அதைப் பற்றி கேட்க அவர் பல ஆழ்வார்கள் பற்றியும் திவ்ய பிரபந்தங்கள் பற்றியும் கூறி அசத்தினார்.
“அப்பா அம்மா என்ன செய்யறாங்க?”
“அம்மா இல்லை.. தாத்தா பாட்டி வீட்டில் தான் இருக்கேன்”
“என்ன சம்பளம்… “
“...”
“வெளியூருக்குச் சென்றால் இன்னும் கொஞ்சம் அதிகமாகக் கிடைக்கும்… ஆனால் இங்கேயே இருக்கிறேன்.. ஆழ்வார் இங்கே தான் இருக்கிறார் இல்லையா ?”
அவளிடம் விடைபெற்றுக்கொண்டு கோயிலை விட்டு வெளியே வந்தேன். நல்ல மழை. நனைந்துகொண்டு நடக்க ஆரம்பித்த போது
“சாமி…” என்று ஒரு குரல் கேட்டுத் திரும்பி பார்த்தேன்
அவள் தான்
”நனைகிறீர்களே..இந்தாங்க” என்று என் கையில் தன்னுடைய குடையை வலுக்கட்டாயமாக என்னிடம் கொடுத்துவிட்டு நனைந்துகொண்டு ஒரே ஓட்டமாக ஓடினாள்...”
“சிறிது தூரம் சென்று வீட்டில் ஒதுங்கிய போது அவளிடம் சென்று
“தமிழ் ஆசிரியரா அல்லது பீ.டி மாஸ்டரா இப்படி ஓட்டமா ஓடறீங்க.. .. . உங்க புடவை பூரா நனைந்துவிட்டது பாருங்க”
“நீங்க நனையக் கூடாது சாமி… எங்களுக்கு மழையில நனைந்து பழக்கம்... ” என்றாள்.
வேதங்கள், இதிகாசங்கள், புராணங்கள், திவ்யபிரபந்தங்கள் எல்லாம் படித்திருக்கலாம் ஆனால் ஸ்ரீவைஷ்ணவ பால பாடம் மிக எளிமையானது “ஒருவர் படும் கஷ்டங்களைப் பார்த்து யார் மனம் கசிந்து அதைக் களைய முற்படுவாரோ அவரே உண்மையான ஸ்ரீவைஷ்ணவன் ஆவார்”.
மாறனேர் நம்பி, ஸ்ரீசைதன்ய மகா பிரபு போன்றவர்களின் வாழ்க்கையில் இதைப் பார்க்கலாம்.
No automatic alt text available.
”திருமங்கை ஆழ்வார் பாசுரங்களில் வைணவ நெறி” என்ற தலைப்பில் எழுதத் தகுதியானவர் அவரே என்று நினைத்துக்கொண்டேன்.
திருமங்கை ஆழ்வார் திருநட்சத்திர கோஷ்டி பிரசாதம் வாங்கிக்கொண்டு, அன்று இரவு உறையூருக்கு புறப்பட்டேன்.
Image may contain: one or more people and outdoor
மறுநாள் கார்த்திகையில் ரோகிணி “வேதியர்தாம் விரித்துரைக்கும் விளைவுக் கெல்லாம் விதையாகும் இதுவென்று” என்று வேதாந்த தேசிகன் புகழும் திருப்பாணாழ்வார் திருநட்சத்திரம்.
கொள்ளிடத்தில் நீராடிவிட்டு உறையூருக்குச் சென்ற சமயம் திருப்பாணாழ்வார் வீதி புறப்பாட்டில் இருந்தார். கோயிலுக்குள் வந்த போது திருப்பாணாழ்வாருக்கு பத்து நிமிடம் ஆலவட்ட கைங்கரியம் செய்ய வாய்ப்பு கிடைத்தது.
ஆழ்வார் சன்னதிக்குள் வரும் சமயம் கூட்டமாக இருந்தது. அப்போது ஒரு பெண்மணி “சாமி இங்கே வாங்க ஆழ்வார் நல்லா தெரிவார்” என்று தான் நின்று கொண்டு இருந்த மேடு மாதிரி இடத்தை எனக்கு தந்தாள்.
அவள் சொன்னது போலவே ஆழ்வார் ”காட்டவே கண்ட பாதம் கமல நல்லாடை உந்தி| ” சிரித்துக்கொண்டு காட்சி கொடுத்தார்.
Image may contain: 1 person
மீண்டும் என்னிடம் வந்து “சாமி உடனே இங்கே வாங்க” என்று என் கையை பிடித்து இழுக்காமல் என்னை இன்னொரு இடத்துக்கு இழுத்துக்கொண்டு சென்றாள்.
மீண்டும் அங்கே ஆழ்வார் ”வாட்டமில் கண்கள் மேனியாக” என்னைப் பார்த்து சிரித்தார்.
கோஷ்டி பிரசாதம் எல்லாம் முடிந்த பின் என்னிடம் வந்து
“சாமி நல்லா சேவிச்சீங்களா ?” என்றாள்
”பிரமதமா சேவித்தேன்.. ஆனா நீங்க இருந்த இடத்தை எனக்குத் தந்துவிட்டீர்களே ?”
“அட பரவாயில்லீங்க … இதுல என்ன இருக்கு .. எனக்கு சந்தோஷம்” என்றாள்.
”எல்லா இடமும் நல்லா தெரிந்திருக்கே.. “
“வருஷா வருஷம் வந்துவிடுவேன்… ” என்று மீண்டும் சிரித்தாள்.
“படம் எடுத்தீங்களே நல்லா வந்திருக்கா சாமி”
காண்பித்தேன்…
Image may contain: indoor
”சூப்பரா இருக்கு என் தம்பி நம்பர் தாரேன் அதுக்கு அனுப்ப முடியுமா ? .. என் மொபைலில் படம் எல்லாம் தெரியாது “
”சாமி நான் சமாஸ்ரயணம் எல்லாம் பண்ணிக்கொண்டேன்”
“அட..”
“எனக்கு வைஷ்ணவத்தில் எல்லாம் நிறைய ஈடுபாடு… உங்களை மாதிரி மஞ்ச திருமண் போட்ட ஒரு வீட்டில அந்த அம்மா எல்லாம் எனக்கு ரொம்ப பழக்கம்”
“எங்கே இருக்கீங்க ?”
“கீரணூர் பக்கம் கிராமம்”
“என்ன செய்யறீங்க ?”
”படிச்சுட்டு சும்மாதான் இருக்கேன்..”
“என்ன படிச்சிறீக்கீங்க ?”
“எம்.பில் எக்கனாமிக்ஸ் படிச்சிருக்கேன்… தம்பி எல்லாம் நல்ல நிலமைக்கு வந்த பிறகு தான் கல்யாணம் பண்ணிக்கலாம் என்று இருந்தேன்... ஆனா அதுக்குள்ள வயசாயிடுத்து” என்று மீண்டும் சிரித்துக்கொண்டே “ஏதாவது வேலை இருந்தா சொல்லுங்க.. கோயில் கைங்கரியம் கூட செய்வேன்… ”
“எனக்குத் தெரிந்தவர்களிடம் சொல்றேன்”
அவளிடம் விடைபெற்றுக்கொண்டு கிளம்பும் போது
“என் நட்சத்திரமும் கார்த்திகையில் ரோகிணி தான்” ஆழ்வார் நட்சத்திரம் தான் என்றாள். . சிரிப்பு மாறாமல்.
அடுத்த பால பாடம் “பேராசையும் கபடமும் இல்லாமல் இருக்க வேண்டும்”
ஸ்ரீவைஷ்ணவம் - ஒர் வாழ்க்கை நெறி.
- சுஜாதா தேசிகன்
29.1.2018
படங்கள்: சுஜாதா தேசிகன்

Saturday, January 27, 2018

கைசிக புராணத்தின் கதை

கைசிக புராணத்தின் கதை
திருக்குறுங்குடிக்குச் சென்று கைசிக ஏகாதசியை அனுபவித்துவிட்டு வந்தபோது இரண்டு செய்திகள் கண்ணில் பட்டன.
சமீபத்தில் இசையமைப்பாளர் ஜிப்ரான் (குமுதத்தில்) தனது பேட்டியில் “யாழ், கோட்டு வாத்தியம் போன்ற இன்ஸ்ட்ருமென்ட்டை நாம தொலைச்சுட்டோம்” என்று கூறியிருந்தார். கிட்டதட்ட அதே சமயத்தில் மணி சங்கர் அய்யர் பிரதமர் மோடியை ‘நீசன்’ - இழிந்த சாதியைச் சேர்ந்தவர் என்று தனது தேர்தல் பிரசாரத்தின்போது குறிப்பிட்டது பத்திரிகையில் வந்தது.
இந்த இரண்டு செய்திகளுக்கும் கைசிக புராணத்துக்கும் தொடர்பு இருக்கிறது. ஒன்று யாழ் மட்டும் இல்லை, மரபு வழி நாடகங்களையும் தொலைத்துவிட்டோம். இன்னொன்று நம்பாடுவான் என்ற சண்டாளன் எவ்வளவு உயர்ந்தவன் என்று சொல்லும் கைசிக புராணம்.
( படம் : திருப்பாணாழ்வார் சரித்திரம்ஸ்ரீரங்கம் மியூரல் ஒவியம்

திருநெல்வேலிக்கு சுமார் 25 கி.மீ. தொலைவில் இருக்கிறது திருக்குறுங்குடி என்னும் ஸ்ரீவைஷ்ணவ திவ்ய தேசம். பெருமாள் அழகிய நம்பி. ஊரும் பெருமாளும் அழகு. பசுக்கள் நிறைந்த பொய்கை கரையோரத்தில்...
நெடிய பனைமரங்களிலிருந்து விழும் பனம் பழங்களை பொய்கையில் இருக்கும் வாளை மீன்கள் உண்ணுவதற்குத் துள்ளிப்பாய்கின்றன என்கிறார் திருமழிசை ஆழ்வார் 
நான் போன சமயம் திருநெல்வேலில் மழை+புயல். நெற்பயிரை முழுகடித்துக்கொண்டும், வாழை மரங்கள் எங்களை சேவித்துக்கொண்டு இருக்க, வெளியே சென்று எங்காவது மாட்டிக்கொண்டால் ’கைசிக நாடகத்தை தவற விட்டிவிட்டு விஜய சொக்கநாதர் போல ஒருவருடம் எல்லாம் என்னால் காத்துக்கொண்டு இருக்க முடியாது அதனால் கோயிலிலேயே நாள் முழுவதும் காத்துக்கொண்டு இருந்தேன்.

விஜய சொக்கநாதர் கைசிக ஏகாதசி சேவையை தரிசிப்பதற்குத் தனது குடும்பத்துடன் திருவரங்கம் வந்தார். ஆனால் அவர் வருவதற்குள் பெருமாள் சந்தன மண்டபத்துக்குப் புறப்பட்டுவிட்டார். மனம் வருந்திய மன்னர், ஸ்ரீரங்கத்திலேயே ஒருவருடம் தங்கி அடுத்த ஆண்டு. சேவையைக் கண்டுகளித்தார். ஸ்ரீரங்கத்தில் இவர்களின் நினைவாக இரண்டாம் திருச்சுற்றில் இவர்களின் சிலைகள் இருக்கின்றன.
இரவு சுமார் 9.30 மணிக்கு நாடகக் கலைஞர்கள் அரிதாரம் பூசிக்கொண்டு தயாராக இருந்தார்கள். பெருமாள் அங்கே இருக்கும் மண்டபத்தில் எழுந்தருளிய பின் கூட்டம் ஓடிச் சென்று நாடகம் பார்க்க முதல் சீட் பிடித்தது. கிட்டதட்ட முதல் சீட் கிடைத்த சந்தோஷத்தில் தூக்கம் கலைந்தது. 
திருப்பாணாழ்வா கூடவே பாண் இசைக் கருவி


கலியுகத்தில் பக்தி செய்ய நாம சங்கீர்த்தனமே சிறந்த வழி என்று சொல்லப்படுகிறது. மீரா, துக்காராம், சூர்தாஸ், கபீர்தாஸர், ராமதாஸர், தியாகராஜர் என்று பக்தர்களின் கதைகள் உங்களுக்குத் தெரிந்திருக்கும். கவனித்தால் அவர்களிடம் பக்தியுடன் தம்பூரா, வீணை என்று ஏதாவது ஒரு வாத்தியம் கூடவே இருக்கும்.
ஆழ்வார்களில் பாணர் குலத்தில் உதித்த திருப்பாணாழ்வாரிடமும் கையில் பாண் என்ற இசை வாத்தியம் இருப்பதைப் பார்க்கலாம். கைசிக புராணத்தில் நம்பாடுவானும் திருப்பாணாழ்வார்போல பாணர் குலத்தில் பிறந்து ஆழ்வாரைப் போலவே பக்தியில் திளைத்து... 

நம்பாடுவான் சரித்திரத்தைக் கொஞ்சம் பார்க்கலாம்.
வராஹ புராணத்தில் ஸ்ரீ வராஹ பெருமான் பூமிபிராட்டியாரிடம் நம்பாடுவான் பக்தியை சிலாகித்து சொன்ன பகுதியை கைசிக மகாத்மியம் என்று அழைக்கிறோம். புராணம் என்பது பிற்பாடு வந்த பெயர்.
கதை இதுதான்.
திருக்குறுங்குடி மலை அடிவாரத்தில் பாணர் குலத்தில் வைணவ பக்தன் வாழ்ந்துவந்தான். பெயர் நம்பாடுவான். தினமும் விடிகாலையில் கோயிலின் வாயிலுக்குச் சென்று பெருமாள் குறித்து பண் இசைத்துப் பாடுவான். தாழ்த்தப்பட்ட குலத்தில் பிறந்ததால் கோயிலுக்குச் செல்ல அனுமதியில்லாமல் இருந்தது. அதைப் பற்றி எல்லாம் கவலைப்படாமல் திருக்குறுங்குடி அழகிய நம்பியைப் பாடி சேவித்து வந்தான். 

கார்த்திகை மாதம் வளர்பிறை ஏகாதசி அன்று இரவு அழகிய நம்பியைச் சேவிக்க காட்டுவழியே வரும் வழியில் அவனை பிரம்ம ராட்சசன் பிடித்துக்கொண்டு “நான் உன்னை உணவாக சாப்பிடப் போகிறேன்” என்றது. அதற்கு நம்பாடுவான், “நான் ஏகாதசி விரதம் இருக்கிறேன். அழகிய நம்பியை சேவித்துவிட்டு என் விரதத்தை முடித்துக்கொண்டு வருகிறேன்” என்று கூற அதை ராட்சசன் நம்ப மறுக்கிறான்.
அதற்கு நம்பாடுவான் “நான் பாணர் வகுப்பைச் சேர்ந்த பரம பக்தன். நான் பொய்சொல்ல மாட்டேன். வேண்டுமானால் நான் சத்தியம் செய்துவிட்டுப் போகிறேன்” என்று பதினெட்டு விதமான சத்தியங்களைச் சொல்லி அனுமதிக்குமாறு நம்பாடுவான் ராட்சசனிடம் மன்றாடுகிறான். ஆனால் ராட்சசன் அவனை விடுவதாக இல்லை. கடைசியாக “நான் திரும்ப வரவில்லை என்றால் வாசுதேவனை விட்டு மற்ற தேவதைகளை வணங்குபவர்களுக்கு என்ன கதி கிடைக்குமோ, நாராயணனைத் தவிர மற்ற தேவதைகளோடு சமமாக நினைப்பவர்கள் பாவத்தை நான் அடையக்கடவது” என்று சத்தியம் செய்ய அவனது விஷ்ணு பக்தியைக் கண்டு ராட்சசன் அவனை அனுப்பி வைக்கிறான்.
ஏகாதசி விரதத்தை முடித்துவிட்டு, நம்பியைச் சேவித்துவிட்டு ராட்சசனைத் தேடி திரும்ப வரும் சமயத்தில் நம்பாடுவானைச் சோதிக்கும் பொருட்டு அழகிய நம்பி கிழவனாக அவன் முன்னே தோன்றி “இந்த வழியில் ராட்சசன் இருக்கிறான் வேறு வழியில் செல்” என்று சொல்ல, “என் உயிரே போனாலும் நான் சத்தியத்திலிருந்து தவறமாட்டேன்” என்று நம்பாடுவான் சொல்ல, நம்பி அவன் உறுதியைக் கண்டு அவனுக்கு அருள்புரிந்து மறைகிறார்.
நம்பாடுவான் ராட்சசனைக் கண்டு “என்னை சாப்பிடு” என்று கூற ராட்சசன் மெதுவாக இவனிடம் பேச்சு கொடுக்கிறது. அப்போது எப்படி சாபத்தால் இந்த மாதிரி பிரம்ம ராட்சசனானேன் என்ற கதையைச் சொல்லுகிறது. எனக்கு நீ பாடிய பாடலின் பலனைக் கொடு என்று கேட்க, அதற்கு நம்பாடுவான் மறுக்க, கடைசியாக கைசிக ராகத்தில் பாடிய பாட்டில் பலனையாவது எனக்குத் தர வேண்டும் என்று சரணாகதி அடைய, நம்பாடுவான் சரி என்று பலனைக் கொடுக்க கொடுக்க பிரம்ம ராட்சசன் வீடு பெற்றான் என்று கதை முடிகிறது.
கைசிக நாடகம் சுமார் 400 ஆண்டுகளுக்கு முன் விஜயநகர ஆட்சியில் இருந்திருக்கிறது. ‘ஆமுக்த மால்யதா’ என்ற நூலில் மால்கேசரி என்ற பெயரில் நம்பாடுவானைக் குறிப்பிட்டு திருக்குறுங்குடியில் நடந்ததாகவே அவ்வரலாற்றைக் கூறியுள்ளார். 1530-1554ல் கைசிக நாடகம் நடைபெறுவதற்கு நிலங்களை தானமாக அளித்துள்ளார் அச்சுதராயரின் இரண்டாவது மனைவி! ஜி.ஆர். வெல்போன் என்ற அமெரிக்க ஆராய்ச்சியாளர் கைசிக நாடகத்தின் நலிந்த நிலையைக் குறித்து 1969ல் குறிப்பிட்டுள்ளார்.
தொன்றுதொட்டு தேவதாசிகள் திருக்குறுங்குடியில் வடிவழகிய நம்பியின் முன் நிகழ்த்தப்பட்ட கைசிக நாடகத்தை தேவதாசிகள் ஒழிப்பு சட்டத்துக்குப் பிறகு இந்த நாடகம் நலிவுற்றது. அதற்குப் பிறகு இந்த நாடகம் அவல நிலை அடைந்து பயிற்சி இல்லாதவர்களால் நிகழ்த்தப்பட்டு அலங்கோலமாகியது. 90களில் நிகழ்த்தப்பட்ட நாடகம் பழைய நாடகம் மாதிரி இல்லை, வெறும் 45 நிமிடம் மட்டுமே நடத்தப்பட்டது. இந்த நாடகம் 1997ல் மீண்டும் உயிர்பெற்றது.
இந்த நாடகத்தை மீண்டும் மீட்க முதல் முயற்சியாக இந்த நாடக மரபில் வந்த இரண்டு தேவதாசிகள் மட்டுமே திருக்குறுங்குடியில் இருந்தார்கள். ஒருவருக்கு வயது 85, மற்றொருவருக்கு 70. அவர்களின் வாரிசுகள் திருநெல்வேலியிலும், நாகர்கோயிலிலும் குடியேறியிருந்தார்கள். இவர்களை மீண்டும் மேடை ஏற்றத் தயங்கினார்கள். காரணம், ‘தேவதாசிகள்’ என்ற சமூகக் கறை, ஊர் என்ன சொல்லும் என்ற பயமும்.
சே.இராமானுஜம், அனிதா ரத்தினம்

சே. இராமானுஜம் அவர்கள் தமிழ் பல்கலைக் கழகத்தில் நாடகத்துறைப் பேராசிரியராக இருந்தபோது 1992ல் கைசிக ஏகாதசிக்கு முதல் நாள் இந்த மாதிரி நாடகம் என்று தற்செயலாகக் கிடைத்த தகவல் அடிப்படையில் உடனே திருக்குறுங்குடிக்குச் சென்றுள்ளார். நாடகம் அவருக்குப் பெரும் ஏமாற்றத்தையே தந்தது. கைசிகம் என்பது ஒரு ராகத்தின் அடைப்படையாகக் கொண்ட நாடகத்தில் இசை என்பதே இல்லை. வயது முதிர்ந்தவர்கள் தொன்றுதொட்டு வரும் வழக்கத்தை விட்டுக்கொடுக்கக் கூடாது என்பதற்காக அங்கே வந்து சென்றார்கள்.

நாடகத்தைத் தேடும் பணியில் ஈடுபட்டார் பேராசிரியர் இராமானுஜம். 1997ல் பிரபல நாட்டியக் கலைஞர் திருமதி அனிதா ரத்தினத்துடன் எப்படியாவது நாடகத்தை மீட்க வேண்டும் என்று முயற்சி எடுத்தார்கள். 1999ல் திருக்குறுங்குடி ஜீயர் மடத்திலிருந்து தேடிக் கண்டுபிடித்த கைசிக புராண நாடகத்தின் ஓலைச் சுவடி ஏட்டுப்பிரதியை நகல் எடுத்துப் பார்த்தபோது பராசர பட்டர் (கி.பி. 1122) (கூரத்தாழ்வானின் திருக்குமாரர், ஸ்ரீராமானுஜரின் சீடர்) எழுதிய வியாக்கியானத்தின் அடிப்படையில் மணிப்பிரவாள நடையை ஒத்து இருந்தது கண்டுபிடிக்கப்பட்டது. மரபு வழி வந்தவர்களைக் கொண்டு அபிநயம் பிடிக்கச் செய்து, ஓலைச்சுவடியில் உள்ள பாடல்கள், உரையாடல்களைக் கொண்டே மரபுரீதியான வடிவத்தில் மீண்டும் வடிவழகிய நம்பி முன் உயிர்பெறச் செய்திருக்கிறார்கள்.
நாடகத்தில் ஒரு காட்சி ( இன்று )

அன்று இரவு 9.30 மணியிலிருந்து காலை மூன்று மணி வரை இந்த நாடகத்தைப் பார்த்தது மறக்க முடியாத அனுபவம். நடித்தவர்களின் எனர்ஜி லெவல் அபாரம். மிகக் கஷ்டமான நடையாக இருந்தாலும் எங்கும் மறக்காமல் நடித்தார்கள். நாடகத்தின் நடுவே நாடக மேடை பின்புறம் சரிந்து, கூடவே கலைஞர்கள் விழுந்துவிட, சில நிமிடங்களில் நாடக மேடையைச் சரி செய்து, மீண்டும் நடிக்கத் தொடங்கினார்கள். இந்த நாடகத்தை மீட்டெடுத்த பேராசிரியர் சே. இராமானுஜம், அனிதா ரத்தினம் பாராட்டுக்குரியவர்கள்.

பழைய காட்சிகள் 

கைசிக என்பது ஒரு ராகத்தின் பெயர். நம்பாடுவானின் கவிதை வரிகளில் ‘மெய், மலகிரி, காந்தாரம், துரையா, நாட்டை, தனாசு, கொல்லி, துத்தம், வசந்தா போன்ற கரையா கீதம் பல பாடி கைசிகமும் பாடினேன்’ என்பதால் கைசிகம் ஒரு ராகத்தின் பெயர் என்று தெரிகிறது. கர்நாடக சங்கீதத்தில் பைரவி ராகம் என்கிறார்கள்.
நம்பாடுவான் என்ற பெயர் கூரத்தாழ்வானின் திருக்குமாரரான ‘பட்டர்’ அவர் உரையில் தந்துள்ளதாகத் தெரிகிறது. வராக புராணத்தில் ‘பாடுவான்’ என்றுதான் குறிப்பு இருக்கிறது ‘நம்பெருமாள்’, ‘நம்மாழ்வார்’ ‘நம்பிள்ளை’ ‘நம் ஜீயர்’ வரிசையில் பாடுவானை ‘நம்-பாடுவான்’ என்று முதல் முதலில் பட்டர் தான் அழைத்துள்ளார் என்று தெரிகிறது.
தூய்மையான பக்தியுடன் எவனொருவன் மஹா விஷ்ணுவிடம் சரணாகதி அடைகிறானோ அவனே ஸ்ரீவைஷ்ணவன். சரணடைந்த பின் எக்குலத்தவராயினும் அவனிடம் குல வித்தியாசம் பார்க்கக் கூடாது என்பது ஸ்ரீவைஷ்ணவத்தின் அடிப்படை சித்தாந்தம்.
திருப்பாணாழ்வார், நம்பாடுவான் வாழ்க்கை வரலாற்றில் இது மிக அழகாக எடுத்துக் காட்டப்பட்டுள்ளது.
‘அமர ஓர் அங்கம் ஆறும் வேதம் ஓர் நான்கும் ஓதித்
தமர்களில் தலைவராய சாதி-அந்தணர்களேலும்
நுமர்களைப் பழிப்பர்ஆகில், நொடிப்பது ஓர்அளவில் ஆங்கே
அவர்கள் தாம் புலையர் போலும்; அரங்க மா நகருளானே!’
என்கிறார் தொண்டரடிப்பொடியாழ்வார். இதன் அர்த்தம்,
நான்கு வேதங்கள், ஆறு வேதாந்தங்களையும் மனப்பாடம் பண்ணி, அவற்றின் பொருள்களையும் அறிந்து, போற்றப்படும் பிராமணர்களாக இருந்தாலும் அடியார்களை குலத்தைக் கொண்டு நிந்தனை செய்தால் அவர்கள் அந்தணர்களாக இருந்தாலும் சண்டாளர்களாக அறியப்படுவார்கள் என்கிறார்.
நம்மாழ்வார் இதையே,
‘குலந்தாங்கு சாதிகள் நாலிலும்
கீழ்இழிந்து எத்தனை
நலந்தான் இலாதசண் டாளசண்
டாளர்கள் ஆகிலும்
வலந்தாங்கு சக்கரத்து அண்ணல்
மணிவண்ணற்கு ஆள்என்றுஉள்
கலந்தார் அடியார் தம்மடி
யார்எம் அடிகளே.’
நான்கு குலங்களிலும் தாழ்த்தப்பட்டு மிகவும் இழிவாகக் கருதப்பட்டு மனித வாழ்க்கையில் கடைசியில் வரும் சண்டாளர்களுக்கும் சண்டாளர்களாக இருப்பினும், அவர்கள் வலப்புறத்தில் சக்கரத்தைத் தாங்கி நிற்கும் மணிவண்ணனான திருமாலின் அடியார்களாகில் அவர்களுக்கு அடியவர்களாக இருப்போம் என்கிறார்.
இன்னொரு பாசுரத்தில் நம்மாழ்வார் இன்னும் ஒரு படி மேலே சென்று,
‘பயிலும் சுடரொளி மூர்த்தியைப் பங்கயக் கண்ணனை,
பயில இனியநம் பாற்கடல் சேர்ந்த பரமனை,
பயிலும் திருவுடை யார்யவ ரேலும் அவர்க்கண்டீர்,
பயிலும் பிறப்பிடை தோற்றெம்மை யாளும் பரமரே’
என்ற பாசுரத்தில் பெருமாளுக்கு அடிமை செய்துகொண்டு இருப்பதைக் காட்டிலும் ஓர் அடியாருக்கு அடிமை செய்துகொண்டு இருப்பது ஏற்றம் என்கிறார்.
நாடகம் முடித்துவிட்டு காலை ஐந்து மணிக்கு கோயிலை விட்டு வெளியே வந்தபோது மழை தூறிகொண்டு இருந்தது.

உதவிய நூல் பட்டியல்: 
கைசிக நாடகம் ஓலைச்சுவடி நகல் - காலச்சுவடு பதிப்பகம்.
கைசிக புராணம் - ஸ்ரீவைஷ்ணவஸ்ரீ வெளியீடு.
கைசிக புராணம் - பட்டர் வ்யாக்யானத்துடன் - வானமாமலை மடம் வெளியீடு.
கைசிக புராண நாடகத்தில் இசை - இ. முகுந்தன் எம்.ஏ ஆய்வுக் கட்டுரை.
- சுஜாதா தேசிகன்
நன்றி: வலம் 2018 ஜனவரி இதழ்
படங்கள் : நாடக படங்கள் - சுஜாதா தேசிகன், மற்றவை இணையம்.

Thursday, January 11, 2018

திருப்பாவை - 24 ( என்று என்று )


திருப்பாவை - 24 ( என்று என்று )
அன்று இவ்வுலகம் அளந்தாய்! அடிபோற்றி!
சென்று அங்குத் தென்னிலங்கை செற்றாய்! திறல் போற்றி!
பொன்றச் சகடம் உதைத்தாய்! புகழ் போற்றி!
கன்று குணிலா எறிந்தாய்! கழல் போற்றி!
குன்று குடையாய் எடுத்தாய்! குணம் போற்றி!
வென்று பகை கெடுக்கும் நின் கையில் வேல் போற்றி!
என்று என்று உன் சேவகமே ஏத்திப் பறை கொள்வான்
இன்று யாம் வந்தோம் இரங்கு ஏலோர் எம்பாவாய்.
”என்று என்று” என்ற வார்த்தையை என்ன என்று சொல்லுவது. “அன்று, சென்று, குன்று, வென்று, என்று, இன்று” என்ற எதுகைக்காக ஆண்டாள் உபயோகித்திருக்கிறாள் என்று நினைப்போம். அப்படி இல்லை.
ஆண்டாள் ”தமிழை ஆண்டாள்” என்று சொல்லலாம். Word power என்பதை தமிழில் சொல்வளம் என்று கூறலாம். சொல்வளம் எதில் இருக்கிறது என்றால் நாடோடித்தனான எளிமையான பாடல்களில் அதில் வாசனை இருக்க வேண்டும். ஆண்டாள் தமிழில் வாசனை இருக்கிறது.
பாடல்களில் வாசனையா ? பகுத்தறிவாக இல்லையே என்று யோசிக்கலாம்.
இந்த கட்டுரையில் பல வாசனைகளை அனுபவிக்க உங்களை அழைக்கிறேன்.
முதலில் ‘வங்கிபுரத்து நம்பி’ பற்றிச் சொல்கிறேன்.
’வங்கிபுரத்து நம்பி’ என்ற ஆசாரியரைப் பற்றி நாம் அதிகம் கேள்விப்பட்டிருக்க மாட்டோம். அவர் திருநட்சத்திரம் பற்றிய குறிப்பு கூட நம்மிடம் இல்லை, அதனால் என்ன ? இவர் எம்பெருமானார் சிஷ்யர், இவர் திருதகப்பனார் ’வங்கிபுரத்து ஆச்சி’ ஸ்ரீமணக்கால் நம்பியின் சிஷ்யர். இந்தச் சம்பந்தம் போதும்.
ஸ்ரீரங்கத்தில் ‘ஸ்ரீஜெயந்தி’ உற்சவம். நம்பெருமாள் மண்டபத்தில் எழுதருளியிருக்கிறார். நல்ல கூட்டம். ஒருபக்கம் ஸ்ரீவைஷ்ணவ கோஷ்டி பஞ்சகச்சம், திருமண் தரித்துக்கொண்டு இன்னொரு பக்கம் பக்கத்துக் கிராமத்து இடைச்சிகளின் பட்டிக்காட்டு கூட்டம். முதலியாண்டான் தான் கூட்டத்தை ஒழுங்கு படுத்திக்கொண்டு இருந்தார்.
அன்று வங்கிபுரத்து நம்பி கொஞ்சம் தாமதமாக வந்தார். ஒரு பக்கம் வேதம், பிரபந்தம் சேவிக்கும் ஸ்ரீவஷ்ணவ கூட்டம் இன்னொரு பக்கம் பட்டிக்காட்டு ஆய்ச்சிகளின் கூட்டம் எந்த கோஷ்டியில் சேர்ந்துக்கொள்ளலாம் என்று யோசித்து நம்பெருமாள் திருமுகத்தை பார்த்தார். நேராக ஆச்சிகளின் கூட்டத்தில் போய் நின்று கொண்டார். இதை முதலியாண்டான் கவனித்துவிட்டார்.
பெருமாள் சேவை முடிந்த பின் முதலியாண்டான் “ஸ்ரீவைஷ்ணவ கோஷ்டியில் சேராமல், பட்டிக்காட்டு ஆய்ச்சிகள் பக்கம் சென்றது ஏன் ?” என்று கேட்க அதற்கு நம்பி
”நம்பெருமாளைப் பார்த்தேன். அவர் கடைக்கண் ஆசியர்களின் கூட்டத்தைப் பார்த்துக்கொண்டு இருக்க அங்கே சென்று சேர்ந்துகொண்டேன்” என்றார்.
நம்பெருமாள் பார்வை ஏன் ஸ்ரீவைஷ்ணவ கோஷ்டியின் பக்கம் செல்லவில்லை ?
அங்கே மேடாக இருந்ததாம் என்ன மாதிரியான மேடு ? ஜாதியினால் ஒரு மேடு, கல்வியினால் ஒரு மேடு, செல்வத்தினால் ஒரு மேடு என்று “வஞ்ச முக்குறும்பு ஆம் குழியைக் கடக்கும்” இவ்வளவு மேடுகள் என்ற அகங்காரம் இருந்ததால் நம்பெருமாள் அந்தப் பக்கம் திரும்பவே இல்லையாம்.
முதலியாண்டான் விடவில்லை “சரி ஆய்ச்சிமார்கள் நம்பெருமாளை என்ன சொல்லி சேவித்தார்கள் ?”
“நல்ல பட்டு வஸ்திரம் அணிவீர்”
“பொன்னாலே பூணூலிடுவீர்”
“நல்ல மாணிக்கம் பொதிந்த நகை அணிவீர்”
“பால், பழம் உண்பீர்”
“நம்பெருமாள் நூறு ஆயிரம் ஆண்டுகள் வாழ்வீர்.. வாழ்வீர்”
என்று சாதாரண கிராமிய பாடல்களை சொல்லிச் சேவித்தார்கள் என்றார்
“நீர் என்ன சொல்லி சேவித்தீர்?
“அடியேன் விஜய்ஸ்வ விஜயீபவ…” என்று சொல்லி சேவித்தேன் என்றார் நம்பி
.
அதற்கு முதலியாண்டான் “அந்தக் கூட்டத்துக்கு சென்றும் உமது முரட்டு சமஸ்கிருதத்தை விடவில்லையே” என்றாராம்.
அதாவது அந்த கூட்டத்துக்கு சென்றும் இடைச்சிகளின் மனோபாவம் அவர்கள் வாசனையை உணரவில்லையே என்று அர்த்தம்.
இன்றைய ஆண்டாள் பாசுரத்தில் என்ன வாசனை இருக்கு ? பெரியாழ்வார் வாசனை. இலக்கிய நோக்கில் பார்த்தால் இந்த பாடலை பார்த்தால் “போற்றிப் போற்றி” என்று ஆண்டாள் பெருமாளை போற்றுகிறார் என்று தோன்றும்.
’பட்டர்பிரான் கோதை’ சாராதணமாக எழுதுவாளா ?
ஆங்கில அறிஞர்கள் கொண்டு ஆண்டாளை அனுபவிக்க முடியாது. அது ஒரு விதத்தில் முட்டாள் தனம் கூட. கோயிலுக்கு எதற்குச் செல்கிறோம் என்று ஒரு ஆங்கில அறிஞரைக் கேட்டால் “Prayer” என்பார். ஆழ்வார்கள் பெருமாளை மங்களாசாசனம் செய்தார்கள் என்பதை “Azhavar’s prayed to Lord Vishnu” என்று குழந்தைகளுக்கு ஆங்கில வழியில் சொல்லித்தருகிறோம்.
Prayer வேறு Blessing வேறு. பெரியாழ்வார் செய்தது மங்களாசாசனம் - blessing!
இந்தக் காட்சியை கற்பனை செய்து பாருங்கள். யானை மீது பெரியாழ்வார். பெரியாழ்வார் தலைக்கு மேலே பெருமாள் கருடாழ்வார் மீது அமர்ந்து கொண்டு காட்சி தருகிறான்.
ஏரோபிளேன் மேலே போகும் போது நான் அதைக் கீழே இருந்த பார்த்திருப்போம். என்ன தெரியும், இரக்கை, பிறகு அதன் அடிப்பாகம். பெரியாழ்வாருக்கு என்ன தெரிந்திருக்கும் ? பெருமாளின் திருக்கமலப் பாதம்.
உடனே
“மல்லாண்ட திண்தோள் மணிவண்ணா! - உன்
செவ்வடி செவ்வி திருக்காப்பு” என்று பல்லாண்டை ஆரம்பிக்கிறார்.
அடுத்த முறை பல்லாண்டு சேவிக்கும் போது இதை நினைத்துக்கொண்டு சேவித்துப்பாருங்கள் வேறு அனுபவமாக இருக்கும்.
அம்மாவிடம் “உனக்கு என்ன வேண்டும் “ என்று கேட்டுப்பாருங்கள். “நீ நல்லா இருந்தா அதுவே எனக்கு போதும்”என்பாள்.
பெரியாழ்வாரும் பல்லாண்டில் அம்மா மாதிரி “ஒன்றும் வேண்டாம் நீ நல்லா இருப்பா அது போதும்” என்கிறார். This is not prayer!
பெரியாழ்வார் வாசனை ஆண்டாளிடமும் இல்லாமலா போகும். மீண்டும் உங்களைக் கற்பனை உலகிற்கு அழைக்கிறேன்.
போன பாசுரத்தில் ஆண்டாள் ”இங்ஙனே போந்தருளி” என்று பெருமாளின் நடை அழகைக் காண ஆசைப்பட்டாள். பெருமாளும் நாலு அடி நப்பின்னை பிராட்டியுடன் நடந்து வருகிறார். அங்கே சிம்மாசனத்தில் நப்பினையுடன் உட்காந்து ஒரு காலை மடக்கிக்கொண்டு இன்னொரு காலை தொங்கப் போடுகிறார்.
அப்போது ஒரு பெண் அவர் திருப்பாதத்தை வைக்க ஒரு சின்ன பீடம் போடுகிறாள். இன்னொரு பெண் வெறும் பாதமாக இருக்கிறதே என்று “ஸ்ரீசடகோபத்தை” கோத்தருளிகிறார்.
ஆண்டாளும், அவளது கோஷ்டியினரும் ஒவ்வொருவராக வந்து பெருமாள் பாதங்களைத் தொட்டு சேவிக்கிறார்கள். அப்போது அவர் பாதம் கன்னிப் போயிருப்பதை பார்க்கிறார்கள். ஏன் கன்னிப் போயிருக்கிறது ? நாலு அடி ஆண்டாளுக்காக நடந்து வந்ததால் சிவந்து போய் இருக்கிறது.
குழந்தையின் கால்கள் சிவந்திருந்தால் உடனே அம்மாவிற்கு ஏற்படும் அதே பரிவு ஆண்டாளுக்கு ஏற்பட “நடந்த கால்கள் நொந்தவோ” என்று ஆண்டாளுக்கு திருவிக்கிரம அவதாரம் நினைவுக்கு வருகிறது உடனே
“அன்று இவ்வுலகம் அளந்தாய்! அடிபோற்றி!” என்று பெரியாழ்வார் போல மங்களாசாசனம் செய்ய ஆரம்பித்து வரிசையாக ”அன்று” நடந்த எல்லா அவதாரங்களும் சொல்லி “இன்று” வந்தோம் என்று முடிக்கிறாள் ஆண்டாள்.
அடிபோற்றி = செவ்வடி செவ்வி திருக்காப்பு. இது தான் பெரியாழ்வார் வாசனை.
முன்பு பார்த்த ஸ்ரீஜெயந்தி நம்பெருமாள் உற்சவ பட்டிக்காட்டு இடைச்சிகள் கோஷ்டி மாதிரி ஆண்டாள் போற்றி போற்றி என்று மங்களாசாசனம் செய்ய ஆரம்பித்துவிட்டாள். கோஷ்டி வாசனை !
இந்த வாசனை ஸ்ரீவைஷ்ணவத்தில் எங்கும் பரவியிருக்கிறது.
ஒரு முறை ஸ்ரீராமானுஜர் தன் குரு யாதவ பிரகாசருக்கு எண்ணெய் தேய்த்துக்கொண்டிருந்தார். குருவின் தலையில் இதமாகத் தேய்த்துக்கொண்டு இருந்த சமயம், யாதவப் பிரகாசர் சாந்தோக்ய உபநிஷத்தில் வரும் "தஸ்ய யதா கப்யாஸம் புண்டரீகம் ஏவம் அக்ஷிணி" என்ற வாக்கியத்துக்குப் பொருள் சொல்லலானார். கப்யாஸம் என்கிற சொல்லை கபி ஆஸம் என்று இரண்டாகப் பிரித்தார். கபி என்றால் குரங்கு; ஆஸம் என்றால் அதன் பின்பகுதி. ஆகவே பகவானுடைய கமலக் கண்கள் குரங்கின் பின்பகுதியை போலச் சிவந்து இருந்தன என்று விபரீதமாக அர்த்தம் சொன்னார். இதைக் கேட்டதும் ஸ்ரீராமானுஜர் கண்களிலிருந்து நீர் பெருக அவற்றில் சில துளிகள் யாதவப் பிரகாசர் தொடையில் பட, யாதவ பிரகாசர் ஏன் என்று கேட்க, அதற்கு ஸ்ரீராமானுஜர், "இதற்கு இப்படி அர்த்தம் செய்யக் கூடாது; சூரியனின் கதிர்களால் ஆஸம்- மலரச் செய்யப்பட்ட புண்டரீகம் தாமரை மலர்; அந்த மலரைப் போன்ற கண்களை உடையவன்" என்றார்.
பெருமாள் மீது ஸ்ரீராமானுஜருக்கு இருந்த பிரேமை. இது.
எங்கள் ஆழ்வான் என்ற ஆசாரியரை ”அம்மாள் ஆசாரியன்” என்றும் அழைக்கிறார்கள். நடாதூர் அம்மாளின் ஆசாரியர் அதனால் ”அம்மாள் ஆசாரியன்” என்று அழைப்பர்கள்.
சிஷ்யனின் பெயரை வைத்து ஒரு ஆசாரியனா ? ஏன் என்று யோசித்திருக்கீறீர்களா ? காரணம் இருக்கு.
ஒரு தாய் தன் குழந்தைக்குப் எப்படிப் பரிவுடன் சரியான பதத்தில் பாலை ஊட்டுவாளோ அதே போல தேவப் பெருமாளுக்கும் பக்குவமாக இளம் சூடான பாலமுது சம்பர்ப்பிக்கும் சேவை செய்தார். “எனக்குத் தாய் தந்தை கிடையாது ஆனால் நீர் என் தாய் போல் என்ன கவனித்துக்கொள்கிறீர்” என்று சொன்னாராம். அதனால் தான் அவருக்கு நடாதூர் ”அம்மாள்” என்று திருநாமம் கிடைத்தது.
இப்பேர்பட்ட சிஷ்யனினாக இருக்கிறானே என்று எங்கள் ஆழ்வான் “அம்மாள் ஆசாரியன்” வைத்துக்கொண்டார். பொங்கும் பரிவு!.
பட்டருக்கு யார் ஆசாரியர் ? எம்பார். ஏன் எம்பார் என்று தெரியுமா ? கூரத்தாழ்வானுக்கு பட்டர் பிறந்த சமயம். எம்பார் குழந்தையை எடுத்துக்கொண்டு எம்பெருமானாரிடம் கொடுக்க “என்ன துவயம் வாசனை வீசுகிறதே” என்றாராம். இல்லை வீதியில் வரும் போது குழந்தைக்கு காப்பாக இருக்கட்டுமே என்று “காதில் துவயம் மஹாமந்திரத்தை சொல்லிக்கொண்டு வந்தேன்” என்றாராம். நீரே ஆசாரியராக இருக்க வேண்டும் என்று வித்தித்தார். உது துவத்துடைய வாசனை !
ஆண்டாள் பாடல்களை படிக்கும் போது நமக்கும் அந்த மனோபாவம் வர வேண்டும். திருப்பாவையைப் பாமாலை என்பார்கள், பூர்வர்கள் சாதாரணமாகச் சொன்ன வார்த்தை இல்லை. இவ்வொரு பாடலையும் ஒரு மலர் என்றால் அதை ஆண்டாள் ஒன்றாகச் சேர்த்து ஒரு மாலையாக நமக்குச் சமர்ப்பித்திருக்கிறார்கள்.
அந்த மனோபாவத்துக்குள் சென்றால் தான் ஆண்டாளை ரசிக்க முடியும். அப்படி ஆண்டாளை அனுபவித்தால் தான் பெருமாளை அனுபவிக்க முடியும்.
திருக்கோயில்களில் இருக்கும் நிலை அர்ச்சை. ஆழ்வார்கள் பக்தியுடன் சேவித்ததால் “திருக்கண்டேன் பொன்மேனி கண்டேன்” என்று பாசுரம் பாட முடிந்தது. நாம் பார்க்கும் போது அது ‘சிலை’ என்று நினைப்பதால் பூர்ணமாக பக்தி செய்ய முடிவதில்லை.
சுஜாதா 90களில் எழுதிய கட்டுரையின் ஒரு பகுதியை இங்கே தர வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன்.
--(0)--
பிரிட்டிஷ் கவுன்சில் நூலகத்தில் "இந்தியா நூறு வருஷத்துக்கு முன்" என்கிற மறுபதிப்பு புத்தகம் இருக்கிறது. டபிள்யூ உர்விக் ( W.Urwick ) என்னும் பாதிரியார் எழுதியது. ஸ்ரீரங்கம், திருவானைக்கா, திருச்சி, சிதம்பரம், மாகாபலிபுரம் போன்ற இடங்களில் நூறு வருஷத்துக்கு முந்தைய தோற்றத்தின் வர்ணனை கிடைக்கிறது. சில அரிய வுட்கட் போன்ற படங்களும் பிரமிக்க வைக்கின்றன. ஸ்ரீரங்கம் கோவிலின் ஆயிரங்கால் மண்டபத்தையும் சேஷராயர் கோவிலின் ஆயிரங்கால் மண்டபத்தையும் வர்ணித்துவிட்டு வேல்ஸ் இளவரசர் 1875-இல் இந்தியா விஜயத்தின் போது இங்கு வந்திருந்து கோபுரத்தின் மேல் ஏறினதையும் ஐந்நூறு ரூபாய் கோவிலுக்கு அளித்ததையும் சொல்லியிருக்கிறார்.
அதன் பின் வருகிறது ஓர் அதிர்ச்சி.
"கோயிலின் பிரம்மாண்டமும் பெருமையும் அதன் பிரகாரங்களின் விஸ்தாரமும் ஆயிரக்கணக்கான தொழிலாளிகளின் திறமையும் வருஷக் கணக்கான உழைப்பையும் காட்டும் போது இதற்கு ஏறுமாறாக உள்ளே ஒளியிழந்த இருட்டில் எண்ணெய் வழியும் அச்சம் தரும் பிம்பம் மிக வினோதமாக நம்மைத் தாக்குகிறது. வெறுக்கத்தக்க மோசமான உருவவழி பாட்டுக்கு உலகிலேயே விஸ்தாரமான ஒருகோயில் அமைப்பு எழுப்ப பட்டுள்ளது”
லண்டனில் வெளியிடப்பட்ட இந்தப் புத்தகம் நம்மை ஆண்ட வெள்ளைக்காரர்கள் எத்தனைத் தப்பாக விபரீதமாக நம் முறைகளையும் விக்கிரக வழிபாட்டையும் புரிந்து கொண்டார்கள் என்பதற்குச் சரியான சாட்சி.
லேலை நாட்டு ஆராய்ச்சியாளர்களோ மத இயலாளர்களோ ஒரு பொழுதும் நம் திருத்தலங்களின் வழிமுறைகளை முழுவதும் புரிந்து கொள்ள முடியாது. அவர்களுக்கு விளக்கிச் சொல்லுவது விரயம் எப்படி நம்மால் அவர்கள் 'ஓப்பெரா' சங்கீதத்தை ஒரு அளவுக்கு மேல் புரிந்து கொள்ள முடியாதோ அதே போல்.
"நந்தா விளக்கே அளத்தற்கரியாய் நர நாராயணனே கருமுகில் போல் எந்தாய்" என்று திருமங்கையாழ்வார் திருநாங்கூரின் கருவறையின் இருட்டில் பாடியதின் உருக்கத்தை எப்படி பாதிரியார்களுக்கு விளக்க முடியும் ? நம் வழிபாடு வெளிப்புற அடையாளங்களுக்கு அப்பாற்பட்டது என்பது மத மாற்ற அவசரத்தில் இருந்தவர்களுக்குப் புரிந்ததே இல்லை.
--(0)--
பிள்ளை உரங்காவில்லி தாஸர் நம்பெருமாள் புறப்பாடு கண்டருளும் போது ஒரு கத்தியை பிடித்துக்கொண்டு சேவித்து வருவாராம். பெருமாள் திருமேனிக்கு ஏதேனும் அசைவு ஏற்பட்டால், அந்தக் கத்தியால் தம்மைக் குத்திக்கொண்டு உயிரை விட்டு விடுவதற்காகவே அப்படிச் செய்வாராம்.
ஸ்ரீராமாயணக்கதை கேட்ட போது ராமர் சீதையைக் மீட்க அரக்கர்களுடன் போர் புரிந்தார் என்பதைக் கேட்டு உணர்ச்சிவசப்பட்டு சண்டை போட தன் படையைத் தயார் செய்தார் குலசேகர ஆழ்வார். குலசேகர ஆழ்வாரிடம் ஸ்ரீராமருடைய வாசனை வரும்.
கோயிலில் வாசனை என்று ஒன்று உண்டு. திருநறையூர் அரையர் பற்றி ஒரு சம்பவம் சொல்கிறேன். தொட்டியம் ( ஸ்ரீரங்கம் அருகே இருக்கும் ஊர்) திருநாராயணபுரத்திலே இருக்கும் சந்நிதியில் அர்ச்சாவதார பெருமாளுக்கு சில பகவத் விரோதிகள் நெருப்பை வைத்தனர் ( அந்த காலத்திலேயும் இருந்திருக்கிறார்கள் ! ). இதைப் பார்த்த அரையர் உடனே எம்பெருமான் திருமேனிக்குண்டான ஆபத்தைக் கண்டு தாமும், மனைவியும், பிள்ளைகளுடன் குடும்பத்துடன் அத் திவ்விய மங்கள விக்கிரகத்தைக் அணைத்துக் கொள்ள நெருப்பும், புகையும் சூழ குழந்தைகள் மூச்சுவிட முடியாமல் திணறி
”பொறுக்கமுடியவில்லையே!” என்று கூற அதற்கு அரையர் “இன்னும் கொஞ்சம் நேரம் தான், துன்பம் பிறகு பெருமாள் திருவடிகளில் சுகமாக இருக்கலாம். அதுவரை பொறுத்துக்கொள்ளுங்கள்” என்றாராம்.
திருவாய்மொழியை தொட்டுப்பார்த்தால் ஈரமாக இருக்குமாம். ஈரமாக இருந்தால் அதில் வாசனை இல்லாமல் இருக்குமா ? அதிலும் ஒரு வாசனை இருக்கிறது. பிள்ளை திருநறையூர் அரையரிடம் மூன்று திருவாய்மொழிகளுக்கு பொருள் கேட்டேன். அவர் என்ன சொன்னார் என்று நினைவில்லை, ஆனால் அவர் திருவாய்மொழிப் பாசுரங்களுக்கு பொருள் கூறத்தொடங்கி அப்பாசுரங்களில் மிகவும் ஈடுபட்டுக் கண்ணீர் விட்டார் என்பது மட்டும் நினைவிருக்கு என்றாராம் நஞ்சீயர்.
நிறத்தில் கூட வாசனை இருக்கு. கார்மேனி செங்கண் என்பது கருப்பு, சிகப்பு இரண்டும் கலந்து முரண் அழகு என்பார்கள் தமிழ் இலக்கணத்தில்.
கருப்பு சிகப்பு என்ற வண்ணத்தில் எந்தக் குறையும் இல்லை. ஆண்டாளுக்கு கருப்பு, சிகப்பு கண்ணனாகத் தெரிந்தது. நமக்குத் திருப்பாவை வந்தது.
பக்தி வாசனை இல்லாத கருப்பு சிகப்பு சம்பந்தத்தால் நாத்திகமும் உளறல்கள் மட்டுமே வரும். கருப்பு சிகப்பு வண்ணம் போல தான் தமிழும்.
பக்தி வாசனை இருந்தால் திருப்பாவை வரும். வாசனை இல்லை என்றால் கவிஞர்களுக்கு எல்லாம் அரசனாக இருந்தாலும் அதில் வெறும் வார்த்தைகள் தான் வரும்.
பெரியவாச்சான் பிள்ளை, நாயனார் போன்றவர்கள் அனுபவித்த திருப்பாவையை நாமும் அதே போல அனுபவிக்க வேண்டும். இதை எல்லாம் ஆண்டாள் சொல்லவில்லையே என்பது இளநீர் உள்ளே எப்படி தண்ணீர் போனது என்று யோசிப்பது போன்றது.
நம்மாழ்வார் பாசுரம் ஒன்றை பார்க்கலாம்.
வடிவினை இல்லா மலர்மகள் மற்றை
நிலமகள் பிடிக்கும் மெல்லடியை
கொடுவினையேனும் பிடிக்க நீ ஒருநாள்
கூவுதல் வருதல் செய்யாயே
நிலமகளும் மலர்மகளும் வருடும் நின் மெல்லடியை இந்தக் கொடியவினை செய்த பாவியேனும் பிடிக்க வேண்டுமென்று கூவுகிறேன். இங்கேயும் நம்மாழ்வார் பெருமாளின் பாதத்தை மெல்லடி என்று கூறுவதை கவனிக்கலாம்.
பெருமாள் கோயிலுக்கு போகும் போது செருப்பைக் கழட்டி வைத்துவிட்டுத் தான் செல்வோம். அதே போல நாம் கோயிலுக்கு செல்லும் போதும் நம்மிடம் இருக்கும் so called பகுத்தறிவுகளைக் கழட்டி வைத்துவிட்டுச் சென்றால் உள்ளே என்ற பெருமாளின் பாதுகைகள் நமக்குக் கிட்டும்.
பாதுகைகளுக்கு Brand Name ஸ்ரீசடகோபன்.
“என்று என்று” என்று இருக்கிறதே பாடலில் …?
பெருமாளை பற்றி எல்லாவற்றையும் செல்ல வேண்டும் ஆண்டாளுக்கு ஆனால் திருப்பாவையை எட்டு வரியில் முடிக்க வேண்டும் என்ன செய்வது ?
ஆங்கிலத்தில் etc., etc., என்று நாம் இன்று எழுதுவதை ஆண்டாள் அன்றே “என்று என்று” என்று எழுதிவிட்டாள் !
பிகு: பெருமாள், ஆழ்வார்கள், ஆசாரியர்களுக்கு நாம் வாழி திருநாமங்களை சொல்லுகிறோம்.