Saturday, May 30, 2015

பிறவிப் பெருங்கடல்


உயர்வற உயர்நலம் உடையவன் யவன்அவன்
மயர்வற மதிநலம் அருளினன் யவன்அவன்
அயர்வறும் அமரர்கள் அதிபதி யவன்அவன்
துயரறு சுடரடி தொழுதுஎழுஎன் மனனே.
- நம்மாழ்வார் திருவாய்மொழி

அடிக்கடி கேட்ட பாசுரம் தான். சிம்பிளான விளக்கம் - உயர்வுகளுக்கெல்லாம் உயர்வானவன் அவன். அறிவின்மை யாவும் அழியும்படி ஞானத்தையும் பக்தியையும் அடியோனுக்கு அருளினான் அவன். தேவர்கள் முதலிய நித்திய சூரிகளின் தலைவன் அவன். எல்லாத் துன்பங்களையும் நீக்குகின்ற அவனின் திருவடிகளைத்தொழுது பிறவிப் பெருங்கடலிலிருந்து கரை ஏறுவாய் என் மனமே.

உடலை ஒழுங்காக வைத்திருந்தால், மனம் ஒழுங்காக இருக்கும் என்று ஸ்ரீவைஷ்ணவ உபன்யாசத்தில் கேட்டிருக்கிறேன். மனம் நன்றாக இருந்தால் உடல் நன்றாக இருக்கும் என்பது இன்னொரு சித்தாந்தம் ! இரண்டாவது என் தந்தைகடைப்பிடித்தது.

பயம் கலந்த உயிராசை எல்லோருக்கும் இருக்கிறது. சின்ன தலைவலி, கால் குடைச்சல், முகத்தில் பரு என்று எந்த உபாதை வந்தாலும் உடனே டாக்டரிடம் சென்று மருந்து சாப்பிடுகிறோம். பூரான் வீட்டுக்குள் நுழைந்தால் உடனே அடித்துவிடுகிறோம். கொசு கடித்தால் உடனே நசுக்கி வேட்டியில் சின்ன ரத்த கறையாக்குகிறோம் நல்ல ஆரோக்கியத்துக்கு அருகம் புல் ஜூஸ், அலோவேரா பேஸ்ட் என்று எதைவாவது குடிக்கிறோம் அல்லது தடவிக்கொள்கிறோம்.

மருத்துவ பரிசோதனையில் ஏதாவது எண்ணிக்கை அதிகமாகவோ, குறைவாகவோ இருந்தால் பயந்துவிடுகிறோம். உதாரணத்துக்கு நீரிழிவு நோயின் HbA1C அளவு 6க்கு மேல் இருந்தால் உடனே டாக்டர் கொடுக்கும் மாத்திரைகளை விழுங்க ஆரம்பிக்கிறோம். கடந்த சில வருடங்களாக நீரிழிவு நோயை டயட்டில் கட்டுப்படுத்த பிரயத்தனம் செய்யப்படுகிறது. இந்த பதிவு இதை பற்றியது இல்லை, என் அப்பா வாழ்ந்த வாழ்க்கை கொஞ்சம் வித்தியாசமானது. அதைப்பற்றியது.

என் திருத்தகப்பனாருக்கு ஆழ்வார்கள், ராமானுஜர் மீது மிகுந்த பக்தி. எதுவாக இருந்தாலும் “அவன் பார்த்துக்கொள்வான்” என்று ஒற்றை வரியில் எல்லாவற்றையும் அடக்கிவிடுவார். பெருமாள் சேவை, அலுவலகத்தில் பிரச்சனை, கல்லூரியில் சீட்... என்று எல்லாம் ”அவன்” செயல். மார்க் கம்மியாக வாங்கினால் “அடுத்த முறை நன்றாக படி...” என்று சொல்லிவிடுவார். மார்க் கம்மியாகவோ, அதிகமாகவோ வாங்குவது கூட ”அவன்” செயல்.

வாழ்க்கையில் இப்படி எல்லாம் அவன் செயல் என்று இருந்துவிடுவது கஷ்டமான காரியம். மிகுந்த மனோதிடம் வேண்டும். ஏதாவது வியாதி வந்துவிட்டால் ? பெருமாள் பார்த்துக்கொள்வார் என்று டாக்டரிடம் போகாமல் இருக்க முடியுமா ? டாக்டரிடம் போகும் பிரமேயமே அவருக்கு ஏற்பட்டதில்லை.

வேலைக்கு சேர்ந்து இரண்டு ஆண்டுகளில் அப்பாவிற்கு வயிற்று பகுதியில் மிகுந்த வலி வந்த போது ”வெந்தயம், சுக்கு சாப்பிட்டா” சரியாகிவிடும் என்று அசால்டாக இருந்துவிட்டார். சண்டை பிடித்து வலுக்கட்டாயமாக டாக்டரிடம் அழைத்து சென்றோம். கோலி குண்டு அளவு சிறுநீரக கல் இருப்பது ஸ்கேனில் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது.

”எவ்வளோ பெரிசு சார்...இனிக்கே அட்மிட்டாகிடுங்க...கல்லை எடுத்துடலாம்.. !” என்றார் டாக்டர்.
”மத்தியானம் வருகிறேன்” என்று வந்துவிட்டார்.
வீட்டுக்கு வந்த பிறகு ”டாக்டரிடம் வரமாட்டேன் என்று சொன்னா நல்லா இருக்காது அதனால அப்படி சொன்னேன்” என்ற போது எங்களுக்கு அதிர்ச்சியாக இருந்தது.

”கல் தம்பாட்டுக்கு இருக்கட்டும், அதுவாக வெளியே வரும். வராமல் போகட்டும் எனக்கு பயம் இல்லை”

“பெரிய காம்பிளிக்கேஷனாகிவிடும்...உயிருக்கே ஆபத்தாகிவிடும்” என்று சொல்லிப்பார்த்தோம்.

“அட போடா... என் உயிரை இந்த டாக்டர் காப்பாத்த முடியாது.. பெருமாள், ஆழ்வார் தான் காப்பாத்த முடியும்” என்று பிடிவாதம் பிடித்தார்.

மேலும் வாக்குவாதம் தொடர்ந்தது.

“நீ சயின்ஸ் படிச்சிருக்கே... அதான் நிறைய கேள்வி கேட்கற...”

“அப்படி இல்லப்பா”

“பெருமாளிடம் திட விஸ்வாசம் வேண்டும். ...பிரகலாதன் காண்பிக்கும் தூணில் உடனே வர வேண்டுமே என்று நரசிம்மரே ஒரு செகண்ட் பதறிட்டார். நரசிம்மர் ஏன் பதறினார் என்றால் அவர் மேல் பிரகலாதனுக்கு இருந்த திட விஸ்வாசம் வேதாந்த தேசிகர் இதை பற்றி அருமையாக சொல்லியிருக்கிறார்” என்றார்.

இதற்கு மேல் எங்களால் ஒன்றும் செய்ய முடியவில்லை.

யோகா செய்தார், வாழைத்தண்டு நறுக்கி சாப்பிட்டார். ஒரு நாள் சிறுநீர் போகும் போது மிகுந்த வலியுடன் அந்த கல் வெளியே வந்து விழுந்தது.

டாக்டரிடம் சென்றார்
“என்ன சார் அன்னிக்கு வரேன்னு சொல்லிட்டு அப்பறம் வரவே இல்லை... உங்களுக்காக ஆப்ரெஷன் தியேட்டர் எல்லாம் ரெடி செய்தோம்”

“இந்தாங்க டாக்டர் அந்த கல்” என்று அவரிடம் கொடுத்தார்.

“இதை எப்படி வெளியே எடுத்தீங்க”

“யோகா, வாழைத்தண்டு... அதுவா வெளியே வந்துவிட்டது”

டாக்டர் ஆச்சரியப்பட்டு
“இவ்வளவு பெரிய கல் எப்படி சார்... இதை நான் வைத்துக்கொள்ளலாமா” என்று கேட்டு வாங்கிக்கொண்டார்

அப்பாவிடம் போனில் பேசிய போது ”யோகா, வாழைத்தண்டு சாப்பிட்டேன் ஆனால் கல் வெளியே வந்து விழுந்ததற்கும் ஆழ்வார் தான் காரணம்” என்றார்.

ரிடையர் ஆகும் தருவாயில் வருடாந்திரச் செக்கப்பில் ரத்தப் பரிசோதனை செய்த போது அப்பாவிற்கு டயபட்டீஸ் இருப்பது தெரியவந்தது. அதை பற்றி அவர் துளியும் கவலைப்படவில்லை. எதை கட்டுப்படுத்த எந்த முயற்சியும் எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. ”காபிக்கு சக்கரை போட்டுக்கொள்ளாதே” என்று சொன்ன அறிவுரையை ஏற்றார்.
“மாமா உங்களுக்கு பிடிக்குமே பாயசம்” என்று எதிர்த்தவீட்டு பாயசத்தையும் சாப்பிட்டார். அமெரிக்காவிலிருந்து என் தம்பி சுகர் டெஸ்ட் எடுக்கும் கருவி வாங்கிக்கொண்டு வந்தான். அதை உபயோகிக்க மறுத்தார்.

டாக்டரிடம் போகலாம் டயபட்டீஸ் ஒரு மோசமான வியாதி என்று பல முறை சொல்லிப்பார்த்தோம். கோவித்துக்கொண்டும், சின்ன சண்டை, பெரிய சண்டை எல்லாம் போட்டு ஓய்ந்துபோனோம்.

நீரிழிவு நோய் தன்னை ஒன்றும் செய்யாது. நோய் வருவதும் போவதும் அவன் செயல். உன் டாக்டரும் மருந்தும் என்னை காப்பாத்த முடியாது என்பதை திடமாக நம்பினார்.

“உங்க யாருக்கும் எந்த கஷ்டமும் கொடுக்க மாட்டேன்.. ஒரு நாள் டக்குன்னு ஆழ்வார் என்னை கூப்பிட்டுக்கொள்வார்” என்றார்.

அப்பா ரிடையர் ஆன பிறகு தினமும் ராமானுஜ நூற்றந்தாதியை சேவித்து(படித்து) வந்தார். வாரயிறுதியில் திருச்சிக்கு செல்லும் போது, வீட்டுக்குள் நுழைந்தவுடன், ராமானுஜ நூற்றந்தாதி புத்தகத்தை என் கையில் கொடுத்து “முழுவதும் கடம்(மனப்பாடம்) செய்துட்டேன், சேவிக்கிறேன், சரியா இருக்கா பார்” என்று வாரம் தவறாது சின்ன குழந்தை போல கேட்பார்.

ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை பாத்ரூம் சென்றவர் மயங்கிவிழுந்து ஆசாரியன் திருவடியை அடைந்தார்.

முன்பே டாக்டரிடம் சென்றிருந்தால் இன்னும் கொஞ்ச நாள் இருந்திருப்பாரோ ? தற்போது நான் கடைப்பிடுக்கும் டயட் முன்பே தெரிந்திருந்தால் அவருக்கு சொல்லி கொடுத்திருக்கலாமே, போன்ற கேள்விக்கு விடை நம்மாழ்வார் திருவாய்மொழியில் தான் இருக்கிறது.

ஆசாரியன் திருவடியை அடைவதற்கு சில மணி நேரம் முன்பு என் அம்மாவிடம் “அடுத்த பத்து நாளைக்கு சேர்த்து இன்றே சேவித்துவிட்டேன்” என்று சொன்னதை பற்றி இன்றும் யோசிப்பதுண்டு.

Friday, May 29, 2015

அணில்

எங்கள் வீட்டில் அசைவ உணவு கிடையாது. இதில் என்ன விஷேசம், ஸ்ரீவைஷ்ணவ குடும்பத்தில் இது சகஜம் தானே என்று கேட்கலாம். இன்று நிலமை அப்படி இல்லை.

“முட்டை கூட சாப்பிட மாட்டீங்களா ?” என்று ஆச்சரியமாக கேட்க ஆரம்பித்துவிட்டர்கள்.

”முட்டையை முழுசா சாப்பிட வேண்டாம்... கேக் சாப்பிடலாமே...?”
ஸ்ரீரங்கம் வைஷ்ணவ குடும்பங்களில் ஒருவர் ஐடி படித்து, அமெரிக்காவில் நுழைந்த கையோடு, பீட்சா, பர்கரும் கூட அவர்கள் வாயில் நுழைந்துவிட்டது.

“நான் சாப்பிடுவது வெஜ் பிட்சா ... பாருங்க பச்சை கலர் புள்ளி இருக்கு..வெஜிடேரியன்” என்று சாப்பிடும் அந்த பிட்சா மாமிசம் செய்த அதே அவனில் அதே தட்டில் செய்யப்பட்டது என்று தெரிந்தும் தெரியாமல் இருக்கிறார்கள்.

மாமிசம் சாப்பிடுவதும், சாப்பிடாமல் இருப்பது அவர்கள் இஷ்டம். விவாதிக்க போவதில்லை.

நான் சாப்பிடுவது இல்லை. அதற்கு சின்ன வயதில் எனக்கு ஏற்பட்ட சில அனுபவங்களாக இருக்கலாம். பகிர்கிறேன்.

“பையன் எப்படி சூம்பி போய் இருக்கான்... நல்ல நாட்டு முட்டையாக வாங்கி நானே ஆம்லெட் போட்டு தரேன்” என்று பக்கத்து வீட்டு மணி மாமா என் அப்பாவிடம் சொல்லுவார்.

“எங்களுக்கு வேண்டாமே..” என்றால் விடமாட்டார்.

“சர்த்தாண்டா... நான் சாப்பிடறது இல்லை ஆனா என் பையனுக்கு
கொடுக்கிறேன்...இதுக்காகவே பாத்திரம் எல்லாம் தனியாக வெச்சிருக்கேன்”
மறுத்து பேசினால் உடனே

”கீரையில் கூட தான் உயிர் இருக்கு அதை சாப்பிடலையா ? மாட்டு பால் கூட தான் அசைவம்” என்று ஆரம்பிக்கும் வாதம், வள்ளுவர் புலால் மறுப்பு, அத்வைதம், விஷ்டாத்வைத்தம் என்று போகும் வாதம் ஒரு காபியுடன் முடிவடையும்.

நான் முட்டை, இறைச்சி, தேன் சாப்பிடுவதில்லை.. பட்டு துணி, தோல் உபயோகிப்பதில்லை. எல்லாவற்றுக்கும் ஒரு காரணம் இருக்கு.

முட்டை சாப்பிடுவதில்லை என்பதற்கு காரணத்தை இங்கே சொன்னால் பலர் முட்டை சாப்பிடுவதை விட்டுவிடுவார்கள். சுகுனா சிக்கன் வியாபாரம் சரிந்து, இந்திய பொருளாதாரம் ஸ்தபிக்கும் அபாயம் இருப்பதால் அதை தேச நலன் கருதி தவிர்திருக்கிறேன்.

மற்றவை பற்றி சொல்கிறேன்.

ஒரு முறை திருச்சி காந்தி மார்கெட்டில் மாடுகளை பஞ்சு மிட்டாய் கலர் பூசி லாரியில் ஏற்றிக்கொண்டு இருந்தார்கள்.

அப்பாவிடம் அதை பற்றி கேட்டதற்கு
“இது எல்லாம் கேரளா போகிறது...இறைச்சிக்கு அதனுடைய தோல் உன் செருப்புக்கு” என்றார்.

வீட்டுக்கு வந்தவுடன் என்னுடைய தோல் செருப்பு, காலணி எல்லாம் கடாசிவிட்டேன். பிறகு தோல் சம்பந்தபட்ட எதையும் உபயோகிப்பதில்லை என்ற முடிவுக்கு வந்தேன்.

கசப்பான மாத்திரையை குழைக்க ஒரு முறை தேன் வாங்கிக்கொண்டு வந்த போது குண்டாக இருந்த தேன் பாட்டிலில் ஒரு தேனி மிதந்துக்கொண்டு இருப்பதை பார்த்தேன். தேனியை (ஒன்றாக இருந்தாலும்) அழித்துவிட்டு தேன் சாப்பிட வேண்டுமா என்று தேன் சாப்பிடுவதை நிறுத்தினேன்.

எட்டாவது படிக்கும் போது, ஏதோ ஒரு சினிமாவிற்கு முன்பு நியூஸ் ரீலில் பட்டுப்பூச்சியிலிருந்து பட்டாடை எப்படி தயாரிக்கிறார்கள் என்று காண்பித்தார்கள். பூந்தி செய்வது போல பட்டுப்புழுக்களை.. விட்டுவிட்டேன்.

பத்து பன்னிரண்டு வயது இருக்கும். என் பக்கத்துவிட்டு நண்பன் வீட்டில் அசைவம் சாப்பிடுவார்கள். வாரயிறுதியில் துப்பாக்கி எடுத்துக்கொண்டு வேட்டைக்கு சென்று வந்த பிறகு ஜீப்பில் முயல், நாரை, கௌதாரியை ரத்த கறையுடன் பார்த்திருக்கிறேன். ரத்ததை பார்த்த பிறகு அசைவம் சாப்பிட வேண்டும் ஆசை எனக்கு வரவில்லை.

அசைவம் சாப்பிடவே கூடாது என்ற முடிவுக்கு என் நண்பனும் அந்த நிகழ்ச்சியும் தான் காரணம்.

எந்த வருஷம், மாசம், நாள், கிழமை எல்லாம் நினைவில் இல்லை. ஆனால் அன்று நைலான் கயிறு வலையை மரத்தைச்சுற்றி கட்டி ஒரு அணிலை பிடிக்க முயற்சி செய்துக்கொண்டு இருந்தது நினைவில் இருக்கிறது.
“அணில் ராமர் ஃபிரண்டு அதை பிடிக்க முடியாது” என்றேன்.

“அப்படியா?”

”ஆமாம்” என்று அணில் முதுகில் இருக்கும் மூன்று கோடுகள் கதையை சொல்ல ஆரம்பித்தேன்.

கதையை கேட்டுக்கொண்டே அணில் பிடிபடுவதற்கு அரிசியை இரைத்துக்கொண்டு இருந்தான். பாதி கதையில் என்னை ஒரு மறைவான இடத்துக்கு அழைத்து சென்றான்.

கதையை தொடர்ந்தேன் அப்போது கை விரலை காண்பித்து பேசாமல் இரு என்பதை போல சைகை செய்தான்.

ஒரு அணில் அந்த வலையில் மாட்டிக்கொண்டது. அருகில் சென்று பார்த்தால் நல்ல குண்டு புசுக்காக இருந்தது. முகத்தில் ஏண்டா மாட்டிக்கொண்டேம் என்ற கலவரம் தெரிந்தது.

”இந்த அணில் தான் “ராமருக்கு உதவிச்சா... சாவபோகுது... ”

“சாகடிக்காதே...அரிசி போடலாம்....அப்பறம் விட்டுடலாம்” என்று பூர்ணம் விஸ்வநாதன் குரலில் கெஞ்சினேன்.

“சாகடிக்காமல் சாப்பிட முடியாதே”

“என்ன சாப்பிட போறியா?” என்று கலவரம் அடைந்தேன்.

முயல், கோழி, ஆடு வகையரா மட்டும் தான் சாப்பிடலாம் மற்றவை எல்லாம் சாப்பிட முடியாது என்று நினைத்திருந்தேன்.

“சும்மா விளையாட்டுக்கு தானே...” என்றேன்.

“அட நிஜமாகதான்...” என்று அவன் அப்பாவை கூப்பிட்டான்.

“அங்கிள் சாப்பிட போறீங்களா” என்று அவன் அப்பாவிடம் கேட்டேன்.

”ஆமாம்...” என்பதை போல ஊர்ஜிதப்படுத்தினார்.

அடுத்து நடப்பதை உள்மனம் பார்க்காதே என்று சொன்னாலும் பார்த்துக்கொண்டு இருந்தேன்.

ஒரு பெரிய இரும்பு பக்கெட்டில் தண்ணீர் நிரப்பி வலையில் மாட்டிய அந்த அணிலை வலையோடு போட்டார்கள். நீச்சல் அடிக்க விடாமல் ஒரு குவளையில் அழுத்தி போங்காட்டம் ஆடி அதை மூழ்கடித்தார்கள்.

கொஞ்ச நேரத்தில் அந்த அணில் எந்த சலனமும் இல்லாமல் கண் திறந்து கால் மட்டும் லேசாக ஆடிக்கொண்டு இருந்தது.. பிறகு அதுவும் நின்றது.

அதிர்ச்சியாக இருந்தது.

அதிர்ச்சி மேலும் தொடர்ந்தது.

சின்ன கத்தியை கொண்டு அதன் வயிற்று பகுதியை அறுத்தார்கள். ரத்தம் வந்ததா என்று நினைவில்லை, ஆனால் அந்த அணிலின் வயிற்றில் அரச மரத்து இலைகளின் இளம் சிகப்பு துளிர் நிறத்தில் மூன்று சின்ன குட்டி அணில்கள் ஒன்றோடு ஒன்று ஒட்டி கிடந்தது.

பேசினில் மிளகாய், மஞ்சள் மசலா கலவையை பூண்டு வாசனையுடன் ரெடியாக வந்தது.

சொல்ல மறந்துவிட்டேனே நண்பனின் பெயரும் - அணில் !

Thursday, May 21, 2015

ஆனந்தவள்ளி



நேற்று மாலை ஸ்ரீபெரும்புதூர் சென்று இருந்தேன்.
கோயில் வாசலில், வயதான ஒரு பெண்மணி பழைய பெயிண்ட் டப்பாவில் தண்ணீர் வைத்துக்கொண்டு தூண்களில் செதுக்கப்பட்டிருக்கும் நம்மாழ்வார், உடையவர், பெருமாள் சிலைகளுக்கு கையால் திருமஞ்சனம் செய்துக்கொண்டு இருந்தார்.
பேச்சு கொடுத்தேன்.
“உன் பேர் என்னம்மா ?”
அவளுடைய பெயரை இதுவரை யாரும் கேட்டிருக்க மாட்டார்கள் என்று நினைக்கிறேன். லேசாக சிரித்துவிட்டு
“ஆனந்த வள்ளி” என்றாள்.
”தினமும் இந்த மாதிரி தண்ணி தெளிப்பையா ?”
“ஆமாங்க.. தூசியா இருக்கு, ஜனங்க எதையாவது தடவுறாங்க. சிலபேர் விளக்கு வைக்கிறார்கள்..அழுக்காகுது... அதனால் தினமும்”
“இந்த ஊரா ?”
“இல்லை பக்கத்துல சுங்குவார்சத்திரம்.. காலையில எட்டு மணிக்கு வந்துடுவேன். சாயங்காலம் எழு மணிக்கு கிளம்பிடுவேன்”
“தினமுமா அங்கிருந்தா வர ?”
“ஆமாம்.. நாளைக்கு(இன்று) திருவாதிரை சீக்கிரம் வரமுடியாது...அதனால இங்கேயே பக்கதுல ஒரு மண்டபத்துல படுத்துப்பேன். கையில ஒரு செட் துணி இருக்கு”
கொஞ்சம் நேரம் கழித்து
“இந்த மாதிரி தண்ணி ஊத்தினா மழை வருது...”
”அப்படியா?”
“நிஜம்தாங்க”
”மழைவந்தா ஆந்த தண்ணியைக் கொண்டு கோயில் முழுக்க இருக்கும் தூண்களை சுத்தம் செய்துவிடுவேன். தரை எல்லாம் கழுவிவிடுவேன்”
என்ன ஒரு சிறப்பான கைங்கரியம்