Saturday, June 26, 2010

கலர்க் கனவுகள்

amudan1இரண்டு நாளைக்கு முன்பு அலுவகத்திலிருந்து வீட்டுக்கு வந்தவுடன், எப்போதும் போல அமுதன் ஓடி வந்து என் மீது ஏறிக்கொண்டான். கையில் தந்தையர் தின வாழ்த்து அட்டை. நர்சரி ஸ்கூலில் அவன் கை அச்சை கொண்டு செய்தது. என் வாழ்நாள் பொக்கிஷம்.

- 0 - 0 -

நான் வரைந்த படங்களைப் பார்ப்பவர்கள், எப்படி வரையக் கற்றுக்கொண்டேன் என்ற கேள்வியை தவறாமல் கேட்பார்கள். எங்கள் குடும்பமே கலைக்குடும்பம் என்றோ, சின்ன வயதிலிருந்தே எனக்கு நிறைய கலை ஆர்வம் என்றெல்லாம் படம் போடாமல் சிரித்து மழுப்புவேன்.

trees_oil

எல்லோரையும் போல், கிரிக்கெட், காமிக்ஸ், குச்சி ஐஸ், சினிமா போன்றவற்றில் மிகுந்த ஈடுபாடு. அம்மா மார்கழி மாதம் விடியற்காலையில் கோலம் போடும்போது, இழுத்த இழுப்புக்கு அப்பாவைப் போல கோலமும் வருவதை ஆர்வமாகப் பார்த்துக்கொண்டு இருப்பேன். கோலம் போட்டு முடித்தபின் அதற்கு கலர்கொடுக்கும் பொறுப்பு என்னுடையது. என்ன வண்ணம் என்பதைத் தேர்ந்தெடுத்து கோலத்தில் கலர் கொடுப்பேன்.

“என்ன அழகா கலர் கொடுத்திருக்கான் பாருங்களேன்,” என்று அம்மா அப்பாவைக் கூப்பிட்டு காண்பிப்பாள்.

“பொம்மனாட்டி மாதிரி என்னடாது இது வேலை?” என்று அப்பா கண்டிக்காதது நான் செய்த அதிர்ஷ்டம்.

பள்ளி நாள்களில் ஓவிய வகுப்பு இருந்தால், அன்று சீதபேதியாக இருந்தாலும் லீவு போட மாட்டேன். டிராயிங் மாஸ்டர் வரைவதை ஆர்வமாகவும் பார்ப்பதில் அலாதி இன்பம். சில சமயம் பொறாமையாகக் கூட இருக்கும்.

சரக்’ சரக்’ என்று கோடு போட்டு ஏதோ ஒன்றை நிமிஷத்தில் வரைந்துவிடுவார். அவர் வரையும் புள்ளி, கோடு, வளைவு எல்லாம் ஏதோ ஒன்றைக் குறிக்கும். வியந்து போவேன்.  இதை பின்நாளில் ஸ்ட்ரோக் என்று தெரிந்துக்கொண்டேன். ஸ்ட்ரோக் என்பது ஒருவருடைய கை எழுத்து போல என்ன வரைந்தாலும் மாறாது. மாருதி வரையும் கிழவிக்கும் குமரிக்கும் ஒரே மாதிரி கண்கள் முக ஜாடை இருப்பது, ம.செ சாமி படமும் மாமி படமும் ஒரே மாதிரி இருப்பது எல்லாம் இதனால்தான்.

டிராயிங் மாஸ்டர் சில சமயம் யாருடைய புத்தகத்தையாவது வாங்கி, கடைசிப் பக்கத்தில் எதையாவது வரைந்துகொடுப்பார். உடனே ஃபிரேம் போட்டு மாட்டிவிடலாம். ஒரு முறை அவர் என் நண்பன் புத்தகத்தில் வரைந்த மரமும், கீழே நான்கைந்தே கோடுகளில் புல் சாப்பிடும் மாடும் எனக்கு இன்னும் நினைவில் இருக்கிறது.

என்றாவது ஒரு நாள் என் புத்தகத்தில் வரைவார் என்று  ஐந்தாம் வகுப்பிலிருந்து ஒன்பதாம் வகுப்பு வரை காத்திருந்தேன். என் புத்தகத்தின் கடைசி பக்கத்தில் அவர் வரையவே இல்லை. அவரைப் போல வரைய வேண்டும் என்ற ஆசை என்னுள் வந்ததற்கு இது கூட ஒரு காரணமாக இருக்கலாம்.

காலெண்டர் பின்புறம் வெள்ளையாக இருந்தால் உடனே அதில் ஏதவது வரைய ஆரம்பித்துவிடுவேன். ஏதோ ஒரு மாசக் கடைசியில் காலெண்டர் ஷீட் கிடைக்க அதில் ஏ.பி.டி பார்சல் சர்வீஸ் அனுமார் படம் வரைய ஆரம்பித்தேன். ஏ.பி.டி அனுமாரின் விஷேசம் பச்சை கலர். பச்சை தசைகள், பச்சை விரல்கள், பச்சை வால்… ஏன் அனுமாருக்கு உடம்பு முழுவதும் இருக்கும் ரோமங்கள் கூட பச்சைதான். இடுப்பில் இருக்கும் சிறிய பட்டுத் துண்டு மட்டுமே பிங்க் கலர். அந்தப் பச்சை என்னை ஈர்த்தது!  அவர் சஞ்சீவி மலையைத் தூக்குவதைவிட உடம்பு முழுவதும் பச்சையாக வரைவது எனக்கு ஒரு சவாலாக இருந்தது.

“அனுமார் மாதிரி இருக்கு பெருமாள் சன்னதில வெச்சுடு,” என்று சொல்லிவிட்டாள் பாட்டி.

அனுமாருக்கு பார்டர் எல்லாம் போட்டு கெட்டி அட்டையில் ஒட்டி அதை பெருமாள் அறையில் மாட்டினேன். பாட்டி ஏதோ வேண்டிக்கொண்டு காலெண்டர் அனுமாருக்கு வடையை மாலைகோத்து சாத்தினாள். வடையை நாங்கள் சாப்பிட்டோம். அதில் இருந்த எண்ணையை அனுமார் சாப்பிட்டார். வடையில் இருந்த எண்ணெய் படத்தில் இறங்கியது. ஒரு சமயம் கல்லுக்குழி ஆஞ்சநேயர் கோவிலில் கொடுத்த செந்தூரத்தை அந்த காலெண்டர் அனுமார் மீது தடவ புதிதாக அந்த அனுமாருக்கு ஒரு தேஜஸ் கிடைத்து, ஆஞ்சநேயர் ஆகிவிட்டார். பல வருடங்களாக இருந்த அந்தப் படம் வெள்ளை அடிக்கும் போது எங்கோ போய்விட்டது. ரொம்ப நாள் மலையைச் சுமந்தவருக்கும் ரெஸ்ட் வேண்டாமா?

எனக்கு இருந்த இந்த ஆர்வத்தைக் கவனித்த என் அப்பா, வீட்டுக்கு வரும் வாழ்த்து அட்டை மற்றும் பத்திரிகைகளில் வரும் ஓவியங்களைக் கொடுத்து பார்க்கச் சொல்லுவார். கொஞ்ச நாளில் பத்திரிகைகளில் வரும் படங்களை மட்டும் தீவிரமாக கவனிக்க ஆரம்பித்தேன். பத்திரிகையில் பல ஓவியர்கள் என்னைக் கவர்ந்தாலும், ம.செ இன்றும் என்னை வசீகரிப்பவர். சிவகாமி சபதம் கல்கியில் வந்த போது அவர் வரைந்த ஓவியங்களுக்காகவே சேகரிக்க ஆரம்பித்தேன். அடுத்த என்னைக் கவர்ந்தவர் ஜெ… என்கிற ஜெயராஜ். எப்படி புடைவைக்குள் ஜாக்கெட் தெரிகிற மாதிரி படம் போடுகிறார் என்ற ஆச்சரியம் இன்னும் எனக்குள் இருக்கிறது. பலமுறை முயற்சி செய்தும், அப்படி வரைவது மிகவும் கடினம் என்பதை புரிந்துகொண்டேன்.

பத்திரிகைகளில் வரும் படங்களின் மீது இருந்த கவனம், தீவாவளி மலரில் வரும் பெருமாள் படங்களின் மீது திரும்பியது. வழ வழ பெருமாள் படங்களை எப்படி வரைகிறார்கள் என்ற ஆர்வத்தில் பலரிடம் விசாரித்தேன். யாரோ ஒருவர் அவை எல்லாம் ஆயில் பெயிண்டிங் என்றார்.

அந்தக் காலத்தில் ஆயில் பெயிண்ட் எல்லாம் மெயின்கார்ட் கேட் பத்மா ஹோட்டலுக்குப் பக்கத்தில் இருக்கும் ஒரு கடையில் கிடைக்கும். நேராக அங்கே சென்று ஆயில் பெயிண்ட் செட் ஒன்று வாங்கி கொண்டு வீட்டுக்கு வந்தேன். வந்த பிறகு சந்தேகம் வந்தது. வாட்டர் கலர் பெயிண்டை தண்ணீருடன் கலந்து அடிக்கலாம். ஆனால் ஆயில் பெயிண்ட்? சரி மண்ணெண்ணெயை கலந்து அடிக்கலாம் என்று கலந்து அடித்தால் வரைந்த படத்தைச் சுற்றி இந்தியா மேப் போல எண்ணெய் ஓடியது. அடுத்து இருக்கவே இருக்கிறது தேங்காய் எண்ணெய் என்று அதையும் முயற்சி செய்து பார்த்தேன். இப்போது படத்தைச் சுற்றி சின்னதாக இலங்கை மேப்.

ஆயில் பெயிண்டிங்கில என்ன வரைந்தே என்று அப்பா விசாரிக்க, நான் கலக்க முடியாமல் கலங்கி இருப்பதை பற்றி சொன்னேன்.

சில நாள்கள் கழித்து, “என் ஆபீஸ் கலீக் ஒருத்தரோட ரிலேடிவ் ஓவிய ஸ்கூல் மாஸ்டராம்; அவர்கிட்ட போய் கேட்டுப் பார்,” என்று ஒரு முகவரி கொடுத்தார். திருச்சி மரக்கடை பக்கம் இருக்கும் ஆத்திக்குடி மெஸ் அருகில் இருக்கும் கல்யாணி கவரிங் கடையின் இடது பக்கம் இருக்கும் சந்தில் சென்றால், இரண்டு கசாப்பு கடை வரும், மூன்றாவது கசாப்புக் கடையைத் தாண்டியவுடன் இருக்கும் அடுத்த சின்ன சந்தில் ஒரு சின்ன வீடு அவருடையது.

அங்கே போய், “எனக்கு ஆயில் பெயிண்டிங் கத்துக்கணும் சார்,” என்று நான் வாங்கிய ஆயில் பெயிண்டிங் செட்டை பெருமையாகக் காண்பித்தேன்.

அவர் அதை வாங்கிப் பார்த்துவிட்டு, “உனக்கு வாட்டர் கலர் தெரியுமா?” என்ற கேள்வியை கேட்டார்.

“தெரியும்” என்ற என் பதிலில் அவர் அவ்வளவு திருப்தி அடையவில்லை போலிருக்கிறது. “நீ வரைந்த நல்ல வாட்டர் கலர் படத்தை நாளைக்கு கொண்டுவா பார்க்கலாம்,” என்று என்னை அனுப்பிவிட்டார்.

அடுத்த நாள் நான் வரைந்த சில வாட்டர் கலர் படங்களை பார்த்துவிட்டு எனக்கு ஒரு டெஸ்ட் வைத்தார்.

ஒரு வட்டத்தை வரைந்து அதில் ஏதவது ஒரு கலரை உள்ளே அடிக்க சொன்னார். நானும் அடித்தேன். பார்த்துவிட்டு, “இப்படி அடித்தால் கலர் தீர்ந்துவிடும்,” என்றார். பேப்பரின் பின்பக்கம் ஈரத்துக்கு இடுப்பு மடிப்பு போல ஆகியிருந்தது.

இன்னொரு பேப்பரை எடுத்து அதே மாதிரி ஒரு வட்டம் போட்டு, தூரிகையை எடுத்து ஃபைவ் ஸ்டார் ஹோட்டலில் சூப் குடிப்பது போல தண்ணீரைக் கொஞ்சமாக உறிஞ்சி, மூடியில் ஒட்டியிருந்த வண்ணத்தை எடுத்து அடித்தார். ஆர்வமாக பார்த்துக்கொண்டு இருந்தேன். கொஞ்சம் வண்ணம், கொஞ்சம் தண்ணீர் என்ற டயட்டால் பேப்பர் பின்பக்கம் மடிப்பு இல்லாமல் சிக்கென்று இருந்தது.

“இது மாதிரி கலர் அடிக்க முதல்ல கத்துக்க. அப்றம் என்கிட்ட வா. வாட்டர் கலர் தான் கஷ்டம். அதைத் தெரிஞ்சா ஆயில் பெயிண்டிங் ஈசி. வாட்டர் கலர் நீ நல்லா கத்துகிட்டதும் நானே ஆயில் பெயிண்டிங் பத்தி சொல்றேன்,” என்று அனுப்பிவைத்து விட்டார்.

பல மாதங்கள் வாட்டர் கலர் அடித்துப் பழகிக்கொண்டேன்.

திரும்பவும் ஒருநாள் அந்த முஸ்லீம் பெரியவரிடம் சென்று நான் வரைந்ததைக் காண்பித்தேன். அவர் என் வாட்டர் கலர் பாக்ஸை எடுத்து வரச் சொன்னார். அதைக் காண்பித்தபோது, “வெள்ளை கலர் ஏன் இவ்வளவு யூஸ் செய்திருக்க. வெள்ளை கலர் யூஸ் செய்யாம வரைய கத்துக்க,” என்றார்.

“எப்படி?”

“பேப்பர்ல இருக்கற வெள்ளையை அப்படியே வெச்சுக்க,” என்றார்.

சில மாதங்கள் கழித்து, வேறு சில படங்களை வரைந்து அவரிடம் காண்பிக்க ஆரம்பித்தேன். ஒவ்வொரு முறையும் ஏதாவது சொல்லுவார். இப்படி இரண்டு வருடங்கள் ஓடியது. ஆனால் ஆயில் பெயிண்டிங் எப்படி என்ற தகவலை மட்டும் சொல்லவே இல்லை. நானும் கேட்கவே இல்லை.

‘அபூர்வ சகோதரர்கள்’ படம் வந்த சமயம். கமல் கூலிங் கிளாஸ் போட்ட ஸ்டில் படம் பிரபலமாக இருந்தது. கண்ணாடிக்குள் இருக்கும் கண்ணை வரைந்து பார்த்தால் என்ன என்ற ஆர்வம் வர,  அந்த படத்தைத் தேடிக் கண்டுபிடித்து வரைய ஆரம்பித்தேன். முடித்தபின் கமல் போலவே இருந்தது.

உடனே அந்தப் படத்தைச் சுருட்டிக்கொண்டு அவர் வீட்டுக்கு சைக்கிளை எடுத்துக்கொண்டு ஓடினேன். படத்தைக் கொஞ்ச நேரம் பார்த்துக்கொண்டு இருந்தார். இங்கே எப்படி வரைந்தாய், அங்கே எப்படி வரைந்தாய் என்று கேள்விமேல் கேள்வி கேட்டார். சிறிது நேரம் கழித்து, “இந்தப் படம் 90% சரியா இருக்கு. நான் வரைஞ்சாலும் இப்படித்தான் இருக்கும்,” என்றவர், தன்னுடைய பேனாவில் ஓவியத்தின் மூலையில் என் பெயரை எழுதி “இனிமே நீ வரையும் ஓவியங்களுக்கு கீழே உன் பெயரை போட்டுக்கொள்” என்ற போது மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. அடுத்து அவர் சொன்னதுதான் மேலும் ஆச்சரியமாக இருந்தது.
“நாளைக்கு வரும்போது ஆயில் பெயிண்டிங் பாக்ஸை எடுத்துகிட்டு வா!”

oil_water_color2

மறுநாள் ‘வார்னிஷ்’ மற்றும் ‘லின் சீட் ஆயில்’ இரண்டும் கலந்து ஆயில் பெயிண்டிங் செய்யலாம். சாதாரண பேப்பரில் செய்ய முடியாது. கான்வாஸ் அல்லது ஆயில் பெயிண்டிங் ஷீட் தேவை என்று ஐந்து நிமிஷம் கிளாஸ் எடுத்தார்.

வீட்டுக்குப் போகும்போது, அதை வாங்கிக்கொண்டு சென்றேன். ஏதோ ஒரு பெண் முகத்தை வரைந்து கலர் கொடுத்தேன். மறுநாள் பெண்ணின் உதட்டைத் தொட்டுப் பார்த்தால் கையில் லிப்ஸ்டிக் வண்ணம் ஒட்டிக்கொண்டது. ஒருவாரம்… ஒரு மாதம் ஆகியது; வண்ணம் காயவே இல்லை. திரும்பவும் அவர் வீட்டுக்குச் சென்றேன்.

“வரைஞ்சேன். காயவே இல்லை,” என்றேன்.

சிரித்துக்கொண்டு லின் சீட் எவ்வளவு எடுக்க வேண்டும் எவ்வளவு வார்னிஷ் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று அந்த அளவுகளைச் சொன்னார். அதற்குப் பிறகு அழும் இந்தக் குழந்தை படத்தை வரைந்தேன். பெயிண்டிங் ஒரு வாரத்தில் காய்ந்துவிட்டது. ஆனால் அந்தக் குழந்தையின் கண்ணீர் காயாமல் இன்னும் அப்படியே இருக்கிறது.

இந்த இடத்தில் நான் ஸ்டேட் பேங்க் சென்ற அனுபவம் பற்றியும் சொல்ல வேண்டும். அப்பா ஏதோ வேலை விஷயமாக வெளியூர் செல்லவேண்டிவர, என்னிடம் ஏதோ ஒரு சின்ன வேலையைக் கொடுத்திருந்தார். வங்கிக்கு சென்ற நான் மேனேஜர் அறையை யாரோ திறக்க உள்ளே சுவற்றில் இரண்டு புளிய மரம் இருக்கும் ஓவியத்தை முதன்முதலில் பார்த்தேன். அழகான பெண்களைப் பார்த்தால் வரும் நெஸ்கஃபே காதல் போல எனக்கு அந்த படத்தின் மீது வந்தது. யாராவது மீண்டும் மீண்டும் கதவைத் திறப்பார்களா என்று காத்துக்கொண்டே அறைவாசல் முன் உட்கார்ந்திருந்தேன். ஒவ்வொரு முறை கதவு திறக்கும்போதும் அந்தப் படத்தை பார்ப்பேன். காதல் அதிகமாகியது.

காதலர்கள் பிரபோஸ் செய்வது போல, சில மணி நேரம் கழித்து தைரியத்தை வரவழைத்துக்கொண்டு மேனேஜர் ரூமுக்குச் சென்றேன்.

“உனக்கு என்னப்பா வேண்டும்?” என்பது பார்வையிலேயே தெரிந்தது.

“சார்…” என்று தயங்கி நின்றேன்.

“என்னப்பா வேண்டும்?”

“மேலே இருக்கற படத்தைத் தந்தீங்கன்னா, பார்த்து வரைஞ்சுட்டு திருப்பித் தந்துடறேன்” என்றதில் ஏதோ ஒரு கோடி ரூபாய் லோன் கேட்டது போல அதிர்ச்சியை அவர் முகத்தில் பார்க்கமுடிந்தது.

“இதைக் கழட்றது கஷ்டம், அதோட இல்லாம இது பேங் பிராப்பட்டி சும்மா கழட்டி கொடுக்க முடியாது,” என்றார்.

“இல்லை சார் ஒரு வாரத்தில திருப்பி தந்துடறேன். கோர்ட் பக்கம் தான் எங்க வீடு… “

“இல்ல தம்பி, இதை கழட்டிக் கொடுத்தாலும் எப்படி எடுத்துக்கிட்டு போவ?”

“ரிக்ஷா இல்லைன்னா ஆட்டோவில எடுத்துண்டு…”

“இப்ப ஆஃபீஸ் டைம். சாயங்காலம் வாயேன்,” தட்டிக்கழிப்பது போலத் தெரிந்தது.

மெதுவாக அறையைவிட்டு வெளியே வந்தபோது, “இருப்பா” என்ற குரல் கேட்டு திரும்பிப் பார்த்தேன். சின்னதாக பெல் அடித்து, வெளியே இருக்கும் ஒருவரைக் கூப்பிட்டு அந்த பெயிண்டிங்கை கழட்டச் சொன்னார். தூசி, ஒட்டடை எல்லாம் தட்டி, துடைத்து என்கையில் கொடுக்க, பேங்க்கே என்னை வேடிக்கை பார்க்க, அதை ஆட்டோவில் ஏற்றிக்கொண்டு வீட்டுக்கு வந்தேன்.

என் புதுக் காதலியுடன் தனியாக ரூமுக்குள் சென்றேன். படத்தின் வலது ஓரத்தில் “Eswaran” என்று கையெழுத்து போடப்படிருந்தது. ஒரு வாரம் அந்தப் படத்தைப் பார்த்து வரையத் தொடங்கினேன். ஆயில் பெயிண்டிங்கில் ஒரு பிரச்சனை, உடனே காயாது. சில சமயம் ஒருவாரம் ஆகும் காய. அதனால் காயும் வரை காத்திருந்து பின்பு அதற்கு மேல் வண்ணம் அடிக்க வேண்டும். அதனால் இந்தப் படம் வரைய எனக்கு ஒரு மாதத்துக்கு மேல் ஆனது. ஒவ்வொரு வாரமும் நான் மேனேஜரிடம் போய் எக்ஸ்டன்ஷன் வாங்கிக்கொண்டு வந்தேன்.

ஒன்றரை மாதம் கழித்து இரண்டு படத்தையும் எடுத்துக்கொண்டு சென்றேன். அவர் பார்த்துவிட்டு, “இதில எது நான் கொடுத்தது?” என்றார் சிரித்துக்கொண்டே!

அதற்கு பிறகு ஈஸ்வரன் வரைந்த எல்லா ஓவியங்களும் என் கண்ணில் பட்டன. சிலவற்றை நான் படியெடித்த மாதிரி வரைந்தேன். இவரின் ஓவியங்களை ரசிக்காதவர்களே இருக்க முடியாது. இன்றும் புளிய மரத்தை பார்த்தால் எனக்கு ஈஸ்வரன் நினைவு தான் வரும்.

line_drawings2அதே போல மனோகர் தேவதாஸ் வரைந்த மதுரை கோட்டோவியங்கள், சில்பி வரைந்த கோபுரம், கோயில்கள் என்று எதையும் விட்டுவைக்கவில்லை.

‘மறுபடியும்’ ஒரு அனுபவம். பாலுமகேந்திராவின் ‘மறுபடியும்’ படம் என்று நினைக்கிறேன். ஒரு காட்சியில் டைனிங் டேபிள் பக்கம் தஞ்சை பெரிய கோவில் கோட்டோவியம் இருப்பதைப் பார்த்தேன். உடனே அதை வரைய வேண்டும் என்ற அடுத்த படலம் ஆரம்பம் ஆனது. உடனே பாலுமகேந்திரா வீட்டுக்குச் சென்று தவம் கிடந்து அந்தப் படத்தை வாங்கி வந்து வரைந்தேன் என்றெல்லாம் நினைக்காதீர்கள். யதேச்சையாக ஒரு ஸிராக்ஸ் கடையில் அதே படத்தைப் சில வருடங்கள் கழித்து பார்த்தேன். அதற்கு பிறகு என்ன நடந்திருக்கும் என்று உங்களுக்கே தெரிந்திருக்கும்.

இந்த சமயத்தில் சுஜாதா எழுத்தின் மீது காதல் வந்து அவரையும் வரைந்தேன். திருச்சியில் ஒரு கூட்டதுக்கு வந்த சுஜாதாவிடம் நான் வரைந்த ஓவியத்தைக் காண்பித்த போது, “அட என்ன மாதிரியே இருக்கே!” என்று அதில் கையெழுத்து போட்டுத் தந்தார்.

sujatha_portraitஇப்படி வரைந்துதள்ளியபோது, நான் கல்லூரியில் படிக்கவும் செய்தேன் என்பதை மறந்துவிடாவேண்டாம். டிகிரி முடித்தபின் சென்னைக்கு வேலை தேடி வந்தேன். கோடம்பாகத்தில் இருந்த ஒரு பிரபலமான கணிப்பொறி நிறுவனத்தில் வேலை கேட்டுச் சென்றபோது, No Vacancy சொன்னவர்கள், என் பயோடேட்டா கடைசியில் ‘பொழுதுபோக்கு: பாட்டு கேட்பது, ஓவியம் வரைவது’ என்பதைப் பார்த்து என்ன ஓவியம் வரைவேன் என்று கேட்டார்கள். சொன்னேன். சரி நாளைக்கு எடுத்துக்கொண்டு வா என்று சொல்லி அனுப்பிவிட்டார்கள். நான் வரைந்த சில ஓவியங்களை அடுத்தநாள் பார்த்துவிட்டு எனக்கு வேலை தந்துவிட்டர்கள். வேலை– கார்ட்டூன் படம் போடுவது!.

சில நாள்களில் கணிப்பொறி உதவியுடன் எப்படிப் படம் போடுவது என்று கற்றுக்கொண்டேன். விதி நீல நிறத்தில் வந்தது.  ஏதோ ஒரு கார்ட்டூனுக்கு சிகப்பு கலர் சட்டை போட்டேன். நான் போட்ட சிகப்பு சட்டையை நீல நிறத்துக்கு மாற்றச் சொன்னார் என் மேனேஜர். நான் முடியாது என்று அடம்பிடிக்க, அவர் தானே கலரை மாற்றிவிட்டார். லன்ச் பிரேக்கில் அப்பாவுக்கு ஃபோன் போட்டு, எப்படி ராஜினாமா கடிதம் எழுதுவது என்று கேட்க, அப்பாவும் ஃபோனில் டிக்டேட் செய்ய, அதை எழுதி என் மேனேஜரிடம் கொடுத்துவிட்டு வீட்டுக்கு வந்து பொழுதுபோக்கு என்ற பகுதியை பயோடேட்டாவிலிருந்து எடுத்துவிட்டேன்.

பல வருடங்கள் கழித்து சுஜாதா அறிமுகம் கிடைத்தபின் அவர் எழுதிய ஸ்ரீரங்கத்துக் கதைகளைத் தொகுத்து, “சினிமால தனியா காமெடி டிராக் வரமாதிரி உங்க கதைகளுக்கு படம் வரையட்டுமா?” என்று கேட்டேன். மகிழ்ச்சியுடன் சம்மதித்து, ஆர்வமாக எதை எல்லாம் கவர் செய்யலாம் என்ற விவாதித்தது இனிய அனுபவம். ஸ்ரீரங்கம் கோபுரத்தின் கோட்டாவியம் தான் அவர் கணினியில் வால்பேப்பராக கடைசி வரை இருந்தது. யாராவது கணினியில் எதையாவது இன்ஸ்டால் செய்ய வந்தால் “அந்த வால்பேப்பரை மட்டும் டிஸ்டர்ப் செய்யாதீங்க” என்று சொல்லியது என் பாக்கியம்.

srirangam_pictures

“கதைகளில் அடிக்கடி வரும் ரங்கு கடை எங்கே இருக்கிறது?” என்ற கேள்விக்கு வரைபடம் வரைந்து காண்பித்தார்.

ஸ்ரீரங்கம் சென்று ரங்கு கடையைப் படம்பிடித்தபோது, கடைக்கு உள்ளே இருந்தவர் என்னிடம், “உங்களை சுஜாதாதானே அனுப்பினார்?” என்று கேட்டார்.

“எப்படிக் கண்டுபிடிச்சீங்க?”

“இந்தக் கடையை மெனகெட்டு வேற யார் சார் படம் எடுக்கப் போறாங்க?”

- 0 - 0 -

என் அப்பாவிடம் வெளிநாட்டு வாட்டர் கலர் பென்சில் வேண்டும் என்று ஒரு முறை கேட்டேன். எவ்வளவு என்று கூட கேட்காமல் “பீரோவில் பணம் இருக்கு எடுத்துக்கொண்டு போய் வாங்கிக்கோ” என்றார்.

என் முதல் சம்பளம் வந்த போது “உன்னுடைய முதல் சம்பளம், நான் ரிடையர் ஆகும் போது வாங்கிய கடைசி சம்பளம்” என்றார். அவர் வாங்கிக்கொண்டுத்த அந்த கலர் பென்சிலின் விலை கிட்டத்தட்ட அவர் சம்பளத்தில் 15%.

என் ஓவியங்களை வீட்டுக்கு வருபவர்களிடம் பெருமையாக காண்பிப்பார். என் ஓவியங்களுக்குக் கடைசிவரை ரசிகராக இருந்தவர் அவர்தான்!.  தந்தையர் தினம் அன்று அமுதன் கொடுத்த முதல் ஆர்ட் அட்டையை பார்த்த பிறகு, இரண்டு நாள் கழித்து எழுதிய கட்டுரை இது. நான் கொஞ்சம் லேட்.

(இக்கட்டுரையிலுள்ள ஓவியங்கள் தேசிகன் வரைந்தவை. படங்களைப் பெரிதாக்கிப் பார்க்க அவற்றின் மீது க்ளிக் செய்யவும்).

மகிழ்ச்சிக்கான கோட்பாடு!











படம்: தேசிகன்

என் வீட்டிலிருந்து அலுவலகம் செல்லும் வழியில் ராமமூர்த்தி நகர் தாண்டிய பின், சாலைகளின் இருபுறமும் மயிற்கொன்றை மலர்களை மஞ்சள் மற்றும் சிகப்பு நிறங்களில் பார்க்கிறேன். இந்தச் செடி புதர் அல்லது குற்றுமரம் (Shrub) வகையைச் சார்ந்தது. ஆறு அடிக்கு மேல் வளராது. குல்முஹர் மலர் போலக் கட்சி அளித்தாலும் உற்று கவனித்தால் வித்தியாசங்களைப் பார்க்கலாம். ஆங்கிலத்தில் Peacock Flower என்கிறார்கள். பூவைப் பார்ப்பதற்கு மயிலின் கொண்டை போல இருப்பதால் இந்தப் பெயர்க் காரணம் என்று நினைக்கிறேன்.

என் பையனை பள்ளிக்குக் கொண்டுவிடும் போது ஒரு வீட்டில் ஸ்டிராபெரி வண்ணத்தில் இந்த மலரைப் பார்த்தேன். ஒரே வகை மலர்களில் பல விதமான வண்ணங்களை நாம் பார்த்திருக்கலாம். ரோஜா, செம்பருத்தி, போகன்வில்லா போன்ற மலர்கள் உதாரணம். மிருகங்களுக்கும், பூக்களுக்கும் இயற்கை பலவித வண்ணங்கள் தந்திருக்கிறது. மிருகங்கள் தங்களைக் காத்துக்கொள்ள இயற்கையோடு ஒளிந்துக்கொள்ள இந்த வண்ணங்கள் உபயோகப்படுகிறது. ஆனால் பூக்கள் மற்றவர்களை கவர்ந்து மகரந்தச் சேர்க்கைக்கு உபயோகப்படுத்துகின்றன.

மலர்களில் இந்த நிறத்துக்குக் காரணம் மூலக்கூறில் இருக்கும் ஆந்தோசயனின் (anthocyanin) என்ற செடிகளில் இருக்கும் நிறமிகள் (pigments). செடிகளில் இருக்கும் இந்த நிறமிகளை ஃப்ளேவனாய்ட்ஸ் (flavenoids) என்கிறார்கள். அடுத்த முறை கடையில் கலர் குடைமிளகாய், செங்கருநீல கோஸ், சிகப்புப் பச்சை மிளகாய்களைப் பார்க்கும் போது இவை எல்லாம் ஆந்தோசயன் அதிசயம் என்று நினைவு வைத்துக்கொள்ளுங்கள். இலையுதிர் காலத்தில் இலைகள் மஞ்சள் அல்லது சிகப்பு நிறமாக மாறுவதற்கு இதே ஆந்தோசயன்தான் காரணம்.

பல தேசங்களில் மயிற்கொன்றைப் பூ பரவியுள்ளது. ஐரோப்பாவில் இந்தப் பூவை முதல்முதலில் 1647ல் தளபதி பிலிப் கண்டுபிடித்துள்ளார் என்ற தகவல் இருக்கிறது. தன் படையில் சிலருக்கு ஜுரம் வந்த போது இந்தச் செடியின் இலைகளை உட்கொண்டதால் ஜுரம் சரியாகியதாம்!

- 0 - 0 - 0 -- 0 - 0 - 0 -- 0 - 0 - 0 -- 0 - 0 - 0 -- 0 - 0 - 0 -

"சிறுகதை எழுது என்று யாராவது என்னைக் கேட்டால் எனக்கு வயிற்றில் புளியைக் கரைக்கத் தொடங்கிவிடும். நான் எழுதிய நூற்றுக்கு மேற்பட்ட கதைகளுள் ஒன்றோ இரண்டோதாம் சிறுகதை என்ற சொல்லுக்குச் சற்று அருகில் நிற்கின்றன. மற்றவைகளை சிறுகதை என்றால் சிறுகதை என்ற சொல்லுக்கே இழிவு செய்கிற மாதிரி," என்று தி.ஜா. எழுதியுள்ளார்.

பல சிறுகதை ஆசிரியர்களின் கதைகளைப் படித்தால் சிறுகதை எழுத வருமா என்று தெரியாது. ஆனால் அவர்களின் கதைகளைப் படித்தால் சிறுகதைக்கான கருவை நாடுவதில் எத்தனை வகைகள் சாத்தியம் என்பது தெரியும்.

பள்ளியில் படிக்கும்போது பல கதைகள் என்னைக் கவர்ந்திருக்கிறது. அந்தப் பட்டியலில் சகி(Saki) எழுதிய 'ஓப்பன் விண்டோ' என்ற கதையும் உண்டு (இந்தக் கதை இணையத்தில் இருக்கிறது. தேடிப் படித்துப் பாருங்கள்). சகியின் இயற்பெயர் ஹெக்டர் ஹ்யு மன்றோ (December 18, 1870 - November 13, 1916). பிரிட்டிஷ் எழுத்தாளர்.

என் பெண் சில சமயம் என்னிடம் கதைவிடுவாள். "அப்பா ஸ்கூல என் ஃபிரண்டுகிட்ட 10 அடிக்கு ஒரு பென்சில் இருக்கிறது," என்பது போன்ற அம்புலிமாமாக் கதைகள். ஆர்வமாகக் கேட்டால் பத்தடி பென்சிலுக்கு 5 அடியில் ரப்பர் வேறு இருக்கும். அதை தினமும் பஸ்ஸின் கூறையின் மீது எடுத்து வருவான் என்று போகும்... அப்படிச் சொல்லும் போது எனக்கு சகி எழுதிய ஓப்பன் விண்டோ கதை தான் நியாபகத்துக்கு வரும்.







ஃபார்ம்டன் நட்டில் (Framton Nuttel) நரம்பு தளர்ச்சி காரணமாக திருமதி சேப்லிடான் (Mrs.Sappleton) வீட்டிற்கு வருகிறார். வீட்டில் 15 வயதான அவள் அக்கா பெண் இருக்கிறாள். கொஞ்சம் சுட்டி. நட்டில் கொண்டு வந்த அறிமுக கடிதத்தைப் படித்துவிட்டு அவருக்கு வீட்டில் இருப்பவர்களைப் பற்றி அதிகம் தெரியாது என்று கண்டுபிடித்து, வீட்டில் இருக்கும் ஃபிரன்ச் விண்டோ கதவு எப்போதும் திறந்து தான் இருக்கும். ஏன் திறந்திருக்கிறது என்று ஒரு கதை சொல்ல ஆரம்பிக்கிறாள். பல நாள்களுக்குமுன் வேட்டைக்குப் போன தன் மாமா மற்றும் இரண்டு பையன்கள் திரும்பவில்லை. அதனால் மனம் உடைந்த சேப்லிடான் இந்தக் கதவை எப்போதும் திறந்தே வைத்திருக்கிறாள் என்கிறாள். வேட்டைக்குப் போனவர்கள் எப்படிப் பாடிக்கொண்டே போனார்கள் என்றெல்லாம்கூட தொடர்கிறாள். அந்தச் சமயம் பார்த்து வேட்டையை முடித்துவிட்டு அவர்கள் வர, நட்டில் அவர்களைப் பார்த்து ஏதோ பிசாசு என்று நினைத்து ஓட்டமாக ஓடுகிறார். வந்தவர்கள் அவர் ஓடுவதைப் பார்த்து அந்தப் பெண்ணிடம், "ஏன் வீட்டுக்கு வந்தவர் இப்படி தலைதெறிக்க ஓடுகிறார்?" என்று கேட்க, அந்தப் பெண் அலட்சியமாக, "ஓ அதுவா அவருக்கு நாய்களைக் கண்டால் பயம்,” என்று வேறு ஒரு கதை சொல்லுகிறாள்.. "Romance at short notice was her specialty," என்று கதை முடிகிறது.

சிறுகதை எழுதுகிறவன் வாழ்நாளெல்லாம் மற்றவர்களுடைய சிறுகதைகளைப் படித்துக்கொண்டே இருக்கவேண்டும் என்று சொல்லும் கு.அழகிரிசாமியின் வாக்கு எவ்வளவு நிஜம்!

- 0 - 0 - 0 -- 0 - 0 - 0 -- 0 - 0 - 0 -- 0 - 0 - 0 -- 0 - 0 - 0 -- 0 - 0 - 0 -

O + (N x S) + Cpm/T + He.

இது மகிழ்ச்சிக்கான கோட்பாடு (formula).

சில நாள்களுக்குமுன் பிரிட்டிஷ் சைக்காலஜிஸ்ட் ஒருவர் கண்டுபிடித்தது. இதில் 0--(Outdoor) வெளியே செல்வது. N--(Nature) இயற்கை; S--(Social Interaction) நமக்கு தெரிந்தவர்களுடன் பேசுவது. இவைகளுடன் Cpm-- (Childhood memories) சிறுவயது நினைவுகளை வெப்பநிலையுடன் வகுத்து He--(Hoilday excitement) விடுமுறைக் கிளர்ச்சியுடன் சேர்க்க வேண்டும். அப்படிச் சேர்த்தால் ஜூன் மூன்றாம் வாரம் வருகிறதாம். அதாவது நீங்கள் படித்துக்கொண்டு இருக்கும் இந்த வாரம். அடுத்த நாள் ஆபீஸ்; காலை ஐந்து மணிக்கு அலாரம் போன்ற காரணங்கள் எனக்கு அப்படி ஒன்றும் மகிழ்ச்சியாக இல்லை. கொஞ்சம் யோசித்துப் பார்த்தால் துன்பம் என்ற ஒன்று இல்லை என்றால் மகிழ்ச்சி என்ற ஒன்று இருந்திருக்காது.

எங்கள் வீட்டுப் பக்கத்தில் மிளகாய் பஜ்ஜிக் கடை ஒன்று இருக்கிறது. ஹிந்தி பேசும் ஒருவர், அவர் மனைவி, இரண்டு மகள் நடத்துவது. எப்போதும் சிரித்துப் பேசிக்கொண்டு கடலை மாவைக் கரைத்து மிளகாய் பஜ்ஜி போட்டுக்கொண்டு சந்தோஷமாக இருப்பார்கள். ஆறு வருடம் முன்பு பெங்களூர் வந்த போது அந்தக் கடையில் வாங்கிச் சாப்பிட வேண்டும் என்று ஆசை வந்தது. "இங்கே எல்லாம் சாப்பிட்டால் சுகாதாரம் இல்லை," என்ற வீட்டு உத்தரவினால் சாப்பிடாமல் கொஞ்ச நாள் இருந்தேன்.










படம்: தேசிகன்

"The best way to get rid of a temptation is to yield to it," என்ற ஆஸ்கர் வைல்ட் (Oscar Wilde) சொன்னது எவ்வளவு உண்மை. ஒரு நாள் "இதோ வந்துடறேன்!" என்று கிளம்பி அந்த பஜ்ஜிக் கடை முன்பு தயங்கி நின்றேன். அப்போது ஹோண்டா சிட்டியில் வந்த ஒருவர் சில பஜ்ஜிகளை நியூஸ் பேப்பரில் வாங்கிச் சாப்பிட்டுவிட்டுப் போனார். தைரியம் வந்து நானும் இரண்டு பஜ்ஜி என்று கேட்டு பத்து ரூபாய் நோட்டைக் கொடுத்தேன்.

"சில்லறையாகக் கொடுங்க!"

கையில் சில்லறை எடுத்துக்கொண்டே "எவ்வளவு?" என்றேன்.

அவர்களே என் கையில் இருந்த 2 ரூபாய் சில்லறையை எடுத்துக் கொண்டு இரண்டு பஜ்ஜி தந்தார்கள். இந்தியா இன்சாட் செயற்கைக் கோள் விண்ணில் செலுத்தியதை விட இது எனக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. ஆறு வருடம் பெங்களூரு, பணவீக்கம், காய்கறி, எண்ணெய் விலை என்று பல மாற்றங்கள் இருந்த போதும் இவர்களிடம் ஒரு பஜ்ஜி ஒரு ரூபாய் தான்.

இங்கே

ஸ்டஃட் பஜ்ஜி - 3 ரூ.

மசால் வடை - 2 ரூ.

உருளைக்கிழங்கு போண்டா - 2ரூ.

ஜிலேபி, பாலக் பக்கோடா போன்றவையும் கிடைக்கும்.

விற்கும் அவர்கள் சந்தோஷமாக இருக்கிறார்கள்; வாங்கிச் சாப்பிடும் நமக்கும் சந்தோஷமாக இருக்கிறது. சந்தோஷத்துக்கு எனக்கு இரண்டு ரூபாய் போதும். இது என் கோட்பாடு!

Saturday, June 12, 2010

ஆயகலைகள் – கிரேக்கம் முதல் கிரேவிட்டி வரை

“கொல்லைக்குப் போயிட்டு வரேன்!”

“போய்ச் சேர்ந்ததும் தந்தி அடிங்க!!”

என் தாத்தாவும் பாட்டியும் பேசிக்கொள்ளும் தமாஷாரம். கொல்லைக்கு என்பது நாம் தற்போது உபயோகப்படுத்தும்  “ரெஸ்ட் ரூம்” சமாசாரம்.

வீடு தாண்டி வெளியே வந்தால் காதல், கனவு, கள்ள உறவு, கோபம், குரோதம், குஷி, பழிவாங்கல், யார் எழுதினார் என்று தெரியாத மர்மம் என்று நவரசங்களையும் பொறித்துச் சொல்லும் இடங்களாக இன்றளவும் பள்ளி கல்லூரி, அலுவலக டாய்லட்கள் திகழ்ந்துவருகின்றன.

பஸ் பயணத்தின் போது, வழியில் ‘நிறுத்துவார்கள்’. பாம்பு இல்லாத புதர்ப்பக்கமாக ஒதுங்கவேண்டியது உங்கள் சாமர்த்தியம். பஸ் பயணத்தின் போது, உங்கள் நண்பர் இதோ டீ சாப்பிட்டு வரேன் என்று எங்காவது ஒதுங்கினால், டிரைவர் ஹார்ன் அடித்து, இன்ச் இன்சாக பஸ்ஸை நகர்த்தி பூச்சாண்டி காமிப்பார்.  “ஆனது ஆச்சு, இதோ வந்திடுவார்,” என்று பதறும் உங்களுக்கு வயிற்றை கலக்க ஆரம்பிக்கும்.

பதினைந்து வருடங்கள் முன் அமெரிக்கா சென்றபோது டாய்லட் பேப்பர் அறிமுகம் கிடைத்தது. காலில் நியூஸ் பேப்பர் பட்டாலே சரஸ்வதி என்று கண்ணில் ஒற்றிக்கொள்ளும் நமக்கு, பேப்பரில் துடைத்துப் போட உடனே மனம் இடம்கொடுக்காது. ஆனாலும், சில நாள்களில் பிட்சாவுடன் கோக் போல இதுவும் பழகிவிடும்.

ரயிலில் போகும்போது ஜன்னல் வழியே வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டு போனால் நிச்சயம் சொம்புடன் குந்திக்கொண்டு இருப்பவர்களையும் பார்த்திருப்பீர்கள். சொம்பு இல்லை என்றால் பக்கத்தில் ஏதாவது சின்ன வாய்க்கால் இருக்கும். இலவச இணைப்பாக வயல்கள் பசுமையாக இருக்கும்; இயற்கை உரம்!

ரயிலுக்கு வெளியே பரவாயில்லை ஆனால் ரயிலுக்கு உள்ளே இருக்கும் டாய்லெட் பற்றி சொன்னால் அடுத்தவேளை சாப்பாடு பிடிக்காது. அப்படியே அர்ஜண்டாக ஒரு கை பாத்துவிடலாம் என்று உள்ளே சென்றால் ஒரு கையில் டிரஸை வைத்துக்கொண்டு இன்னொரு கையில் ஏதையாவது சப்போர்ட்டுக்கு பிடித்துக்கொண்டு, ஆடிக்கொண்டே ஓடும் ரயிலில், வெளியிலிருந்து கதவு தட்டப்படும் அடுத்தவரின் அவசரத்தில், தூக்கிப் பிடித்தால் மட்டுமே (சிலசமயம் மட்டுமே) தண்ணீர் வரும் குழாயில்,  சங்கிலியில் கட்டப்பட்ட டம்பளர் என்ற கழிவறைகளில்… ஆக்டோபஸுக்கே சவால்விடும் சாகசத்தை பொதுஜனம் சமாளித்து வந்திருக்கிறது; வருகிறது.

“இந்தியா ஒரு திறந்தவெளிக் கழிவறை” என்று பெயர்வாங்கிவிட்டதால் மற்ற நாடுகளைப் ஒரு சுற்று பார்த்துவிட்டு வரலாம் வாங்க.

டாய்லெட் சிலருக்குப் பிறப்பிடமாக இருந்திருக்கிறது. ஐந்தாம் சார்லஸ் என்ற ரோம் அரசர் பிறந்தது ஒரு டாய்லெட்டில். ஒரு சிலருக்கு இறப்பிடமாகவும் இருந்திருக்கிறது. எல்விஸ் என்றவர் டாய்லெட்டில் இறந்து போனார்.

கி.முவில் தொடங்கி நேற்று வரை டாய்லெட் பற்றிய ஆராய்ச்சிகள் நடந்துக்கொண்டுதான் இருக்கின்றன. கழிவை அகற்றுவதும் மறைப்பதும் மனிதனுக்கு இந்த விண்வெளி யுகத்திலும் பெரிய சவாலாக இருந்துக்கொண்டு இருக்கிறது. பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன் கழிவுகளைப் பானையில் சேகரித்து அதை ஜன்னல் வழியே வெளியே போடும் பழக்கம் இருந்துள்ளது. இந்தப் பழக்கம் முந்நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்புவரை சகஜமாக இருந்திருக்கிறது. இந்தியாவில் என்று நினைக்க வேண்டாம் - ஐரோப்பாவில்! இந்த பழக்கத்தால் காலரா போன்ற தொற்றுநோய் பரவ டாய்லெட் உருவானது.

இயற்கை அழைத்தால் அரசனோ ஆண்டியோ உடையை ஏற்ற வேண்டும், அல்லது தாழ்த்த வேண்டும். வரலாற்றைப் புரட்டிப் பார்க்கும் போது சமூக ஏற்றத்தாழ்வுகள் டாய்லெட்டிலும் இருந்திருக்கிறது என்று தெரிகிறது.

நாகரீகம் தோன்றிய காலத்தில் முதலில் எழுத்துகள் தோன்றியது என்பார்கள். எழுத்துக்கு முன்பே டாய்லெட் தோன்றிவிட்டது. பாதாளச் சாக்கடை என்று நாம் இன்றும் உபயோகப்படுத்திக்கொண்டு போன பட்ஜெட்டில் கணக்கு காண்பித்துகொண்டு இருக்கும் ஒன்று ஏதோ சில நூற்றாண்டுகள் முன் வந்தது கிடையாது. மெசபடோமியா, சிந்து நாகரிகம் காலத்திலேயே இருந்திருக்கிறது. ஹபுபா கேபிர் (habuba kabir) என்ற இடத்தில் (தற்போது சிரியா) கழிவு நீரைக் கொண்டுசெல்ல பாதாளக் குழாயை உபயோகப்படுத்தியுள்ளார்கள். இந்தியர்கள் உபயோகித்த தண்ணீரைக் கொண்டு கழிவுகளைச் சுத்தம் செய்துள்ளார்கள். இது எல்லாம் கிமு 3300ல்!

சுமேரியர்கள் மெசபடோமியா ஆண்ட காலத்தில் சார்கான் (Sargon) என்ற அரசன் ஆறு கழிவறைகளைக் கட்டி தான் ஒரு “சுத்தமான” வீரன் என்று நிரூபித்தான். இதற்கு முன் இவர்கள் பானையின் மீது குந்திக்கொண்டு அதை செய்துக்கொண்டு இருந்தார்கள். யானைக்கும் அடி சறுக்கும் என்பது போல இவர்கள் என்னதான் வீரனாக இருந்தாலும் பானையின் மீது சில சமயம் குறி தவறிவிடுவதும் உண்டு. அதனால் குதிரைலாடம் போல இருக்கை செய்து அதற்குக் கீழே பானையை வைத்தார்கள். எழுத்தும், கழிவறையும் நம் முன்னோர்கள் கண்டு பிடித்தாலும், நியூஸ் பேப்பர் கண்டு பிடித்த பிறகு இவை இரண்டும் பாத்ரூமில் ஒன்று சேர்ந்தன!

சிந்துவெளி நாகரீகத்தில் மெசபடோமியாவைப் போலவே இருந்திருக்கிறது. ஹரப்பா மக்களின் வீடுகளிலிருந்து கழிவு நீர் செங்கலால் கட்டப்பட்ட செப்டிக் டேங்க் போன்ற ஒன்றில் கலந்தது. துர்நாற்றம் வராமல் இருக்க மூடினார்கள். பல நாடுகளிலும் இது போன்ற அமைப்பு தான் இன்னும் இருக்கிறது என்பது பெரிய ஆச்சர்யம்!

தற்போது நாம் உபயோகப்படுத்தும் ஃபிளஷ் டாய்லெட் கிமு கண்டுபிடிப்பு!. மினோவன் (Minoans) நாகரிகத்தில், 1,400 அறைகள், ஓவியங்கள், படிக்கட்டுகள் என்று அமர்களமாக நோசொஸ் அரண்மனையைக் கட்டிய மினோவன் ராஜா கூடவே ஃபிளஷ் டாய்லெட்டையும் கட்டினான்! மழைத் தண்ணீரை அரண்மனைக் கூரை மீது ஒரு தட்டில் சேகரித்து அதைக் கூம்பு போல இருக்கும் டெராகோட்டா பானையில் செலுத்தி இந்த ஃபிளஷுக்கு தண்ணீர் சப்ளை செய்தான். கூம்பு போல இருப்பதால் தண்ணீர் மெதுவாக வரும். வீணாகாது! அந்தக் காலத்திலேயே மழை நீர் சேகரிப்பு, சிக்கனம்!

சிந்துசமவெளி நாகரீகம் முதல் தற்போது ஜப்பானின் ஹைடெக் டாய்லெட் வரை எல்லாமே மனிதனின் கற்பனைத் திறனுக்கு எடுத்துக்காட்டுகள்.

பத்து ஆண்டுகளுக்கு முன் திருவல்லிக்கேணியில் சில தெருக்களில் சென்றால் சாலையில் இரண்டு பக்கமும் பாண்டி விளையாடிக்கொண்டு போக வேண்டும். ஐந்து மணிக்கு பால் வாங்க போனால் பெரியம்மா “ரோடு சைடுல பார்த்து போ ——— இருக்கும்” . (…. என்பது கடவுளின் பெயர் ).

பழைய காலத்திலும் கழிவுகளை கடவுளாக கொண்ட அதிசயங்களும் இருந்திருக்கிறது. யூதர்கள் கழிவுகளைக் குவித்து அதை தெய்வம் என்று வணங்கினார்கள். கார்பரேஷன் வண்டி இல்லாத அந்தக் காலத்தில் இந்தக் குவியல் மேடாகி மலையானது. தெய்வ சிந்தனை போய் தெய்வ நிந்தனை ஆகியது. கிறுத்துவர்கள் யூதர்கள் சாத்தானைத் தொழுகிறார்கள் என்று நினைத்தார்கள். குவியலிலிருந்த துர்நாற்றத்தை சுவாசித்தால் மூக்கு வழியாக சாத்தான் உடலுக்குள் போவதாக பயந்தார்கள்.

ஹீப்ரூ நாட்டில் கழிவுகளின் கடவுளாக பெல்பெகார் (Belphegor) திகழ்ந்தார். பக்தர்கள் தங்களுடைய பேண்டைக் கழட்டிவிட்டுச் சாமி முன் காலைக்கடனை நேர்த்திக்கடனாகக் கழித்தார்கள்.

ரோமில் சாமிகளுக்குப் பஞ்சம் இல்லை. எல்லாவற்றிருக்கும் கடவுள் இருந்தார்கள். பூமிக்கு கடவுள்; பாதாள கடவுள்; வீரத்துக்கு, காதலுக்கு…  என்று அந்த பெரிய லிஸ்டில் மலத்தையும் விட்டுவைக்கவில்லை. ‘கொலசினா’ சாக்கடைக் கடவுள். சாக்கடை அடைப்பு, அல்லது அது நிரம்பி வழிந்தது என்றால் இந்தக் கடவுளிடம் வேண்டிக்கொண்டார்களாம். கடவுளை பிளம்பர் என்று நினைத்துவிட்டார்கள். நாம் இன்று ஆயுத பூஜை அன்று கடப்பாறை, கத்தி, சுத்தி, ஸ்பேனர், ஃபிரிட்ஜ், வாஷிங் மிஷின், ஏன் கம்ப்யூட்டரையும் கடவுள் ஆக்கிவிட்டோம்.

சில நூற்றாண்டுகளுக்கு கிரேக்க மக்கள் நாம் இன்று உபயோகப்படுத்தும் பெட் பேன் மாதிரி ‘சேம்பர் பாட்’ என்ற ஒன்றை உபயோகித்தார்கள். அடிக்கடி ரூமுக்குப் போய்வருவது அவர்களுக்கு போர் அடித்ததோ என்னவோ, அந்த ‘சேம்பர் பாட்’டைத் தங்கள் உடைக்குள் வைத்துக்கொண்டார்கள்; பார்ட்டிக்கும், பயணத்துக்கும் பலவித டிசைன்களில்!

roman-toiletsகிரேக்கத் தாக்கம் ரோம் நகரைச் சென்று அடைந்தது விரிவடைந்தது. அங்கேயும் ‘சேம்பர் பாட்’ கலாச்சாரம் விரிவடைந்தது. கொஞ்சம் நாளில் ரோம் நகரில் கழிவு நீர் குழாய் வந்தது - கொலாகா மேக்ஸிமா (Cloaca Maxima). கூவம் போல நதியில் கலந்தது. கழிவு நீர் குழாய் பக்கம் வீடுகள் வரத் தொடங்கியது. ஆனால் வீட்டுச் சாக்கடையை இதில் சேர்க்க எல்லோருக்கும் அனுமதி கிடைக்கவில்லை. சில முக்கியஸ்தவர்களுக்கு மட்டும் தான் பர்மிட் கிடைத்தது. பர்மிட் கிடைக்காதவர்கள் பொதுக் கழிப்பிடங்களுக்குச் சென்றார்கள். சென்றவர்கள் சும்மா ‘இருக்க’ முடியவில்லை. கிசுகிசு, அரசியல் ஏன் சில சமயம் பிஸினஸ் கூட பேசிமுடித்தார்கள். ஜாலியான மூடில் பார்ட்டிகள் நடத்தினார்களாம்!

இந்தப் பொதுக் கழிப்படச் சுவற்றில் மக்கள் கிறுக்காமல் இருக்க சாமி படங்கள் வரையப்பட்டது. இன்றும் சென்னையில் சர்ச், மசூதி, கோயில் என்று தேசிய ஒருமைப்பாட்டை வலியுத்தும் படங்களைப் பார்க்கலாம். கிபி 315ல் ரோமில் செய்ததை இன்று நம் ஊரில் செய்துக்கொண்டு இருக்கிறோம்! ஜெயநகர் ஷாப்பிங் காம்பிளக்ஸில் “யூரின் - 100ரூபாய்” என்று சுவரில் எழுதியிருக்கிறார்கள். அவர்கள் தருவார்களா அல்லது நாம் அவர்களுக்கு தரவேண்டுமா என்று தெரியவில்லை.

குப்பைத் தொட்டி இருந்தாலும் குப்பையை பால்கனியிலிருந்து வீசும் பழக்கம் போல, சாக்கடை இருந்தாலும் சேம்பர் பானைகளில் சிறுநீர் கழித்து அதை ஜன்னல் வழியே போடுவதை யாரும் நிறுத்தவில்லை. ஜன்னலுக்கு வெளியே பாதிக்கபட்டவர்கள் மருத்துவ உதவி கேட்டு கோர்ட் கேஸ் என்று கூடப் போனார்கள். சிறுநீர் சலவைக்கு உபயோகிக்கலாம் என்று தெரிந்த பின் ஜன்னல் வழியே கொட்டும் பழக்கம் நின்றது.

சிறுநீரில் 85% தண்ணீர், 2% யூரியா, கால்சியம், அமோனியம் போன்றவை இருப்பதால் எண்ணெய்க் கறைகளைச் சிறுநீர் அகற்றியது. சலவைத் தொழில் செய்தவர்கள் எல்லோர் வீட்டு முன்பும் சிறுநீர் நிரப்பிக் கொடுக்கத் தங்கள் சொந்த செலவில் பானைகளை வைத்தார்கள்! அட, இது எப்படி இலவசம் என்று அரசர் அதற்கு வரி விதித்தார் என்பது வேறு கதை.

ரோம் போல இங்கிலாந்திலும் ஜன்னல் வழியே தூக்கி போடும் பழக்கம் இருந்த்துள்ளது. லண்டன் பாலத்தை ஒட்டிய வீடுகளில் டாய்லெட் கட்டபட்டதால் பாலத்துக்கு அடியில், தேம்ஸ் நதியில் தேமே என்று சென்றவர்களுக்கு இலவச மாலாபிஷேகம் நடந்தது. புத்திசாலிகள் பாலத்துக்கு மேலே சென்றார்கள், முட்டாள்கள் அடியில் சென்றார்கள். ஆண்டரு ஜோன்ஸ் என்பவர் தொல்பொருள் ஆராய்ச்சி செய்த போது 1000 ஆண்டுகளுக்கு முன் இங்கிலாந்தில் குடிபெயர்ந்த வைகிங் இனத்தவரின் மலத்தைக் கண்டு பிடித்துள்ளார். அதை $34,000க்கு இன்ஷ்யூர் வேறு செய்திருக்கிறார்! அந்த காலத்தில் நிறைய நார் சத்து சாப்பிட்டிருப்பார்கள் போல.

ஜெர்மனியின் கோட்டைகளில் கார்டிரோப்ஸ் (Garderobes)இருந்தது. மூன்று அடிக்கு மூன்று அடியில் சின்ன ரூம்; சின்ன கல் சீட், சின்ன ஓட்டை! ரயிலில் அடியில் போகும் இங்கே கோட்டைச் சுவருக்கு வெளியே விழும். அவ்வளவு தான் வித்தியாசம். இந்த மூன்றுக்கு மூன்று அறை கிச்சன் பக்கம் இருந்ததாம். உட்காரும் போது குளிர் காலத்தில் இதமாக இருக்க வேண்டாமா? ஆனால் சில ஆண்டுகளுக்கு பிறகு நாற்றம் கோட்டை ஜன்னல் வழியே வரத்தொடங்கியது. மூன்றாம் ஹென்றி கோட்டைச் சுவற்றில் பழுப்பு நிறக் கறை படிந்ததால் வருத்தப்பட்டு, குழாய் போல ஒன்றைக் கட்டினான்.

சுவற்றில் இருந்த ஓட்டையினால் இந்த மாதிரி நன்மைகள் இருந்தாலும், போர்க் காலங்களில் சில கஷ்டங்கள் இருக்கத்தான் செய்தது. இந்த ஓட்டையின் வழியே சிப்பாய்கள் மூக்கை மூடிக்கொண்டு உள்ளே நுழைந்து தாக்கினார்கள். முடியாதவர்கள் ஓட்டையில் குறி பார்த்து அம்பு விட்டார்கள். மேலே சென்ற அம்பு எதையாவது அடித்ததா என்ற மேலதிகக் குறிப்பு இல்லை.

16-ஆம் நூற்றாண்டில் பீங்கான் கண்டுபிடிப்புக்குப் பிறகு நிலைமை மாறியது. பீங்கான் பல டிசைன்களில் வந்தது. ஜெட்டிக்குள் வைப்பதற்கு பதில் மக்கள் அதை மூடிய மர ஸ்டூல் உள்ளே வைத்தார்கள். ஸ்டுல் டெஸ்ட் என்று இன்று நாம் சொல்லுவதற்கு இது காரணமாகக் கூட இருக்கலாம்.

17-ஆம் நூற்றாண்டில் இந்த மூடிய ஸ்டூல் பிரபலமாகியது. வீட்டுக்கு விருந்தாளிகள் வந்தால் குப்பையை ஏதாவது கலர் துணி போட்டு மூடுவது போல, பலர் மூடிய ஸ்டூல் முன்பகுதியில் புத்தகம் அடுக்கியமாதிரியும், ஓவியங்களைப் போட்டும் உள்ளே இருக்கும் சமாசாரங்களை மறைத்தார்கள். பணக்கார ராஜாக்களும் பிரபுக்களும் தங்கம், வெள்ளியில் பறவை, மிருக படங்களைப் பொறித்தார்கள். ரொம்ப நேரம் உட்கார விரும்புகிறவர்கள் சீட்டுக்கு லெதர் குஷன் செய்தார்கள். பதினான்காம் லூயி பல வெளிநாட்டுப் பிரமுகர்களை இந்த மூடிய ஸ்டூல் மீது உட்கார்ந்துகொண்டு வரவேற்றார். வந்தவர்களுக்குச் சிறப்பு சலுகையாக இது இருந்திருக்கலாம். லூயி அந்த அரியணையில் உட்கார்ந்துக்கொண்டு பிஸினஸ் வேறு பேசினாராம்.

பதினெட்டாம் நூற்றாண்டில் பீங்கான் கழிவறைகள் வர தொடங்கியது. புது டைரியில் எழுத மனசு வராதமாதிரி அதை உபயோகிக்க மக்களுக்கு மனசு வரவில்லை. இந்த நூற்றாண்டில் மேலும் பல சுவாரசியமான கதைகள் இருக்கின்றன. அவை வேறு ஒரு சமயம். இப்போது இருபத்தோராம் நூற்றண்டுக்குத் தாவலாம்.

japan-toiletடிவி ரிமோட், காபி மிஷின், ஸ்டிரியோ என்று நாம் ஆச்சரியப்படுகிறோம். எல்லாவற்றையும் எலக்டரானிக் விஷயமாக ஆக்கும் ஜப்பானியர்கள் டாய்லெட்டையும் விட்டு வைக்கவில்லை. 38 பட்டன் கொண்ட வயர்லெஸ் டாய்லெட் எல்லாம் வந்துவிட்டது. ஒரு பட்டனைத் தட்டினால் டாய்லெட் சீட் முதலில் கொஞ்சம் சூடாகி நமக்கு இதமாக்கும். சின்ன சத்தம் போட்டு முதலில் சுத்தம் செய்யும். கடைசியில் இன்னொரு முறை சுத்தம் செய்யும். பிறகு வெந்நீர் கொண்டு அலம்பிவிடும். சூடான காற்று பின்புறத்தைக் காய வைக்கும். டாய்லெட் பேப்பர் என்ற பேச்சுக்கே இடம் இல்லை.

விண்வெளி ஆராய்ச்சிக்கு மேலே செல்பவர்கள் ‘அது’ வந்தால் என்ன செவார்கள்? என்பதைப் பற்றியும் சில ஆச்சரியமான தகவல் இருக்கிறது.

1961ஆம் ஆண்டு அமெரிக்கா விண்வெளிக்கு மனிதனை வைத்து முதல் ராக்கெட்டை அனுப்பியது. அதில் பயணம் செய்தவர் ஆலன் ஷெப்பர்ட்; வெறும் 15 நிமிடப் பயணம். இந்தப் பயணத்துக்காக ஆலன் தொடர்ந்து நான்கு மாதம் அழுத்தம் கொண்ட உடையை அணிந்து தன்னை பழக்கிக்கொண்டார். எல்லாம் நல்லபடியாகத்தான் நடந்தது. இவர் பயணம் செய்த அன்று இயற்கை கொஞ்சம் விளையாடியது. மேக மூட்டம் காரணமாகவும், பிளைட்டில் ஏதோ சின்ன கோளாறு காரணமாகவும் புறப்பட நான்கு மணி நேரம் தாமதம் ஆனது. கிளம்பும் சமயம் இயற்கை அவரை அழைத்தது! கண்டரோல் ரூமுக்குச் “அவசரமா… ” என்று செய்தி அனுப்பினார். அவர் அணிந்துள்ள சூட்டில் பல கருவிகளைப் பொருத்தியுள்ளார்கள். திரும்பவும் எல்லாவற்றையும் எடுத்து மாட்டினால் தாமதம் ஆகும் என்ற காரணத்தால் என்ன செய்ய என்று குழம்பினார்கள். பிறகு ஒரு முடிவுக்கு வந்தார்கள் - சூட் உள்ளேயே சிறுநீர் போய்விடுங்கள் என்று ஆணை வந்தது! அவர் சூட்டில் ஒரு ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது. சூட்டினுள் வெப்பம் அதிகமானால் உடனே உள்ளே பொருத்தியிருக்கும் சென்ஸார் அதைக் கண்டுபிடுத்து ஃபிரியான் (freon) என்னும் குளிர்விப்பான் ரிலீஸ் ஆகி வெப்பத்தைத் தணிக்கும். இவர் சூட்டினுள் சிறுநீர் கழித்தால் வெப்பம் அதிகமாகும் பிறகு ஃபிரியான் ரிலீஸ் ஆகும் என்ற நம்பிக்கை. அதே போல் ஆனது. ஆனால் ஒரு சின்னப் பிரச்சினை கூடவே வந்தது. சூட்டினுள் இருந்த சிறுநீர் வெந்நீராக மெதுவாக அவர் தலையை நோக்கி வர ஆரம்பித்தது!. அலனுக்கு பீதி. எங்கே மேலே வந்து இணைப்புக் கம்பிகளைத் தொட்டு மின்கசிவு ஏற்பட்டு ஷாக் அடித்து விடுமோ என்று. நல்ல வேளையாக அப்படி எதுவும் நடக்கவில்லை. மேல் நோக்கி வந்த சிறுநீர் அவர் முதுகுப்பக்கம் தங்கிவிட்டது!.

1984ல் விண்வெளிக்கு அனுப்பிய ராக்கெட்டில் சிறுநீர் வெளியேற்றும் கருவி பழுதடைந்து பின் ஐஸ் கட்டியாகிவிட்டது. ராக்கெட் திரும்ப வரும்போது இந்த மூத்திர ஐஸ் மீது மோதி ராக்கெட்டுக்கு வெளிப்புறம் இருக்கும் சென்சார்களுக்கு ஏதாவது ஆகிவிட கூடாது என்று ராக்கெட்டில் இருந்த ரோபட்டை கொண்டு அதை மூத்திர ஐஸை உடைத்த கதைகளும் இருக்கிறது.

எதுக்கு இந்த பிரச்சனை எல்லாம் என்று ஜப்பான் விண்வெளி ஏஜன்சி நம் குழந்தைகள் உபயோகப்படுத்தும் டயப்பர் போல ஒன்றைக் கண்டுபிடித்துள்ளார்கள். கொஞ்சம் ஹைடெக். டாய்லெட் போக வேண்டும் போல இருந்தால் இந்த டயப்பரில் இருக்கும் சென்சார்கள் (உணர்கருவி) அதை அறிந்துக்கொண்டு உறிஞ்சிவிடுமாம். இன்னும் ஆச்சரியம் இருக்கு, முடித்தபிறகு அதுவே கழுவி, காயவைத்தும் விடுமாம். அது மட்டும் இல்லை கொஞ்சம் வாசனை வந்தால் அதையும் எடுத்துவிடுவதால்,  “ராவணா படம் என்னிக்கி ரிலீஸ்?” என்று பேசிக்கொண்டே நீங்களும் சத்தம் போடாமல்  “ரிலீஸ் செய்யலாம்” யாருக்கும் தெரியாது.

நாசா விண்வெளி ஆராய்ச்சியில் இது மாதிரி ஹைடெக் எல்லாம் இல்லை. ஆணுறை போல ஒன்றை டாய்லெட் வரும்போது பொருத்திக்கொள்ள வேண்டும். அதிலிருந்து ஒரு ரப்பர்க் குழாய் ராக்கெட் வெளியே விடப்பட்டிருக்கும். மாட்டிக்கொண்டவர் வால்வை ஜாக்கிரதையாகத் திறக்க வேண்டும். ரொம்பத் திறந்தால் பிரஷர் காரணமாக சிறுநீரையும், அந்தச் சிறு உறுப்பையும் வெளியே இழுத்துவிடும் அபாயம் இருக்கிறது. புவிஈர்ப்பு அற்றநிலை (Zero Gravity) காரணமாக பொருத்திய கருவி  ‘படக்’ என்று கழன்றுவிழுந்து சின்னச் சின்னதாக மிதக்க. கூட இருப்பவர்களின் நிலைமையை யோசித்துப் பாருங்கள்!.

space-bathrooms4இது இப்படி இன்றால்  ‘நம்பர் 2′ இன்னும் மோசம். குப்பைத்தொட்டிக்குப் போடும் பை போன்ற ஒன்றை நிறைய டேப் வைத்துப் பின்புறம் ஒட்ட வைத்து பிறகு ரிலீஸ் செய்ய வேண்டும். இதிலும் புவிஈர்ப்பு அற்றநிலையில் நிலையில்.. உங்களுக்கே புரிந்திருக்கும். அப்போலோ 7ல் பயணம் செய்தவர்கள், “Get naked, allow an hour, have plenty of tissues ready” என்று தங்கள் அனுபவத்தை எழுதியுள்ளார்கள்.

நாசாவும் சில ஹைடெக் சமாசாரங்களை செய்துள்ளது. 2008ல் அமெரிக்கா நாசா திட்டத்தில் $250 மில்லியன் டாய்லெட் ஆராய்ச்சிக்கு ஒதுக்கியது. சிறுநீரைச் சுத்தம் செய்து தண்ணீர் ஆக்கியது! அது மட்டும் இல்லை வேர்வை, ஈர டவலில் இருக்கும் தண்ணிரைக் கூட குடிதண்ணீர் ஆக்கியது. இந்தத் தண்ணீர் கிளப் சோடா (club soda) மாதிரி இருக்குமாம். கப்பு சோடா இல்லை! இந்தக் குடிதண்ணீர், நம் குழாயில் வரும் தண்ணீரை விட சுத்தமாக இருக்குமாம். $250 மில்லியன் காஸ்ட்லி தண்ணீர் ஆச்சே!

space-bathrooms6கடைசியாக நீங்கள் வானில் நட்சத்திரம் பார்க்கும் பழக்கம் உள்ளவரா? என்றாவது ராத்திரி மேலே பார்க்கும் போது அதிசயமாக ஏதாவது பார்த்தால் கடவுள் வருகிறார் என்று நினைக்க வேண்டாம். அது கழிவாக கூட இருக்கலாம். 2009-ல் வானில் ஒளித்தோற்ற அதிசயம் ஒன்றைப் பார்த்தார்கள். பார்த்தவர்களுக்குத் தெரியாது அது மேலே சென்ற விஞ்ஞானிகளின் சிறு(நீர்த்)துளிகள் என்று! வின்வெளிக் கப்பல்களில் இடப்பற்றாகுறை எப்போதும் இருக்கும். அதனால் தேவையில்லாத வஸ்துக்களை வெளியே போட்டுவிடுவார்கள். சிறுநீரை வெளியே கொட்டியவுடன் சின்னச் சின்ன ஐஸ் கட்டிகளாகிவிடும். சூரியன் மேலேபடும்போதெல்லாம் ஜொலிக்க ஆரம்பிக்கும். பிறகு நீராவியாகும். அவசியம் பார்க்க வேண்டிய காட்சி என்று மேலே ‘போனவர்கள்’ சொல்லுகிறார்கள்.

இந்த விஷயங்கள் இணையத்தில் இருக்கிறது. பல வரலாற்றுத் தகவல்கள் “The Porcelain God” என்ற புத்தகத்தில் இருக்கிறது. நான் அந்தப் புத்தகத்தை பாதிதான் படித்தேன். முழுவதும் படித்து முடிக்க ஆசை தான் ஆனால்  ”பாத்ரூம் போனவர் ஏன் இன்னும் வெளியே வரவில்லை?” என்று தேடுவார்கள்.

இந்தக் கட்டுரையை எழுதியபின் பூமித்தாய்க்கு நன்றி சொல்ல வேண்டும் என்று தோன்றுகிறது. அவளுக்கு நன்றி

Thursday, June 3, 2010

எலுமிச்சைச் சாறு கசக்கும்!




'கோர்ட் பிள்ளையார்' என்று அழைக்கப்படும் திருச்சி கோர்ட் பஸ்டாப்பில் இருக்கும் பிள்ளையாருக்கு தோப்புக்கரணம் போடும் போது அங்கே ஒரு வித வாசனை வரும்.

சுற்றி முற்றும் பார்த்தால் சைடில் கழுத்தளவு காந்தித் தாத்தா நேற்று தான் சுதந்திரம் வாங்கியது போல சிரித்துக்கொண்டு இருப்பார். சரி அங்கிருந்து தான் வாசனை வருகிறது என்று பக்கம் போனால் அந்த வித்தியாசமான மரத்தைப் பார்க்கலாம்.

மரத்தைச் சுற்றி இருபது அடிக்கு வாசனையாக இருக்கும். என்ன மாதிரி வாசனை என்று விவரிக்க முடியாது. மரத்தின் அடிப்பாகம் முழுவதும் மத்தாப்பு கொள்ளுத்திய பின் வளைந்த கம்பிகள் போல இருக்கும் காம்புகளில் கொத்து கொத்தாக பூக்கள் பூத்திருக்கும். மேலே பார்த்தால் பச்சை இலைகளுக்கு இடையில் அதே மத்தாப்பு கம்பி - நாகலிங்கப்பூ.



பூவைப் பாதி பிரித்து பார்த்தால் சின்ன லிங்கம் மாதிரியும் அதற்கு மேலே நாகம் மாதிரியும் இருப்பதே இந்தப் பூவின் பெயர்க் காரணம். ரொம்ப பிரித்தால் நாகம் கையோடு வந்துவிடும்.

ஆங்கிலத்தில் இந்த மரத்தின் பெயர் கேனன் பால் (Cannon Ball). மரத்தின் காய்கள் உருண்டையாக பீரங்கிக் குண்டுகள் போல இருப்பதால் இந்த பெயர்.

இந்த குண்டு பழம் ஆவதற்கு ஒரு வருடம் ஆகுமாம்! பூவோடு சேர்ந்த பழமும் மனக்கும் என்று நினைப்பவர்களுக்கு - பழம் நாற்றம் அடிக்கும்!.

மரத்தின் தாவர பெயர் Couroupita guianensis. இந்தியாவில் இரண்டாயிரம், மூவாயிரம் வருடத்துக்கு முன்பே இந்த மரம் இருந்திருக்கிறது என்கிறார்கள் சங்ககால இலக்கியத்தில் இந்தப் பூ பற்றி குறிப்பு இருக்கிறதா என்று பார்க்க வேண்டும்.



சென்னை பனகல் பூங்கா, நடேசன் பூங்கா இரண்டு இடங்களிலும் இந்த மரம் இருக்கிறது. இந்த படங்கள் அங்கே தான் எடுத்தது. பூவில் வாசனை வரும் நேரம் மாலை 5 மணி முதல் காலை 7 மணி வரை. அதனால் அந்த சமயத்தில் போய்ப் பாருங்கள். பெங்களூரில் லால்பாக் கிழக்கு கேட் பக்கம் கூட இந்த மரம் இருக்கிறதாம்.

—oooOOOooo—

ஹென்றி செல்சார் (Henry Slesar (1927 - 2002 )) பற்றி ’கற்றதும் பெற்றதுமி’ல் சுஜாதா எழுதியிருந்தார். பிறகு ரா.கி.ரங்கராஜன் ஹென்றி செல்சாரின் புத்தகம் பற்றி என்னிடம் கேட்டிருந்தார். அறிவியல், திகில், திரில்லர், மர்மக் கதைகள், நாடகங்கள் என்று பலவற்றை எழுதியுள்ளார் செல்சார்.



செல்சாருடைய சில சிறுகதைகளை ஹிட்ச்காக் குறும்படங்களாக டிவிக்கு எடுத்துள்ளார். ஹிட்ச்காக் தன்னுடைய டிவி நிகழ்ச்சிக்குக் காட்சிகளை எழுத இவரை வேலைக்கு அமர்த்தினார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

இவர் எழுதிய ”The Right Kind of House" என்ற சிறுகதையை சில மாதங்களுக்கு முன் படித்தேன். சிறுகதை படித்த பின் அதனுடைய குறும்படத்தையும் தேடி பார்த்தேன். சிறுகதையை திரைக்கு கொண்டு வரும் போது என்ன என்ன மாற்றங்கள் கொண்டு வர வேண்டும், காட்சி அமைப்பு எப்படி இருக்க வேண்டும் போன்ற பல விஷயங்களை கவனிக்க முடிந்தது.

ஊருக்குள் நுழையும் வாட்டர் பெரி என்பவர், அங்கே வீடு ஒன்று விற்பனைக்கு என்ற பலகையை பார்த்துவிட்டு அந்த ஊர் ரியல் எஸ்டேட் அலுவலகத்தில் அதை பற்றி விசாரிக்கிறார். வீட்டின் உரிமையாளர் ஒரு வயதான பெண்; ஐந்து வருஷம் முன்பு பையனைப் பறிகொடுத்தவர்; கடந்த ஐந்து வருஷமாக அந்த வீட்டை யாரும் வாங்க முன்வரவில்லை. அல்லது வந்தவர்கள் அதன் விலையைப் பார்த்துவிட்டு வாங்காமல் சென்றுவிட்டார்கள்; வெறும் 10,000 டாலர் பெறுமான வீட்டை அந்தப் பெண் ஐந்து மடங்கு அதிக விலை சொல்லுகிறார் போன்ற தகவல்களை அந்த ரியல் எஸ்டேட் அலுவலகத்தில் இருப்பவர் சொல்லுகிறார்.

“நான் வேண்டும் என்றால் அந்த பெண்மணியிடம் பேசிப் பார்க்கிறேன்” என்று வாட்டர் பெரி கிளம்புகிறார். அந்தப் பெண்மணியின் வீட்டுக்குச் செல்கிறார். ”பேரம் பேசுவதாக இருந்தால் நீங்கள் போகலாம்” என்று அந்தப் பெண்மணி கராராகப் பேசுகிறார். வாட்டர் பெரி “சரி நீங்கள் சொல்லும் விலைக்கே அந்த வீட்டை வாங்கிக்கொள்ளுகிறேன்” என்கிறார். ”நிஜமாகவா ?” என்று கேட்டுவிட்டு அவருக்கு லெமன் ஜூஸ் தருகிறார் அந்தப் பெண்மணி. பிறகு ”இந்த வீட்டைப் பற்றி சில தகவல்கள் உங்களுக்கு சொல்ல வேண்டும்” என்கிறாள்.

தன்னுடைய குடும்பம் பற்றிய தகவல்களைச் சொல்லுகிறார். தன் கடைசிப் பையன் சில வருடங்களுக்கு இறந்துவிட்டான் என்கிறார். “எப்படி?” என்று வாட்டர் பெரி கேட்க, ஒரு நாள் ராத்திரி தன் மகன் ஒரு கருப்புப் பையுடன் வந்தான். அந்த பையில் என்ன இருக்கிறது என்று சரியாகச் சொல்லவில்லை. சில வாரங்கள் இங்கே இருக்க போவதாகவும் சொன்னான்; பிறகு அவன் தன் வேலை போய்விட்டதாகவும் அந்தப் பெண்மணி சொல்லுகிறார்.

சில வாரங்களுக்குப் பிறகு ஒரு நாள் ராத்திரி அவன் அறையில் பேச்சுக் குரல், சண்டை, சாமான்கள் உருளும் சத்தம் கேட்டு அங்கே தான் போன போது தன் மகன் துப்பாக்கியால் சுடப்பட்டு இறந்து கிடந்தான் என்றும். சுட்டவன் ஜன்னல் வழியாகத் தப்பிவிட்டான் என்றும் சொல்லுகிறார்.

இவள் மகனுக்கு ஒரு வங்கிக் கொள்ளையில் தொடர்பு இருக்கிறது என்று போலீஸ் சொல்லித் தெரியவருகிறது. பங்கு போடுவதில் ஏதோ பிரச்சனையில் இவன் சுடப்பட்டான் என்றும் தெரியவருகிறது. ”சுட்டுவிட்டு போனவனைக் கண்டுபிடித்தீர்களா?” என்று வாட்டர் பெரி கேட்க, அதற்கு அந்த பெண் ”இல்லை. அதனால் தான் இந்த வீட்டை ஏகப்பட்ட விலைக்கு விளம்பரம் செய்தேன். ”நிச்சயம் கொலை செய்தவன். என் மகன் இந்த வீட்டில் ஒளித்து வைத்த பணத்தை எடுத்துக் கொண்டு போக வருவான் என்ற நம்பிக்கையில் இவ்வளவு நாள் பொறுமையுடன் காத்துக்கொண்டு இருந்தேன்” என்கிறாள்.

வாட்டர் பெரி லெமன் ஜூஸை கீழே வைத்த போது கண்கள் இருண்டது. “லெமன் ஜூஸ் கொஞ்சம் கசக்கிறது” என்றார்.
* - *

மணிமேகலை பிரசுரம் ஹிட்ச்காக் கதைகள் புத்தகம் ஒன்றை வெளியிட்டுள்ளார்கள் என்று தெரிகிறது. வேறு யாராவது ஹிட்ச்காக் கதைகளை தமிழில் மொழி பெயர்த்துள்ளார்களா என்று தெரியவில்லை.

—oooOOOooo—

பெண்ணுக்கு இந்த வாரம் பள்ளிக்கூடம் ஆரம்பிக்கிறது. புத்தகங்கள், சீருடை, பேனா, பென்சில் என்று எல்லாம் புதுசு. இந்த வருடம் ஹானா மவுண்டானா தான் பள்ளிக்கு போகிறாள் - பென்சில் பாக்ஸ், வாட்டர் பாட்டில், லஞ்ச் பாக்ஸ் என்று எல்லாம் அந்த படம் தான். டிவியில் டாம் & ஜெரி, பார்பி இப்ப இப்ப ஹானா மவுண்டானாவும், சுனேனாவும் பார்க்க ஆரம்பித்திருப்பது பெற்றோருக்கு பல விஷயங்களை உணர்த்துகிறது.

வருஷா வருஷம் நான் அவள் புத்தகங்களுக்கு அட்டை போட்டுத் தருகிறேன். “அப்பா அட்டை எல்லாம் வேண்டாம்” என்று சில வருஷங்களில் சொல்லிவிடுவாள் அது வரை இப்பணியைத் தொடர உத்தேசம். அட்டை போட்டுக்கொண்டு இருந்த போது சென்னையிலிருந்து வந்த தொலைபேசி அழைப்பில் “என்ன அட்டை போடுகிறாரா? இங்கே பணம் கொடுத்தால் அட்டை வாங்கி அவர்களே போட்டு தந்துவிடுகிறார்கள். எதுக்கு நீங்க கஷ்டப்படுறீங்க” என்று அட்வைஸ் தந்தார்கள். அப்பாக்கள் அட்டை போடுவதால் உள்ள ஒரே நன்மை, பையனோ பெண்ணோ என்ன என்ன புத்தகங்கள் படிக்கிறார்கள் என்று அவர்களின் புத்தகங்களின் அட்டைப் படத்தையாவது பார்க்க ஒரு வாய்ப்பு கிடைக்கிறது.

நிறையப் புத்தகங்கள், நிறையப் பாடங்கள். இவர்களுக்கு Environmental Science என்ற பாடம் கூட இருக்கிறது. நான் படித்த போது அது எல்லாம் இல்லை. நான் Environmental Science படிக்காத காலத்தில் அட்டை பழுப்பு நிற காகிதத்தில் இருக்கும். இன்று என் மகளுக்கு பழுப்பு நிற பிளாஸ்டிக் அட்டை!