Saturday, March 20, 2010

கூட்டம்

“என்னை கன்னத்தில் பளார்னு அறைஞ்சுட்டாண்டா!”

“நீ என்ன செஞ்சே?”

“பீச் பக்கம் சும்மா வேடிக்கை பாக்கப் போனேன்.”

“உன்னை யார்டா அங்கே எல்லாம் போகச் சொன்னா?”

இந்த உரையாடல் என் பெரியப்பாவுக்கும் என் அப்பாவுக்கும் நான் +2 படிக்கும் போது நடந்தது. அடி வாங்கியவர் என் பெரியப்பா. அதிகம் படிக்காதவர். நாடகங்கள், ரத்னா ஃகபே சாம்பார் இட்லி தான் அவர் உலகம். இ.பி என்ற மின்சார வாரியத்தில் ஒரு சாதாரண வேலையில் இருந்தார். திருவல்லிக்கேணியில் வாடகை வீடு. இன்றும் சைக்கிள்தான் அவர் ஒரே சொத்து. காது கொஞ்சம் சரியாகக் கேட்காது. அவருக்கு தேவையான விஷயம் மட்டும் காதில் விழும்!

எம்.ஜி.ஆர் இறந்த அன்று பீச் பக்கம் சைக்கிளை எடுத்துக்கொண்டு போயிருக்கிறார். போகும்போது ஏதோ ஒரு தெருவில், ஒரு மேசை மீது எம்.ஜி.ஆர். படம் வைத்து, மாலை போட்டு, ஊதுவத்தி கொளுத்தி வைத்துள்ளார்கள். அந்தத் தெருவில் சைக்கிள் ஓட்டிக்கொண்டு போன அவரை நிறுத்தியிருக்கிறார்கள்…

“தலைவரே போயிட்டார். நீ எப்படி சைக்கிள் ஓட்டிக்கொண்டு போவ? சைக்கிளை விட்டு இறங்கி தள்ளிகிட்டு போடா”

பெரியப்பா கீழே இறங்கி, “என்ன?” என்று கேட்டிருக்கிறார்.

“கஸ்மாலம், தலைவர் போயிட்டார். கும்பிடு போடுடா!”

இதுவும் காதில் சரியாக விழாமல் “என்ன?” என்று திரும்பக் கேட்க… விழுந்தது அறை.

பேசாமல் வீட்டுக்குத் திரும்பி வந்துவிட்டார்.

ஐஸ் அவுஸ் என்ற பிரசித்தி பெற்ற இடத்தில் இருக்கும் ஒரு சேரியில் மேலே சொன்ன சம்பவம் நடந்தது. படிக்காதவர்களே இப்படித்தான் என்று உடனே முடிவு கட்டிவிட வேண்டாம்.

படிப்பவர்கள் இருக்கும் கல்லூரியில் சில மாதங்களுக்கு முன் நடந்த வன்முறையை தொலைக்காட்சியில் பார்த்தோம். கல்லூரி ராகிங் எல்லாம் இதில்தான் சேரும். கல்லூரி, பள்ளிகளில் படிக்கும்போது வகுப்பில் ‘ஓஓஓ’ என்று சத்தம் போடுவதும், கல்லூரி விழாக்களில் “அடுத்ததாக…” என்று அறிவிப்பு வந்தவுடன் தேவையே இல்லாமல் கைத்தட்டுவதும், சத்தமாக கமெண்ட் அடிப்பதும்கூட இந்த வகைதான்.

மேலே சொன்ன எல்லாவற்றிலும் இருக்கும் ஓர் ஒற்றுமை - கூட்டம்.

கூட்டம் என்பது பலபேர் சேர்ந்த ஒரு முகம்! கூட்டத்தின் உளவியல் பற்றி 200 வருடங்களுக்கு முன்னரே ஆராய்ந்துள்ளார்கள். கூட்டம் பற்றி பல புத்தகங்கள், ஆராய்ச்சி இன்னும் நடந்துகொண்டுதான் இருக்கிறது. கூட்டத்தில் என்ன மாதிரி வண்ணங்கள் உபயோகப்படுத்தினால் மக்களைக் கவரலாம் (தமிழ் நாட்டில் பார்க்கும் எல்லாக் கொடிகளிலும் கருப்பு, பச்சை, சிகப்பு, மஞ்சள், நீலம் மட்டுமே இருப்பதற்குக் காரணம் அதுதான்.) என்பதைக் கண்டுபிடிக்க முயன்று கொண்டிருக்கிறார்கள். கூட்டத்தில் கலவரம் ஆரம்பித்துவிட்டால் அதைத் தடுப்பது மிக கடினம்; அப்போது அங்கே தலைவர் சொல்லை யாரும் கேட்க மாட்டார்கள் என்றும் ஆராய்ந்து கண்டிருக்கிறார்கள்.

சென்ற வருடக் கடைசியில் சென்னையில் இருந்தபோது, கன்னட நடிகர் விஷ்ணுவர்தன் இறந்துவிட்டார் என்ற குறுஞ்செய்தி வந்தது. திருச்சி ஊர்வசி தியேட்டரில் ரஜினியுடன் அவர் நடித்த படமும், பெங்களூரில் கடை, வாகனங்கள், தமிழர்களும் நினைவுக்கு வந்தார்கள். அடுத்த நாள் செய்தித்தாளில் வாகனங்கள், கடைகள் அடித்து நொறுக்கப்பட்டன என்று வந்திருந்தது. கூடவே இந்தக் கலவரங்களில் தொடர்புடைய கலவரக்காரர்களை, தொலைக்காட்சி, வீடியோ காட்சிகள் உதவியுடன் அடையாளம் கண்டுபிடித்து கைது செய்யப்படுவார்கள் என்று போலீஸ் கமிஷனர் சொல்லியிருந்தார். கூட்டம் பற்றிய உளவியல் இவர்களுக்குப் புரியவில்லை. கூட்டத்தில் வன்முறை செய்பவர்களுக்கு அவர்களுடைய ஆளுமை போய், கூட்டதின் ஆளுமை வலுப்பெற்று விடுகிறது. கூட்டத்துக்குத் தலைகள் பல, மூளை மட்டும் கிடையாது. (The mob has many heads but no brains..)



கூட்டம் எப்போதும் ஆபத்து விளைவிக்கக் கூடியதுதான்தான். அதில் பெரும்பாலும் நல்லவர்கள் இருப்பதில்லை. தமிழ்நாடு, கர்நாடகா, ஆந்திரா தான் என்று பாகுபாடு கூட்டத்துக்கு இல்லை.

ஃபிரான்சு, இங்கிலாந்து தேசங்களில் நடந்த எல்லாப் புரட்சிகளிலும் கூட்டம் இல்லாமல் இருக்காது. இன்றும் பிபிசி அல்லது வேறு எந்த செய்திச் சானலைப் பார்த்தாலும் கூட்டம், கலவரம் என்ற செய்தி இல்லாமல் இருக்காது.

கை தட்டுவதும் ஒரு விதத்தில் கூட்டம் தரும் ஊக்கம் தான். கூட்டத்தை ஊக்குவிப்பதும் அதுவே. வீட்டில் தனியாக கிரிக்கெட் பார்ப்பதற்கும், குடும்பத்துடன் பார்ப்பதற்கும் நிறைய வித்தியாசம் இருக்கிறது. தனியாகப் பார்க்கும் போது, டெண்டுல்கர் 100 அடிக்கும் போது கை தட்ட மாட்டோம், ஆனால் அதே குடும்பத்துடன் பார்த்தால் கைத்தட்டி, தீபாவளிக்கு வெடிக்காமல் விட்ட வெடியை பால்கனியில் வெடிப்போம்;

பங்கு மார்கெட்டில் கும்பலாக எல்லோரும் எதையாவது விற்பதும், வாங்குவதும் இந்த வகையே.  திருப்பதியில் கூட்டமாகக் கோவிந்தா என்பது இந்த வகையில் சேருமா என்று யோசிக்கலாம்.

நான் பெங்களூரில் பார்த்த இரண்டு கூட்டம் பற்றிய சம்பவங்கள்.

முதலில் ராஜ்குமார் இறந்த போது நடந்த கலவரம்.

அந்த புதன் கிழமை அலுவலகத்தில் ஒரு மீட்டிங் முடித்துவிட்டு வெளியே வந்த போது, நூறு பேர் இருக்கவேண்டிய இடத்தில் என்னையும் சேர்த்து மொத்தமே நான்கு பேர் தான் இருந்தார்கள்.

விசாரித்ததில் கன்னட சூப்பர் ஸ்டார் ராஜ்குமார் இறந்துவிட்டார் என்று எல்லோரையும் வீட்டிற்குப் போகச் சொல்லி ஈ-மெயிலில் அறிவுரை. நானும் கிளம்பினேன். வீட்டுக்குப் போகும் வழியில் ரோட்டில் டயர் எரிந்துகொண்டிருந்தது. சில பஸ், கார்களில் கண்ணாடிகளைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள ராஜ்குமார் ஜெராக்ஸ் படங்கள் முன்பும் பின்பும் கண்ணாடிகளில் ஒட்ட வைத்துக்கொண்டு வேகமாகப் போய்க்கொண்டு இருந்தார்கள். சுமார் இரண்டு கி.மீ. தூரத்துக்கு வாகன நெரிசல்… பயந்துக்கொண்டே வீடு வந்து சேர்ந்து தொலைக்காட்சியைப் போட்டேன். அதில் ராஜ்குமார் இறந்த செய்தியைச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

அடுத்த நாள் காலையிலிருந்தே தொலைக்காட்சியில் எங்கும் வன்முறை, பதட்டம் என்று சோக இசைக்கு நடுவே காண்பித்துக்கொண்டு இருந்தார்கள்.

தொலைக்காட்சியில் பார்த்த போது வன்முறை செய்பவர்கள் 15-25 வயதிற்கு உட்பட்டவர்களாக இருந்தார்கள். பெரும்பாலும் வேலை இல்லாதவர்கள். தொலைக்காட்சி கேமிராவைப் பார்த்துச் சிரித்து, தங்கள் சோகத்தைத் தெரிவித்துக் கொண்டார்கள்! ராஜ்குமார் ஊர்வலமாக எடுத்துச் சென்ற வழியெல்லாம் இந்தக் கூட்டம் கல்லெறிவதையும் காவல்துறையினரை அடிப்பதையும் வண்டிகளை எரிப்பதையும் பார்த்தபோது என்னவோ செய்தது.

இந்த மாதிரிக் கூட்டங்களுக்கு ஒரு விதமான anonymity கிடைத்துவிடுகிறது. அடையாளமிழந்தால் (Anonymity) கிட்டும் பாதுகாப்பில் இவர்கள் யாரை வேண்டுமானாலும் அடிக்கிறார்கள், உடைக்கிறார்கள். குடித்திருப்பதால் எல்லாம் இவர்களுக்குக் குறி தவறுவதில்லை.

ஜூலியஸ் சீசர் இறந்தவுடன், ஆந்தோனியின் பேச்சினால் உசுப்பப்பட்ட ஊர் மக்களால் ஒரு கலவரம் வெடிக்கும். கூட்டம் வன்முறையில் இறங்கும். அப்போது சின்னா (Cinna) என்ற கவிஞர் இந்தக் கூட்டத்தினரிடம் மாட்டிக் கொள்வார்.

“உன் பேர் என்ன?” என்று கூட்டத்தினர் கேட்பார்கள்.

அந்த அப்பாவி கவிஞர் “சின்னா” என்பார்.

“சதிகாரன் சின்னா, இவன் தான் கொல்லுங்கள்!” என்பான் கூட்டத்திலிருந்த ஒருவன்.

“ஐயோ நான் சின்னா என்ற கவிஞர்..” என்பார் சின்னா.

“கொல்லுங்கள் இவனுடைய மோசமான கவிதைகளுக்கு!!” என்று கத்தியபடியே அவனைச் சாகடிப்பார்கள்.

கூட்டத்துக்கு ஏதாவது ஒரு சாக்கு வேண்டும். இந்த முறை அது ராஜ்குமார் இறந்த செய்தி. இதில் தமிழ், கன்னடம் என்று இதைப் பிரிக்கமுடியாது. எல்லோரிடமும் இந்த வன்முறை இருக்கிறது. நாகரிகம், மதம் எல்லாம் நம்மை ஓரளவு கட்டிப்போட்டுள்ளது. அவ்வளவு தான்.

ராஜ்குமார் இறுதி ஊர்வலம் 12 கீமீ தூரத்தைக் கடக்க நான்கு மணிநேரம் ஆனது. இறுதிச் சடங்குகள் நடக்க விடாமல் கூட்டம் எல்லோரையும் தள்ளியது. ராஜ்குமார் எழுந்து, “என்னைச் சீக்கிரம் குழியில் போட்டு அடக்கம் பண்ணுங்கப்பா!” என்று கேட்டுக் கொண்டவுடன் குழி மூடப்பட்டது. தொடர்ந்து தொலைக்காட்சியில் ஜெயபிரதாவுடன் ராஜ்குமார் டூயட் பாடிக்கொண்டிருந்தார்!

அமைதியான குளத்தில் கல்லெறிவது, பூக்களைப் பறிப்பது, டிஸ்கவரியில் சிங்கம் மானைக் கொல்வதைப் பார்ப்பது எல்லாம் ஒரு விதத்தில் வன்முறை தான்.

இரண்டு கதவுகள் உள்ள ஓர் அறையில் ஒரு கூட்டத்தை அனுப்பிவிட்டு அவர்களுக்கு பூச்சாண்டி காண்பித்து பயப்பட செய்து, இரண்டு கதவையும் திறந்துவிட்டால் முக்கால்வாசி பேர் ஒரே கதவை நாடிச் செல்வார்கள் என்று கூட ஆராய்ச்சி செய்துள்ளார்கள். இரண்டு கதவுகளும் ஒரே தூரத்தில் இருந்தால் கூட பல பேர் ஒரே கதவுக்குச் சென்று முட்டிக்கொள்வார்கள். எந்த தேசத்து கூட்டமாக இருந்தாலும், கூட்டத்தில் கேட்கும் ஒலி கூட ஒரே மாதிரி ஓசையுடன் இருப்பதை அடுத்த முறை கவனித்துப் பாருங்கள்.

அடுத்த சம்பவம் என் அலுவகலத்துக்கு வெளியில் நடந்தது.

“சார், உங்களிடம் வேலை செய்யும் குமார் (பெயர் மாற்றப்படுள்ளது, அவர் ஒரு பெங்காலி) பக்கத்தில் இருக்கும் அப்போலோ ஆஸ்பத்திரியில் இருக்கிறார், அவருக்கு அடி பட்டிருக்கிற‌தாம்.”

“என்ன ஆயிற்று?”

“என்னவென்று தெரியவில்லை. ஆனால் காரை பார்க்கிங்கிலிருந்து எடுத்துக்கொண்டு வெளியே வரும் போது, மோட்டார் சைக்கிளில் வந்த இருவர் மோதிவிட்டார்களாம்.”

புதன் கிழமை மாலை 6:40க்கு செல்பேசியில் இந்த சம்பாஷனை நடைபெற்றது. நான் அந்த சமயம் மீட்டிங்கில் இருந்தேன். மீட்டிங்கை விட்டுவிட்டு எங்கள் அலுவலகத்துக்குப் பக்கத்தில் உள்ள அப்போலோ மருத்துவமனைக்கு விரைந்தேன்.

குமார் அங்கு டாக்டரிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தார். அவர் கண்ணில் கலவரம் தெரிந்தது.

“என்ன ஆச்சு குமார்?”

“காரை வெளியிலே எடுக்கும் போது ஸ்கூட்டரில் வேகமாக வந்த இருவர் மோதி கீழே விழுந்துவிட்டார்கள். எனக்கு ஒன்றும் ஆகவில்லை, ஆனால் அவர்களுக்கு கை, காலில் சின்ன அடி,” என்றார்.

அடிப்பட்டவர்கள் முதலுதவி பெற்றுக்கொண்டிருந்தார்கள். அவர்களுக்கு 45 வயதுக்கு மேல் இருக்கும். என்ன காயம் என்று பார்த்தேன். ஒருவருக்கு கைமுட்டியில் சின்னதாகச் சிராய்ப்பு. மற்றொருவருக்கு என்ன காயம் என்று நான் கேட்டதும்தான் தேட ஆரம்பித்தார்.

அப்போதுதான் கவனித்தேன், குமார் சட்டை கிழிந்திருந்தது.

“சட்டை ஏன் கிழிந்திருக்கிறது உனக்கு ஒன்றும் ஆகலையே?”

“பைக்கில் இடித்துவிட்டுக் கிழே விழுந்தவர்கள், என் கன்னத்தில் அடித்துவிட்டு, என் சட்டையைக் கிழித்துவிட்டார்கள். பக்கத்தில் இருந்தவர்கள் சண்டையை விலக்கிவிட்டு இவர்களுக்கு முதலுதவி சிகிச்சை அளிக்கச் சொன்னார்கள்.”

இப்படி கைநீட்டி அடித்தவர்களை நாலு கேள்வி கேட்ட வேண்டும் என்று தோன்றியது. ஆனால் எங்களுக்குக் கன்னடம் தெரியவில்லை. உடனே பக்கத்தில் இருக்கும் எங்கள் அலுவலகத்திற்கு வந்து எங்கள் மேனேஜரிடம் விஷயத்தைச் சொன்னோம்.

நாங்கள் மூவரும் மருத்துவமனை நோக்கிச் செல்ல ஆரம்பிக்கும்முன், சிகிச்சை பெற்றுக்கொண்டிருந்தவர்கள், எங்களை நோக்கி ஓடி வந்தார்கள். (அவர்களுக்கு நாங்கள் மருத்துவமனை பில் குடுக்காமல் எஸ்கேப் ஆகிவிடுவோம் என்ற பயம்.)

வந்தவர்களை எங்கள் மேனேஜர், “இரண்டு பேர் மீதும் தவறு. அப்படியிருக்க ஏன் குமார் மீது கைவைத்தீர்கள்? அது உங்கள் தவறு. நீங்கள் அவரை அறைந்த பின்பும் உங்களுக்கு சிகிச்சை அளிக்கிறார், அப்படி இருக்க… ”

உடனே அவர்களுக்குக் கோபம் மேட்டூர் அணையில் காவிரி நீர் போல் வந்தது.

“நாங்கள் அப்படித்தான் வேகமாக வருவோம். உங்கள் ஊழியர் சீட் பெல்ட் போட்டிருந்தால் இந்த விபத்து நடந்திருக்காது. (அவர்கள் ஹெல்மெட் போடவில்லை) நீங்கள் ஒரு கன்னடர், இந்த ஊர் சாப்பாட்டைச் சாப்பிட்டுவிட்டு ஏன் அவர்களுக்கு சப்போர்ட் செய்கிறீர்கள்…,” என்று ஆரம்பித்தவர்கள், “உங்களை எல்லாம் ஊரைவிட்டு விரட்டவேண்டும். எல்லா ஐ.டி. கம்பெனிகளையும் மூடவேண்டும்; அப்பா.. அம்மா… ,” என்று எல்லோரையும், எல்லாவற்றையும் சந்திக்கு இழுத்தார்கள். அவர்களுக்கு ஆதரவாக மேலும் இரண்டு பேர் பைக்கில் வந்து ஹிந்தியில் சில கெட்ட வார்த்தைகளைச் சொன்னார்கள். கூட்டம் சேர ஆரம்பித்தது. எல்லோரும் எப்போது அடிதடி ஆரம்பிக்கும் என்று காத்துக்கொண்டு இருந்தார்கள். தசாவதாரத்தில் கேயாஸ் தியரி என்று பேசினார்கள். அப்போது புரியவில்லை, கூட்டத்தைப் பார்த்ததும் புரிந்தது.

உடனே நாங்கள் போலீஸ் ஸ்டேஷனுக்குப் போவது என்ற முடிவுக்கு வந்தோம். போனதற்கு முக்கிய காரணம் கூட்டத்தைத் தவிர்க்க.

“வாருங்கள் போலீஸ் ஸ்டேஷனுக்கு; அங்கே போய் இரண்டு பேரும் புகார் கொடுக்கலாம்.”

“நாங்களே டிராஃபிக் போலீஸ்தான்,” என்ற அதிர்ச்சி தரும் உண்மையைச் சொன்னார்கள். உடனே கூட்டம் கொஞ்சம் சலசலத்தது. ஸ்கூட்டரில் வந்தவர்கள் ரொம்ப நல்லவர்கள், எங்கள் மீது தான் தப்பு என்று கூட்டத்தில் சிலர் பேச ஆரம்பித்தார்கள். மொத்த கூட்டமும் இன்னும் கொஞ்சம் நேரத்தில் ஆமோதிக்கப் போகிறது என்று உணர்ந்தோம்.

“அதனாலென்ன, ஸ்டேஷன் போகலாம்.”

ஸ்டேஷனுக்குப் புறப்பட்டு சென்றோம். அவர்களும் தயங்கித் தயங்கி வந்தார்கள்.

எங்கள் ஆபீஸுக்கு பக்கதில் இருக்கும் மடிவாளா போலீஸ் ஸ்டேஷனுக்குச் சென்றோம். அங்கே இருக்கும் போலீஸ் ஒருவர் முழுக் கதையும் கேட்டுவிட்டு எங்கள் புகாரை அந்தக் கோடியில் இருக்கும் ஆடுகோடி காவல் நிலையத்தில் கொடுக்கச் சொன்னார்.

ஆடுகோடியில் போலீஸ் இன்ஸ்பெக்டர் எல்லாவற்றையும் கேட்டுவிட்டு, “இதோ பாருங்க, கோர்ட் கேஸ் என்றால் இருவருக்கும் பிரச்சினைதான்; அதனால் உங்களுக்குள் சுமுகமாகத் தீர்த்துக் கொள்ளுங்கள்,” என்று ஒரு தீர்வு சொன்னார்.

இருவரிடமும் ஒரு மன்னிப்புக் கடிதம் எழுதி வாங்கிக்கொண்டார். நாங்கள் எழுதிய கடிதத்தை அவர்களிடமும், அவர்கள் எழுதிய கடிதத்தை எங்களிடமும் கொடுத்தார். முதலுதவி சிகிச்சைக்கு ஐநூறு ரூபாயை அவர்களிடம் கொடுக்கச் சொன்னார். நாங்களும் கொடுத்தோம்.

ஸ்கூட்டரில் வந்தவர்கள் போலீஸ்காரர்களே இல்லை என்ற உண்மை போலீஸ் ஸ்டேஷனில் தெரிந்தது.

நாங்கள் கிளம்பிய போது, ஸ்கூட்டரில் வந்த இருவரும் போலீஸ் இன்ஸ்பெக்டருடன் சிரித்துப் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள்.

நான் பள்ளியில் படிக்கும் போது எங்கள் தமிழ் ஆசிரியர் ஒருமுறை ஒன்றை செய்யச் சொன்னார். அவர் சொன்னது இது தான்- வெளியே ரோட்டில் செல்லும் போது ஏதோ ஒரு மரம் அல்லது விளக்கு கம்பம் ஏதாவது ஒன்றின் மேலே பார்த்துக்கொண்டு இருங்கள். கொஞ்சம் நேரத்தில் உங்களுடன் நாலு பேர் வந்து நீங்கள் பார்ப்பதை அவர்களும் பார்ப்பார்கள். நீங்கள் மெதுவாக நழுவி வந்தாலும் கூட்டம் மேலே எதையாவது பார்த்துக்கொண்டுதான் இருக்கும் என்பார். நானும் என் நண்பரும் இதைப் பரிசோதித்துப் பார்த்திருக்கிறோம். கூட்ட உளவியல்!

பத்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அசோகமித்திரன் ஒரு சின்ன கட்டுரை எழுதியிருந்தார். அதை என்னால் மறக்க முடியாது. அது உங்கள் பார்வைக்கு:

இறந்தவர்கள் எல்லாருக்கும் ஒரே மாதிரி கவனம் கிடைப்பதில்லை. எம்.ஜி.ஆர். காலமான தினம், யார் இறந்திருந்தாலும் அவருடைய இறுதிக் கடன்களைச் செலுத்தவேண்டியவர்கள் திண்டாடிப் போயிருப்பார்கள். பாடை கட்டுவதற்குப் பச்சை மூங்கில் யாரும் முன்கூட்டியே வாங்கிச் சேமித்து வைத்திருக்கமாட்டார்கள். பச்சை மூங்கில், பச்சை தென்னை மட்டை இரண்டுமே துக்கச் சின்னங்கள். எம்.ஜி.ஆர். இறந்த தினம் இந்தத் துக்கச் சின்னங்களை வாங்கி வருவதற்குக் கடை கிடையாது. தென்னை மட்டை சம்பாதித்து விடலாம். ஆனால் பச்சை மூங்கில்? அதே போலச் சட்டி பானை, பிரிக்கயிறு முதலியன ஈமச் சடங்குக்காகவென்றே வாங்க வேண்டும். அது இப்போது முடியாது.

ஒரு கடையும் திறந்திருக்கவில்லை. சுடுகாட்டிலும் பணியாளர்கள் இல்லை. இறந்தவர் உடலை மருத்துவமனையிலிருந்து எடுத்து வரத் தேவைப்பட்டால் ஒரு வண்டி கிடைக்காது. வண்டி கிடைத்தாலும் தெருவில் திரண்டிருக்கும் ஜனத்திலிருந்து அதைக் கொண்டு செல்ல அனுமதி கிடைக்காது. யாரிடம் எதற்கு அனுமதி?

“என் அப்பா செத்துட்டாரு. கொஞ்சம் வழி விடுங்க.”

“எங்க தலைவரே போயிட்டாரு. இந்தப் பக்கம் வராதே. தலைவர் ஊர்வலம் வரப்போவுது.”

“அதுக்குள்ளே எடுத்துப் போயிடறோம்.”

“எல்லாம் தலைவர் ஊர்கோலத்துக்கப்புறம்தான். தள்ளு. தள்ளு. எட்டி நில்லு.”

அப்பா பிணவறையிலிருந்து எழுந்து நடந்து போனார்.

Saturday, March 6, 2010

பயணங்கள், புத்தகங்கள்

ஜெர்மனியின்… செந்தேன் மலரே
தமிழ் மகனின் பொன்னே சிலையே
காதல் தேவதையே
காதல் தேவதை பார்வை கண்டதும்
நான் எனை மறந்தேன்


இந்தப் பாடலின் ஆரம்பத்தில் கமல் இரண்டு கைகளிலும், ‘வா, வா,’ என சைகை காண்பிக்க, ஹீரோயின் “ரதி” ஓடி வந்து ‘பச்சக்’ என்று கமல் மீது ஒட்டிக்கொள்வார். திருமணம் ஆன புதிதில் இதே போல நானும் பாட, எனக்கு ஜெர்மனி மேல் காதல் என்று நினைத்து, அலுவலகத்தில் உடனே ஜெர்மனி போகவேண்டும் என்று சொல்லிவிட்டார்கள். தனியாகத் தான்.

“பிராஜக்ட் ஸ்கோப்பிங். இரண்டே வாரம் தான், திரும்ப வந்துவிடலாம்.” என்றார்கள். ஜெர்மனியில் என்ன கிடைக்கும், எப்படியெல்லாம் நான் கஷ்டப்பட்டேன், சாப்பாட்டுக்கு என்ன செய்தேன், அங்கே எடுத்துக்கொண்ட படங்கள் இவை என்றெல்லாம் எழுதி உங்களை கஷ்டப்படுத்த போவதில்லை, கவலைப்படாதீர்கள்.

கிளம்பும்போதுதான் ஃபிரேம் ரிலே (Frame Relay) பிராஜக்ட் என்ன என்று தெரிந்துகொண்டு வா என்று சொல்லி கையில் புத்தகத்தைத் திணித்து அனுப்பினார்கள். “என்னது, ஃபிரேம் ரிலேவா? எனக்கு அதப்பத்தி ஒன்னுமே தெரியாதே,” என்று அதிர்ந்து சொல்லி முடிக்கும்போது “லாஸ்ட் கால் ஃபார் பாசஞ்சர்..” என்று அறிவிப்பு வந்து விமானத்தில் ஏற்றிவிடப்பட்டேன். ஃபிளைட்டில் போகும்போது ஃபிரேம் ரிலே புத்தகத்தைத் திறக்க, வயிற்றைக் கலக்கியது.

ஃபிராங்ஃபர்ட் விமான நிலையத்தில் இறங்கியவுடன், வெளியே டாக்ஸிக்காரரிடம் நான் போக வேண்டிய முகவரியைக் காண்பித்தேன். ‘இன்று யார் முகத்தில் முழித்தேனோ,’ என்று ஜெர்மன் மொழியில் ஒரு பார்வை பார்த்துவிட்டு என்னை ஏற்றிக்கொண்டார். போகும் போதே நல்ல மழை, சாலை இரண்டு பக்கமும் பெரிய பெரிய மரங்கள். எதிர்ப்பக்கமோ பின்பக்கமோ வேறு ஒரு வாகனத்தையும் பார்க்கமுடியவில்லை. என் வழி தனிவழி என்று போய்க்கொண்டிருக்கும்போதே என்றாவது திகில் படம் எடுக்க வாய்ப்புக் கிடைத்தால், இது நல்ல லொக்கேஷனாக இருக்கும் என்று எண்ணிக்கொண்டேன். ஒருவழியாக சில மணி நேரம் கழித்து என் அப்பார்ட்மெண்டில் என்னை இறக்கிவிட்டார்.

உள்ளே நுழைந்து சில நிமிடங்களில் ஒரு தொலைபேசி அழைப்பு வந்தது.

“ஹலோ இஸ் இட் தெய்சிகான்?” எதிர் முனையில் ஒரு பெண்ணின் குரல். (எவ்வளவு வயது என்று இனம்காண முடியவில்லை, என்றாலும் பெண்ணின் குரலைக் கேட்டதும் ஏன் வயதைப் பற்றி யோசிக்கிறோம் என்று எப்பவாவது யோசித்ததுண்டா ?)

“யெஸ்.”

“பிரயாணம் எல்லாம் எப்படி இருந்தது? கொஞ்சம் நேரம் முன்புதான் வந்திருப்பீர்கள்; ரெஸ்ட் எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். அப்பார்ட்மென்ட் ஃபிரிட்ஜில் பழம், ஜூஸ், பால் எல்லாம் இருக்கிறது. வேறு ஏதாவது வேண்டும் என்றால் தயங்காமல் எனக்குக் கால் செய்யுங்கள் என் நம்பர்… “

“தேங்க்ஸ்.” என்றேன் ஆச்சரியத்துடன்.

அடுத்த நாள் காலை அலுவலகம் சென்றபோது வித்தியாசமாக இருந்தது.  வித்தியாசத்துக்குக் காரணம் இரண்டாம் மாடி ஏட்ரியமில் தோட்டம். பூச்செடி, ஆலமரம் என்று பெரிதாக வளர்த்திருந்தார்கள். கேன்டீன் அங்குதான் இருந்தது. இரண்டாம் மாடியில் தோட்டம் என்றால் முதல் மாடியில் எப்படி தண்ணீர் ஒழுகாமல் இருக்கிறது?  (நான் இருக்கும் வீட்டில் மேல் மாடியில் யாராவது அதிக நேரம் குளித்தால் கீழே பன்னீர் மாதிரி வெந்நீர் வரும்) ஏட்ரியம் மேலே திறந்த வெளி. மழை வந்தால் என்ன ஆகும்? இப்படிப் பல கேள்விகள் ஃபிரேம் ரிலேவுடன் சேர்ந்துக்கொண்டது.

அலுவலத்தில், என் ஜன்னலுக்கு வெளியே பார்த்தால் கண்ணுக்கு எட்டிய தூரம் வரை பைன் மரங்கள். சில சமயம் மான்கள் ஓடுவதைப் பார்க்கலாம். அந்த இடத்தில் அந்த அலுவலகம் தான் கடைசிக் கட்டிடம். அதற்கு பிறகு. “End of Civilization” என்ற போர்ட் இருந்தாலும் இருந்திருக்கலாம்.

காலை சுமார் பதினொரு மணிக்கு என் அறைக்கு 45-50 வயது மதிக்கத்தக்க ஒரு பெண்மணி வந்து, “குட் மார்னிங்!” என்று எனக்குச் சொல்லிவிட்டு என் பதிலை எதிர்பார்க்காமல் என் மேஜைக்கு அடியில் இருந்த குப்பைத் தொட்டியில் இருக்கும் குப்பைகளை எடுத்து ஒரு பெரிய கூடையில் போட்டுக்கொண்டு, போகும்போது, “நேற்று நான் தான் ஃபோன் செய்தேன், நல்லா ரெஸ்ட் எடுத்தீர்களா?” என்று விசாரித்துவிட்டுச் சென்றார்.

697ffec8-ea66-4102-b2f5-69f8b264c053மதியம் லஞ்சில் மேலும் ஓர் அதிர்ச்சி. எதுவும் வெஜிட்டேரியன் இல்லை. சாம்பார் மாதிரி ஒரு பதார்த்தம் மட்டும் இருந்தது. “இது என்ன?” என்று ஆர்வமாகக் கேட்க, “முதலைக் கறி,” என்றார்கள். கஜேந்திர மோட்சம் நடந்த இடம் இதுவாகக் கூட இருக்கலாம். என்னுடன் கூட இருந்தவர் நான் முழிப்பதை பார்த்து “மே ஐ ஹெல்ப் யூ?” என என்று விசாரிக்க, “நான், வெஜிடேரியன்” என்றேன் அப்பாவியாக. அதனால் என்ன என்று சாம்பாரில் நீந்திக்கொண்டு இருந்த முதலையைப் பாத்திரத்தில் கரையோரம் தள்ளிவிட்டு சாம்பாரை மட்டும் எடுத்து என் தட்டில் போட வந்தார். ‘ஆதிமூலமே!’ என்று நடுங்கியேவிட்டேன். முதலை கடித்தால்கூட நான் இவ்வளாவு நடுங்கியிருக்க மாட்டேன். இல்லை வேண்டாம் என்று புறக்கணித்து, மற்ற பதார்த்தங்களைப் பார்த்த போது சாதம் மட்டும் தான் வெஜிட்டேரியன் என்று தெரிந்துகொண்டு வெறும் தட்டோடு வந்து உட்கார்ந்தேன். என்னுடைய சக ஊழியர் ஒருவர் என் தட்டில் ஒன்றும் இல்லாததை பார்த்து என்னை விசாரிக்க, “ஐ அம் அ வெஜிடேரியன், ஐ டேக் ஒன்லி ரைஸ் அண்ட் வெஜிடேபிள்ஸ்” என்றேன்.

அவர் உடனே எழுந்து ஒரு பெரிய கிண்ணம் நிறைய சாதத்தை எடுத்துக்கொண்டு வந்து கொடுத்தார்.  சினிமா ஹீரோயின் வெட்கத்தால் கால் விரல்களால் மண்ணில் கோலம் போடுவது போல ஸ்பூனால் மெதுவாகத் துளாவிய போது ஏதோ ஒரு பொருள் தென்பட்டது. ’அட, ஜெர்மானியர் சாதத்தில் முழுப் பூசணிக்காயா?!’ என்று ஆச்சரியத்துடன் அரிசியை விலக்கிப் பார்த்தபோது, பழுப்பு நிறத்தில் ஒரு முட்டை எட்டிப்பார்த்தது.

“வாத்து முட்டை தான், நல்லா இருக்கும்.” என்றார்.

காலை என் அறைக்கு வந்து குப்பையை எடுத்துக்கொண்டு போன அதே பெண்மணி ஏட்ரியமில் இருந்த தோட்டத்தில் காய்ந்த இலைகளைப் பொறுக்கி எடுத்து, குப்பையில் போட்டுக்கொண்டு இருந்தார். என்னைப் பார்த்துவிட்டு “என்ஜாய் யுவர் லஞ்ச்.” என்றார். பரிதாபமாகச் சிரித்த்துவைத்தேன்

இரண்டு வாரம் ஒரு மாதமாக நீண்டது. பிறகு ஒரு மாதம். இரண்டு மாதமாக ஆகியது. வந்த வேலை எதுவும் முடியவில்லை. அந்தச் சமயத்தில் என் இடது கை விரல் நகத்தில் ஏதோ இன்ஃபெக்ஷன் வந்து விரல் பெரிதாக வீங்கி விட்டது. இரண்டு நாள் அலுவலகம் போக முடியவில்லை. மூன்றாம் நாள் என்னையும் என் கையையும் வந்து பார்த்த அந்தப் பெண்மணி, மாலையில் காரை எடுத்துக்கொண்டு வந்து என்னை மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் சென்றார். டாக்டர் என் கையைப் பார்த்தார்; அந்த பெண்மணியிடம் ஏதோ சொல்லிவிட்டு, சிறிதுநேரத்தில் சின்ன கத்தியை எடுத்து வீங்கிய இடத்தை வெட்டி எடுத்துவிட்டார். வெட்டும் போது அதைப் பார்க்க கூடாது என்று அந்தப் பெண்மணி என் கண்களைத் தன் கையால் மூடினார்.

ஒருவழியாக மூன்று மாதம் கழித்து, வந்த வேலையை முடித்துவிட்டு, கிளம்பும் முன் அந்த பெண்மணியைப் பார்த்து நன்றி சொல்லிவிட்டு வரலாம் என்று போனபோது, “உங்கள் குடும்பத்தை விட்டு இங்கே வந்து சில மாதங்கள் வேலை செய்ததற்கு மிக்க நன்றி.” என்றார்.  நானும் நன்றி சொல்லிவிட்டுக் கிளம்பினேன். “மை ஸ்மால் கிஃப்ட் ஃபார் யூ.” என்று ஒரு சின்ன கூடை நிறைய ஸ்ட்ராபெர்ரி கொடுத்தார்.

ஏர்போர்ட்டில் சில மணி நேரம் ஃபிளைட்டுக்குக் காத்திருந்த பொழுதில், அந்த ஸ்ட்ராபெர்ரி பொட்டலத்தைப் பிரித்து பார்த்தேன். அதில் “With best compliments from Mrs…. ” என்று எழுதியிருந்தது. Mr…. தான் அந்த கம்பெனியின் ஃபவுண்டர்!

-o00o-

போன வாரம் திருப்பதிக்கு ஒரு திருமணத்துக்குச் சென்றிருந்தேன். பயப்படாதீர்கள், உடனே ஆழ்வார் பாடல், திருப்பதி என்று எப்படி அது பெயர் பெற்றது, ஸ்தல புராணம் என்றெல்லாம் ஆரம்பித்து எழுதப்போவதில்லை.

திருமணம் கீழ்த்திருப்பதியில். திருமணம் முடிந்து எனக்கு இருந்த மூன்று மணி நேரத்தை என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் இருந்த போது, தொலைபேசி அழைப்பு வந்தது

“சார் நான் திருப்பதியில் இருக்கேன், பெங்களூருக்கு இன்று இரவு திரும்ப வந்துவிடுவேன், வந்ததும் பேசுகிறேன்.” என்றேன்.

“கோயிலுக்கு போனீர்களா? கூட்டம் எல்லாம் எப்படி?” என்று தொடர்ந்தார்

“நான் இருப்பது கீழ்த் திருப்பதி, மேலே போகலை!”

“திருப்பதி போயிட்டு கோயில் போகாம வரீங்க?” என்ற கேட்டார்.

திருப்பதி போய்விட்டு கோயிலுக்கு போகாமல் வருவதும், ஹோட்டலுக்கு போய் சாப்பிடாம வருவதும் ஒன்று தான் என்று புரிந்துக்கொண்டேன்.

இருக்கும் மூன்று மணி நேரத்தில் கீழ்த்திருப்பதியில் உள்ள கோவிந்தராஜப் பெருமாள் சன்னதிக்குச் சென்றேன். இங்கே பத்மாவதித் தாயார்தான் பிரசித்தம். தில்லை திருச் சித்ரக்கூட கோவிந்தராஜப் பெருமாள் சில காலம் இங்குவந்து இருந்து, பின்னால் தில்லைக்குச் சென்றுவிட, அவர் நினைவாக இந்தத் தலம் என்று சொல்லுகிறார்கள். சின்ன வயதில் சென்றிருக்கிறேன். அதனால் இது எனக்குப் புதிய கோயிலாகவே இருந்தது. பேருந்துக்கு இன்னும் 3 மணி நேரம் இருந்த காரணத்தால் 40 ரூபாய் டிக்கெட் வாங்கிக்கொண்டு வரிசையில் நின்றேன். அப்பொழுது தான் தெரிந்தது, எல்லோரும் பெருமாளைச் சீக்கிரம் சேவிக்க வேண்டும் என்று என்னைப் போலவே 40 ரூபாய் டிக்கெட் வாங்கி வந்துவிட்டார்கள். தர்ம தரிசனம், 10 ரூபாய் டிக்கெட் வரிசைகளில் யாருமே இல்லை; அதில் சென்றிருந்தால் பெருமாளைச் சீக்கிரம் சேவித்திருக்கலாம்.

சுமார் ஒரு மணி மணி நேரம் கழித்து பெருமாளைச் சேவித்துவிட்டு வெளியே வரும் போது ஒரு பெண் தோளில் ஜோல்னா பை மாதிரி ஒன்றில் சின்ன  குழந்தையுடன் போர்டபிள் தூளி என்று கூட சொல்லலாம். தசாவதாரம் மற்றும் அஷ்ட லெக்ஷ்மி பொம்மைகளை வாங்கிக்கொள்ளுங்கள் என்று என் பின்னாடியே ஓடி வந்தார்.

“ஐயா 100 ரூபாய்தான் வாங்கிக்கோங்க.”

“எனக்கு வேண்டாமா.”

“ஐயா 70 ரூபாய், புள்ள குட்டி இருக்குங்க!”

“இல்லமா எனக்கு வேண்டாம். வீட்டில இது மாதிரி நிறைய இருக்கு.”

“ஐயா 60 ரூபாயாவது தாங்க!”

“இல்லமா, என்னைத் தொந்தரவு செய்யாதே, வேண்டாம்னா போ.”

“ஐயா 40 ரூபாய் தாங்க. இதை எடுத்துக்கோங்க!”

எனக்கு எப்படியாவது தப்பிக்க வேண்டும் என்று கையில் இருந்த 50 ரூபாயை அவளிடம் கொடுத்தேன். பொம்மையைக் கையில் கொடுத்து, “ஐயா அஷ்டலெக்ஷ்மி, வீட்டுல வெச்சிக்கொங்க.  நிறைய பணம் வரும்.” என்றாள். அவள் கொடுத்த மீதி பத்து ரூபாயை வேண்டாம் என்றேன். நன்றி சொல்லிவிட்டு அடுத்தவரிடம் வியாபாரம் செய்யக் குழந்தையுடன் ஓடிவிட்டாள்.

tirupathi_book_stall1


[பெரிதாக்க படத்தை அழுத்தவும்]

பேருந்து நிலையத்தில் கொஞ்சம் நேரம் கிடைக்க “ஸ்ப்தகிரி” என்ற திருப்பதி தேவஸ்தானம் வெளியிடும் புத்தகம்(விலை 5/=) வாங்கலாம் என்று பேருந்து நிலையத்தில் இருந்த கடையில் விசாரித்தேன். கடையில் தோரணம் போல இருந்த புத்தகங்களில் இருந்தால் எடுத்துக்கொள்ளுங்கள் என்றார். அந்த புத்தகங்களைப் பார்த்தபோது சப்த நாடியும் அடங்கிவிட்டது.

-o00o-

திருப்பதியிலிருந்து பெங்களூர் வரும்வழியில் கிழக்கு பதிப்பகம் வெளியிட்டுள்ள ரகோத்தமனின் ராஜிவ் காந்தி பற்றிய புத்தகத்தை முழுதும் படித்து முடித்தேன். மலையிலிருந்து கீழே இறங்கும் குறையை அது போக்கியது. மலையிலிருந்து கீழே இறங்கும் வேகம் புத்தகத்தில் இருந்தது.

திருப்பதி சென்றுவிட்டு அடுத்த நாள் டெல்லிக்குச் சென்று திரும்பும் போது, ஏர்போர்ட்டில் ஒரு மணி நேரம் கிடைத்தது. ஏர்போர்ட்டில் இருந்த கடைகளில் பார்த்தபோது இரண்டு இட்லி விலை ரூ.89;  தோசை ரூ. 180. திருப்பதியில் அந்தப் பெண்மணி விற்ற அஷ்ட லெக்ஷ்மியும் அவளுடைய குழந்தையும் நினைவுக்கு வந்து, எதையும் சாப்பிடாமல், தோசை விலைக்கு மேல் பத்து ரூபாய் எக்ஸ்டரா கொடுத்து  “If God was a Banker” என்ற, ரவி சுப்பரமணியம் எழுதிய, புத்தகத்தை வாங்கினேன். கிட்டத்தட்ட முடித்துவிட்டேன்.

பயணத்தில் படிக்கும் புத்தகங்களைவிட பயணம் நமக்கு நிறைய சொல்லித் தருகிறது.

Monday, March 1, 2010

சர்க்கரைப் பொங்கல்

"மதி நுட்பத்தால் மகத்தான காரியமொன்றைச் செய்துமுடிக்கும் நாள்"-- பொங்கல் அன்று காலை டிவியில் என் ராசிக்கு  இப்படி சொன்னர்கள். 


ஒரு மணி நேரத்தில் அது நடந்தேறியது.


"இன்னிக்கு நான் பொங்கல் செய்றேன்," என்றேன். இப்படிச் சொல்லக் காரணம் இருக்கிறது; வீட்டில் குழந்தையைப் பார்த்துக்கொள்ளுவதை விட பொங்கல் செய்வது சுலபம் என்று நினைத்து அப்படிச் சொல்லிவிட்டேன்!



"என்ன, நீங்க பொங்கல் பண்ணப் போறீங்களா?"
 
"ஏன் நான் பண்ணக் கூடாதா?"


"அதுக்கில்ல... அதெல்லாம் சரியா வருமா?"


சும்மா இருந்த வாய்க்கு கொஞ்சம் பொங்கல் கிடைத்த மாதிரி, "சரியா அளந்து போட்டா தன்னால நல்லா வந்துட்டுப் போறது. எல்லாமே சயின்ஸ்தான்," என்றேன்.


"சரி, என்ன அளவு, சொல்லுங்க பார்க்கலாம்.."


இந்த கேள்விக்கு பதில் ரொம்ப சுலபம். தேர்வில் புத்தகத்தைப் பார்த்து விடை எழுதுவது மாதிரி. என் லாப்டாப்பை எடுத்து "http://mykitchenpitch.wordpress.com/" என்று என் டைப் செய்து, சர்க்கரை பொங்கலைத் தேடி எடுத்து...


"பச்சரிசி ஒரு கப், பயத்தம் பருப்பு, 1/4 கப்...." என்று படிக்க ஆரம்பித்தேன்.


"துளியூண்டு கடலைப்பருப்பும் போடணும், எங்காத்து வழக்கம்"


"அட படிக்கிறேனில்ல, அடுத்தது அது தான், துளியூண்டு இல்லை இரண்டு டேபிள் ஸ்பூன்"


"ஜெயஸ்ரீ சரியாதான் சொல்லியிருக்கா."


"ஸ்ரீரங்கம்காரா எல்லாம் சரியாதான் சொல்லுவா." (எங்கள் ஊரை எப்படி விட்டுக் கொடுப்பது?)


என் மனைவிக்குக் கொஞ்சம் அதிர்ச்சி என்று நினைக்கிறேன் "சரி வெல்லம் எவ்வளவு அளவு போட்டிருக்கு"


"இரண்டு அரை கப்"
 
"என்ன இரண்டு அரை கப்பா ? ரொம்பக் கம்மி"


"சரியா புரிஞ்சுக்கோ, இரண்டரை கப்"


"இது கொஞ்சம் ஜாஸ்தியா இருக்கும் போல இருக்கு, பார்த்துக்கோங்க" என்றாள்


"ஸ்ரீரங்கத்துகாரா சரியாதான் சொல்லுவா, வேணுமுன்னா பாம்பேக்கு ஃபோன் செஞ்சு கேட்கிறேன்"
 
"பாம்பேல வெல்லமெல்லாம் சீப்பா கிடைக்கும் போல; 11 வருஷமா சக்கரை பொங்கல் செய்றேன். எனக்கு என்ன வந்தது? அப்படியே பண்ணுங்க பார்க்கலாம்."


சவாலுக்குத் தயாரானேன்.


சாதாரண நாளில் சர்க்கரைப் பொங்கல் செய்வதற்கும், பொங்கல் அன்று சர்க்கரைப் பொங்கல் செய்வதற்கும் ரூல்ஸ் மாறுகிறது. வெண்கல பானையில் நாமம் இட்டு, தாலி கட்டி அதில் இஞ்சி, மஞ்சள், கரும்பு போன்ற எக்ஸ்டரா ஃபிட்டிங்  பூட்டி, அடுப்பு மூட்டி.... பொங்கல் எப்போது பொங்க வேண்டும் என்று தமிழ் காலெண்டரோ அல்லது எஸ்.டி.டி பாட்டியோ சொல்லுவார்கள். அதற்கேற்றாற்போல் தான் அடுப்பில் வைக்க வேண்டும்.


அடுப்பில் ஏதையோ போட்டு கொதிக்க வைக்கவேண்டும், அவ்வளவுதானே என்று களத்தில் இறங்கியபின் தான் இந்த வேலை எல்லாம் சேர்ந்துகொண்டது. போன பொங்கலுக்கு பரணில் போட்ட வெண்கலப் பானையை எடுத்து, புளிபோட்டுத் தேய்க்க ஆரம்பித்தேன்.


திருமண்ணைக் குழைக்கும்போது, "அட எங்காத்து வழக்கம் மாதிரியே செய்றீங்க," என்று மனைவி சொல்ல... பானை ஈரமாக இருந்ததால் நான் போட்ட வடகலை நாமம் ஒரு சொட்டுத் தண்ணீர் வழிந்து தென்கலை ஆகியிருந்தது.


பொங்கலுக்கு வேண்டிய சாமான்கள் இருக்கிறதா என்று தேட ஆரம்பித்தேன். நல்ல வேளை எல்லாம் இருந்தது. அல்லது முதல்நாளே என் மனைவி வாங்கி வைத்திருந்தாள்.


பிரச்சினை ஆரம்பித்தது.


வெல்லம் உருண்டையாக இருந்தது. எப்படி 2 1/2 கப்பாக அளப்பது என்று தெரியவில்லை. பிராஜக்ட் மேனேஜருக்கு இது கூட தெரியவில்லை என்றால்? உடனே என் மூளைக்கு அவுட் ஆப் பாக்ஸ் ஐடியா தோன்றியது. வெல்லத்தை பொடியாகச் செய்து படத்தில் இருப்பது மாதிரியே ஒரு கப்பைத் தேடி, அதில் பொடி செய்த வெல்லத்தை அடைத்து, அச்சு வெல்லம் செய்ய ஆரம்பித்தேன். ஒரு வழியாக, கொஞ்சம் போராடி வெல்லம் மற்றும் சில சாமான்களை எடுத்து ஒரு வட்டத் தட்டில் படத்தில் இருப்பது மாதிரியே அடுக்க ஆரம்பித்தேன்.


"ஐயோ என்ன பண்றீங்க?"


"முந்திரிப் பருப்பு, கிஸ்மிஸை எண்ணிண்டிருக்கேன்; 20 போடணுமாம்"


"அடக்கடவுளே, கையில இருக்கறத அப்படியே போடுங்க. நிறைய போட்டா நல்லாதான் இருக்கும்"


"இருந்தாலும் அளவுன்னு ஒன்னு இருக்கில்ல. நான் அதுபடிதான் செய்வேன். சயின்ஸ் யூ ஸீ"


அரிசி, பருப்பு எல்லாம் அலம்பி நீரை வடித்து, எப்படிச் செய்ய வேண்டும் என்று போட்டிருந்ததோ அதே போலச் செய்ய ஆரம்பித்தேன். பால் ஒரு கப் உள்ளே சென்ற காரணத்தால் பொங்கல் பொங்க ஆரம்பித்தது.


"என்ன அதுக்குள்ள பொங்கலைப் பொங்க வைச்சுட்டீங்க? மாசம் பொறக்க இன்னும் அரை மணி நேரம் இருக்கு," என்று சொல்லி 'டக்' என்று அடுப்பை அணைத்துவிட்டு டிவியில் பொங்கல் சிறப்பு நிகழ்ச்சிகளைப் பார்க்க ஆரம்பித்துவிட்டாள். அதாவது சர்க்கரைப் பொங்கல் ஆஃப்டர் தி பிரேக்.


எவ்வளவோ தேடிப் பார்த்தும், சர்க்கரை பொங்கல் செய்யும் குறிப்பில் இந்த மாதிரி தடாலடிகளை எப்படிச் சமாளிப்பது என்று உபகுறிப்பு எதுவும் இல்லாததால் என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் முழிக்க ஆரம்பித்தேன்.


அரை மணி நேர இடைவேளைக்குப் பிறகு, பொங்கலைப் பொங்கவிட்டு, கடைசியில் "ஏலக்காய்ப் பொடி, ஜாதிக்காய்ப் பொடி, முந்திரி, கிஸ்மிஸ், மிகச் சிறுசிறு துண்டுகளாகக் கீறிய தேங்காய் எல்லாவற்றையும் 2 டேபிள்ஸ்பூன் நெய்யில் பொரித்துப் போட்டு பச்சைக் கற்பூரம் சேர்த்து..." இறக்கி வைத்தேன்.


நான் செய்த பொங்கலை உடனே டேஸ்ட் செய்ய முடியவில்லை. பொங்கலன்று, யார் பொங்கல் செய்தாலும் அதை பெருமாளுக்குக் காண்பித்துவிட்டு சாப்பிடுவது வழக்கம். அதனால் சுடச் சுட பெருமாளுக்குக் காண்பித்துவிட்டு, பெருமாள் சாப்பிட்டாரா இல்லையா என்று கூட பார்க்காமல் உடனே அதை எடுத்து ஒரு தட்டில் போட்டு என் மனைவியிடம் கொடுத்தேன். தன்னம்பிக்கை.


"நான் அப்பவே சொன்னேன் வெல்லம் ரொம்ம்ம்ம்ம்ப ஜாஸ்தி. நீங்க இதை மோந்து பார்த்தாலே ஷுகர் ஏறிடும். ஜாக்கிரதை"


நம்பிக்கை இல்லாமல் கொஞ்சம் வாயில் போட்டுப் பார்த்தேன். நீங்கள் நம்ப மாட்டீர்கள், அந்தத் தித்திப்பு இன்னும் என் நாக்கில் இருக்கிறது, இத்தனைக்கும் தினமும் இரண்டு வேளை பல் தேய்க்கிறேன்.


வெண்கல பானையின் அடியில் பொங்கல் அடிப்பிடித்து இருக்க, விம், சபினா எல்லாவற்றையும் உபயோகித்துத் பினிஷிங்  டச் செய்து பரணில் ஏற்றிக் களைப்பாக இருந்தபோது...


"வெல்லத்தை போட்டு கொதிக்க வைக்கற டிஷ்ஷை எல்லாம் கெடுக்க ஒரு அசாத்திய திறம வேணும். உங்களுக்கு அது நிறையவே இருக்கு," என்றாள்.


மாலையில் என் வீட்டுக்கு வந்த என் மாமியார் கொஞ்சம் சர்க்கரைப் பொங்கலை வாயில் போட்டுப் பார்த்துவிட்டு, "இந்தத் தடவை சக்கரைப் பொங்கல் பிரமாதமா அமைஞ்சிருக்கே. என்ன அளவுடீ போட்ட?"


"அவரத்தான் கேக்கணும்"


சுஜாதா இரண்டாம் ஆண்டு நினைவு நாளில் எழுதியது.


( படம், சமையல் குறிப்பு நன்றி: ஜெயஸ்ரீ கோவிந்தராஜன் )