Saturday, December 26, 2009

கல்யாணி



மேலே நீங்க பார்ப்பது நேற்று வந்த தி.ஹிந்து இரண்டாம் பக்கம். மேலிருந்து கீழே இரண்டாவது காலத்தில் பாருங்க. “02.30pm: Mr…… - Violin, All are welcome” அப்படீன்னு இருக்கா? அந்த Mr….. நான் தான்.. இந்த மத்யானக் கச்சேரிக்குத் தான் அமெரிக்காவிலேருந்து வந்தேன். உடனே என்னை ஏதோ சஞ்சய் சுப்பிரமணியன் மாதிரியோ, டி.எம்.கிருஷ்ணா மாதிரியோ நினைக்காதீங்க. அந்த அளவுக்கு ஞானமும் கிடையாது அதிர்ஷ்டமும் கிடையாது.

டிசம்பர் மாசம் ஆச்சுன்னா கச்சேரி பண்ண சபால ஸ்லாட்டும், கேண்டீன்ல மெதுவடை கிடைக்கறதும் அவ்வளவு கஷ்டம். அந்தக் கஷ்டம் எனக்கு மட்டுந்தான் தெரியும். எல்லா இடத்திலேயும், சிபாரிசு, போட்டி, பொறாமை… என்ன செய்ய? போன சீசனுக்கே வாசிச்சிருக்கணும் கடைசி நிமிஷத்துல இல்லைனுட்டா. சரி அது எல்லாம் பழைய கதை.

சீசன் டிக்கெட்டோட வைரத்தோடு மாமிகளும், டி-ஷர்ட் மாமாக்களும் முன்வரிசைல உட்கார்ந்துண்டு, தனி ஆவர்த்தனை ஆரம்பிச்சதும் வெளியே வந்து, “சார் அறுசுவை நடராஜன் அடை அவியல் பிரமாதம்” என்று சொல்லும் சீசன்ல எனக்கு இந்தத் தடவை மத்தியானம் இரண்டரை மணி ஸ்லாட் கிடைச்சிருக்கு. என்.ஆர்.ஐ கோட்டான்னு பேர். எல்லாம் சிபாரிசுதான்.

“இரண்டரை மணி ஸ்லாட், ரொம்பக் கஷ்டப்பட்டு வாங்கியிருக்கேன்,” ரங்கண்ணா போனில் சொன்னார். ரங்கண்ணாவுக்கு சங்கீதம் தெரியுமோ தெரியாதோ ஆனா எல்லா சபா செகரேட்டரிகளையும், ஸ்பான்சர்களையும் தெரியும். கேண்டீன் பக்கம் போனா, “அண்ணா சூடா மைசூர் போண்டா சாப்பிடுங்கோ”ன்னு உபசாரம் கிடைக்கற அளவுக்கு இவருக்குத் தெரியாத ஆளே கிடையாது.

“நமக்குத் தெரிஞ்ச பிரஸ்காரா இருக்கா. சரியா நீங்க மெயின் வாசிக்கும் போது வரச்சொல்லிடறேன். உங்க வாசிப்பை பிரமாதப்படுத்திடுவா. வயலின் வாசிக்கிற போஸுல ஐந்து காப்பி போட்டோ மட்டும் எடுத்துண்டு வந்துடுங்கோ” என்றார்.

லஞ்ச் சாப்பிட்டு விட்டு ஏஸி ஹாலில் லேசாகத் தூங்கலாம் என்று வரும் 10 ’ரசிகர்’களுக்கு வயலின் வாசிக்கணும் ஆழ்வார் பேட்டைல ஏதோ மினி ஹாலாம். எனக்கு தெரிஞ்சவா கிட்டே எல்லாம் சொல்லியிருக்கேன். வெறும் நாற்காலிகளை பார்த்தா என்ன வாசிக்க வரும்?

“சார், கச்சேரிக்கு நீங்க வரவேண்டியது தான் பாக்கி. என்ன என்ன பாட்டு வாசிக்கப் போறீங்கன்னு சின்னதா ஒரு பேப்பர்ல எழுதித் தாங்கோ. எனக்குத் தெரிஞ்ச பையன் இருக்கான்; 18 வயசுதான்; மிருதங்கம்; கை விளையாடும்; அருமையா வாசிப்பான். பக்கவாத்தியத்துக்கு அவனையே அரேஞ்ச் பண்ணிடறேன். ஜாமாய்சுடலாம்” என்றார் ரங்கண்ணா

ஒரு மணி நேரத்தில என்னத்த வாசிக்க முடியும்? ஒரு விநாயகர் பாட்டு, அப்பறம் வர்ணம், ஒரு மெயின் ஐட்டம், இதுல அந்தப் பையனுக்கு ‘தனி’ வேற கொடுக்கணும். அப்பறம் துக்கடா வாசித்து முடிக்கும் முன் ஸ்கிரீன் பக்கம் மேக்கப்போட பரதநாட்டிய கோஷ்டி வந்து “எப்ப எழுந்துக்கப் போறீங்க” ங்கற மாதிரி பார்க்க ஆரம்பிச்சுடுவா.

வயலின் கச்சேரி செய்றது அவ்வளவு சுலபம் இல்லை. வாய்ப்பாட்டுனா பரவாயில்லை வயலினில் எல்லாம் ஜனங்களுக்குத் தெரிஞ்ச பாட்டா வாசிக்கணும். தெரியாத பாட்டு வாசிச்சா கேண்டீன் பக்கம் காப்பி சாப்பிடவோ, அல்லது சபா வாசல்ல கொடுக்கற மாம்பலம் டைம்ஸ், சென்னை டைம்ஸ் படிக்க ஆரம்பிச்சுடுவா. ஒரு மணி நேரத்துல ராகம் தானம் பல்லவி எல்லாம் நோ சான்ஸ். டைம் கொடுத்தாலும் எனக்கு வாசிக்கத் தெரியாது. நான் முறையா சங்கீதம் கத்துக்கல. ஸ்வரத்தைக் கொடுத்தா வயலின்ல வாசிப்பேன். அவ்ளோதான். ஆச்சரியமா பார்க்காதீங்க, நான் சங்கீதம் கத்துண்டு கரைகடந்த கதையை சின்னதாச் சொல்லிடறேன்.



இவனோட தாத்தா பாடினா இன்னிக்கும் கேட்டுண்டே இருக்கலாம்” அப்டீங்கற மாதிரியான சங்கீதக் குடும்பத்துல எல்லாம் நான் பிறக்கலை. அம்மாவுக்கு சுருதிதப்பி ‘பால் வடியும் முகம்’ மட்டும்தான் தெரியும். பெண்பார்க்கும் போது, “பெண்ணுக்குப் பாட தெரியுமா?” கேள்விக்காகப் பாட ஒரே ஒரு பாட்டு கத்துக்கொடுத்திருக்கிறார் என் தாத்தா. இன்னிக்கும் பாடுன்னா அம்மா, “பால் வடியும் முகம்…”னு தான் ஆரம்பிப்பா. நல்ல ஞாபக சக்தி. அப்பா ரேடியோவுல, “இன்று இசை அரங்கத்தில் …” ன்னு ஆரம்பிச்சா, யார் பாட போகிறார்கள்னு சொல்றதுக்கு முன்னாலயே அணைச்சுடுவார். பின்ன எனக்கு மட்டும் எப்படி சங்கீதத்தில் ஆசை வரும்? ஆனா வந்தது. குன்னக்குடி வைத்தியநாதனைப் பார்த்த பிறகு.

இவ்வளவு தூரம் என் கதையை கேட்டுட்டீங்க, நான் சங்கீதம் கத்துக்க பட்ட கஷ்டத்தையும் கொஞ்ச கேளுங்க.. அப்படியே கல்யாணி பத்தியும் கொஞ்சம் சொல்லப்போறேன். அதனால பாதியில ஓடிடாதீங்க

திருச்சியில் எங்க வீட்டுக்குப் பக்கத்துல உய்யகுண்டான் வாய்க்கால் பக்கம் புதுசா ஐயப்பன் கோயில் வந்த சமயம். நவராத்திரி போது ராத்திரி கதா காலட்சேபம்., கச்சேரி எல்லாம் நடக்கும். எனக்கு அது எல்லாம் அலர்ஜி. பொழுது போகலன்னு ஒரு நாள் சும்மா ஃபிரண்ட்ஸ் எல்லாம் கோயிலுக்குப் போனோம். அன்னிக்கி குன்னக்குடி கச்சேரி. ஏழு மணிக்கு ஆரம்பிக்க வேண்டிய கச்சேரி எட்டரைக்குத் தான் ஆரம்பிச்சாங்க. வாசிச்சவரோட புருவம், விபூதிப் பட்டை, குங்குமம், கண் எல்லாம் வாசிப்புக்கு ஏத்த மாதிரி டான்ஸ் ஆடித்து. வேடிக்கை பார்த்துண்டிருந்தவனை கொஞ்சம் கொஞ்சமா ஏதோ ஈர்க்கவும், முன்னாடி போய் ரசிக்க ஆரம்பிச்சேன். முழங்கை அளவு வயலின்ல எப்படி அந்த மாதிரி பேச முடியறது? அன்னிக்கு அவர் வாசிச்சது ஒன்னும் புரியலைன்னாலும் கேட்டுண்டு இருந்தேன். ஏதோ ஒருவிதமான மயக்கம். கடைசி அரை மணி நேரத்துல, “ஓடும் மேகங்களே…ஒரு சொல் கேளீரோ” ன்னு எம்.ஜி.ஆர் பாட்டை எல்லாம் வயலின் பேசினபோது. நாமளும் வயலின் கத்துக்கணும்னு முடிவுசெஞ்சு அப்பாகிட்ட கேட்டேன்

“நம்மாத்துல எல்லாம் யாருக்குமே சங்கீதம் வராதே”

“அதனால என்னப்பா நான் கத்துக்கிறேன்”

“அவன் கத்துக்கறதுன்னா கத்துக்கட்டுமே. எங்க அத்தை ரொம்ப நல்லா பாடுவா” என்று அம்மா சிபாரிசு செய்ய, “யாரு, நம்ப கல்யாணத்துல ஆரத்தி எடுக்கும் போது பாடினாளே…” என்று ஏதோ சொல்ல வந்து பாதியில் நிறுத்திவிட்டு, என்னிடம் “ஏண்டா போன தடவை கணக்குல என்ன மார்க்?” என்றார் விறைப்பாக.

“அதுக்கும் வயலின் கத்துகறதுக்கும் என்ன சம்பந்தம், போன தடவை எல்லாம் அவுட் ஆப் சிலபஸ்”

“போய் படிக்கிற வழியப் பாரு” என்றார் அப்பா.

“நான் விடலையே எப்படியாவது குன்னக்குடி மாதிரி இல்லைன்னாலும் ஏதோ ஒரு சின்னக்குடியாவாவது வரணும்னு ஆசை. வயலின் வாங்கக் கிளம்பினேன். திருச்சில ஸ்போர்ட்ஸ் கடைகள்தான் நிறைய இருக்கு. அங்கே கஞ்சிரா மாதிரி ‘ஜல் ஜல்’ தான் கிடைக்கும். அது ஃபுட் பால் மேட்சுக்கு தான் யூஸ் ஆகும். பக்கத்து வீட்டு மாமாகிட்ட விசாரிச்சப்ப, “திருச்சில எல்லாம் கிடைக்காது, இதுக்கு மெட்ராஸ்தான் போகணும்” னார். பெரிய கடைவீதில அலைஞ்சப்ப நாட்டு மருந்துக் கடை பக்கம் ஒரு சின்னக் கடைல வயலின் தொங்கவிட்டிருந்தாங்க. மூக்கு நுனியில கண்ணாடியோட இருந்தவர் வீணையை ரிப்பேர் செஞ்சுகிட்டிருந்தார்.

“ஒரு வயலின் வேணும்”

என்னை மேலும் கீழும் பார்த்த்து “என்ன வயலின்?”

வயலினில் எவ்வளவு தந்தி இருக்குன்னு கூட தெரியாது. என்ன வயலின் என்றால் நான் என்ன சொல்லுவேன்?

“தெரியாது, இனிமேதான் கத்துக்கப் போறேன்” என்றேன் அப்பாவியாக.

மேல் சொன்ன அதே பார்வையை பார்த்துவிட்டு, பள பள என்று இருக்கும் வயலினை என்னிடம் காண்பித்து “ஆயிரத்து எட்டு நூறு ரூபாய். கத்துக்க இது போறும்” என்றார்.

என் கையில் இருந்தது வெறும் ஐநூறு ரூபாய்.”திரும்ப வரேன்” என்று சொல்லிவிட்டு திரும்பிப் பார்க்காமல் வந்துவிட்டேன்.

சின்னகுடி ஆகாமல் விடுவேனா ? அம்மாவிடம் ஒரு மாசம் நச்சரித்து அந்த வயலினை வாங்கி வந்துவிட்டேன். வயலின் மாதிரி வடிவத்தில் சின்ன சூட்கேசில் வயலின் இருந்தது. உள்ளே சிகப்பு வெல்வெட் துணி ஒட்டியிருந்தார்கள். மூடியின் உள்பகுதில் போ. சாளக்கிராமப் பெட்டி போல சின்னதான பெட்டியில் கெட்டியான கல் மாதிரி ஒன்று சாம்பராணி வாசனையுடன் இருந்தது. எதற்கு என்று தெரிவில்லை. ஏதோ கொடுத்திருக்கிறார்கள் என்று விட்டுவிட்டேன். வீட்டுக்கு வந்தவுடன், போவை எடுத்து வாசிக்க ஆரம்பித்தேன்.

“என்னடா சத்தமே வரலை. போய் திருப்பி கொடுத்துட்டு வா” என்றாள் அம்மா

திரும்பவும் கடைக்கரரிடம் எடுத்துக்கொண்டு போய் “சத்தம் வரலை” என்றேன். அவர் என்னை ஏற இறங்க பார்த்துவிட்டு, அந்த சாம்பராணி கல்லில் போவை கொஞ்சம் தேய்த்து பிறகு வாசித்துக்காண்பித்தார். இசை வந்தது!

வீட்டுக்கு எடுத்து வந்து குன்னக்குடி மாதிரி மேலும் கீழும் இழுத்தபோது கிட்டத்தட்ட கழுதை போடும் சத்தம் மாதிரி வந்தாலும் பரவசமாக இருந்தது. அதில் தேய்த்த ரோஸ்லின் வீபூதி மாதிரி கொட்டி பிசுபிசுத்தது. “வீட்டுல ஏதாவது கார்ப்பெண்டர் வேலை நடக்குதா?” என்று பக்கத்து வீட்டு மாமி வந்து காப்பி சாப்பிட்டுவிட்டுப் போனாள்.

அடுத்த பெரிய பிரச்சினை யார் வயலின் சொல்லித்தருவார்கள் என்பது தான். யாரோ ஆல் இந்தியா ரேடியோவில் போய் கேட்டால் சொல்வார்கள் என்றார்கள். போய்க் கேட்டேன். அங்கே இருந்த ஒருவர் வெத்தலையை துப்பிவிட்டு, “தில்லை நகரில் ‘பிடில்’ லோகநாதன் இருக்கார் ‘கிளாஸ் A ஆர்டிஸ்ட்’ அவர் சொல்லித்தருவரா தெரியாது. அங்கே போய் கேட்டுப் பாருங்க” என்று அட்ரஸ் கொடுத்தார்.

தில்லைநகரில் அட்ரஸ் தேடிப் போனபோது ஒரு சின்ன வீட்டு காம்பவுண்ட் சுவற்றில் ‘கல்யாணி இல்லம்’ என்று கல் பதித்து இருந்தது. வீட்டு கேட்டில் சின்ன போர்ட் மாட்டியிருந்தது. அதில் யாரோ கத்துக்குட்டியால், வயலின் மாதிரி வரைந்து கீழே “பிடில்’ லோகநாதன். AIR Artist என்று எழுதியிருந்தது. நிச்சயம் அடுத்த மழைக்கு அந்த போர்ட் இருக்காது. காலிங் பெல்லை அழுத்திய போது கதவைத் திறந்தாள் - கல்யாணி.

“என்ன வேணும்?” என்று கேட்ட போது கீழே ஒரு பல் மட்டும் வரிசையில் இல்லாதது அழகாக இருந்தது. ம.செ இவளை பார்த்து தான் ஓவியம் வரைவாரோ ?

“வயலின் கத்துக்கணும்”

தெற்றுப்பல் தெரிய அவள் “தாத்தாஆ” ன்னு கத்திண்டே உள்ள ஓடினா.

ஹிஸ் ஹைனஸ் அப்துல்லா படத்தில் ‘பிரமதவனம் வேண்டும்’ என்று ஜேசுதாஸ் பாட ஆரம்பிக்கும் முன் கொத்தாக வயலின் இசை வரும் அது என் காதில் கேட்டது.

60 வயசு மதிக்கறமாதிரி ஒரு தாத்தா வெளியே வந்தார். “என்ன வேணும்?”
எங்கே வயலின் சொல்லித்தர மாட்டாரோ என்ற பயத்தில் தாத்தா என்று சொல்லாமல் “”வயலின் கத்துக்கணும் மாமா” என்றேன்.

என் கைல இருந்த வயலின் பெட்டியப் பார்த்தார். “இதுக்கு முன்னாடி எங்கே கத்துண்ட?”

“இனிமே தான் கத்துக்கணும்” இது பெரியகடை வீதில போன வாரம்தான் வாங்கினது. AIRல உங்க அட்ரஸ் கொடுத்தா…”

“ஆத்துல யாராவது பாடுவாளா? நான் ஆரம்ப பாடம் எல்லாம் நடத்தறது இல்லை, கீர்த்தனையிலேர்ந்து தான் சொல்லித் தறேன்.”

எனக்கு அவர் சொன்னது புரியலை. ஆனாலும் “ஆரம்ப பாடம் எங்க சொல்லித்தரா?” என்றேன்.

“தெரியாது. கேட்டுச் சொல்றேன், நாளைக்கு வா”ன்னு கதவைச் சாத்திட்டார். ஆனால் இவரிடம் வயலின் கத்துக்கணும்கற நினைப்பை கல்யாணி ஸ்திரம் பண்ணினா.

அன்னிக்கே, கல்யாணி எனக்கு வயலின் கத்துத்தர மாதிரி கனவு வந்தது. எழுந்ததும் அவர் வீட்டுக்குப் போனேன்.

“இங்கே எங்கையும் கத்துதரதில்லையாம்” தாத்தா என் தீவிரம் புரியாம சொன்னார்.

கல்யாணியை நினைச்சுண்டு பேசினேன், “மாமா எனக்கு எப்படியாவது உங்ககிட்டதான் கத்துக்கணும்.” (பாருங்க திரும்பவும் மாமா தான்!)

அவர் கொஞ்சம் யோசிச்சாலும், “சரி வெள்ளிக்கிழமை வந்துடு, வரும் போது பூ, பாக்கு, பழம் தக்ஷணை” எல்லாம் எடுத்துண்டு வந்துடு. ஆரம்பிச்சுடலாம்”னார்.

வெள்ளிக்கிழமை கார்த்தால, பூ பழம் எல்லாம் எடுத்துக்கொண்டு போய் அவரை நமஸ்கரிச்சவுடனே, “இவ என் பேத்தி கல்யாணி. நன்னா பாடுவா, வரைவா. வெளியே இருக்கற அந்த போர்ட் அவ வரைந்தது தான்” என்று சொல்லியபோது கல்யாணியோட சிரிப்புல கொஞ்சம் வெட்கமும் கலந்து இருந்தது.. ( இதுக்கு முன்னாடி “கத்துக்குட்டியால்…” என்று நான் எழுதியதை அழிச்சுட்டு “கலை ஆர்வம் மிக்க…” என்று மாற்றிப் படிக்கவும் )

“கல்யாணி, ஸ்ருதிப் பெட்டியை போடு” என்று சொல்லிவிட்டு “ஸா… பா… ஸா… ” எங்கே சொல்லு என்றார்.

“ஸாபாஸா” என்றேன்.

”அப்படி இல்ல என் கூட சொல்லு “ஸா….பா…..ஸா…” என்று சொல்ல, நான் கூடவே சொன்னேன்

கல்யாணி, கதவு இடுக்கு வழியாக பார்த்துண்டே இருந்தாள். வாய் ஸா..பா…ஸா பார்த்தாலும் கண்கள் கல்யாணி என்று பாடியது.

இப்ப இந்த ஸ்ருதிக்கு ஏத்தாப்பல வெறும் “ஸா..” பாடுன்னார். நான் “ஸா…” பாட அவர் ஸ்ருதி பெட்டில ஏதோ அட்ஜெஸ்ட் செய்தார்.

“நிறைய சாதகம் பண்ணனும்; நாளைக்கு வந்துடு. வரும் போது வயலின் எடுத்துண்டு வர வேண்டாம்”

“அப்போ வயலின் எப்போ…” என்றேன்.

“முதல்ல பாட்டு சொல்லிக்கோ. ஸ்வரஸ்தானம் எல்லாம் சரியா நின்னா, அப்பறம் தானா வாசிக்கலாம். நிறைய சங்கீதம் கேட்கணும்.” தலையாட்டிவிட்டு வந்தேன்.

உடனே அன்று ராத்திரியே ரோஷம் வந்து சாதகம் பண்ணி பெரிய ஆளாகிவிட்டேன் என்று சொல்லப்போவதில்லை. ஒரு மாசம் போயிருப்பேன். “ஸா..பா…ஸா” முடிந்து சரளிவரிசைக்கு வந்தேன். அதுக்கு மேல எனக்கு சுத்தமா மனசுல ஏறல. பெரிய ஸா, சின்ன மா என்று ஏதேதோ சொல்ல ஆரம்பித்தார் தாத்தா. எப்ப வயலின் எடுத்து வாசிக்க போறேன் என்று கவலை வந்துவிட்டது. எனக்கு இந்த ஸ..ரி..க..ம.. மேல் எல்லாம் அவ்வளவு ஆசை கிடையாது. வயலினில் குன்னகுடி மாதிரி பாட்டு வாசிக்கணும். அந்த தாத்தாவுக்கு அது எல்லாம் புரியலை. கல்யாணி வேறு நான் கத்துக்க வந்தால் எதாவது எடுக்க, வைக்க என்று அடிக்கடி என்னை ரொம்ப தொந்தரவு செய்தாள்.

ஒரு நாள் நான் கல்யாணியின் பாட புத்தகம் டேபிளில் இருக்க அதை எடுத்து பார்த்தேன். அவள் என்னை விட இரண்டு கிளாஸ் அதிகம். கொஞ்சம் வருத்தமாகிவிட்டது. தாத்தா ஒரு வழியாக ‘சரளி வரிசை’ போறும் என்று ‘ஜண்டை வரிசைக்குப் போனார். கல்யாணி வந்தால் நான் பாடுவதில் பிசங்குவதை கவனித்துவிட்ட தாத்தா ஒருநாள், “கல்யாணி, பாட்டு சொல்லிக்கொடுக்கும் போது உனக்கு இங்கே என்ன வேலை?” ன்னு அதட்டிட்டு, என்னைப் பார்த்து, “உனக்கு பாட்டுல அவ்வளவா கவனம் போறலை. இன்னும் கொஞ்சம் நா கழிச்சு பார்க்கலாம். நாளையிலிருந்து வர வேண்டாம்” ன்னு சொல்லிட்டார். நான் வருத்தமே படலை. ஒரு விதத்துல சந்தோஷமாக கூட இருந்தது. என்ன, கல்யாணியை பார்க்க முடியாது. அது மட்டும் தான் வருத்தம்.

அதுக்குப் பிறகு கல்யாணியை பாக்கலை. நானும் காலேஜ், வேலை, அமெரிக்கான்னு வாழ்க்கை அப்படி இப்படி என்று இருந்துட்டேன். இன்னிக்கும் தெற்றுப்பல்லுடன் யாரையாவது பார்த்தால் கல்யாணி நினைவுதான் வரும்.

அப்பறம் வயலினுடன் கொஞ்சம் மல்லுக்கட்டினதுல ஸ்தானம் எல்லாம் கொஞ்சம் கொஞ்சமா பிடிப்பட ஆரம்பிச்சது. வயலினில் எங்கே பிடிச்சா என்ன வரும் என்று அடையாளத்துக்கு ஸ்டிக்கர் ஒட்டி பழகினேன். இப்ப ஸ்வரம் கொடுத்தா அப்படியே வாசிப்பேன். கொஞ்சம் மேல் ஸ்தாயி, கீழ் ஸ்தாயி பிசகும். கீதம், வர்ணம், கீர்த்தனை எல்லாம் எனக்கு யாரும் சொல்லித்தரலை. ஆனா இன்டர்நெட்டுல ‘காற்றில் வரும் கீதமே’, ‘சின்னஞ் சிறு கிளியே’ மாதிரி சில ஃபேமஸ் பாட்டுக்கெல்லாம் நோட்ஸ் இருக்கு அதை பிரிண்டவுட் எடுத்துப் பார்த்து வாசிப்பேன். ஆலாபனைல கற்பனை எல்லாம் எனக்கு வராது. பாலமுரளி, ஜேசுதாஸ், உன்னிகிருஷ்ணன் இவர்கள் செய்யற ஆலாபனையைக் கேட்டு அப்படியே நோட்ஸ் எடுத்து வயலில வாசிப்பேன். அமெரிக்காவில் எனக்குத் தெரிஞ்ச டீச்சர் ஒருத்தர் இருக்கார், ஐம்பது டாலருக்கு ஸ்வரப்படுத்தி தருவார். அதை பார்த்து அப்படியே வாசிப்பேன்.அவ்வளவு தான்.

போன வாரம் அமெரிக்காவிலிருந்து சீசனுக்கு வந்திருந்தபோது திருச்சிக்குப் போயிருந்தேன். எனக்கு ஜண்ட வரிசை வரை சொல்லித்தந்த தாத்தா லோகநாதனை பார்க்கலாம்னு தில்லை நகர் போயிருந்தேன். எல்லாம் மாறிப் போயிருந்தது. கி.ஆ.பெ விஸ்வநாதன் பள்ளிக்கூடத்துக்கு அப்பறம் எந்த கிராஸ்னு மறந்துட்டேன். நல்லி, பழமுதிர்ச் சோலை பழக்கடைன்னு இடமே மாறிப்போயிருந்தது. எல்லா கிராஸுக்குள்ளயும் போய் தேடிப் பார்த்தேன். கடைசியில் அந்த வீட்டை கண்டுபிடிச்சுட்டேன். பச்சை நிற டிஸ்டம்பர் அடிச்சு வீட்டோட அடையாளமே மாறிப்போயிருந்தது. அங்கே வீட்டுல இருந்தவங்ககிட்ட ‘ஃபிடில்’ லோகநாதனைப் ப்ற்றி விசாரிச்சா, “இதுக்கு முன்னாடி இருந்த பாய் துபாய் போயிட்டாங்க” என்றார். வெளியே வரும் போது காம்பவுண்ட் சுவத்துல ‘கல்யாணி இல்லம்’ கல் மட்டும் இருந்தது.

-o00o-

அவ்வளவு தான் சார் நம்ப சங்கீத கதை. எப்படியோ இந்த வருஷக் கச்சேரியை முடிச்சுட்டேன். “அடுத்த வருஷம் வரும் போது, நீங்க வாங்கிக்கொடுத்த கேமராவுக்கு ஒரு சார்ஜர் வாங்கிண்டு வந்துடுங்கோ. ஈவினிங் ஸ்லாட்டல இரண்டு மணிநேரம் ஜாமாய்ச்சுடலாம்”னு சொல்லியிருக்கார் ரங்கண்ணா.

இன்னிக்கு தி ஹிந்து சென்னை பதிப்பு சப்ளிமெண்டரியில் பாருங்க என்னை பற்றி எழுதியிருக்காங்க…



(ஓவியங்கள்: தேசிகன், சொல்வனம் இசைச் சிறப்பிதழில் வந்த சிறுகதை)

Friday, December 11, 2009

ராக்கெட் வண்டுகள்

கொங்கு தேர் வாழ்க்கை அஞ்சிறைத் தும்பி!
காமம் செப்பாது, கண்டது மொழிமோ:
பயிலியது கெழீஇய நட்பின், மயில் இயல்,
செறி எயிற்று, அரிவை கூந்தலின்
நறியவும் உளவோ, நீ அறியும் பூவே?”


(குறுந்தொகை -2)


இந்தப் பாடலுக்கு என்ன அர்த்தம் என்று தெரியாது; திருவிளையாடல் படத்தில் சிவாஜி ஏற்ற இறக்கத்துடன் நக்கீரனுக்குப் பாடிக் காண்பிப்பார். ஏதோ ஒரு தமிழ் பரிட்சையில் மனப்பாடம் செய்து, அப்படியே எழுதியதால் சுளையாக 10 மார்க் கிடைத்தது. சங்கத் தமிழ் பாடலையும், சிவாஜியின் நடிப்பையும் பற்றி நான் எதுவும் சொல்லப்போவதில்லை. அவை எல்லாம் உங்களுக்குத் தெரிந்ததுதான்.



சிவாஜிக்கும் வண்டுக்கும் ஏதோ பூர்வ ஜென்ம பந்தம் என்று நினைக்கிறேன். கர்ணன் படத்தில் வரும் வண்டு, கர்ணனாக நடிக்கும் சிவாஜி தொடையில் துளை போடும். ரத்தம், வலி எல்லாம் வரும்; தூங்கிகொண்டிருக்கும் குருவை எழுப்ப கூடாது என்பதற்காகப் பொறுத்துக்கொள்வார். இந்தக் காட்சியில் சிவாஜி வழக்கம்போல் பயங்கரமாக நடித்திருப்பார். வண்டு அந்த நடிப்பைப் பார்த்திருந்தால், துளை போடுவதை நிறுத்தியிருக்கும். வண்டு தொடையைத் துளைபோடுவதில் ஆச்சரியம் எதுவும் இல்லை, பெரிய மரத் தூணையே துளை போடுகிறது; தொடை எம்மாத்திரம்? ஆனால் எப்படி எல்லா நீலம் மாம்பழத்திலும் துளையே போடாமல் உள்ளே நுழைந்துவிடுகிறது என்பதுதான் பெரிய ஆச்சரியம்!.


இந்தக் கட்டுரையில் சொல்லப்போவது வண்டுகள், தேனீக்கள், தும்பிகளைப் பற்றி!


குளவி, அறுபதம், கரும்புசம், பிரமரம் என்று பல பெயர்கள் வண்டுக்கு உண்டு. உயர்ந்த சாதி வண்டுக்கு தும்பி என்று பெயர். சிறுவயதில் வண்டைத் துரத்தி விளையாடுபவர்கள், பெரியவர்கள் ஆனவுடன் பெண்களைத் துரத்த வண்டைத் தூதுவிடுவது தான் மரபு. குறுந்தொகை, ஐங்குறுநூறு, கலித்தொகைப் புலவர்களும், பிரபந்தங்களில் ஆழ்வார்கள் என்று யாரும் இவைகளை விட்டு வைக்கவில்லை.


தேனீக்கள் சுமார் 35 மில்லியன் ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே இருந்ததாகத் சொல்லுகிறார்கள். ஒன்பதாவது படிக்கும்போது தேன் பாட்டில் வாங்கிய போது, அதில் இருந்த ஒரு தேனீக்காக இன்றுவரை மருந்துக்குக் கூட நான் தேன் சாப்பிடுவதில்லை. “என்ன நீங்க குழந்தை மாதிரி..” என்ற கேலிக்கு இடையில் பீ மூவி(Bee Movie) என்கிற கார்டூன் படத்தை சமீபத்தில் விரும்பிப் பார்த்தேன். தேனீக்களின் வாழ்க்கை பற்றிய கார்டூன் படம், தேன் எடுக்கும்போது மடிந்து போகும் தேனீக்கள், தேனைத் திருடும் மனிதர்கள் என்று நகைச்சுவையாகச் சொல்லும் படம்.


சில நாள்கள் முன் எங்கள் வீட்டுக்குள் ஒரு தேனீ நுழைந்துவிட்டது. அதை விரட்ட முற்பட்ட போது குறுக்கும் நெடுக்குமாக ஓடியது. நமக்கு இருக்கும் ஒரே ஆயுதம் நியூஸ் பேப்பர். கொஞ்ச நேரத்தில் நான் சோர்ந்து போகவே என் மீது இரக்கப்பட்டு அதுவாகவே ஜன்னல் கதவு வழியாக பறந்து சென்றது. “அப்பா அது எப்படி அதோட வீட்டுக்கு போகும், அதுக்கு வழி தெரியுமா?” என்றாள் என் மகள்.


பதில் தெரியவில்லை. எவ்வளவோ நூற்றாண்டு காலமாக வாழும் இந்தத் தேனீ எப்படி தன் கூட்டுக்குச் செல்கிறது என்பது பற்றி படிக்க ஆச்சரியமாக இருக்கிறது.


கிபி 16ஆம் நூற்றாண்டு ஆரம்பத்தில் இங்கிலாந்தில் தேனீக்களை ஸ்வீட்டுக்காக இறக்குமதி செய்துள்ளார்கள். கிபி 17ஆம் நூற்றாண்டில் சர்க்கரை வந்துவிட்டாலும் விலை எக்கசக்கமாக இருந்த காரணத்தால் தேன் தேவைப்பட்டது. ஐஸ்கீரிம், குலோப் ஜாமுன், சாக்கலேட், பெப்ஸி இல்லாத வாழ்க்கையை யோசித்துப் பாருங்கள்.


இன்று உலகில் போலார் பிரதேசங்களைத் தவிர மற்ற எல்லா இடங்களிலும் தேனீக்கள் இருக்கின்றன. ஒரு வருடத்துக்கு 1000 மில்லியன் கிலோ தேன் உற்பத்தி செய்கிறார்கள். உலகில் 100 பேருக்கு ஒரு தேன் கூடு இருக்கிறதாம். என்ன தான் சக்கரை வந்தாலும் இன்றும் சர்க்கரைக்குப் பதில் ‘லையன் ஹனி’ சாப்பிடுங்கள் என்று டிவியில் இன்றும் விளம்பரம் வந்துகொண்டு தான் இருக்கிறது.


தேனீக்கள் கூட்டம் கூட்டமாக வாழ்பவை என்று நமக்குத் தெரியும். கூட்டத்துக்கு ராணி தேனீ தான் அரசி, சில ஆண் தேனீக்கள் இனப்பெருக்கதிற்காக, பல ஆயிரம் தேனீக்கள் பணி செய்ய என்று இதன் அமைப்பு. எப்போதும் “உய்ய்ய்ய்ய்ய்” என்று சத்தம் போடும் இவை பீரோமோன்ஸ்(Pheromones) என்ற இராசாயனப் பொருளைக் கொண்டு தகவல்பரிமாற்றம் செய்துகொள்கிறது. திரவமாகத் தயாரிக்கப்பட்டு அவை திரவமாகவோ அல்லது காற்றில் ஆவியாகவோ கலக்க அது மற்ற தேனீக்களுக்கு தகவலாகப் போய்ச்சேருகிறது. நாம் செண்ட் அடித்துக்கொண்டால் மற்றவர்களுக்கு தெரிவது போல என்று வைத்துக்கொள்ளுங்களேன்.


“ஏம்பா அங்கே நிறைய பூக்கள் இருக்கு வாங்க அங்கே போகலாம்” முதல் “இப்பத்தான் அவனை ஒரு கொட்டு கொட்டினேன், அங்கே போகாதீங்க” அல்லது “வாங்க வடிவேலு மாதிரி ஒருத்தர் இருக்கிறார் தர்ம அடி கொடுக்கலாம்” போன்ற அறிவிப்பு வரை எல்லாத் தகவல்களையும் வெவ்வேறு சேர்மம்(compound) கொண்டு பரிமாறிக்கொள்கின்றன. தேனீக்களின் முன் இருக்கும் கொடுக்கு ஆண்டனா போல அந்தத் தகவலை பெற்றுக்கொள்ள உபயோகமாக இருக்கிறது. இந்த ரசாயனப் பொருள்களில் சிக்கலான வேதிப்பொருள் சேர்மங்கள்(complex compounds) இருக்கின்றன. உதாரணத்துக்கு, ‘அபாயம்’ என்று தெரிவிக்கும் செய்தியில் நாற்பதுக்கும் மேற்பட்ட வேதிப்பொருள் சேர்மங்கள் இருக்கின்றதாம். அந்த லிஸ்டை கொடுத்தால் எனக்கு “அபாயம்” எச்சரிக்கையை வந்துவிடும்.


தேன்கூட்டை உற்றுப் பார்த்தால் அதில் பல தேனீக்கள் டான்ஸ் ஆடுவதை நீங்கள் பார்த்திருப்பீர்கள். இந்த டான்ஸும் ஒரு வகை தகவல் பரிமாற்ற உத்தி. “என்ன நீ இன்னும் சாப்பிடலையா?” இன்னிக்கு காலைல குப்புசாமி வீட்டுக்குப் பக்கத்திலதான் பிரேக் ஃபாஸ்ட் சாப்பிட்டேன்” என்று வீட்டுக்குத் திரும்பிவரும் தேனீக்களூக்கு வாகிள் டான்ஸ்(Waggle Dance) மூலம் எங்கே உணவு இருக்கிறது என்று சொல்லுகிறது. எளிமையாக சொல்ல முடிகிறதா என்று பார்க்கிறேன்.



தேனீ வட்ட வடிவில் டான்ஸ் ஆடினால் உணவு பக்கத்தில் சுமார் 200 அடிக்குள் என்று அர்த்தம். உணவு ரொம்ப தூரத்தில் இருந்தால், தேனீ, தான் சாப்பிட்ட தேனை கொஞ்சம் சாம்பிளுக்கு மற்ற தேனீக்களுக்குக் கொடுத்து இந்த மாதிரி தேன் எங்கே கிடைக்கிறது என்று டான்ஸ் ஆடிக் காண்பிக்கிறதாம். அதைப் புரிந்துகொண்ட தேனீக்கள் உணவு இருக்கும் இடத்தைத் தேடி செல்கிறது. டான்ஸில் எப்படி தகவல் சொல்ல முடியும்?


வாகிள் டான்ஸில் முதலில் தேனீ நேர்க்கோட்டில் போகிறது, பிறகு திரும்பி வந்த இடத்துக்கே ஒரு லூப் அடிக்கிறது. திரும்ப நேர்க்கோட்டில் சென்று பிறகு அதே மாதிரி போய் அடுத்தப் பக்கம் லூப் அடிக்கிறது. பார்க்க எட்டு மாதிரி இருக்கும். லைசன்ஸ் வாங்கும்போது எட்டு போடுவோமே அது மாதிரி போட்டுக் காண்பிக்கிறது.


தாங்கள் இருக்கும் கூடு, சூரியன் இருக்கும் திசை, மற்றும் டான்ஸ் மூலம் போட்ட நேர்க்கோடு இதை வைத்துக்கொண்டு எந்தக் கோணத்தில் உணவு இருக்கிறது என்பதை மற்ற தேனீகளுக்குக் காண்பிக்கிறது.(இந்த யூட்யூப் வீடியோவைப் பார்த்தால் உங்களுக்கே விளங்கும்) ஒரு எட்டு போட எவ்வளவு முறை அடிவயிற்றை ஆட்டுகிறது, எட்டு போட எவ்வளவு நேரம் ஆகிறது போன்ற தகவல்களைக் கொண்டு மற்ற தேனீக்கள் உணவு எவ்வளவு தொலைவில் இருக்கிறது என்பதை கணக்கு செய்யுமாம். தேனீகளின் இந்த டான்ஸை கண்டுபிடித்ததற்காக கார்ல் வோன் ஃபிரிஸ்ச் (Karl von Frisch) என்பவர் 1973 ஆம் ஆண்டு நோபல்பரிசு வாங்கினார். இந்தக் கண்டுபிடிப்பில் சர்ச்சைகள் இல்லாமல் இல்லை.



அரிஸ்டாட்டில் காலத்திலிருந்து ஆராய்ச்சியாளர்கள் தேனீக்கள் டான்ஸ் ஆடுவதில் ஆர்வத்தைக் காட்டிவருகிறார்கள். வென்னர்(Wenner) என்பவர், “கார்ல் வோன் ஃபிரிஸ்ச் டான்ஸ் பற்றிச் சொல்லுவது சரி அல்ல. தேனீக்கள் டான்ஸ் ஆடுவது உண்மை, ஆனால் அவை திரும்பி வரும் போது காலப் பின்னடைவு ( time lag ) இருக்கிறது. அதனால் டான்ஸ் ஆடி உணவு இருக்கும் இடத்தைச் சொல்லுகிறது என்பது எல்லாம் கிடையாது, அவை வாசனையை வைத்துத்தான் உணவைக் கண்டுபிடிக்கிறது,” என்கிறார். தேனீக்கள் டான்ஸ் மற்றும் வாசனை இரண்டும் உபயோகப்படுத்துகிறது என்று தோன்றுகிறது.


ஒரு வேளாண்மை ஆராய்ச்சி நிறுவனம் தேனீக்கள் உணவுக்குச் செல்வதை ரேடர் மூலம் ஆராய்ந்திருக்கிறார்கள். அதில், ‘டான்ஸ் ஆடிவிட்டு அவை உடனே உணவு இருக்கும் இடத்துக்கு செல்கின்றன’ என்று கண்டுபிடித்திருக்கிறார்கள். அப்படிப் போகும்போது காற்றின் போக்கிற்கு ஏற்றவாறு தங்கள் போகும் திசையைச் சரிசெய்துகொள்கிறது. அது மட்டும் இல்லை, போகும்போது நிலத்தில் உள்ள அடையாளங்களையும், சூரியனையும் பார்த்து திசையை முடிவு செய்கிறது. உணவு இருக்கும் இடத்துக்குச் சென்றபின் ஐந்து அல்லது ஆறு மீட்டர் சுற்றளவில் உணவு எங்கே என்று தேட ஆரம்பிக்கிறது. இருபது முதல் முப்பது முறை வட்டமடித்து உணவைக் கண்டுபிடிக்கிறது. நாம் ஒரு தெருவிற்குச் சென்று சுற்றிச் சுற்றி அட்ரஸ் கண்டுபிடிப்பது இல்லையா, அதே போலத்தான்.



இந்த ஆராய்ச்சிக்கு மிக மிகச் சின்னதான டிரான்ஸ்பாண்டரை உருவாக்கி தேனீக்கள் அவைகளை எடுத்துச் செல்ல வைத்து ரேடார் மூலம் ஆராய்ச்சியாளர்கள் அவைகளைக் கண்காணித்துள்ளார்கள். என்னதான் கண்டுபிடித்தாலும், இருட்டில் டான்ஸ் ஆடினால் எப்படி மற்ற தேனீக்களுக்கு அது புரிகிறது என்பது ஒரு பெரிய ஆச்சரியம்தான்!


இந்த டான்ஸ் மட்டும் அல்லாமல் தேனீக்கள் தங்கள் கூட்டுக்கு வரும் பாதையை பல விதங்களில் நினைவு வைத்துக்கொள்கின்றன. போன ஜென்மத்தில் தேனீக்கள் எல்லாம் கணக்கு வாத்தியார்களாக இருந்திருப்பார்கள் என்று நினைக்கிறேன். அட ஜோக் இல்லை, உண்மை.


இதற்கும் ஆராய்ச்சி செய்துள்ளார்கள். தேனீக்கள் நிலத்தில் நான்கு அடையாளங்களை நினைவு வைத்துக்கொள்கின்றன என்று கண்டுபிடித்துள்ளார்கள். சமீபத்தில் தேனீக்களுக்கு எண்ணக் கூட தெரிகிறது என்றும் கண்டுபிடித்துள்ளார்கள். ஒரு இடத்தில் Y வடிவில் மூன்று புள்ளி, மற்றொரு இடத்தில் அதே Y வடிவில் நான்கு புள்ளியை வைத்து ஏதாவது ஒரு Yக்குப் பின்னால் உணவு வைத்துள்ளார்கள். முதலில் எந்த Yக்குப் பின்னால் உணவு இருக்கிறது என்று தேனீக்கள் கண்டுபிடிக்கின்றன. உதாரணத்துக்கு மூன்று புள்ளி உள்ள Yக்குப் பின்னால் உணவு என்று வைத்துக்கொள்ளுங்கள். தேனீக்கள் அவைகளை நோக்கியே போகின்றன. புள்ளிகளைக் கூட்டி, குறைத்து, ஸ்டார் வடிவில் புள்ளிகளைப் போட்டு, கலரை வித்தியாசப்படுத்தி தேனீக்களை ஏமாற்றப் பார்த்திருக்கிறார்கள். முடியவில்லையாம்.


தங்கள் கூடு, சூரியன் இருக்கும் திசை, கோணம் ஆகியவற்றை வைத்து தாங்கள் இருக்கும் இடத்தைக் கண்டுபிடிக்கின்றன என்று பார்த்தோம். அதனால் வெளியே சென்ற அரை மணி நேரத்தில் வீட்டுக்குத் திரும்ப வேண்டும், இல்லை சூரியன் இருக்கும் திசை மாறிவிடும்!. தேனீக்கள் காற்று அதிகமாக இல்லாத போது உயரப் பறந்து செல்கின்றன. எவ்வளவு உயரப் பறந்தாலும், கோணங்களை மறப்பதில்லை. தீடீரென்று மேக மூட்டம், அதே சமயம் காற்று அதிகமாக வந்தால் தாழ்வாகப் பறந்து நிலத்தில் சில அடையாளங்களைக் கொண்டு, வந்த வழியைக் கண்டுபிடிக்கிறது. நிலத்தில் உள்ள வடிவங்கள், நிறம், வாசனை, சத்தம் எல்லாவற்றையும் அவற்றால் கண்டுபிடிக்க முடியுமாம்.


இந்தத் தேனீக்களை தற்போது போர்களில் உபயோகப்படுத்த ஆராய்ச்சி செய்கிறார்களாம். விஞ்ஞான கதைகளில் தான் இந்த மாதிரி கேள்விப்பட்டிருக்கிறோம் ஆனால் இன்னும் சில வருடங்களில் இது உண்மையாக நடக்கக்கூடும் சாத்தியக்கூறுகள் இருக்கிறது. அமெரிக்க இராணுவ ஆராய்ச்சியாளர்கள் லார்வா(larva) புழுக்களாக இருக்கும் போதே சின்ன சின்ன வயர்களை அதன் உள்ளே செலுத்துகிறார்களாம். பிறகு அந்த வயர்களுடன் வண்டோ அல்லது வேறு ஏதாவது பூச்சியோக வளர்கிறது. வளர்ந்த பின் அதனுடைய தசை, மூளை மற்ற பாகங்கள் எல்லாம் வயர்களுடன் கூடிய சர்க்கியூட்!.


வண்டுகள் மற்றும் பூச்சிகள் அனிச்சைச் செயல் (reflex) மூலம் தான் இயங்குகிறது. இது எல்லாம் பூச்சியியல் வல்லுநர்களுக்கு(entomologists) அத்துப்படி. இந்தப் பூச்சிகளை எப்படி இயக்கலாம் என்று அவர்களுக்கு தெரியும். உதாரணத்துக்கு கழுத்துப் பகுதியில் சின்னதாகத் தூண்டி விட்டால் வண்டு வலது பக்கமோ, இடது பக்கமோ ஒரு ரவுண்ட் அடிக்கும். சின்னதாக ஒரு ரேடியோ ரிசீவரை வண்டு பின்புறம் பதிய வைத்தால் ரிமோட் கண்ட்ரோல் மூலம் வண்டை வட்டமாகப் போகவைக்க முடியும்.


சில வண்டுகள் பறக்கும்முன் தங்களைத் தாங்களே சூடேற்றிக்கொள்ள சிறகுகளை ஐந்து நிமிடம் அடித்துக்கொள்ளுமாம். ஆராய்ச்சியாளர்கள் ஐந்து நிமிடம் காத்திருக்க முடியாமல், சின்ன ஹீட்டரை வண்டுக்குள் பதிய வைத்துள்ளார்கள். சீக்கிரம் டேக்காப் செய்ய!.


சரி வண்டுக்குள் இந்த மாதிரி எல்லாம் வைத்தால் வெயிட் அதிகமாகி அவை பறக்க முடியுமா என்று நினைப்பவர்களுக்கு– அவைகளைத் தூக்கி செல்ல ஹீலியம் பலூன்கள் வைத்துள்ளர்களாம். இன்னும் கொஞ்ச நாளில் சென்சர்கள் வைத்து பறக்கவிடத் திட்டமிட்டுள்ளார்களாம். இனிமேல் வீட்டுகுள் வண்டு வந்தால் டிரஸ் பண்ணிக்கொண்டு துரத்த வேண்டும். யாருக்கு தெரியும் அதன் மூக்கில் சின்ன கேமரா இருந்தாலும் இருக்கு.


தே மருவு பொழில் இடத்து மலர்ந்த போதைத்
தேன்-அதனை வாய்மடுத்து உன் பெடையும் நீயும்,
பூ மருவி இனிது அமர்ந்து, பொறியில் ஆர்ந்த
அறு கால் சிறு வண்டே! தொழுதேன் உன்னை,
ஆ மருவி நிரை மேய்த்த அமரர்-கோமான்
அணி அழுந்தூர் நின்றானுக்கு இன்றே சென்று,
நீ மருவி, அஞ்சாதே நின்று ஓர் மாது
நின் நயந்தாள் என்று இறையே இயம்பிக் காணே.


[திருநெடுந்தாண்டகம், 2077, 26 ]


மேலே உள்ளது பதம் பிரித்த பாடல். இரண்டு முறை படித்தால் அர்த்தம் புரியும்.


சோலை மலர்கள் நிறைந்த இடத்தில் தேனைப் உண்டு பெண் வண்டுடன் மலர்களில் இனிதாகப் புணர்ந்து மகரந்தத்துகள்கள் மிகுதியாகப் படியப் பெற்ற, ஆறு கால்களையுடைய சிறிய வண்டே, உன்னை வணங்குகிறேன். மாடுகளை விரும்பி மேய்த்தவன்; தேவர்களுக்கு தலைவன்; அழகிய திருவழுந்தூரில் நிற்பவனிடம் பயப்படாமல் சென்று “ஒரு பெண் உன்மேல் ஆசையாக இருக்கிறாள்” என்று சொல் என்று திருமங்கையாழ்வார் திருநெடுந்தாண்டகத்தில் வண்டை பெருமாளிடம் தூது அனுப்புகிறார், நாம் அவைகளின் மீது ராக்கெட் வைத்து அனுப்புகிறோம்.
(ஓவியங்கள்: தேசிகன்)
( நன்றி: சொல்வனம்)