Saturday, November 28, 2009

பெங்களூர் to பெங்களூரு


சென்னையிலிருந்து பெங்களூர் வந்து ஐந்து வருடம் இரண்டு மாசம் ஆகிவிட்டது. வந்த புதிதில் “இது என்ன ஊரு?” என்று அலுத்துக்கொண்ட காரணத்தாலோ என்னவோ உடனே அதை பெங்களூரு என்று பெயர் மாற்றம் செய்திவிட்டார்கள். வெல்லம் போட்ட சாம்பார் மாதிரி பல விஷயங்கள் ஐந்து வருஷத்தில் பழகிவிட்டன.


தவித்த வாய்க்கு காவிரி தண்ணீர் கிடைக்கிறதோ இல்லையோ ஹோட்டல்களில் சாம்பார், சட்னி தாராளமாக கொடுக்கிறார்கள். போன முறை சென்னை சென்ற போது ‘இன்னும் கொஞ்சம் வெங்காய சட்னி’ என்று கேட்டதற்கு வீட்டுக்கு வந்துவிட்டு போகும் விருந்தினருக்கு குங்குமம் தருவது போல சின்ன கிண்ணியில் தந்தார்கள்.





இந்த விலைவாசி ஏற்றத்திலும் எம்.ஜி.ரோடு பிருந்தாவன் ஹோட்டலில் எவ்வளவு அப்பளம் கேட்டாலும் சிரித்துக்கொண்டே போடுகிறார்கள். கோரமங்களா கிருஷ்ணா கபே சொந்தக்காரர் தென்னந்தோப்பு வைத்திருக்கிறார் என்று நினைக்கிறேன். தயிர், மோரைத் தவிர எல்லாவற்றிலும் எப்படி அவ்வளவு தேங்காய் போட முடிகிறது? ‘நல்லவர்களிடம் உணவருந்துங்கள்’ என்ற வாசகத்துடன் அன்னபூர்ணி ஹோட்டலில் துளசி அடை செய்து கொடுக்கிறார்கள். ‘ரோட்டி மீல்ஸ்’ல் விதவிதமான ரோட்டியும் அதற்கு கருப்பாக எள்ளுப்பொடி மாதிரி ஒன்றும் அதன் நடுவில் குழி செய்து வெண்ணையுடன் தருகிறார்கள்.


ஐந்து வருடம் முன் வந்த போது பஸ் போக்குவரத்து மிகவும் மோசம் என்று எழுதியிருந்தேன். சிகப்பு கலர் வால்வோ, ஏசி சொகுசு பஸ் வந்த பிறகு நிலைமை மாறிவிட்டது. லாப்டாப்புடன் ஏறும் கூட்டதுக்கு ஒழுங்காக டிக்கெட்டும் பாக்கி சில்லரையை டிக்கெட் பின்னாடி எழுதித் தராமல் கையில் தருகிறார்கள். தலையைச் சொறிவதற்கு கையைத் தூக்கினால் கூட பஸ்ஸை நிறுத்தி ஏற்றிக்கொள்கிறார்கள். இதில் ஏறிக்கொள்ளும் பெண்கள் உடனே செல்போன் எடுத்துப் பேச ஆரம்பிக்கிறார்கள்.


பெங்களூர் பெண்களை பார்க்கும் போது வைரமுத்து வரிகள் காதோரம் ரீங்காரம் செய்தாலும், அதை பற்றி மேல் விவரம் எழுதினால் என்னை வாலிவதம் செய்துவிடுவார்கள் என்பதால் எழுதாமல் தவிர்க்கிறேன். எழுத்தாளர் ‘சாவி’ சொன்னது போல பெங்களூருக்குப் பொருத்தமான பெயர் பெண்களூர்தான்!


எம்.ஜி.ரோட்டில் மற்றும் பல இடங்களில் மெட்ரோ ரயிலுக்காக தோண்டிக்கொண்டு இருக்கிறார்கள். வேலை நடப்பதைப் பார்த்தால் சீக்கிரம் முடித்துவிடுவார்கள் என்று தோன்றுகிறது. சுரங்கம் தோண்டும் பிஸினஸில் பலர் இருப்பதால் இது சுலபமாக இருக்கிறதோ என்னவோ. அந்த காலத்தில் சாலைகளுக்கு நடுவே ஆங்காங்கே குறுக்கும் நெடுக்குமாக டிராம் ஓடிக்கொண்டு இருந்ததைப் பழைய படங்களில் பார்க்கலாம். தற்போது மெட்ரோ ரயில் அமைக்கும் வேலையைப் பார்த்தால் அதை எல்லாம் அப்படியே விட்டு வைத்திருக்க வேண்டுமோ என்று தோன்றுகிறது.


கடந்த சில மாதங்களாக கிராஃபிட்டி(Graffiti) என்ற சுவர் கிறுக்கல்கள், போஸ்டர் ஒட்டுவது எல்லாம் வெகுவாகக் குறைந்திருக்கிறது. சுற்றுலா தலங்கள், மிருகங்கள், இயற்கைக் காட்சிகள் என்று பல விதமான படங்களைப் பல இடங்களில் கார்ப்பரேஷன்காரர்கள் வரையத் தொடங்கியுள்ளார்கள். சென்னையிலும் நந்தனம் சிக்னலிலும் இதே போல இருக்க்கிறது என்று சொல்லுகிறார்கள். கே.ஆர்.புரம் ரயில்வே ஸ்டேஷன், பேலஸ் கிரவுண்ட் பக்கமும் இது மாதிரி சித்திரங்களைப் பார்த்தேன்.


வெள்ளி, சனி என்று இரு நாட்களுக்கு புத்தகக் கண்காட்சிக்கு சென்றிருந்தேன். சனிக்கிழமை நான் போன சமயம் எல்லா சாமியார் ஸ்டால்களிலும் என்னை வலுக்கட்டாயமாகப் பிடித்து உள்ளே இழுத்தார்கள். சனிக்கிழமை என்னிடம் அப்படி என்ன ஸ்பெஷல் இத்தனைக்கும் அன்று ‘ஆக்ஸ்’ ஃபெர்ப்யூம் கூட உபயோகப்படுத்தவில்லை. பிறகு தான் தெரிந்தது என்னை உள்ளே இழுத்ததற்குக் காரணம் அன்று நான் அணிந்துக்கொண்ட குர்த்தா பைஜாமா. பிடித்து இழுத்த ஸ்டால்களில் எல்லாம் ஆத்மா-சரீரம் பற்றிய புத்தகங்கள் ஒழுங்காக அடிக்கியிருந்தது.


trafficjamonnewflyover2“It’s kool” என்று அமெரிக்கா சென்று திரும்பும் இந்தியர்கள் சொல்லுவது போல பெங்களூர் வருடம் முழுக்க கூலாகவே இருக்கிறது. “என்ன, இன்னிக்கு இந்த வெயில் அடிக்கிறது” என்று நினைத்துக்கொண்டால், உடனே அன்று மாலை மழை வந்துவிடும். இந்த மாதிரி குளிர்ச்சியான சீதோஷ்ண நிலையால் காலை ஏழு மணிக்கு எழுந்து கொள்வது என்பது பிரம்மப் பிரயத்தனம். பல கடைகள் காலை 10 மணிக்குப் பிறகுதான் திறக்கிறார்கள். இதனாலோ என்னவோ பெங்களூர் சோம்பேறித்தனமான ஊராகத் தெரிகிறது, ‘Busyபேலாபாத்தை’ தவிர!


ஏரி மீது எல்லாம் ஃபிளாட் கட்டியதாலோ என்னவோ ஃபிளாட் விலை எல்லாம் எக்கசக்கமாக ஏறிவிட்டது. முன்பு சிக்கதேவராஜ உடையார் 1687 ஆம் ஆண்டு பெங்களூரை முகலாயர்களிடமிருந்து மூன்று லட்சம் ரூபாய்க்கு வாங்கினார் என்று படிக்கும்போது ‘அட’ என்று சொல்ல வைக்கிறது.


பெங்களூரில் பல காடுகள் புதிதாக வளர்ந்துள்ளன. எல்லாம் கான்கிரிட் காடுகள். அடுக்கு மாடி கட்டிடங்கள் வானத்தைத் தொட்டவுடன் பால்கனியில் பனியன், ஜட்டியைக் காயப்போட ஆரம்பிக்கிறார்கள். தினமும் பேப்பரில் “இன்னுமா நீங்க வீடு வாங்கலை?” என்று பிரஷர் கொடுக்கிறார்கள். கடந்த ஒரு வருடமாக ரிசஷன் என்பதால் கட்டிடங்களும் விலையும் ஏறாமல் அப்படியே இருக்கின்றன. சில மாதங்களுக்கு முன் ஒரு பெரிய கட்டிடத்தின் மொட்டை மாடியில் நின்று பார்த்த போது பச்சை நிறம் எப்படி அழிகிறது என்று இயற்கையாகத் தெரிந்தது.


மக்கள் நடைப்பயிற்சிக்கு இயற்கையான காற்றை சுவாசிக்க லால்பாக் நாடுகிறார்கள். சில வாரங்களுக்கு முன் பெங்களூரில் திடீர் என்று நடைப்பயிற்சிக்கு ஆண்டுக் கட்டணம் என்று ஒன்றைக் கொண்டு வந்து, பிறகு பொதுமக்கள் எதிர்ப்பு தெரிவித்தவுடன் ரத்து செய்தார்கள்.


bangalore-techieஹைதர் அலி, தமிழ் நாட்டு தோட்டக்கலை தொழில் புரிந்தவர்களை கொண்டு ஒரு நாற்பது ஏக்கர் நிலத்தை அவர்களிடம் கொடுத்து தோட்டம் அமைக்கச் செய்தான் திப்பு சுல்தான் அதை மேலும் வளப்படுத்தி, உல்லாசமாக இருந்தான். அதுவே இன்றைய லால்பாக்! எவ்வளவோ மரங்கள் உள்ள பெங்களூரில் வேப்பமரம் பார்ப்பது அபூர்வம். லால்பாக்கில் கூட கண்ணுக்கு புலப்படாது. இன்னும் கொஞ்ச நாளில் மரங்களையே பார்ப்பது அபூர்வமாகிவிடும் அபாயம் இருக்கிறது.


1799 நடந்த போரில் திப்பு சுல்த்தான் இறந்த பிறகு, பெங்களூர் இரண்டாயிற்று. மைசூரை, (மைசூர்) மகாராஜாக்களும், ஸ்ரீரங்கப்பட்டினத்தை ஜெனரல் வெல்லெஸ்லியும்(General Wellesley) கைப்பற்றினார்கள். வெல்லெஸ்லி பொழுது போகாமல் திப்பு சுல்தான் அடையாளங்களை ஒன்றுவிடாமல் அழித்தான். ஸ்ரீரங்கப்பட்டினத்தின் ஆறு மலேரியா கொசுக்களால் நிரம்பியிருக்க, பல மலேரியா இறப்புகளுக்குப் பிறகு, பத்து வருடம் கழித்து, பிரிட்டிஷ் படைகள் பெங்களூருக்கு மற்றப்பட்டன. பெங்களூரின் சரித்திரம் கொசுக்களால் மாற்றி எழுதப்பட்டது. அந்த கொசுக்கள் இன்னும் அப்படியே இருக்கிறது. லிப்ட் இல்லாத ஃபிளாட்டில் கூட மாடியில் வந்து கடிக்கிறது.


அடுக்குமாடி குடியிருப்புப் பகுதியில் வாக்கிங் செய்யும் தாத்தாக்களையும் பாட்டிக்களையும் பார்க்கலாம்.


“இரண்டு பேரும் வேலைக்கு போறா, பையன் கப்பல் மாதிரி வீடு வாங்கியிருக்கான். ‘ஏம்பா ஊரில கஷ்டப்படறே அங்கே இருக்கும் வீட்டை வித்துட்டு இங்கேயே வந்து என் கூட இருந்துடேன்’ என்றான். சரி என்று நானும் புறப்புட்டு வந்துட்டேன்” — வாக்கிங் போகும் போது தாத்தாக்கள் பேசிக்கொள்வது.


“மாட்டுப்பெண்ணும் வேலைக்கு போறா, குழந்தையைப் பார்த்துக்க ஆள் இல்லை, அம்மா நீ இங்கே வந்துடேன் என்றான், சரின்னு வந்துட்டேன். இதுக்கு முன்னாடி கலிஃபோர்னியால இருந்தா இப்ப திரும்ப வந்துட்டா…” — இது பாட்டிகள்.


சில மாதம் கழித்து அவர்கள் “என்னவோ சார், நமக்கு பெங்களூர் அவ்வளவா சரிப்பட்டு வரலை, குழந்தை கொஞ்சம் பெரிசாயுடுத்துனா, சொந்த ஊருக்கே போயிடலாம் என்று இருக்கேன்.” என்று பேத்தியோ பேரனோ பெரிசாக வளரக் காத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். தினமும் தபாலில் ஏதாவது கல்யாணப் பத்திரிக்கை வருகிறதா என்று பார்த்துக்கொண்டு, வந்தவுடன் பக்கத்துவீட்டு இரண்டு விட்ட மாமாவாக இருந்தாலும் “இவன் எனக்கு ரொம்ப வேண்டியவன், கட்டாயம் போகணும்” என்று சொல்லிவிட்டு, ஒரு வாரம் டிபன் பாக்ஸ் கட்டுவதிலிருந்து தப்பித்து கொள்கிறார்கள்.


எம்.ஜி.ரோடு, கமர்ஷியல் ஸ்ட்ரீட் பிளாட்பாரங்களில் சன்னாவை தட்டையாக்கி, எலுமிச்சை சாறு வெங்காயம், கொத்துமல்லியுடன் கலந்து, பேப்பரை ஜோக்கர் குல்லா மாதிரி செய்து சென்னா மசாலா என்று தருகிறார்கள். சாப்பிட நன்றாக இருக்கும். சாப்பிட்டபின் நாக்கின் மேல் பகுதி சதை கொஞ்சம் உரியும் அவ்வளவு தான். வீட்டில் கிளி வளர்த்தால் இதைக் கொடுக்கலாம். சீக்கிரம் பேச்சு வரும்.


ஐந்து வருடம் முன்னால் எம்.ஜி.ரோடில் உள்ள ‘ஃபுட் வோர்ல்ட்” வாசலில் “நான் வளர்கிறேன் மம்மி” என்று காம்பிளான் விளம்பரத்தில் வரும் குழந்தை போல் ஒரு சின்ன பெண் (ஏழு அல்லது எட்டு வயசு இருக்கும்) தினமும் சாயந்திரம் ஒரு ரோஜா பூங்கொத்தை வைத்துக்கொண்டு எல்லோரிடமும் ‘ஐந்து ரூபாய்க்கு வாங்கிக்கொள்ளுங்கள்’ என்று ஓயாமல் கெஞ்சிக்கொண்டு இருப்பாள். போன வாரம் சர்ச் ஸ்டீரிட் பக்கம், பப்புக்கு எதிரில் இரட்டை ஜடையுடன் டீன் ஏஜ் பெண்ணுக்கு உரிய அடையாளங்களுடன் ’பூங்கொத்து 10 ரூபாய்’ என்று விற்றுக் கொண்டிருந்தாள். நான் ஐந்து வருஷத்துக்கு முன் பார்த்த அதே பெண். ஐந்து வருஷத்தில் மாறிப்போயிருந்தாள்; பூங்கொத்து விலை மாறியிருக்கிறது. மாறாமல் இருந்தது அவள் கையில் இருந்த இந்த ரோஜா தான்

( நன்றி: சொல்வனம் )

Saturday, November 14, 2009

சென்னையில் அட(டை) மழை!

போன வாரம் சென்னைக்கு சென்ற போது “இந்த மழையில் எதுக்கு வந்தீங்க?” என்று அதிர்ச்சியாக கேட்டார்கள். சென்னை சென்ட்ரல் காலை ஏழு மணிக்கு இருட்டிக்கொண்டு மாலை ஏழு மணி போல இருந்தது. அந்த மழையிலும் பிளாட்பாரத்தில் இழுத்துப் போத்திக்கொண்டு தூங்கிக்கொண்டிருந்தார்கள். வழக்கம் போல் சரவண பவனில் காப்பிக்கு க்யூ. மழை எதிர்த்த வீட்டு ஜிம்மி போல் குலைத்துக்கொண்டு இருந்தது.

“மழையை பார்த்தீங்கல்ல 180க்கு வருதுனா வாங்க” என்ற ஆட்டோவிடம் பேரம் பேசாமல் ஏறி சில தூரம் சென்றவுடன் தான் தெரிந்தது வெளியே 30 செ.மீட்டர் மழை என்றால் ஆட்டோவுக்குள் 60 செ.மீட்டர் என்று.

புகுந்த வீட்டில் காலடி எடுத்து வைத்த பிறகு பழகும் புது பெண்ணை போல எனக்கு மழையுடன் பழக அரை மணி நேரம் ஆனது. முழுக்க நனைந்த பிறகு வீடு வந்து சேர்ந்த பின், கொஞ்ச நேரம் ஜன்னல் வழியே மழையை வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டிருதேன். பிறகு பேண்டை முழங்காலுக்கு மேல் மடித்து பர்முடா மாதிரி ஆக்கிக்கொண்டு வெளியே கிளம்பினேன்.

தி.நகர் மேம்பாலத்துக்கு கீழே பலாப்பழம், வேகவைத்த வேர்கடலை, கர்சீப் எல்லாம் பாலித்தின் உதவியுடன் வியாபாரம் செய்துக்கொண்டிருந்தார்கள்.

இருபது அடிக்கு ஒரு குடையை கவுத்துவைத்து அதில் குடை வியாபாரம் செய்துக்கொண்டிருந்தார்கள். “அறுபது, எழுபது” என்று விற்ற குடைவியாபாரிகள் எல்லோரும் சொட்ட சொட்ட நனைந்திருந்தர்கள். அந்த மழையிலும் “அதோ அந்த பச்சை கலர் கொடுங்க” என்று மக்கள் வாங்கிக்கொண்டிருதார்கள். குடை அன்று சென்னை மக்களின் கை, கால் மாதிரி ஒரு புதிய உறுப்பானது.

பெரிய ஆச்சரியம், இவ்வளவு மழை அடித்தும் பல இடங்களில் அவ்வளவாக தண்ணீர் தேங்கவில்லை, அல்லது சீக்கிரம் வடிந்துவிடுகிறது. ஐந்து வருஷத்துக்கு முன் சும்மா இரண்டு பேர் சேர்ந்து எச்சில் துப்பினாலே குளம் போல தேங்கி நிற்கும்.

தி.நகர் பஸுல்லா ஏரி இன்னும் அப்படியே தான் இருக்கிறது (பஸுல்லா ரோட் என்று எழுத தான் விருப்பம், ஆனால் நான் போன சமயம் ரோட் இல்லை ). மாருதி காரில் செல்பவர்கள் படகு துடுப்பு எடுத்து செல்வது உத்தமம், அதே போல் நுங்கம்பாக்கத்தில் சில பகுதிகள். தி.நகர் பஸ்டாண்ட் குளத்தில் அண்ணா நகர் பஸ் எங்கே என்று தேடிக்கொண்டிருக்கும் போது “சார் சரவணா ஸ்டோர்ஸ் எப்படி போகணும்?” என்று என்னிடம் வழி கேட்டுக்கொண்டு ஒருவர் சென்றார். மழைக்கு அன்று தோல்வி என்றே சொல்லணும்.

ரா.கி.ரங்கராஜன்

ரா.கி.ரங்கராஜன்

சில மாதங்களுக்கு முன் ரா.கி.ரங்கராஜனிடம் பேசிய போது “சுஜாதா Henry Slesar எழுதிய புத்தகத்தை படித்துவிட்டு என்னிடம் தருவதாக சொன்னார்” ஆனால் அதற்குள் அவர் போய்ட்டார். அந்த புத்தகம் கிடைக்குமா ? ” என்றார். அந்த புத்தகம் பற்றி சுஜாதா என்னிடம் பேசியிருக்கார் அதை பற்றி கற்றதும் பெற்றதுமில் எழுதியிருக்கார் என்று நினைக்கிறேன்.

“அதுக்கு என்ன அதை வாங்கி தருகிறேன்” என்று சொல்லியிருந்தேன்.
[%image(20091114-raki_rangarajan.jpg|150|195|Ra Ki RengaRajan)%]

அமேசான் மூலம் வாங்கியிருந்த அந்த புத்தகத்தை அவரிடம் கொடுக்க பஸ்ஸில் சென்றேன். ரோட்டில் உள்ள குளம், குட்டைகளை எல்லாம் கடந்து, பஸ் டிரைவர் பழைய ஜூனியர் விகடனை கிழித்து கிளாஸ் கண்ணாடியை துடைத்துக்கொண்டு அண்ணா நகர் செல்ல ஒரு மணி நேரத்துக்கு மேல் ஆனது. ஐந்து ரூபாய் டிக்கெட்டில் இவ்வளவு நேர பிரயாணமா? என்று வியந்தேன்

ரா.கி.ரங்கராஜன் வீட்டுக்கு சென்ற போது, அவரும் அவர் மனைவி திருமதி கமலாவும் இருந்தார்கள். வாடகை வீடு, இருந்தாலும் அழகாக வைத்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.

குமுதத்தில் தன் நாற்பது வருஷ அனுபவம், கதை கட்டுரை, தற்போதைய எழுத்தாளர்கள், எஸ்.ஏ.பி, சுஜாதா, குடும்பம் என்று எல்லா விஷயங்களையும் பற்றி கிட்டத்தட்ட மூன்று மணி பேசினோம். இனிய அனுபவம்.

“லைட்ஸ் ஆன் - வினோத்தில் எப்படி கடைசியில் நச்சுனு ஆங்கிலத்தில Quote செய்யறீங்க”

“அது என்ன பிரமாதம், என்னிடம் நிறைய Quotation புத்தகம் இருக்கு, அதுல தேடினா கிடைக்கும், இல்லை நல்ல Quote இருந்தா அதற்கு ஏத்தாப்பல செய்தியை பிடிக்கணும்” என்று சொல்லிவிட்டு அவர் ரூமுக்கு சென்று சின்ன குழந்தை போல தன் எழுதும் ரூம், புத்தகங்கள் என்று எல்லாவற்றையும் காண்பித்தார்.

சின்ன சிலேட்டில் “டிவி பார்” என்று சாக்பிஸால் எழுதி மாட்டப்பட்டிருந்தது.

ரா.கி.ரங்கராஜன் மனைவி திருமதி கமலா பற்றி சில வரிகள் சொல்ல வேண்டும். எப்போதும் சிரித்த முகம், இந்த வயதிலும், சுறுசுறுப்பாக இருக்கிறார். நிறைய படிக்கிறார், “இந்த புத்தகம் படிச்சேன் பாதி புஸ்தகம் அழகாக மொழிபெயர்ப்பு செய்திருக்கிறார்கள், பாதிக்கு மேல சகிக்கலை” என்று ஒளிவு மறைவு இல்லாமல் பேசும் குணம். தன் கணவர் எழுதியவற்றை எல்லாம் ஒழுங்காக அடுக்கி, ஆல்பம் போல சேகரித்து வைத்துள்ளார். ஒரு எழுத்தாளருக்கு இது போல் மனைவி அமைவது மிகவும் அரிது. “சார் நீங்க எழுதிய ‘கடிதம்’ கதையை பற்றி விகடன் தீபாவளி மலரில் நக்கல் அடித்திருக்கார் என்பதை பற்றி கேட்க மறந்துவிட்டேன்.

“சார் உங்களுக்கு சில புத்தகம் எடுத்து வைச்சிருக்கேன், டிவி பக்கம் இருக்கு அதை கொஞ்சம் எடுத்துக்கிட்டு வாங்க, இப்ப எல்லாம் அவ்வளவா நடக்க முடியலை. எனக்கு வயசாயுடுத்து, I am 84 you know ?” என்றார்

புத்தகத்தில் கையெழுத்து போட்டு தந்தார்.

“உங்க ரூமில் “டிவி பார்” என்று சிலேட்டில்..”

“ஓ அதுவா இப்ப எல்லாம் டிவி பார்க்க கூட மறந்து போய்டறேன் ஞாபகம் வெச்சுக்க தான்.”

அவர் கொடுத்த புத்தகங்களை எடுத்துக்கொண்டு கிளம்பும் போது “இதில போட்டுக்கோங்கோ மழையில நனையாம இருக்கும்” என்று அவர்கள் கொடுத்த பிளாஸ்டிக் கவரில் புத்தகங்களை போட்டுக்கொண்டு மழையில் நனைந்து பஸ்டாப் வந்தேன்.

Thursday, November 12, 2009

ராக்கெட் வண்டுகள்

கொங்கு தேர் வாழ்க்கை அஞ்சிறைத் தும்பி!

காமம் செப்பாது, கண்டது மொழிமோ:

பயிலியது கெழீஇய நட்பின், மயில் இயல்,

செறி எயிற்று, அரிவை கூந்தலின்

நறியவும் உளவோ, நீ அறியும் பூவே?”

(குறுந்தொகை -2)

இந்தப் பாடலுக்கு என்ன அர்த்தம் என்று தெரியாது; திருவிளையாடல் படத்தில் சிவாஜி ஏற்ற இறக்கத்துடன் நக்கீரனுக்குப் பாடிக் காண்பிப்பார். ஏதோ ஒரு தமிழ் பரிட்சையில் மனப்பாடம் செய்து, அப்படியே எழுதியதால் சுளையாக 10 மார்க் கிடைத்தது. சங்கத் தமிழ் பாடலையும், சிவாஜியின் நடிப்பையும் பற்றி நான் எதுவும் சொல்லப்போவதில்லை. அவை எல்லாம் உங்களுக்குத் தெரிந்ததுதான்.

சிவாஜிக்கும் வண்டுக்கும் ஏதோ பூர்வ ஜென்ம பந்தம் என்று நினைக்கிறேன். கர்ணன் படத்தில் வரும் வண்டு, கர்ணனாக நடிக்கும் சிவாஜி தொடையில் துளை போடும். ரத்தம், வலி எல்லாம் வரும்; தூங்கிகொண்டிருக்கும் குருவை எழுப்ப கூடாது என்பதற்காகப் பொறுத்துக்கொள்வார். இந்தக் காட்சியில் சிவாஜி வழக்கம்போல் பயங்கரமாக நடித்திருப்பார். வண்டு அந்த நடிப்பைப் பார்த்திருந்தால், துளை போடுவதை நிறுத்தியிருக்கும். வண்டு தொடையைத் துளைபோடுவதில் ஆச்சரியம் எதுவும் இல்லை, பெரிய மரத் தூணையே துளை போடுகிறது; தொடை எம்மாத்திரம்? ஆனால் எப்படி எல்லா நீலம் மாம்பழத்திலும் துளையே போடாமல் உள்ளே நுழைந்துவிடுகிறது என்பதுதான் பெரிய ஆச்சரியம்!.

இந்தக் கட்டுரையில் சொல்லப்போவது வண்டுகள், தேனீக்கள், தும்பிகளைப் பற்றி!

குளவி, அறுபதம், கரும்புசம், பிரமரம் என்று பல பெயர்கள் வண்டுக்கு உண்டு. உயர்ந்த சாதி வண்டுக்கு தும்பி என்று பெயர். சிறுவயதில் வண்டைத் துரத்தி விளையாடுபவர்கள், பெரியவர்கள் ஆனவுடன் பெண்களைத் துரத்த வண்டைத் தூதுவிடுவது தான் மரபு. குறுந்தொகை, ஐங்குறுநூறு, கலித்தொகைப் புலவர்களும், பிரபந்தங்களில் ஆழ்வார்கள் என்று யாரும் இவைகளை விட்டு வைக்கவில்லை.

தேனீக்கள் சுமார் 35 மில்லியன் ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே இருந்ததாகத் சொல்லுகிறார்கள். ஒன்பதாவது படிக்கும்போது தேன் பாட்டில் வாங்கிய போது, அதில் இருந்த ஒரு தேனீக்காக இன்றுவரை மருந்துக்குக் கூட நான் தேன் சாப்பிடுவதில்லை. “என்ன நீங்க குழந்தை மாதிரி..” என்ற கேலிக்கு இடையில் பீ மூவி(Bee Movie) என்கிற கார்டூன் படத்தை சமீபத்தில் விரும்பிப் பார்த்தேன். தேனீக்களின் வாழ்க்கை பற்றிய கார்டூன் படம், தேன் எடுக்கும்போது மடிந்து போகும் தேனீக்கள், தேனைத் திருடும் மனிதர்கள் என்று நகைச்சுவையாகச் சொல்லும் படம்.

சில நாள்கள் முன் எங்கள் வீட்டுக்குள் ஒரு தேனீ நுழைந்துவிட்டது. அதை விரட்ட முற்பட்ட போது குறுக்கும் நெடுக்குமாக ஓடியது. நமக்கு இருக்கும் ஒரே ஆயுதம் நியூஸ் பேப்பர். கொஞ்ச நேரத்தில் நான் சோர்ந்து போகவே என் மீது இரக்கப்பட்டு அதுவாகவே ஜன்னல் கதவு வழியாக பறந்து சென்றது. “அப்பா அது எப்படி அதோட வீட்டுக்கு போகும், அதுக்கு வழி தெரியுமா?” என்றாள் என் மகள்.

பதில் தெரியவில்லை. எவ்வளவோ நூற்றாண்டு காலமாக வாழும் இந்தத் தேனீ எப்படி தன் கூட்டுக்குச் செல்கிறது என்பது பற்றி படிக்க ஆச்சரியமாக இருக்கிறது.

கிபி 16ஆம் நூற்றாண்டு ஆரம்பத்தில் இங்கிலாந்தில் தேனீக்களை ஸ்வீட்டுக்காக இறக்குமதி செய்துள்ளார்கள். கிபி 17ஆம் நூற்றாண்டில் சர்க்கரை வந்துவிட்டாலும் விலை எக்கசக்கமாக இருந்த காரணத்தால் தேன் தேவைப்பட்டது. ஐஸ்கீரிம், குலோப் ஜாமுன், சாக்கலேட், பெப்ஸி இல்லாத வாழ்க்கையை யோசித்துப் பாருங்கள்.

இன்று உலகில் போலார் பிரதேசங்களைத் தவிர மற்ற எல்லா இடங்களிலும் தேனீக்கள் இருக்கின்றன. ஒரு வருடத்துக்கு 1000 மில்லியன் கிலோ தேன் உற்பத்தி செய்கிறார்கள். உலகில் 100 பேருக்கு ஒரு தேன் கூடு இருக்கிறதாம். என்ன தான் சக்கரை வந்தாலும் இன்றும் சர்க்கரைக்குப் பதில் ‘லையன் ஹனி’ சாப்பிடுங்கள் என்று டிவியில் இன்றும் விளம்பரம் வந்துகொண்டு தான் இருக்கிறது.

தேனீக்கள் கூட்டம் கூட்டமாக வாழ்பவை என்று நமக்குத் தெரியும். கூட்டத்துக்கு ராணி தேனீ தான் அரசி, சில ஆண் தேனீக்கள் இனப்பெருக்கதிற்காக, பல ஆயிரம் தேனீக்கள் பணி செய்ய என்று இதன் அமைப்பு. எப்போதும் “உய்ய்ய்ய்ய்ய்” என்று சத்தம் போடும் இவை பீரோமோன்ஸ்(Pheromones) என்ற இராசாயனப் பொருளைக் கொண்டு தகவல்பரிமாற்றம் செய்துகொள்கிறது. திரவமாகத் தயாரிக்கப்பட்டு அவை திரவமாகவோ அல்லது காற்றில் ஆவியாகவோ கலக்க அது மற்ற தேனீக்களுக்கு தகவலாகப் போய்ச்சேருகிறது. நாம் செண்ட் அடித்துக்கொண்டால் மற்றவர்களுக்கு தெரிவது போல என்று வைத்துக்கொள்ளுங்களேன்.

“ஏம்பா அங்கே நிறைய பூக்கள் இருக்கு வாங்க அங்கே போகலாம்” முதல் “இப்பத்தான் அவனை ஒரு கொட்டு கொட்டினேன், அங்கே போகாதீங்க” அல்லது “வாங்க வடிவேலு மாதிரி ஒருத்தர் இருக்கிறார் தர்ம அடி கொடுக்கலாம்” போன்ற அறிவிப்பு வரை எல்லாத் தகவல்களையும் வெவ்வேறு சேர்மம்(compound) கொண்டு பரிமாறிக்கொள்கின்றன. தேனீக்களின் முன் இருக்கும் கொடுக்கு ஆண்டனா போல அந்தத் தகவலை பெற்றுக்கொள்ள உபயோகமாக இருக்கிறது. இந்த ரசாயனப் பொருள்களில் சிக்கலான வேதிப்பொருள் சேர்மங்கள்(complex compounds) இருக்கின்றன. உதாரணத்துக்கு, ‘அபாயம்’ என்று தெரிவிக்கும் செய்தியில் நாற்பதுக்கும் மேற்பட்ட வேதிப்பொருள் சேர்மங்கள் இருக்கின்றதாம். அந்த லிஸ்டை கொடுத்தால் எனக்கு “அபாயம்” எச்சரிக்கையை வந்துவிடும்.

தேன்கூட்டை உற்றுப் பார்த்தால் அதில் பல தேனீக்கள் டான்ஸ் ஆடுவதை நீங்கள் பார்த்திருப்பீர்கள். இந்த டான்ஸும் ஒரு வகை தகவல் பரிமாற்ற உத்தி. “என்ன நீ இன்னும் சாப்பிடலையா?” இன்னிக்கு காலைல குப்புசாமி வீட்டுக்குப் பக்கத்திலதான் பிரேக் ஃபாஸ்ட் சாப்பிட்டேன்” என்று வீட்டுக்குத் திரும்பிவரும் தேனீக்களூக்கு வாகிள் டான்ஸ்(Waggle Dance) மூலம் எங்கே உணவு இருக்கிறது என்று சொல்லுகிறது. எளிமையாக சொல்ல முடிகிறதா என்று பார்க்கிறேன்.



தேனீ வட்ட வடிவில் டான்ஸ் ஆடினால் உணவு பக்கத்தில் சுமார் 200 அடிக்குள் என்று அர்த்தம். உணவு ரொம்ப தூரத்தில் இருந்தால், தேனீ, தான் சாப்பிட்ட தேனை கொஞ்சம் சாம்பிளுக்கு மற்ற தேனீக்களுக்குக் கொடுத்து இந்த மாதிரி தேன் எங்கே கிடைக்கிறது என்று டான்ஸ் ஆடிக் காண்பிக்கிறதாம். அதைப் புரிந்துகொண்ட தேனீக்கள் உணவு இருக்கும் இடத்தைத் தேடி செல்கிறது. டான்ஸில் எப்படி தகவல் சொல்ல முடியும்?

வாகிள் டான்ஸில் முதலில் தேனீ நேர்க்கோட்டில் போகிறது, பிறகு திரும்பி வந்த இடத்துக்கே ஒரு லூப் அடிக்கிறது. திரும்ப நேர்க்கோட்டில் சென்று பிறகு அதே மாதிரி போய் அடுத்தப் பக்கம் லூப் அடிக்கிறது. பார்க்க எட்டு மாதிரி இருக்கும். லைசன்ஸ் வாங்கும்போது எட்டு போடுவோமே அது மாதிரி போட்டுக் காண்பிக்கிறது.

தாங்கள் இருக்கும் கூடு, சூரியன் இருக்கும் திசை, மற்றும் டான்ஸ் மூலம் போட்ட நேர்க்கோடு இதை வைத்துக்கொண்டு எந்தக் கோணத்தில் உணவு இருக்கிறது என்பதை மற்ற தேனீகளுக்குக் காண்பிக்கிறது.(இந்த யூட்யூப் வீடியோவைப் பார்த்தால் உங்களுக்கே விளங்கும்) ஒரு எட்டு போட எவ்வளவு முறை அடிவயிற்றை ஆட்டுகிறது, எட்டு போட எவ்வளவு நேரம் ஆகிறது போன்ற தகவல்களைக் கொண்டு மற்ற தேனீக்கள் உணவு எவ்வளவு தொலைவில் இருக்கிறது என்பதை கணக்கு செய்யுமாம். தேனீகளின் இந்த டான்ஸை கண்டுபிடித்ததற்காக கார்ல் வோன் ஃபிரிஸ்ச் (Karl von Frisch) என்பவர் 1973 ஆம் ஆண்டு நோபல்பரிசு வாங்கினார். இந்தக் கண்டுபிடிப்பில் சர்ச்சைகள் இல்லாமல் இல்லை.



அரிஸ்டாட்டில் காலத்திலிருந்து ஆராய்ச்சியாளர்கள் தேனீக்கள் டான்ஸ் ஆடுவதில் ஆர்வத்தைக் காட்டிவருகிறார்கள். வென்னர்(Wenner) என்பவர், “கார்ல் வோன் ஃபிரிஸ்ச் டான்ஸ் பற்றிச் சொல்லுவது சரி அல்ல. தேனீக்கள் டான்ஸ் ஆடுவது உண்மை, ஆனால் அவை திரும்பி வரும் போது காலப் பின்னடைவு ( time lag ) இருக்கிறது. அதனால் டான்ஸ் ஆடி உணவு இருக்கும் இடத்தைச் சொல்லுகிறது என்பது எல்லாம் கிடையாது, அவை வாசனையை வைத்துத்தான் உணவைக் கண்டுபிடிக்கிறது,” என்கிறார். தேனீக்கள் டான்ஸ் மற்றும் வாசனை இரண்டும் உபயோகப்படுத்துகிறது என்று தோன்றுகிறது.

ஒரு வேளாண்மை ஆராய்ச்சி நிறுவனம் தேனீக்கள் உணவுக்குச் செல்வதை ரேடர் மூலம் ஆராய்ந்திருக்கிறார்கள். அதில், ‘டான்ஸ் ஆடிவிட்டு அவை உடனே உணவு இருக்கும் இடத்துக்கு செல்கின்றன’ என்று கண்டுபிடித்திருக்கிறார்கள். அப்படிப் போகும்போது காற்றின் போக்கிற்கு ஏற்றவாறு தங்கள் போகும் திசையைச் சரிசெய்துகொள்கிறது. அது மட்டும் இல்லை, போகும்போது நிலத்தில் உள்ள அடையாளங்களையும், சூரியனையும் பார்த்து திசையை முடிவு செய்கிறது. உணவு இருக்கும் இடத்துக்குச் சென்றபின் ஐந்து அல்லது ஆறு மீட்டர் சுற்றளவில் உணவு எங்கே என்று தேட ஆரம்பிக்கிறது. இருபது முதல் முப்பது முறை வட்டமடித்து உணவைக் கண்டுபிடிக்கிறது. நாம் ஒரு தெருவிற்குச் சென்று சுற்றிச் சுற்றி அட்ரஸ் கண்டுபிடிப்பது இல்லையா, அதே போலத்தான்.



இந்த ஆராய்ச்சிக்கு மிக மிகச் சின்னதான டிரான்ஸ்பாண்டரை உருவாக்கி தேனீக்கள் அவைகளை எடுத்துச் செல்ல வைத்து ரேடார் மூலம் ஆராய்ச்சியாளர்கள் அவைகளைக் கண்காணித்துள்ளார்கள். என்னதான் கண்டுபிடித்தாலும், இருட்டில் டான்ஸ் ஆடினால் எப்படி மற்ற தேனீக்களுக்கு அது புரிகிறது என்பது ஒரு பெரிய ஆச்சரியம்தான்!

இந்த டான்ஸ் மட்டும் அல்லாமல் தேனீக்கள் தங்கள் கூட்டுக்கு வரும் பாதையை பல விதங்களில் நினைவு வைத்துக்கொள்கின்றன. போன ஜென்மத்தில் தேனீக்கள் எல்லாம் கணக்கு வாத்தியார்களாக இருந்திருப்பார்கள் என்று நினைக்கிறேன். அட ஜோக் இல்லை, உண்மை.

இதற்கும் ஆராய்ச்சி செய்துள்ளார்கள். தேனீக்கள் நிலத்தில் நான்கு அடையாளங்களை நினைவு வைத்துக்கொள்கின்றன என்று கண்டுபிடித்துள்ளார்கள். சமீபத்தில் தேனீக்களுக்கு எண்ணக் கூட தெரிகிறது என்றும் கண்டுபிடித்துள்ளார்கள். ஒரு இடத்தில் Y வடிவில் மூன்று புள்ளி, மற்றொரு இடத்தில் அதே Y வடிவில் நான்கு புள்ளியை வைத்து ஏதாவது ஒரு Yக்குப் பின்னால் உணவு வைத்துள்ளார்கள். முதலில் எந்த Yக்குப் பின்னால் உணவு இருக்கிறது என்று தேனீக்கள் கண்டுபிடிக்கின்றன. உதாரணத்துக்கு மூன்று புள்ளி உள்ள Yக்குப் பின்னால் உணவு என்று வைத்துக்கொள்ளுங்கள். தேனீக்கள் அவைகளை நோக்கியே போகின்றன. புள்ளிகளைக் கூட்டி, குறைத்து, ஸ்டார் வடிவில் புள்ளிகளைப் போட்டு, கலரை வித்தியாசப்படுத்தி தேனீக்களை ஏமாற்றப் பார்த்திருக்கிறார்கள். முடியவில்லையாம்.

தங்கள் கூடு, சூரியன் இருக்கும் திசை, கோணம் ஆகியவற்றை வைத்து தாங்கள் இருக்கும் இடத்தைக் கண்டுபிடிக்கின்றன என்று பார்த்தோம். அதனால் வெளியே சென்ற அரை மணி நேரத்தில் வீட்டுக்குத் திரும்ப வேண்டும், இல்லை சூரியன் இருக்கும் திசை மாறிவிடும்!. தேனீக்கள் காற்று அதிகமாக இல்லாத போது உயரப் பறந்து செல்கின்றன. எவ்வளவு உயரப் பறந்தாலும், கோணங்களை மறப்பதில்லை. தீடீரென்று மேக மூட்டம், அதே சமயம் காற்று அதிகமாக வந்தால் தாழ்வாகப் பறந்து நிலத்தில் சில அடையாளங்களைக் கொண்டு, வந்த வழியைக் கண்டுபிடிக்கிறது. நிலத்தில் உள்ள வடிவங்கள், நிறம், வாசனை, சத்தம் எல்லாவற்றையும் அவற்றால் கண்டுபிடிக்க முடியுமாம்.

இந்தத் தேனீக்களை தற்போது போர்களில் உபயோகப்படுத்த ஆராய்ச்சி செய்கிறார்களாம். விஞ்ஞான கதைகளில் தான் இந்த மாதிரி கேள்விப்பட்டிருக்கிறோம் ஆனால் இன்னும் சில வருடங்களில் இது உண்மையாக நடக்கக்கூடும் சாத்தியக்கூறுகள் இருக்கிறது. அமெரிக்க இராணுவ ஆராய்ச்சியாளர்கள் லார்வா(larva) புழுக்களாக இருக்கும் போதே சின்ன சின்ன வயர்களை அதன் உள்ளே செலுத்துகிறார்களாம். பிறகு அந்த வயர்களுடன் வண்டோ அல்லது வேறு ஏதாவது பூச்சியோக வளர்கிறது. வளர்ந்த பின் அதனுடைய தசை, மூளை மற்ற பாகங்கள் எல்லாம் வயர்களுடன் கூடிய சர்க்கியூட்!.

வண்டுகள் மற்றும் பூச்சிகள் அனிச்சைச் செயல் (reflex) மூலம் தான் இயங்குகிறது. இது எல்லாம் பூச்சியியல் வல்லுநர்களுக்கு(entomologists) அத்துப்படி. இந்தப் பூச்சிகளை எப்படி இயக்கலாம் என்று அவர்களுக்கு தெரியும். உதாரணத்துக்கு கழுத்துப் பகுதியில் சின்னதாகத் தூண்டி விட்டால் வண்டு வலது பக்கமோ, இடது பக்கமோ ஒரு ரவுண்ட் அடிக்கும். சின்னதாக ஒரு ரேடியோ ரிசீவரை வண்டு பின்புறம் பதிய வைத்தால் ரிமோட் கண்ட்ரோல் மூலம் வண்டை வட்டமாகப் போகவைக்க முடியும்.

சில வண்டுகள் பறக்கும்முன் தங்களைத் தாங்களே சூடேற்றிக்கொள்ள சிறகுகளை ஐந்து நிமிடம் அடித்துக்கொள்ளுமாம். ஆராய்ச்சியாளர்கள் ஐந்து நிமிடம் காத்திருக்க முடியாமல், சின்ன ஹீட்டரை வண்டுக்குள் பதிய வைத்துள்ளார்கள். சீக்கிரம் டேக்காப் செய்ய!.

சரி வண்டுக்குள் இந்த மாதிரி எல்லாம் வைத்தால் வெயிட் அதிகமாகி அவை பறக்க முடியுமா என்று நினைப்பவர்களுக்கு– அவைகளைத் தூக்கி செல்ல ஹீலியம் பலூன்கள் வைத்துள்ளர்களாம். இன்னும் கொஞ்ச நாளில் சென்சர்கள் வைத்து பறக்கவிடத் திட்டமிட்டுள்ளார்களாம். இனிமேல் வீட்டுகுள் வண்டு வந்தால் டிரஸ் பண்ணிக்கொண்டு துரத்த வேண்டும். யாருக்கு தெரியும் அதன் மூக்கில் சின்ன கேமரா இருந்தாலும் இருக்கு.
தே மருவு பொழில் இடத்து மலர்ந்த போதைத்

தேன்-அதனை வாய்மடுத்து உன் பெடையும் நீயும்,

பூ மருவி இனிது அமர்ந்து, பொறியில் ஆர்ந்த

அறு கால் சிறு வண்டே! தொழுதேன் உன்னை,

ஆ மருவி நிரை மேய்த்த அமரர்-கோமான்

அணி அழுந்தூர் நின்றானுக்கு இன்றே சென்று,

நீ மருவி, அஞ்சாதே நின்று ஓர் மாது

நின் நயந்தாள் என்று இறையே இயம்பிக் காணே.

[திருநெடுந்தாண்டகம், 2077, 26 ]

மேலே உள்ளது பதம் பிரித்த பாடல். இரண்டு முறை படித்தால் அர்த்தம் புரியும்.

சோலை மலர்கள் நிறைந்த இடத்தில் தேனைப் உண்டு பெண் வண்டுடன் மலர்களில் இனிதாகப் புணர்ந்து மகரந்தத்துகள்கள் மிகுதியாகப் படியப் பெற்ற, ஆறு கால்களையுடைய சிறிய வண்டே, உன்னை வணங்குகிறேன். மாடுகளை விரும்பி மேய்த்தவன்; தேவர்களுக்கு தலைவன்; அழகிய திருவழுந்தூரில் நிற்பவனிடம் பயப்படாமல் சென்று “ஒரு பெண் உன்மேல் ஆசையாக இருக்கிறாள்” என்று சொல் என்று திருமங்கையாழ்வார் திருநெடுந்தாண்டகத்தில் வண்டை பெருமாளிடம் தூது அனுப்புகிறார், நாம் அவைகளின் மீது ராக்கெட் வைத்து அனுப்புகிறோம்.

(ஓவியங்கள்: தேசிகன்)

( நன்றி: சொல்வனம்)