Tuesday, July 28, 2009

டெலிஃபோன் மணி போல் ...

[%image(20090728-teleCartoon.jpg|115|115|Tele Cartoon)%]

ஒன்பதாவது படிக்கும் போது  ஜெரோம் கே.ஜெரோம் (Jerome.K.Jerome)  எழுதிய தொலைப்பேசி பற்றிய நகைச்சுவைக் கட்டுரை எங்களுக்குப் பாடமாக இருந்தது. இந்தக் கட்டுரையை படித்த காலத்தில் எங்கள் வீட்டில் தொலைப்பேசி இல்லை. தொலைப்பேசிக்கு பக்கத்துக் கடைக்குப் போக வேண்டும்.


சில ஆண்டுகளில் தொலைப்பேசி வீட்டுக்கு வந்துவிட்டது. சினிமாவில்தான் சிகப்பு, பச்சை நிறத் தொலைப்பேசி எல்லாம் பார்க்க முடியும். எங்கள் வீட்டுக்கு வந்தது சாம்பல் நிறம். ஆள்காட்டி விரலைப் போட்டு சுழற்ற வேண்டும். இந்தச் சுழற்சி முறை எப்படி வேலை செய்கிறது என்று போன வருஷம்தான் படித்துத் தெரிந்துகொண்டேன். (டெலிகாம் கம்பெனியில் இருந்துகொண்டு இது கூடத் தெரியவில்லை என்றால் எப்படி?) மவுத்வாஷ் எல்லாம் இல்லாத அந்தக் காலத்தில் மாதத்துக்கு ஒரு முறை ஒரு அக்கா ஜோல்னா பையுடன் வந்து, "என்ன பாட்டி சௌக்கியமா?," கேட்டுக்கொண்டே தொலைப்பேசியை மஞ்சள் துணியைக் கொண்டு துடைத்துவிட்டு, பேசுமிடத்தில் வாசனை ஸ்டிக்கர் ஒட்டிவிட்டுப் போவாள்.



தற்போது ஒரு ரூபாயில் எங்கு வேண்டுமானாலும் பேசலாம். பெட்டிக்கடைக்குப் பக்கத்தில் மரக்கிளை சாய்வாக இருந்தால் மஞ்சள் நிறப் பெட்டியைத் தொங்கவிட்டு விடுகிறார்கள். தெருப் பிள்ளையாருக்கு அடுத்து இந்த மாதிரி மஞ்சள் உண்டியல்தான் தற்போது அதிகம்.


தொலைப்பேசி வந்த புதிதில் "ட்ரிங் ட்ரிங்" என்ற அழைப்பு வந்தால் அதை முதலில் எடுத்து, "இருங்க அப்பாவைக் கூப்பிடறேன்.." என்று சொல்வதற்கு எங்கள் வீட்டில் கடுமையான போட்டி இருந்தது. சில மாதங்களில், "யாராவது அந்த ஃபோனை எடுங்களேன் ரொம்ப நேரமா அடிக்குது.." என்று அம்மா சத்தம் போட, "ராணி காமிக்ஸ்" படித்துக்கொண்டிருந்தாலும் "ரொம்ப பிஸி" என்று எடுக்க சோம்பல்பட்டோம். சில சமயம் பக்கத்தில் யாரும் இல்லாமல் நம்மையே நொந்து கொண்டு எரிச்சலில் "ஹலோ" என்று சொல்லிவிட்டு "அட உங்களுக்கு ஆயுசு நூறு" என்று சொன்னதற்கு கருடபுராணத்தில் என்ன தண்டனை என்று தெரியாது.


டெலிஃபோன் மணி அடித்தால் பொய் தவிரவும் வேறு பலவித உணர்ச்சிகளும் வருகின்றன என்பதுதான் நிஜம் - பயம், மனஉளைச்சல், பதட்டம், பரபரப்பு, ஆத்திரம், என்று பலவற்றை அடுக்கிக்கொண்டே போகலாம்.


அலுவலத்தில் மீட்டிங்கின் போது யாருடைய செல்ஃபோன் அடித்தாலும் பெரும்பாலானவர்கள்  தங்கள் செல்ஃபோனை புது மனைவியைத் தொட்டு பார்ப்பது போல் தொட்டுப் பார்ப்பதை நீங்கள் அடுத்த முறை கவனிக்கலாம். பீச்சில் காதலர்களை போல எப்போது தங்கள் செல்போனை சில்மிஷம் செய்யும் நபர்கள் வேறு வகை.


நான் சென்னையில் வேலை செய்த ஒரு கம்பெனியில் என் 'பாஸ்' எனக்கு அடிக்கொருதரம் ஃபோன் செய்வார். போனை கீழே வைத்தாலே அடிக்கும். அதனால் சில சமயம் கையிலேயே வைத்துக்கொண்டிருப்பேன். "மெயில் அனுப்பியாச்சா?", மெயில் அனுப்பிவிட்டு "மெயில் அனுப்பிவிட்டேன் படி" என்று ஒரு ஃபோன். "ஷங்கர் ஏன் இன்னிக்கு  வரலை?" பதில் சொல்லி வைத்தவுடன், "எப்ப வருவான் என்று கேட்டுச் சொல்".... இப்படி "சென்னையில் இன்னிக்கு என்ன வெயில்?", "லஞ்சுக்கு என்ன எடுத்துக்கொண்டு வந்திருக்கிறாய்?" தவிர எல்லாவற்றையும் கேட்டுவிடுவார். அதனாலேயே எனக்கு தொலைப்பேசி அந்த "டிரிங் டிரிங்" அழைப்பு வந்தால் அலர்ஜியாகி அதை விரோதி மாதிரி பார்க்க ஆரம்பித்துவிட்டேன்.


ஒரு ஞாயிறு மதியம், அப்பா திடீர் என்று இறந்த செய்தி கேட்டது இந்த போனில்தான். இவை எல்லாம் ஆழ் மனதில் பதிந்துவிட்டதாலோ இதனால் தானோ என்னவோ "டிரிங் டிரிங்" அழைப்பு வந்தால் பரபரப்பு, பதட்டம் எல்லாம் சேர்ந்துக்கொண்டது. திருமணத்துக்கு பின் "டெலிபோன் மணி போல் சிரிப்பவள் இவளா?" போன்ற வரிகள் எனக்கு அபத்தமாகியது.


சில மாதம் முன்னாடி என் செல்போனின் 'ரிங் டோனை' பழைய போன் மாதிரி "டிரிங் டிரிங்" என்று சத்தம் வருவதை போல் வைத்திருந்தேன். செல்போன் அடித்தால் உடனே


ஒள்ளிய கருமம் செய்வன் என்று உணர்ந்த
மாவலி வேள்வியில் புக்கு
தெள்ளிய குறளாய் மூவடி கொண்டு,
திக்கு உற வளர்ந்தவன் கோயில்...
( பெரிய திருமொழி, 4.10.7 )


[%image(20090728-teleMusic.jpg|120|108|Music)%]

மாவலிக்கு ஏற்பட்ட அந்த 'திக்' எனக்கும் ஏற்படும். பிறகு நல்ல தேஷ் ராகத்தில் அமைந்த வீணை இசைக்கு மாற்றிவிட்டேன். சிலர் குழந்தை அழும் சத்தம், தண்ணீர் கொட்டும் சத்தம், நாய்யின் 'லொள் லொள்' சத்தம் கூட வைத்திருக்கிறார்கள்.


தொலைப்பேசி அடித்தால் முகத்தில் ஒரு புன்னகையுடன் 'ஹலோ' என்று சொல்லிப்பாருங்க அடுத்த முனையில் இருப்பவருக்கு அந்த புன்னகை கேட்கும் என்று சொல்லுகிறார்கள். கணவன், மனைவி அடுத்த முறை டிரை செய்யலாம். புன்னகை கேட்டு, "பக்கதுல யாரு ? இவ்வளோ வழியிறீங்க?" என்று பதில் வந்தால் நான் பொறுப்பு இல்லை.


எங்கள் அலுலவகத்தில் பணிபுரியும் ப்ரியா சில நாள் முன் காலை போன் வந்ததால் பதட்டப்பட்டு எழுந்து தடுக்கி விழுந்து, கதக் நாட்டியக் கலைஞர் பாதி மேக்கப் போட்டுகொண்டிருக்கும் போது நாய் துரத்தி ஓடி வந்ததைப் போல் அடிபட்டுக்கொண்டிருக்கிறார். போனில் இருக்கும் உளவியல் பற்றி யாராவது ஆராய்ச்சி செய்ய வேண்டும் என்று தோன்றுகிறது.


"Emotional Memory" என்பது பற்றி விஞ்ஞானிகள் சமீபமாக ஆராய்ச்சி செய்துகொண்டிருக்கிறார்கள். பயம் அதில் ஒரு முக்கிய உணர்ச்சியாக ஆராயப்படுகிறது. இந்த உணர்ச்சி, மீன், நத்தை, பறவை, பல்லி, முயல், எலி, குரங்கு மனிதர்கள் எல்லோருக்கும் பொதுவானதாக இருக்கிறது. இந்த பய உணர்ச்சிகள் நாம் பலவற்றை நினைவு வைத்துக்கொள்ள நம் மூளைக்குப் பயன்படுகிறது என்பதுதான் உண்மை.


[%image(20090728-teleMouse.jpg|140|140|Mouse)%]

LeDoux என்ற ஆராய்ச்சியாளர் எலியை வைத்து ஆராய்ச்சி செய்துள்ளார். எலியை ஒரு கூண்டுக்குள் அடைத்துவிட்டு, ஒர் ஓட்டை வழியாக ஒலி அல்லது ஒளியை அனுப்பி எலி பயப்படுகிறதா என்று பார்த்தார். பயப்படவில்லை. அடுத்த முறை ஒலி, ஒளி அனுப்பும்போது எலிக்கு சின்னதாக மின்சார அதிர்ச்சியும் கொடுத்தார். (வீட்டு மசால் வடையைக் கூட கொடுத்திருக்கலாம்!) எலிக்கு பயம் உண்டாகியது. அப்போது எலியின் இதயத் துடிப்பு, இரத்தக் கொதிப்பு போன்றவை எடுக்கப்பட்டன. அடுத்த முறை எலி ஒலி அல்லது ஒளியைப் பார்த்தவுடன் மின்சார அதிர்ச்சி கொடுக்காமலே அதற்கு இரத்தக் கொதிப்பு, இதயத் துடிப்பு எகிறுகிறது என்று கண்டுபிடித்துள்ளார். ஆக அதன் சின்ன மூளையில் எங்கோ ஒரு ஓரத்தில் பயம் பதிந்துவிட்டது. பதிவான இடம் எமிக்டல் (Amygdala). 


ஏமிக்டல என்பது நம் மூளையின் ஒரு மூலையில் இருக்கும் விசஷேப் பகுதி. இங்கேதான் நம் உணர்ச்சிகள் எல்லாம் தூண்டிவிடப் படுகின்றன. (Memory Triggers என்கிறார்கள்).


புளியங்காயை நாதஸ்வர வித்வான்முன் சாப்பிடும் போது வித்வானுக்கும், அடுத்த வீட்டில் பூரி பொரிக்கும் வாசனை நம் வீட்டுக்கு வரும்போதும், நல்ல பசி வேளையில் எப்படி மோர்க்களி செய்ய வேண்டும் என்று சொல்லக் கேட்கும்போதும் வாயில் ஜொள்ளு வருவதற்குக் காரணம் இது தான்.


காலை அலாரம் அடித்தவுடன் என்னமோ ஏதோ என்று பதறி எழுவது, சின்னக் குழந்தைகள், ஏதாவது சத்தம் வந்தால் சின்னதாக ஜர்க் கொடுப்பது, மிருகங்கள் தங்கள் உடலை சுருக்கிக் கொள்வது எல்லாம் இந்த மூளையின் செயல்பாடே. மூளை எது உண்மையிலேயே ஆபத்து என்று தெரியாமல் உடனே பதறுவதே இதற்குக் காரணம்.


நாட்டில் இருக்கிற மின்சாரப் பற்றாக்குறையில் மனிதனுக்கும் எலி மாதிரி மின்சார அதிர்ச்சி எல்லாம் கொடுத்து பரிசோதிக்கத் தேவை இல்லை. ஒரு தொலைப்பேசி அழைப்பே போதும்.


டிரிங்.. டிரிங்.. டிரிங்..

Tuesday, July 21, 2009

கரும்புப் பூவும் சோம்நாத்பூரும்.


எங்கள் அலுவலக கேண்டீனில் பெங்களூர் மைசூர் சுற்றுலா தலங்களின் படங்கள் பெரிய சைஸில் அலங்கரித்திருக்கும். சினிமா குரூப் டான்ஸில் ஹீரோயின் மட்டும் தனியாகத் தெரிவது போல் அந்த கொலாஜில் ஒரு கோயில் மட்டும் தனியாக வசீகரிக்கும். தினமும் சாப்பிடும்போது கோயில் பக்கம் உட்கார்ந்து சுமாரான சாப்பாட்டையும் ரசித்துச் சாப்பிட்டிருக்கேன். படத்தில் ரசித்த அந்தக் கோயிலுக்கு மார்ச் மாத ஒரு சனிக்கிழமை திடீரென 'சரி கிளம்புங்க' என்று குடும்பத்துடன் கிளம்பினேன் - சோம்நாத்பூர்!



பெங்களூரிலிருந்து 140கிமீ தூரத்தில் சோமநாத்பூர் என்ற அமைதியான சின்ன கிராமமும் இந்தப் பழமையான கோயிலும் இருக்கின்றன. கிபி 1268ல் ஹோய்சாளர்களால் கட்டப்பட்டது. ஹோய்சாளர்கள் கடைசியாகக் கட்டிய பெரிய கோயில் என்கிறார்கள். பேலூர், ஹலேபிடிலும் இந்த மாதிரி கோயில்கள் இருக்கின்றன. ஆனால் சோம்நாத்பூர் கோயில் முழுமையாக இருக்கும் கோயில் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. இந்தக் கோயில் மூன்றாம் நரசிம்ம மன்னனின் தளபதியான சோமநாதன் என்பவரால் கட்டப்பட்டது என்ற குறிப்பும் இருக்கிறது.


"சார் கனகபுரா வழியா போனால், மாளவல்லி கிராமம் வரும்... " போன்ற தகவல்களை சிக்னலில் சேகரித்துக் கொண்டு வரைபடத்தில் உள்ள ரூட்டில் பயணிக்க ஆரம்பித்தோம். இந்த வரைபடத்தை உங்களுக்குக் கொடுப்பதற்கு காரணம், யாருக்காவது போக விருப்பம் இருந்தால் இந்த வழியை தேர்ந்தெடுக்காதீர்கள் என்று சொல்வதற்குத் தான். ( நல்ல ரூட் - பெங்களூரிலுருந்து போகும் போது, மாண்டையா வரை சென்று அங்கே யாரையாவது கேட்டால் வழி சொல்வார்கள்.)



கனகபுராவைத் தாண்டினால் மண் பாதை. இரண்டு பக்கங்களும் வெறும் காடு, செடிகொடிகள். சில இடங்களில் எப்பொழுதாவது ஒவ்வொரு வீடு வருகிறது. இன்னும் கொஞ்சம் தூரம் சென்றால் "End of Civilization" போர்ட் வரும் என்று பார்த்தால் ஓர் இடத்தில் 'சுகுணா சிக்கன்' விளம்பரப் பலகை.. நாங்கள் போன வழியில் கார், பஸ் ஏன் சைக்கிள் கூட பார்க்க முடியவில்லை. இந்த மாதிரிக் 'காடுகளை'  பாரதிராஜா படத்தில்தான் பார்த்திருக்கிறேன். வீடு வரும் இடத்தில் எல்லாம், மைல்கல் மாதிரி ஆங்காங்கே மக்கள் கும்பலாக உட்கார்ந்துகொண்டு கள்ளிக்காட்டு இதிகாசம் எழுதுகிறார்கள் என்று பார்த்தால் சூதாட்டம் ஆடுகிறார்கள். சில இடங்களில், "அட கார் எல்லாம் நம்ம ஊருக்கு வருது" என்பதைப் போல தலையை உயர்த்தி வேடிக்கை பார்த்தார்கள். மனைவி "மொகாலய படையெடுப்புக்குப் பிறகு நாமதான் முதல்ல இங்க வரோம் போலிருக்கு". சில இடங்களில் மத்தியான வேளையிலும் ராத்திரி பன்னிரண்டு மணி போல் நிசப்தம். கார் மாட்டு வண்டி போல் போனது.


இரண்டரை மணி நேரப் பயணத்துக்கு பிறகு சின்ன கிராமம். அழகிய பூங்கா. சோம்நாத்பூர் கோயில்.


கோயிலுக்குள் போகும்முன் கோயிலைப் பற்றி கொஞ்சம் பார்ப்போம். கோயிலுக்குள் பிரசன்ன சென்ன கேசவப் பெருமாள். 'சென்ன' என்றால் கன்னடத்தில் அழகு என்று பொருள். சென்ன என்பது இந்தக் கோயிலுக்கு சின்ன வார்த்தை.


இந்தியக் கோயில்களை பல்வேறு கட்டிடக்கலை அமைப்புகளால் அடையாளம் காணலாம். நம்மூர் பக்கம் பார்க்கும் கோயில்கள் எல்லாம் திராவிட வகையைச் சேர்ந்தவை. வடக்கே நாகரா வகை. இரண்டும் கலந்தது வேசரா வகை. கர்ப்பகிரகத்தின் மேல் இருக்கும் விமானம், கோயிலின் நில வரைபடம், அமைப்பு, முதலியவை கொண்டு எந்த வகை என்று சொல்கிறார்கள். சோம்நாத்பூர் வேசரா வகை. இந்தக் கோயிலின் அமைப்பை படத்தில் பார்க்கலாம் [%popup(20090721-somnathpur_googlemap_arch.jpg|651|357| ( கூகிள் மேப் )%]  மூலம் தேடியதில் கிடைத்ததை சேர்த்து இணைத்திருக்கிறேன்) கோயிலைச் சுற்றி நட்சத்திரம் போல் தெரிகிறதா ?



இந்தக் கோயிலின் அமைப்பு பதினாறு முனை கொண்ட நட்சத்திரம் போன்ற அமைப்பைக் கொண்டுள்ளது,  மூன்று கர்ப்பகிரகம் - கேசவா, ஜனார்த்தனா, வேணுகோபால். இதில் ஜனார்த்தனா மற்றும் வேணுகோபால் சிலை மட்டும்தான் ஒரிஜினல்; நடுவில் இருந்த கேசவப் பெருமாள் சிலை பிரிட்டிஷ் மியூசியத்தில் இருக்கிறதாம். தற்போது இருப்பது டூப்ளிகேட் என்கிறார்கள். உண்மையாகத்தான் இருக்க வேண்டும்.. கர்ப்பகிரகத்தின் மேலே கவிழ்த்து வைத்த மணி போல் கோபுரம். கீழிலிருந்து மேலே பார்க்க பிரமிட் மாதிரி தோற்றம். அதன் முழுவதும் சிற்பங்கள் - பிரமிப்பு. 


நாங்கள் போன சமயம் நல்ல வெயில்; காலில் செருப்பு இல்லாமல் கங்காரு போல் தாவித் தாவிப்  போகவேண்டியிருந்தது. ஆனால் கால் கொப்பளித்தாலும் பரவாயில்லை, சிலைகளை பக்கத்தில் பார்க்க வேண்டும் என்ற ஆசையில் அருகில்போய் எல்லாவற்றையும் பார்த்தபோது சூடு சுவடு தெரியாமல் போனது.


ராமாயணம், மஹாபாரதம், பாகவத்தில் உள்ள கிருஷ்ணர் கதைகள் எல்லாவற்றையும் சிற்பங்களில் பார்க்கமுடிந்தது. தெற்குச் சுவரில் ராமாயணமும்; வடக்குச் சுவரில் மஹாபாரத சிற்பங்களும். சோழப் பேரரசர்கள் கூட எவ்வளவு முயன்றும் இந்த மாதிரி தங்கள் கலைஞர்களைக் கொண்டு சிற்பங்களை வடிவமைக்க முடியவில்லை என்றும் சொல்கிறார்கள். மல்லித்தமா என்ற சிற்பி இதில் நிறைய சிற்பங்களை செய்திருப்பார் போலும். அவர் பெயர் கல்வெட்டில் 40 முறை வருகிறது. சில இடங்களில் மல்லி; சில இடங்களில் வெறும் 'ம'. அந்தக் காலத்திலேயே சின்னக் கையெழுத்து இருந்திருக்கிறது!. பதின்மூன்றாம் நூற்றாண்டில் பல கோயில்கள் இவர் கைவண்ணத்தில் ஆனவை.



கோயிலின் உள்ளே சிலிண்டர் மாதிரி தூண்கள் பளபளப்பாக இருக்கின்றன. இந்தப் பளபளப்பிற்குக் காரணம், செக்கு மரத்தின் நடுவில் தூண்களை வைத்து மாடுகளைக் கொண்டு இவை பாலிஷ் செய்யப்பட்டதாம். அந்த கால லேத் மிஷின்!


விட்டத்திலும் வட்ட வடிவில் அழகிய வேலைப்பாடுகள். கீழேயிருந்து பார்க்கும் போது தாமரை பூவிற்கு நடுவில் வாழைப்பூ மாதிரி தோற்றம்.


கோயிலைச் சுற்றி 64 மண்டபம்; இந்த மண்டபங்களில் இருந்த சிலைகள் கூட பிரிட்டிஷ் காரர்கள் எடுத்துக்கொண்டு சென்றுவிட்டார்கள் என்று சொல்கிறார்கள். இந்தக் கோயிலின் சிறப்பு அம்சம் ஒரு சிற்பத்தைப் போல இன்னொரு சிற்பத்தைப் பார்க்க முடியாது: எல்லாமே தனித்துவமானவை. எல்லாச் சிற்பங்களும் ஆபரண வேலைப்பாடுகளோடு மிக அழகாக இருக்கின்றன. இந்த மாதிரி சிற்ப வேலைப்பாடுகள், சந்தன மரத்திலும், யானை தந்ததிலும்தான் நாம் பார்த்திருக்கிறோம். இந்தக் கோயிலே நம் இந்தியக் கட்டிடக்கலைக்கு மிகச் சிறந்த ஓர் ஆபரணம் என்று தோன்றுகிறது.



கோயிலுக்கு வெளியே பெரிய அரச மரம், மரத்தை சுற்றி பஞ்சாயத்து மேடை மாதிரி காட்டி வைத்துள்ளார்கள். மரத்தின் மீது  சின்ன தபால் பெட்டி ஒன்று இருக்கிறது. இதில் தபால் போட்டால் சோநாத்பூர் முத்திரையுடன் போய் சேரும். அடுத்த முறை போகும் போது யாருக்காவது தபால் போட வேண்டும்.


வழக்கம் போல் இந்தக் கோயில் இருப்பதே இங்கே பலருக்குத் தெரியாமல் இருக்க, வெளிநாட்டுக்காரர்கள் டிஜிட்டலாக சோம்நாத்பூரை தங்கள் ஊருக்கு எடுத்துக்கொண்டு போகிறார்கள். கோயிலைச் சுற்றி எந்த உணவகமும் பொழுது போக்கும் இல்லாதது மிகப் பெரிய ஆறுதல். நாம் நம் குழந்தைகளுக்கு ஈஃபில் டவரும், லண்டன் பிரிட்ஜும் காண்பிக்கிறோம். இல்லை என்றால் சனி ஞாயிறு சரவண பவன். இது போன்ற புதையல்களை நாம் கண்டுகொள்வதில்லை.



சோம்நாத்பூருக்குச் செல்வதற்கு சில வாரங்கள் முன் மேல்கோட்டை சென்று உடையவரை தரிசித்துவிட்டுத் திரும்பிய பொழுது பாண்டவபுரம் என்ற இடத்தில் வயல்களில் விளைந்திருக்கும் முட்டைகோஸைப் பார்ப்பதற்கு வண்டியை நிறுத்தினோம். கூடவே பச்சைப் பசேல் என்று இருந்த பயிர் என்ன என்று கேட்டதற்கு "கேரட், இன்னும் ஒரு வாரம் கழித்து முழுவதும் தண்ணீர் நிரப்பி மண் லூசான பிறகு கேரட்டை புடுங்குவோம்" என்றார். என் மகள் இப்பவே பார்க்க வேண்டும் என்று சொல்ல அவரும் பொருமையாக ஒரு கொத்து கேரட் புடுங்கி என் மகள் கையில் கொடுத்தார்.


அந்த  விவசாயிடம் கோஸ் கிடைக்குமா என்று கேட்டவுடன் கை நிறைய அள்ளிக் கொடுத்தார். எவ்வளவு வற்புறுத்தியும் பணம் வாங்க மறுத்துவிட்டு "சாப்பிடத் தானே கேட்கிறீர்கள், வியாபராமா செய்யப் போகிறீர்கள்?" என்றார். மனிதர்களையும் பார்த்த திருப்தியில் அவரை ஒரு படம் பிடித்துவிட்டுப் புறப்பட்டோம்.



இரண்டு பக்கமும்  கரும்பு தோட்டங்கள் அதற்கு மேல் அழகான பூக்கள். மக்காச் சோளம் என்றே நினைத்தேன். கூட வந்த என் மனைவியின் சொந்தம் அது கரும்புப் பூக்கள் என்றார். பொங்கலுக்குப் பொங்கல் மட்டும் கரும்பு பார்த்திருந்த நான், இல்லை அது மக்காச் சோளம் தான் என்று சத்தியம் செய்தேன். ஒரு நாள் இரவு தூக்கம் வராமல் எதையோ தேடியபொழுது கரும்புப் பூ படம் சஞ்ஜய் காந்தி(கிராமத்து படங்கள் அருமை) வலைத்தளத்தில் இருந்தது.. மக்காச் சோளம் என்று நினைத்திருந்த நான் அன்று மக்கானேன்.


(  சோம்நாத்பூர் ஆல்பம் பார்க்க )


மறந்து போன குறிப்புகள் : பிரிட்டிஷ் காரர்கள் காலத்தில் சோம்நாத்பூர் எப்படி இருந்தது என்று தேடும் போது எனக்கு சில படங்கள் கிடைத்தது. அதை பற்றி எழுத வேண்டும் என்று நினைத்துக்கொண்டிருந்தேன். மறந்துவிட்டது.


இந்த படங்கள் எடுத்த ஆண்டு 1895!  பார்த்து ரசியுங்கள் ( நன்றி: பிரிட்டிஷ் நூலகம் )








Thursday, July 2, 2009

வின்க்ஸ் கிளப்

[%image(20090702-Winxclubandpixies.jpg|140|200|winx club)%]

"வின்க்ஸ் கிளப்?" என்றேன் ஒன்றும் புரியாமல்..


"இது கூட தெரியாதாப்பா உனக்கு!" என்று என் லேப்டாப்பை அபகரித்து, www.winxclub.com என்று டைப் அடித்துக் காண்பித்தாள்.


"என்னது இது?"
 
"இதோ இதுதான் நான் ஃபிளோரா."
 
"ஃபிளொராவா?"


"ஆமாம் ஸ்கூல்ல நான், ஐஸ்வரியா, வேதிக்கா எல்லாம் சேர்ந்து வின்க்ஸ் கிளப் ஆரம்பிச்சிருக்கோம்."


"ரோஹித் அந்த கிளப்ல இல்லையா?"


"நோ"


"அப்ப இது லேடீஸ் கிளப்பா?"


"லேடீஸ் இல்லப்பா. கேர்ல்ஸ்!"


"நேத்திக்கி ஸ்டெல்லா எனக்கு ஸ்டிக்கர் எல்லாம் கொடுத்தா"


"ஸ்டெல்லா?"


"நான் ஃபிளோரா. ஐஸ்வரியா தான் ஸ்டெல்லா. என்னப்பா நீ, இது கூட தெரியாதா?"


"சரி"


"அவ லன்ச் சாப்பிடரப்போ எனக்கு சப்பாத்தி எல்லாம் தருவா. ராஜஸ்தானி பிக்கிள் ரொம்ப நல்லா இருக்கும்பா"


"ஓ"


"அவ மதர்டங் தெலுங்கு. ஆனா அவ தமிழ்ல பேசுவா. அவ அப்பா வேற ஒரு கல்யாணம் செஞ்சுக்க போறாளாம்"


"அப்படியா?"


"அவ அம்மா மெண்ட்டல் ஆயிட்டாலாம்,  தம்பி மாதிரி படுக்கையிலேயே ஒன்னுக்கு எல்லால் போறாளாம்..."


"சரி பிரகலாதன் காமிக் எடுத்துக்கிட்டு வா, அந்தக் கதை சொல்றேன்"


"அவ சொல்றா ஏன் எனக்கு இப்படி எல்லாம் ஆர்து. அவ புது அம்மாவைப் பாத்தா அவளுக்கு பயமா இருக்காம்."


"நீ இப்ப தூங்கணும். சீக்கிரம் எழுந்து ஸ்கூல் போகணும், ரொம்ப டைம் ஆச்சு"


"அவ கேட்கறா அவ அம்மாவுக்கு எப்ப சரியாப் போகும்?"


"சீக்கிரம் சரியாப் போய்டும். உம்மாச்சிக்கிட்ட வேண்டிக்கோ"


"அவ தம்பி கூட பயப்படறானாம். அதுக்கு தான் வின்க்ஸ் கிளப் ஆரம்பிச்சிருக்கோம். அவளுக்கு ஏதாவது பிராப்ளம்னா நாங்க ஹெல்ப் செய்ய"


“குட்”


"அப்பா, எனக்கு ரொம்ப பயமா இருக்குப்பா"


( இதற்குப் பிறகு மகள் தூங்கிப்போனாள்; நான் தூங்க முடியாமல், இதைத் தட்டிக் கொண்டிருக்கிறேன் )


(11வது திருமண நாளன்று எழுதியது)