Friday, April 18, 2008

நட்சத்திர எழுத்தாளர் (1935 - 2008) - குவளைக் கண்ணன்

1979, 80இல் ப்ளஸ் ஒன், ப்ளஸ் டூ படிக்கும்போது என் வகுப்புத் தோழனான ஸ்ரீதர் வீட்டுக்குப் போக ஆரம்பித்தேன். அந்த வீடு எனக்குப் பெரிய ஆச்சரியத்தை வைத்திருந்தது. வீட்டின் பல இடங்களில் சுவரை மறைத்துக்கொண்டு புத்தகங்கள் நிரம்பிய கண்ணாடி வைத்த மர அலமாரிகள் நின்றன. மேசை நாற்காலிகள்மீது பக்க அடையாளம் வைக்கப்பட்ட புத்தகங்கள் கிடந்தன. பாடப் புத்தகங்களைத் தவிர வேறெந்தப் புத்தகமும் இல்லாத வீட்டில் வளர்ந்த என்னைப் புத்தகங்கள் நிரம்பிய அந்த வீடு கவர்ந்தது. ப்ளஸ் டூ முடித்துவிட்டு ஸ்ரீதரும் நானும் ஒரே கல்லூரியில் இளங்கலை வணிகவியல் சேர்ந்தோம். ஸ்ரீதரின் அப்பா டாக்டர் எஸ். கிருஷ்ணமாச்சாரி M.D., DMRD, சேலம் அரசு மருத்துவமனையில் ரேடியாலாஜிஸ்டாக இருந்தார். அந்த வீட்டோடு நெருக்கம் அதிகரித்தது. அந்த வீட்டில் இருக்கும் புத்தகங்களை எடுத்துப் பார்க்க ஆரம்பித்திருந்தேன். புத்தகங்களின் முதல் பக்கத்தில் எஸ். கிருஷ்ணமாச்சாரி என்ற பெயரும் ஒரு தேதியும் எழுதியிருக்கும். சில புத்தகங்களில் சீனிவாசராகவன் என்ற பெயர் எழுதப்பட்டிருக்கும். புத்தகங்கள் படிக்க வேண்டும் என்கிற ஆசை ஏற்பட்டு உள்ளுக்குள் அவசியம்போல் ஆகியிருந்தது. ஸ்ரீதரின் அம்மாவிடம் படிக்கப் புத்தகம் கேட்டபோது, டாக்டரிடம் கேட்கச் சொல்லிவிட்டார். நான் அதுவரை டாக்டரிடம் பேசியதில்லை.



 


படிக்க ஏதாவது புத்தகம் வேண்டுமென்று டாக்டரிடம் கேட்டேன். ஏதாவதுன்னா எப்படி, எந்தப் புத்தகம் வேண்டும் என்றார். தெரியவில்லை என்றேன். யாரையெல்லாம் படித்திருக்கிறாய் என்று கேட்டார். சுஜாதா படிச்சிருக்கேன் சார் என்றேன் ஆர்வமாக. வேற யாரையாவது சொல் என்றார். ஜெயகாந்தன் கதைகள் சிலவற்றைப் படிந்திருந்தேன். அவரது 'கங்கை எங்கே போகிறாள்' தொடர்கதை வேறு ஏதோவொரு பத்திரிகையில் தொடராக வந்துகொண்டிருந்தது. நான் அதை விடாமல் படித்துக்கொண்டிருந்தேன். எம்.ஜி.ஆர்., சிவாஜி, கிரிகரி பெக், கிளிண்ட் ஈஸ்ட்வுட் என்றிருந்த என்னுடைய நாயகர்கள் பட்டியலில் ஜெயகாந்தனும் சுஜாதாவும் ரஜினி கமலோடு அப்போதுதான் சேர்ந்திருந்தார்கள். ஜெயகாந்தன் பெயரைச் சொன்னேன். டாக்டர் உள்ளே போய் நேஷனல் புக் டிரஸ்ட் வெளியிட்டிருந்த புதுமைப்பித்தன் சிறுகதைகள் புத்தகத்தை எடுத்துக் கொண்டுவந்து தந்தார். பின்னர் வரிசையாகப் புத்தகங்களைத் தந்தார். கார்க்கி, செகாவ், கொகால், டால்ஸ்டாய், டாஸ்டாய வெஸ்கி, காம்யு, ஜாய்ஸ் என்று ஒவ்வொரு புத்தகத்தையும் திருப்பித் தரும்போது அந்தப் புத்தகத்தைப் பற்றி, அந்தப் புத்தகம் என்னை என்ன செய்தது என்பதைப் பற்றிக் கொஞ்சம் சொல்லவைத்தார்.


அந்தச் சமயத்தில் கல்லூரி முதலாமாண்டு படித்து வந்த நான், பச்சைப் பாவாடை சட்டை, வெள்ளை நிறத் தாவணி அணிந்து சீருடையில் ப்ளஸ் ஒன் படிக்கப் பள்ளிக்கூடம் போய்க்கொண்டிருந்த பெண்மீது காதல் வயப்பட்டு, கவிதை கவிதையாக எழுதிக்கொண்டிருந்தேன். கவிதையெல்லாம் எழுதறயாமே கொண்டு வா பார்க்கலாம் என்றார் டாக்டர். பக்கம் பக்கமாக எழுதி வைத்திருந்ததில் இருந்து நன்றாக இருப்பதாகத் தோன்றிய சிலவற்றை எழுதி எடுத்துக்கொண்டுபோய் டாக்டரிடம் தந்தேன். சில நாள்கள் கழித்துத் தினமணி கதிரில் இருந்து என்னைப் பற்றிய குறிப்போடு எனது கவிதைகளை அனுப்பும்படி கேட்டு ஒரு கடிதம் வந்தது. அப்போது தினமணி கதிரின் ஆசிரியராக இருந்த கஸ்தூரிரங்கன் டாக்டரின் நண்பர். இருபது பக்கங்களுக்குக் கவிதைகளையும் என்னைப் பற்றிய குறிப்பையும் அனுப்பினேன். எமதர்மன் சனீஸ்வரன் என்றெல்லாம் அர்த்தம் வருகிற எனக்கு வைக்கப்பட்ட ரவிக்குமார் என்ற பெயரில் இருந்து, பாரதிக்கு அணுக்கமாக இருந்த குவளைக் கண்ணனின் பெயரைத் தேர்ந்தெடுத்துப் புனைபெயராக்கிக் கொண்டேன். குவளைக் கண்ணன் எனும் பெயரை நான் தோந்தெடுத்ததற்கு மற்றொரு காரணம் அவரது முழுப்பெயர் குவளைக் கண்ணன் கிருஷ்ணமாச்சாரி.


1981 தினமணி கதிர் தீபாவளி மலரில் எனது கவிதைகள் பிரசுரமாயின. கணையாழி என்று ஒரு மாத இதழ் வருவதாக ஸ்ரீதரின் அம்மா சொல்ல, கடை கடையாகத் தேடி ராஜகணபதி கோயிலுக்கு (சேலம்) எதிரில் உள்ள கடையில் கண்டுபிடித்து மாதாமாதம் கணையாழி வாங்க ஆரம்பித்தேன். கணையாழிக்குக் கவிதைகளை அனுப்பினேன். அதில் ஓரிரு கவிதைகள் பிரசுரமாயின. அப்போது கணையாழிக்கு அசோகமித்திரன் ஆசிரியராக இருந்தார். டாக்டர் ஒரு நாள் என்னிடம் 'ரங்கராஜன் இந்த ஞாயிற்றுக்கிழமை இங்க வரான், உன் கவிதைகளைக் கொண்டுவந்து அவங்கிட்டக் காட்டு, இலக்கியத்துல இப்போ என்ன நடந்துண்டு இருக்குன்னு அவனுக்குத் தெரியும். அவன் அப்டுடேட்டா இருப்பான்', என்றார். ஒரு புத்தக வெளியீட்டு விழாவுக்குத் தலைமை வகிக்க சேலம் வந்திருந்த டாக்டரின் தம்பியான ரங்கராஜன் என்கிற சுஜாதாவிடம் எனது கவிதைகளைத் தந்தேன். ஒரு பத்துப் பக்கம் இருக்கும். வேகமாகப் படித்துவிட்டு, ராத்திரியில் வாங்கினோம் இன்னும் விடியவில்லை என்ற ரீதியில் எழுதுவதெல்லாம் கவிதையில்லை, கவிதையில் எழுதப்படாத வரிகள் இருக்க வேண்டும், எது கவிதையில்லை என்றெல்லாம் பேசினார். தமிழில் ந. பிச்சமூர்த்தி, சி. மணி, நகுலன், ஞானக்கூத்தன், ப்ரமிள், பசுவய்யா, கல்யாண்ஜி, கலாப்ரியா, விக்ரமாதித்யன் இவர்களது கவிதை வரிகளைச் சொல்லி, இவர்களைப் படிக்காமல் அடுத்த கவிதையை எழுதாதே என்றார். மதியம் இரண்டரை மூன்று மணிக்கு ஆரம்பித்தவர் விழாவுக்கு அழைத்துப்போகக் கார் வரும்வரை என்னிடம் பேசினார். இந்தப் புத்தகமெல்லாம் எங்க சார் கிடைக்கும்? என்று கேட்டேன். சென்னை ராயப் பேட்டையில் பைலட் தியேட்டருக்குப் பக்கத்தில் 'க்ரியா'வில் கேட்டுப்பார் என்றார்.


புத்தகம் வாங்குவதற்காக இப்போது அமெரிக்காவில் இருக்கும் சென்னைக்கார நண்பன் ஆனந்தோடு சென்னை வந்து, அவனோடு 'க்ரியா'வுக்குப் போனேன். அங்கே சி. மணியின் ஒளிச்சேர்க்கை, வரும்போகும், நகுலனின் கோட் ஸ்டேண்ட் கவிதைகள், பசுவய்யாவின் நடுநிசி நாய்கள், ஞானக்கூத்தனின் கடற்கரையில் சில மரங்கள் போன்ற புத்தகங்களை வாங்கினேன்.


சுஜாதா, ஜெயகாந்தன் என்றிருந்த எனது வாசிப்பு தமிழில் புதுமைப்பித்தன், மௌனி, கு. ப. ரா, லா.ச. ரா., தி. ஜானகிராமன், சுந்தர ராமசாமி, அசோகமித்திரன், நீல பத்மநாபன், வண்ணநிலவன், வண்ணதாசன் என்று விரிந்தது. சுஜாதா தனது ஏதோ ஒரு கதையில் ஒரு கதாபாத்திரத்தை நீட்ஷேயின் வாசகனாகக் காட்டினார். நான் நீட்ஷேயின் தஸ் ஸ்பேக் ஜரதுஷ்ட்ராவையும் ஆண்ட்டி கிரைஸ்டையும் வாங்கிப் படித்தேன். அப்போது நீட்ஷே எனக்கு எவ்வளவு புரிந்தது என்பது தெரியவில்லை. ஆனால், புரிந்த கொஞ்சத்திலேயே எனது மன அமைப்பு தகர்ந்து விழுந்திருந்தது. பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு சமீபத்தில் ஜரதுஷ்ட்ராவை மொழிபெயர்த்தேன்.


சேலம் கிஞிவிளி குவார்டர்சில் சந்தித்ததற்குப் பிறகு சுஜாதாவைச் சில தடவைகள் சந்தித்திருக்கிறேன். இரண்டு வேலைகளுக்கு இடையில் இருந்தபோது ஒரு முறை ஸ்ரீதரின் அம்மா, 'வாடா சுஜாதாகிட்ட சொல்லி ஏதாவது டைரக்டர்கிட்ட சேர்த்துவிடச் சொல்றேன்' என்று என்னைத் தன்னோடு அழைத்துப் போனார். சுஜாதாவிடம் சொன்னார். என்ன செய்துகொண்டிருக்கிறாய் என்று கேட்டார் சுஜாதா. விற்பனைத் துறையில் இருப்பதைச் சொன்னேன். சுஜாதா என்னிடம், 'ஆணுறை விற்கப் போ, எதை வேண்டுமானாலும் விற்பனை செய், பரவாயில்லை, அது உனது தொழில், சினிமா உனக்கு வேண்டாம், நாசமாப் போயிடுவே, இது வேற உலகம், ஒருத்தன் டாக்டருக்குப் படிச்சிட்டு ஒரு டைரக்டர்கிட்ட கூஜா தூக்கிண்டு இருக்கான், எடுபிடி வேலை செய்யறான். தொழில்னு எதையாவது வித்துண்டு இரு, நிறையப் படி, உனக்குப் பிடிச்சதை எழுது. சொரணை கெட்டுப் போயிடுண்டா, சினிமா உனக்கு வேண்டாம்' என்றார். அவரது குரலில் ஒலித்த கண்டனமும் கண்டிப்பும் இன்னும் ஞாபகத்தில் இருக்கின்றன. அவர் ஆணுறை விற்கப் போ என்று சொன்னது மிகவும் வருத்தத்தைத் தந்தது. பின்னர் தனியார் தொலைக்காட்சியில் விளம்பரங்கள் பெற்றுப் பொருளீட்டித் தரும் விற்பனைப் பிரதிநிதியாகப் பணிபுரிகையில் திரைப்படத் துறையை அருகில் இருந்து பார்க்கக் கிடைத்தபோது, சுஜாதா என்னைக் காப்பாற்றியது தெரிந்தது.


டாக்டர் மறைந்து பல வருடங்கள் ஆகிவிட்டன. என் நாயகர்கள் பட்டியலில் பல்வேறு மாற்றங்கள் ஏற்பட்டுவிட்டன. இருந்தாலும் நேர்படப் பேசிய, நகரப் பேருந்துகளில் பயணித்த, பணத்தின் பின்னால் போகாத, அதிகம் பேசாத டாக்டர், பட்டியலில் முன்னணி நாயகராக இன்றைக்கும் இருக்கிறார்.


சுஜாதா நல்ல சிறுகதைகள் என்று தோன்றக்கூடிய சில சிறுகதைகளை எழுதியிருக்கிறார். நகரம், பூனை போன்ற சிறுகதைகளின் பெயர்களும் நைலான் கயிறு தொடர்கதைக்கு முன்னோடியாக அமைந்த அவரது ஒரு சிறுகதையும் நினைவுக்கு வருகின்றன. மங்கையர் மலரில் தொடர்கதையாக அவர் எழுதிய எப்போதும் பெண் நினைவுக்குவருகிறது. தமிழில் சரித்திர நாவல் என்னும் பெயரில் கோணி கோணியாக நமக்குக் கிடைப்பவற்றிலிருந்து அவருடைய ரத்தம் ஒரே நிறம் வித்தியாசமானது.


பெண்களைப் பற்றியும் பெண்களது மார்பகங்களைப் பற்றியுமான தனது முதிரா இளைஞர் மனத்து வெளிப்பாடுகளை, 'ரெண்டு கை பத்தாது போ', 'நாலுபேர் உட்கார்ந்து சீட்டாடலாம் பாஸ், அவ்ளோ பெருசு', என்றெல்லாம் வசந்த் என்ற கதாபாத்திரம் பேசுவதாக எழுதியவையும் பாய்ஸ் திரைப்படத்தில் அவர் எழுதிய சில வசனங்களும் அவருக்குப் பெருமை சேர்ப்பவை அல்ல. பொழுதுபோக்கு எழுத்தில் அவரது மொழிநடை சுவாரஸ்யமானது. அவரது ஊடகப் பங்களிப்பு பற்றி ஊடகக்காரர்களும் திரைப்படங்களில் அவரது பங்களிப்பு என்ன என்பதைத் திரைப்படக்காரர்களும் எழுதலாம். தீவிரமாக ஆழ்ந்து செல்ல வேண்டிய விஷயங்களைக்கூடச் சுலபமாக, சாதாரணமாக ஆக்கிவிடுவதை சுஜாதா பாணி என்று சொல்ல வேண்டும். அவர் மறந்துகூடத் தனது ஆழம் தெரிவது போன்ற எழுத்தை எழுதியதில்லை. அவருடையது அவ்வளவு கவனமான எழுத்து. தனது சிறந்த கதையை சுஜாதா கடைசிவரை எழுதவேயில்லை என்பதை, அவர் படித்த புத்தகங்களைப் பற்றியும் அவற்றின் தீவிரத் தன்மை பற்றியும் அறிந்த எவரும் சொல்லிவிடலாம்.


சுஜாதா நல்ல புத்தகங்களைத் தேடிப் படித்தவர், தீவிரமான வாசிப்புப் பழக்கம் கொண்டவர், அநேகமாக உலகின் சிறந்த புத்தகங்களைப் படித்திருக்கக்கூடியவர். சுஜாதாவின் எழுத்துக்களைவிட சுஜாதா சுவாரஸ்யமானவர். தனது எழுத்தைப் போலன்றி அவர் தீவிரமானவர். தனது நட்சத்திர அந்தஸ்துக்கும் புகழுக்கும் சுஜாதா தனது சிறந்த கதையைத்தான் விலையாகக் கொடுத்திருக்க வேண்டும்.


( நன்றி: காலச்சுவடு, 100வது சிறப்பிதழ் )

சுஜாதா அஞ்சலி கட்டுரைகள் குமுதம் தீராநதி(இரண்டாம் பகுதி)

பகுதி-2 - வ.ஜ.ச. ஜெயபாலன், எம்.ஜி.சுரேஷ், இரா.நடராஜன், த.பழமலய்



வ.ஜ.ச. ஜெயபாலன்
எதிர்பாராமல் வந்த சுஜாதாவின் மரணச் சேதியில் கனத்த மனசு கொஞ்ச நேரம் முடங்கிப் போனது.


கோடை காலம்வரை அவர் வாழ்ந்திருந்தால் இப்படித் துன்பப் பட்டிருக்க மாட்டேன். நினைவில் முள்ளாகச் சஞ்சலப்படுத்தும் ஒரு கணக்கு தீர்க்கப்பட்டிருக்கும்.


1981 தைமாத ஆரம்பத்தில் மதுரை தமிழாராய்ச்சி மாநாட்டு மண்டபத்தில் என்னைச் சந்தித்ததில் இருந்து 1999_ல் எனது அவசர புத்தியால் முரண்பட்டதுவரை நமது நட்பு எப்போதாவது நேரிலும் எப்போதும் இணையத்திலும் செழித்தபடியே இருந்தது. நட்பு மனசுக்கு பல்லாயிரம் கிலோ மீட்டரும் நடந்து போகிற தூரம்தானே.


மைதொட்டு எழுதுகிற பேனாக்குச்சிக் காலத்தில் இருந்து அதி நவீனக் கணினிக் காலம் வரைக்கும் சுஜாதா விஞ்ஞானத் தொழில் நுட்பத்தாலும் மனசாலும் மீண்டும் மீண்டும் பிறந்து வ.ஜ.ச. ஜெயபாலன்


காலத்தை வென்று கொண்டிருந்தார். என்னை கணினியில் எழுதவைத்ததில் சுஜாதாவுக்குத்தான் முதல் மரியாதை. அடுத்த மரியாதைகள் அவுஸ்திரேலிய பாலப்பிள்ளைக்கும் சிங்கப்பூர் முத்துநெடுமாறனுக்குமே சேரும். என்னைப்போலவே வேறு பல எழுத்தாளர்களும் கவிஞர்களும் அவரது கைவிரலைப் பற்றித்தான் கணினித் தமிழ் உலகினுள் காலடி எடுத்து வைத்தார்கள் என்று பின்னர் அறிந்தேன். மாறும் உலகோடு மீண்டும் மீண்டும் பிறந்து தலைமுறைகளைக் கடந்து செல்கிற கலை கைவர, அமரர் சுஜாதாவின் நட்பும் எனக்கு உதவியிருக்கிறது. அவரைப்போலவே நானும் இளைய கலைஞர்களது படைப்புகளைத் தேடித் தேடி வாசிக்கவும் மனம் திறந்து பாராட்டவும் பழகிக் கொண்டேன்.


கால் நூற்றாண்டுகளின் முன்னம் 1981_ம் ஆண்டு தைமாதம் மதுரைத் தமிழாராய்ச்சி மாநாட்டு மண்டபத்தில்தான் நாங்கள் முதன் முதலாகச் சந்தித்தோம். கோமல் சுவாமிநாதன்தான் சுஜாதாவை எனக்கு அறிமுகம் செய்து வைத்தார். கோமல் சுவாமிநாதனை தலித் இலக்கிய முன்னோடியும் எனது ஆதர்சமுமான கே.டானியல் அண்ணாதான் எனக்கு அறிமுகப்படுத்தி வைத்தார். அந்தப் பயணம் முழுவதிலும் எங்களோடு டானியல் அண்ணாவும் இருந்தார்.


ஆச்சரியப்படும் வகையில் பிரபல எழுத்தாளரான சுஜாதா என்னுடைய கவிதைகளை அறிந்து வைத்திருந்தார். 1970_களின் பிற்பகுதியில் யாழ்ப்பாணம் வந்திருந்த எழுத்தாளர் அசோகமித்திரனூடாக என்னுடைய ஆரம்ப காலக் கவிதைகள் சில ஏற்கெனவே தமிழ்நாட்டை எட்டியிருந்தது. அசோகமித்திரன் கணையாழியிலும் வேறு சிறு பத்திரிகைகளிலும் அவற்றை வெளியிட்டிருந்தார். எனது முதல் படைப்பான ‘பாலியாறு நகர்கிறது’ கவிதையும் மூன்றாவது படைப்பான ‘இளவேனிலும் உழவனும்’ கவிதையில் வருகிற ‘காட்டை வகுடு பிரிக்கும் காலச்சுவடான ஒற்றையடிப் பாதை’ என்கிற அடியும் பலருக்குப் பிடித்திருந்தது.


ஒல்லி உடலும் குறுந்தாடியும் தோளில் புரளும் தலைமுடியும் தொங்கும் ஜோல்னாப் பையுமாக மதுரை உலகத் தமிழர் மாநாட்டரங்கில் அலைந்த என்னை சுஜாதாவுக்கு மிகவும் பிடித்துவிட்டது. இப்படித்தான் எங்கள் கதை ஆரம்பமானது. பிரபலமில்லாத இளையவர்களின் எழுத்துக்களை சலிக்காமல் படிக்கிறது, உலகறியப் பாராட்டுகிறது என்று அவர் எல்லோரையும் ஆச்சரியப்படுத்துகிற மனிதராக இருந்தார். அதுதான் அவரது காயகல்பமாகவும் இளமையின் இரகசியமாகவும் இருந்தது. அந்தப் பயணத்தில் என்னைக் கவர்ந்த கலைஞர்களுள் கோமல் சுவாமிநாதனும் சுஜாதாவும் முக்கியமானவர்கள். பின்னர் நான் இலங்கைக்குத் திரும்பிவிட்டேன். அதேவருடம் ஜூன் மாதம் எங்கள் யாழ்ப்பாணம் நூலகம் ஒரு லட்சம் புத்தகங்களோடு எரியூட்டப்பட்டது. நாங்கள் கூட்டம் கூட்டமாகப் போய் எங்கள் நூலகத்தின் வெந்து தணியாத சாம்பலில் கண்ணீர் சிந்திக் கொண்டிருந்தோம். சற்றுத் தள்ளி துரயப்பா மைதானத்தில் எங்கள் நூலகத்தை எரித்த சிங்களப் படை கிண்டலாகக் கூச்சலிட்டபடியே பைலா பாட்டுக்கு நடனமாடிக் கொண்டிருந்தது. அன்றுதான் எங்களில் பலர் இதற்கு ஆயுதப் போராட்டத்தின்மூலம்தான் பதில் சொல்ல முடியுமென்கிற தீர்மானத்துக்கு வந்தோம். நாங்கள் ஆயுதத்தை எடுத்ததுபோலவே அந்தச் சம்பவத்தால் பாதிக்கப்பட்ட எழுத்தாளர் சுஜாதா பேனாவை எடுத்திருக்கிறார். எனினும் என்னுடைய தமிழக நண்பர்கள் சிலர் அவர் பிராமணர் என்ற காரணத்தால் அவரது பங்களிப்பைக் கண்டு கொள்ள மறுத்தார்கள். ஆனால் கோமல் சுவாமிநாதன், அசோகமித்திரன், இந்திராபார்த்தசாரதியில் இருந்து அ.மங்கை கிருஷ்ணாடாவின்சி வரை பல தலைமுறைகளைச் சேர்ந்த எனது கலைத்துறை நண்பர்கள் பலரின் பிராமணப் பின்னணி பிறப்பின் விபத்து மட்டுமே என்பதை நான் அறிந்திருந்தேன். ராமானுஜரைப் போலவே நண்பர் சுஜாதாவுக்கும் வரித்துக்கொண்ட நாலாயிர திவ்ய பிரபந்த தமிழ்க் கலாச்சாரத்தைத் தவிர மற்ற எல்லா அடையாளங்களும் பிறப்பின் விபத்துத்தான்.


சுஜாதா ஈழத் தமிழ்க் கலைஞர்களின் உண்மையான நண்பர். தனது வன்னிப் பயணத்தின்போது பிரபாகரன் தன்னிடம் ‘கன்னத்தில் முத்தமிட்டால்’ எங்களைச் சரியாக முன்னெடுத்து வைக்கவில்லை என்று சுட்டிக்காட்டியதாகத் திரைப்பட இயக்குநர் மகேந்திரன் குறிப்பிட்டிருக்கிறார். சுஜாதாவின் கன்னத்தில் முத்தமிட்டால் திரைப்படச் சுவடி என்னைப்போன்ற ஈழத்து நண்பர்களது ஆலோசனைகளோடு செம்மையும் செழுமையும் படுத்தப்பட்டிருக்கலாம். அந்தத் திரைப்படம் பற்றி எனக்கும் விமர்சனம் படவில்லை. அமரர் ராஜீவ் காந்தியின் மரணத்தைத் தொடர்ந்து இறங்கிய கொடிய இருள் நாட்களிலும்கூட தொடர்ந்து ஈழத்து இலக்கிய முயற்சிகளை குறிப்பாகக் கவிதைகளை ஆதரித்து தனது கடைசிப் பக்கத்தில் எழுதியதை அத்தனை சுலபமாக மறந்துவிட முடியாது.


நாங்கள் நண்பர்களாய் இருந்தபோதும் பல்லாயிரம் கிலோமீட்டர் தொலைவில் வாழ்ந்தோம். அடிக்கடி சந்தித்ததில்லை. இணையம் அறிமுகமானபின்னர் அடிக்கடி சந்திக்காமல் இருந்ததுமில்லை. ஒருமுறை எப்படி கணினியில் தமிழ் எழுதுவது என்று ஒரு தாயிடம் கேட்பதுபோல கேட்டு அவருக்கு மின்னஞ்சல் எழுதினேன். மணலில் அம்மா அனா ஆவன்னா எழுதப் பழக்கியதுபோல கணினியின் மாயத் திரையில் அவர்தான் எனக்குத் தமிழ் அரிச்சுவடி தொடக்கி வைத்தார். 1999_ல்தான் நான் அவரை கடைசியாகச் சந்தித்தேன். அவருடைய வீட்டில் விருந்து சாப்பிட்டேன். என்னோடு மிகவும் அன்பு பாராட்டினார். ஒரு மாலைப் பொழுதில் தனது குலதெய்வமான பார்த்தசாரதி கோவிலுக்கு என்னை அழைத்துச் சென்றார். நாலாயிரத் திவ்வியப் பிரபந்த சேதிகளைச் சொன்னபடி சென்னைச் சுவர்க் காட்டுக்குள் நடந்த சுஜாதாவைத் தொடர்ந்த என்னோடு கதை கேட்டபடி மஞ்சள் சூரியனும் வந்தது. பாரதியார் பற்றியும் நிறையச் சொன்னார். பாரதியாரை யானை மிதித்த இடத்தை எனக்குச் சுட்டிக் காட்டினார். அவர் வாழ்ந்த வீட்டையும் எனக்குக் காட்டினார். திரும்பிச் சென்றபோது சூரியன் போய்விட்டிருந்தான். எனினும் நிலா எங்களோடு துணை வந்தது. இரவுச் சாப்பாட்டு மேசையில் அவரது அன்பான வார்த்தைகளில் அவரது இல்லத் தோழியின் உபசரிப்பில் தினைத்திருந்தோம். பேச்சினிடையே மறுநாள் தனது திரைஉலக நண்பர்களைச் சந்திக்க வருமாறு அழைத்தார். எனினும் அந்த இரவு கொடிய விதி எங்கள் நட்பின்மீது இறங்கியது. உண்மையில் வானத்தில் போன சனியனை ஏணிகட்டி இறக்கியது நான்தான். சின்னப் பிரச்சினைக்காக அவரது மனசு புண்பட நடந்துகொண்டேன். அதன்பின்னர் அந்த உயர்ந்த ஆழுமையை நான் சந்திக்கவில்லை. வருகிற கோடை விடுமுறையில் அவரைச் சந்தித்து மன்னிப்புக் கேட்கவேண்டும் என்கிற தீர்மானத்தில் இருந்தேன்.


என்னை அசாத்திய துணிச்சல் உள்ளவன் என்று சொல்லுவார்கள். நீழும் துப்பாக்கிகளை புறம்கையால் தட்டிவிட்டு நடந்து செல்கிற எனக்கு அவரை நேரில் சந்திக்கவும் மன்னிக்க வேண்டுகிறேன் என்று சொல்லவும் துணிச்சல் ஏற்படவில்லை. பின்னர் என் கவலையை கவிஞர் இந்திரனிடமும் பிறரிடமும் சொல்லி அனுப்பினேன். 2002_ல் எனது கவிதைத் தொகுப்பு பெருந்தொகை வெளிவந்தபோது மன்னிக்க வேண்டுகிறேன் என எழுதி அவருக்கு அனுப்பி வைத்தேன். கிடைத்ததா என்பதும் தெரியவில்லை. கோடை காலம் வரைக்குமாவது இருந்திருக்கலாம். குற்ற உணர்வாம் சில்லென்று பூத்த சிறு நெருஞ்சிக் காட்டினிலே நில்லென்று கூறி நிறுத்தி வழி போய்விட்டார்.


ஈழத் தமிழரைப் பொறுத்து இந்த வருடம் பிப்ரவரி மாதம் மிகக் கொடுமையானது, எழுத்தாளர் சுஜாதா. ஓவியர் ஆதிமூலம், முன்னைநாள் அமைச்சர் ராசாராம் உட்பட எங்களது தமிழக நண்பர்கள் மூவரை அது காவு கொண்டுவிட்டது. சுஜாதாவுக்கும் ஆதிமூலத்துக்கும் இன்னொரு ஒற்றுமையுமுண்டு ஆதிமூலத்தின் கோடுகளும் சுஜாதாவின் வசனங்களும் ஒன்றுதான். அவற்றின் நடையும் சக்தியும் ஒன்றுதான். ஆதிமூலமும், சுஜாதாவும், இராசாராமும் வேறு வேறு வழிகளில் பயணித்தபோதும் ஈழத் தமிழர்களை நேசித்ததிலும் விருந்தோம்பலிலும் ஒன்றுபோலவே இருந்தார்கள். இவர்களது மரணம் ஈழத் தமிழ் நண்பர்கள் வட்டத்தில் பெரிய வெற்றிடத்தை உருவாக்கியுள்ளது. சுஜாதா, ஆதிமூலம் இருவரது மரணமும் கலைத் தமிழுக்குப் பெரிய இழப்பாகும். ®


எம்.ஜி.சுரேஷ்
நிறையப் பேர் எழுதுகிறார்கள். ஆனால் சிலருக்கு மட்டுமே நட்சத்திரங்களாக மிளிரும் வாய்ப்புக் கிடைக்கிறது. சமீபத்தில் காலமான சுஜாதா அத்தகைய நட்சத்திரங்களில் ஒருவராக இருந்தார். காலங்கள்தோறும் நட்சத்திரங்கள் உருவாகிக் கொண்டே இருக்கின்றன. ஒரு காலத்தில் கல்கி; பின்னர் அகிலன், ஜெயகாந்தன். அப்புறமாய் பாலகுமாரன் என்று நட்சத்திர எழுத்தாளர்களை நாம் பட்டியலிட முடியும்.


எழுபதுகளில் எழுத ஆரம்பித்து நான் எழுத்தாளனாக ஆகவேண்டும் என்பதற்காகப் போராடிக் கொண்டிருந்தபோது, இரண்டு எழுத்தாளர்களின் உரைநடை என்னைப் பெரிதும் பாதித்தது. ஒன்று ஜெயகாந்தன். இன்னொன்று சுஜாதா. இவர்கள் இருவரின் எழுத்துக்களுமே எனது வளர்ச்சிக்கு இடைஞ்சலாக இருந்தன என்றே சொல்ல வேண்டும். என் காலத்தில் எழுத ஆரம்பித்த பலருக்கும் இத்தகைய சிக்கல் இருந்தது. ‘சதக்’கென்று கத்தியால் குத்தினான்’ என்று எழுதும் மர்மக்கதை மன்னர்கள் கூட ‘அவள் மெலிதாக அதிர்ந்தாள்’ என்று எழுத ஆரம்பித்தார்கள். அதே போல் ஜெயகாந்தனைப் போலவே ஒரு டஜன் எழுத்தாளர்கள் எழுதிக் கொண்டிருந்தார்கள்.


சுஜாதாவின் பின்புலம் எழுத்துக்குச் சாத்தியம் இல்லாதது. பெரும்பாலும் மருத்துவம், பொறியியல் என்று படிக்கும் மாணவர்களுக்கும் இலக்கியத்துக்கும் எப்போதும் சம்பந்தம் இருப்பதில்லை. கம்ப்யூட்டர் இன்ஜினீயரான சுஜாதா, தமிழில் கதை எழுத வந்தது ஒரு அபூர்வமான நிகழ்வே. அதிலும் தமிழுக்கு ஒரு புதிய நடையை அறிமுகப்படுத்தும் அளவுக்கு நிபுணத்துவம் கொண்டு எழுதுவது இன்னொரு ஆச்சர்யம். அறுபதுகளில் ராஜேந்திரகுமார் என்ற பெயரில் ஒரு எழுத்தாளர் இருந்தார். அவர் குமுதத்தில் நிறைய சிறுகதைகள், தொடர்கதைகள் எழுதி இருக்கிறார். அவரது நீட்சியாகத்தான் சுஜாதா தனது எழுத்தைத் தொடங்கினார். ராஜேந்திரகுமாரின் ‘வால்கள் ஜாக்கிரதை!’ என்ற தொடரைப் படிக்கும் வாசகர்களுக்கு அதை சுஜாதாதான் எழுதினாரோ என்ற சந்தேகம் தட்டும். ஆரம்பகால எழுத்தில் ராஜேந்திர குமாரின் எழுத்தைப் பின்பற்றி எழுத வந்த சுஜாதா, பின்னாளில் தனக்கென்று ஒரு தனித்த அடையாளத்தை உருவாக்கிக் கொண்டார் என்பது முக்கியமானது.


சுஜாதாவின் எழுத்துக்கள் எழுபதுகளின் ஆரம்பத்தில் துள்ளலுடன் பிரவேசித்தன. தமிழ்த்திரைப்பட இசைத்துறையில் ஏ.ஆர். ரகுமான் ஒரு பாய்ச்சலை நிகழ்த்தியது போல், தமிழ் உரைநடையில் சுஜாதா ஒரு பெரும் பாய்ச்சலை நிகழ்த்தினார் என்று சொல்லலாம். தமிழில் சுஜாதாவை வைத்து ஒப்பிட்டுப் பார்க்கக் கூடிய மாதிரி இன்னொரு எழுத்தாளர் இல்லை. ஜெயகாந்தனை புதுமைப் பித்தனோடு ஒப்பிடலாம். பாலகுமாரனை தி.ஜானகிராமனோடு ஒப்பிடலாம். அசோகமித்திரனை க.நா.சு.வுடன் ஒப்பிடலாம். இது போல் சுஜாதாவை இன்னொரு தமிழ் எழுத்தாளரோடு ஒப்பிட்டுப் பார்க்க முடியாது. ஏனெனில், அவரது பாணி அவரது சுயமான கண்டுபிடிப்பு. இவருக்கு இணையாக ஒரு எழுத்தாளரைச் சொல்லலாம் என்றால் ஜான் அப்டைக்கை சொல்லலாம். சுஜாதா, ஜான் அப்டைக்கின் வாசகர் என்பதை அவரது எழுத்துக்களை வாசிக்கும் வாசகர்கள் புரிந்து கொள்ள முடியும். ஜான் அப்டைக்கின் எழுத்துக்களில் இருக்கும் சொற்சிக்கனம், வியப்பூட்டும் தன்மை, புதிர்த்தன்மை போன்றவை சுஜாதாவிடம் உண்டு.


சுஜாதாவுக்கு முன்பு வரை தமிழில் இரண்டு விதமான எழுத்தாளர்கள் இருந்தார்கள். ஒன்று வணிகப் பத்திரிகைகளில் எழுதுபவர்கள். இரண்டு தீவிரமான இலக்கியப் பத்திரிகைகளில் எழுதுபவர்கள். க.நா.சு, சுந்தர ராமசாமி, நாஞ்சில் நாடன் போன்றவர்கள் சிறு பத்திரிகை எழுத்தாளர்கள் என்றால் அகிலன், நா. பார்த்தசாரதி, சாண்டில்யன் போன்றவர்கள் வெகுஜனப் பத்திரிகைகளில் எழுதும் எழுத்தாளர்கள். ஒரு எழுத்தாளர் ஏக காலத்தில் வெகுஜனப் பத்திரிகையிலும் எழுதலாம்; சிறுபத்திரிகையிலும் எழுதலாம் என்று நிரூபித்துக் காட்டியவர் சுஜாதா. இத்தகைய போக்கை ஆரம்பித்து வைத்தவரும் அவரே. அவரால் குமுதத்தில் கணேஷ்_வஸந்த் கதையை எழுதிக் கொண்டே, கணையாழியில் கடைசிப் பக்கங்களையும் எழுத முடிந்தது. இது ஒரு வினோதம். இலக்கியத்தை சட்டகத்தில் போட்டு அடைக்க வேண்டியதில்லை. எழுத்து பல்வேறு சாத்தியங்கள் கொண்டது. குமுதத்தில் எழுதினாலும் கணையாழியில் எழுதினாலும் எழுத்து எழுத்துதான் என்று அவர் சொல்ல வருவதாக நாம் கருதலாம்.


சுஜாதா நிறைய எழுதியிருக்கிறார். அவர் எழுதியவற்றில் பெரும்பாலான எழுத்துக்களை நான் வாசித்திருக்கிறேன். அவரது பிரதிகள் வாசிப்பு இன்பம் கொண்டவை. அவரது ஸ்ரீரங்கத்து தேவதைகள் கதைகளைப் படிக்கும் எந்த ஒரு சிடுமூஞ்சியும் புன்னகை மன்னனாக மாறிவிடுவான் என்பதில் சந்தேகமில்லை. இது போன்ற கதைகள் எழுதுவதில் அவரை கல்கியின் வாரிசு எனலாம். அதே போல் நகரம் போன்ற கதைகள் அவரைப் புதுமைப்பித்தனின் வாரிசாக ஆக்குகின்றன.


நான் சுஜாதாவை எழுபதுகளில் தான் முதல் முறையாக நேரில் சந்தித்தேன். அப்போது சாவி தினமணி கதிர் ஆசிரியராக இருந்தார். அவர் சுஜாதாவுடனான வாசகர் சந்திப்புக்கு ஏற்பாடு செய்திருந்தார். அப்போது சுஜாதா ஒடிசலாக, உயரமாக, தெலுங்கு நடிகர் நாகேஸ்வரராவின் சாயலில் இருந்தார். நிறைய கூச்சப்பட்டார். தயங்கித் தடுமாறி பேசினார். இன்னொரு சந்தர்ப்பத்தில் சென்னையில் இலக்கியச் சிந்தனை நடத்திய கூட்டம் ஒன்றில் பேசினார். இந்த இரண்டு சந்திப்புகளிலும் சுஜாதாவின் பேச்சு வசீகரமாக இருக்கவில்லை. அவர் எழுத்தில் இருக்கும் சாதுர்யம் பேச்சில் இல்லை. பின்னர் அவர் சென்னையிலேயே செட்டில் ஆன பிறகு பலமுறை சந்தித்திருக்கிறேன். என்னுடைய புத்தகங்கள் வெளியாகும் போதெல்லாம் அவருக்கு அனுப்பி வைத்துத் தொல்லைப்படுத்தியிருக்கிறேன். அவரும் பொறுமையாகப் படித்துத் தன் அபிப்ராயங்களைத் தெரிவித்திருக்கிறார். என்னுடைய அட்லாண்டிஸ் மனிதன் நாவலைப் பற்றி நிறைய விசாரித்தார். ‘இது போன்ற நாவலுக்கு வாசகர் வரவேற்பு எப்படி இருக்கிறது?’ என்று கேட்டார். அவருக்கு நவீன இலக்கிய முயற்சிகளில் ஆர்வம் இருந்தது. ஸ்ரேயாவின் மார்பக நடுநீரோடை முதல் டெரிடாவின் கட்டவிழ்ப்புச் சிந்தனை வரை எதைப் பற்றி வேண்டுமானாலும் அவரால் எழுத முடியும். எந்த ஒரு விஷயத்தையும் விலகி நின்று பார்க்க அவரால் முடியும்.


ஒரு பத்துப் பேர் ஒன்றாகச் சேர்ந்து கொண்டாலே, ஒரு அதிகார மையத்தைக் கட்டமைக்கும். இன்றைய தமிழ்ச்சூழலில் இத்தனை பெரிய புகழும் அங்கீகாரமும் கிடைத்தும் அவர் தனக்கென்று ஒரு அதிகார மையத்தைக் கட்டமைக்கவில்லை என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.


நாற்பதாண்டுகளுக்கும் மேலாகத் தமிழில் எழுதி வந்த இவரது இடம் என்ன என்று கேட்டால், கீழ்க்கண்டவாறு சொல்லலாம். சுஜாதா புதிய நடையை உருவாக்கியவர், விஞ்ஞானக் கதைகளை தமிழுக்கு அறிமுகப்படுத்தியவர். சிறந்த எழுத்தாளர் என்பதெல்லாம் உண்மைதான். ஆனால் பாரதி, புதுமைப்பித்தன், சுந்தர ராமசாமி, மெளனி, நகுலன் என்ற வரிசையில் அவரை வைத்து மதிப்பிட முடியாது. சுஜாதா வாசகனின் முன் தூண்டிலுடன் நின்றவர். முன்னவர்களின் எழுத்து தூண்டிலுக்கு எதிரானது. பலரும் சுஜாதாவை ஒரு கரம் மசாலா எழுத்தாளர் என்றுதான் அடையாளப்படுத்த முனைவார்கள். அப்படிச் சட்டென்று முத்திரை குத்தி சுஜாதாவைக் கழித்துக் கட்டிவிட முடியாது. கணேஷ்_வஸந்த் கதைகளை எழுதிய அவர்தான் ‘பாவம்’, ‘நகரம்’ போன்ற கதைகளையும் எழுதினார் என்பதை நாம் செளகர்யமாக மறந்துவிடக்கூடாது.


எந்த ஒரு மகத்தான இலக்கியவாதியாக இருந்தாலும், கறாராக மதிப்பீடு செய்தால் அவர் எழுதிய மொத்தக் கதைகளிலும் ஒரு பத்துக் கதைகள் மட்டுமே தேறும். புதுமைப்பித்தன் முதல் சுந்தர ராமசாமி வரை யாராக இருந்தாலும் இதுதான் உண்மை. அப்படிப் பார்த்தால் சுஜாதா எழுதிய நூற்றுக்கணக்கான கதைகளில் நிச்சயம் ஒரு பத்து நல்ல கதைகள் தேறும். அவரை நினைவு கூர்வதற்கு அது போதும் என்றே சொல்லத் தோன்றுகிறது. l


இரா.நடராஜன்
சுஜாதாவைப் பற்றி நினைத்த நிமிடத்தில் பின்னாலேயே இரண்டுபேரின் நினைவு ஓட்டிக்கொண்டு வந்துவிடும் எனக்கு. ஒருவர் நான் பத்தாங்கிளாஸ் படிக்கும் போது கணக்கு ஆசிரியராக இருந்த ஊ.பெரியசாமி சார். சுஜாதாவின் ‘பதினாலு நாட்கள்’ நாவலை கணக்குப் புத்தகத்துக்கு நடுவில் வைத்து பரபரப்பாக நான் படித்துக் கொண்டிருக்கும்போது வகுப்பில் என்னை கையும் களவுமாகப் பிடித்தவர். இரண்டாவது நபர் டக்ளஸ் ஆடம்ஸ். ‘‘ஹிச்சிகர் வழிகாட்டிகள்’’ என அறிவியல் புனை கதைகளால் வயிறு வலிக்க சிரிக்க வைத்தவன். தமிழின் டக்ளஸ் ஆடம்ஸ் சுஜாதா தான், அல்லது ஆங்கிலத்தின் சுஜாதா, டக்ளஸ் ஆடம்ஸ்தான் என எனக்குள் எங்கோ ஒரு மூலையில் ஆழமாகப் பதிந்து விட்டிருக்கவேண்டும். சுஜாதா இறந்து விட்டார் என்ற செய்தி இந்திய அறிவியல் தினமான (என்ன ஒரு பொருத்தம்) பிப்ரவரி 28 காலையில் எனக்கு வந்து சேர்ந்த நிமிடத்திலிருந்து என்னோடு ஊ.பெரியசாமி சாரும், டக்ளஸ் ஆடம்ஸும் சேர்ந்து தொண்டையை அடைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.


எனது கவிதைத் தொகுதி ஒன்றை பெங்களூர் தமிழ்ச்சங்க விழா ஒன்றில் வெளியிட்டு பேசுவதற்கு சுமார் 22 வருடங்களுக்கு முன் 1968_ல் தமிழில் வீசத்தொடங்கிய தனிப்புயலாக நாம் அவரைப் பார்க்கிறோம்! ‘நைலான் கயிறு’ கதையின் வழியே வந்த அந்தப் புதிய எழுத்து எந்த ரூபத்திற்குள்ளும் கடைசிவரை அடங்கவில்லை. இது அவரது பலமா பலவீனமா என்பதை காலம் தான் சொல்ல முடியும் என்றாலும், என் வயதை ஒத்த ஒரு முழு சந்ததிக்கும் அதிர்ச்சி, மகிழ்ச்சி, சுதந்திரம், எரிச்சல், ஆச்சரியம், கடும் விமர்சனம் எனப்பலவகை எண்ண ஓட்டங்களை அது ஏற்படுத்திச் சென்றுள்ளது. எழுபத்திரண்டு வயதா? எந்த சுஜாதாவிற்கு? தமிழின் அறிவியல் புனை கதைகளுக்கு என்று ஒரு முழு ஆளுமையாக சுஜாதா இருந்திருக்க வேண்டும். சுஜாதாவின் சம காலத்தவர்களான ஃபிராங்க் ஹெர்பர்ட்ஸ், (டியூன் சில்ரன் ஆஃப் டியூன், எம்பரர் ஆப் டியூன் ஆகியவை இவரது முழுமையான அறிவியல் புனைகதை நாவல்கள்) ஹார்லான் எல்லிஸன் (டேன்ஷரஸ் விஷன்_புகழ்), ஸ்டெயின்ஸ்லா எலம் (பிரிக்ஸ் த பைலட்) போன்றவர்களோடு ஒப்பிடுமளவு அறிவியல் புனை கதை தளம் எதுவும் சுஜாதாவிடம் இல்லை. ஆனால் அறிவியல் அறிவுத் தேடலை கதையின் ஒரு கூறாக அவருக்கு முன் யாருமே முன் வைத்திருக்கவில்லை. ஒரு அணு விஞ்ஞானி கடத்தப்பட்டதை வைத்து அறிவியல் பேசும் ‘‘நில், கவனி... தாக்கு’’ கதையும், குமுதத்தில் தொடராக வந்த இந்திய ராக்கெட் கதையான விக்ரமும், நாவல்களா என்பதில் உங்களுக்கு சந்தேகம் இப்போது வரலாம். ஆனால் அவை வெளி வந்தபோது லட்சக்கணக்கானவர்கள் அவரை அறிவியல் புனை கதையின் அதிசய குழந்தையாகவே பார்த்தார்கள்... தொடர்ந்து என் இனிய இயந்திரா (விகடன் தொடர்) சொர்க்கத்தீவு, மீண்டும் ஜினோ என நீங்கள் வாசித்துப் போனால் ஆஹா ஒரு அறிவியல் புனை கதை வித்தகன் டக்ளஸ் ஆடம்ஸ் போல, ஆர்தர் சி. கிளார்க் போல கிடைத்தானப்பா என மருங்கினால் தொலைந்தீர்கள்.. வேறு ஒரு சுஜாதா வந்து கைகுலுக்குவார்.


அந்த சுஜாதா ‘‘கொலை உதிர்கால’’ சுஜாதா பெடரிக் ஃபோர்ஸித், அகதா கிறிஸ்டி, மைக்கல் சிறிஸ்டின் போல துப்பறியும் கதை நிபுணர். அகதாவுக்கு ஒரு பைராட்போல, சுஜாதாவுக்கு கணேஷ் வசந்த். ஹெர்குல் பைராட், ஜெர்லாக் ஹோம்சின் மாணவர்கள் போல... கிட்டத்தட்ட நிக் கார்ட்டர், ஜேம்ஸ் ஹாட்லி, இர்வின் வாலஸ் போல கச்சிதமான மர்மக் கதைகளின் மன்னன் சுஜாதா. கிணறு தோண்டும் தொல்பொருள் ஆராய்ச்சி (வஸந்த் வஸந்த்!!) முதல், ஜெர்மெனியின் இன்டர்போல் அறிவியல் (மேற்கே ஒரு குற்றம்) வரை அலைக் கழிக்கும் மர்ம முடிச்சுகளோடு வியர்த்து விறுவிறுக்க படித்து தமிழின் ஷிட்னிஷெல்டன்பா என்று வியந்தால் தொலைந்தீர்கள்.


அங்கே சரித்திரக்கதை சுஜாதா, காந்தளூர் வசந்த குமாரன் கதையோடு ‘‘கல்கித்தோத்தான் போ’’ எனுமளவும், பதறியபடி வாசிக்க சரித்திர கிரைம் போல ‘ரத்தம் ஒரே நிறமுமாய்’ உங்கள் முன் நிற்பதைக் காணலாம்... மண்டைக்காடு மதக் கலவரத்தை ‘‘விடிவதற்குள் வா’’ என்றும் மனித நேயம், தொழிலாளர் பிரச்சனை என (மணமகனும் படித்து மானுட விடுதலை இலக்கிய கர்த்தா சுஜாதாவை நீங்கள் அடைவதற்குள் ‘‘கரையெல்லாம் செண்பகப்பூ’’, ‘‘24 ரூபாய் தீவு’’ என மறுபடி துப்பறிவார், ‘வைரங்களை’ படைத்து மீண்டும் அறிவியல் புனை கதைக்குள் புகுந்து காணாமல் போய்விடுவார். பிரிவோம் சந்திப்போம் என்று காதல் சுஷாதாவும் உண்டு.


கதை சுஜாதா இப்படி என்றால் கட்டுரை சுஷாதா 1970களில் சிலிக்கன் சில்லுப்புரட்சி (தினமணி) தொடங்கினார். அதிகம் தத்தளித்தது கட்டுரை சுஜாதாதான்... அறிவியல் கட்டுரையில் எந்த அளவிற்கு இறுக்கமான ஞானச் செறிவு இருந்ததோ அந்த அளவிற்கு பொதுக் கட்டுரைகள், பகுதி அறிவியல் (PartialScience) கட்டுரைகளில் பெரும் பதட்டம் தென்பட்டது. ஜீனோமில் மனித ஜீன்களின் முழுமையும், தலைமை செயலகத்தில் மூளை குறித்த அறிவியலின் ஏறக்குறைய மொத்த தேடலையும், நானோ தொழில் நுட்பம் (25 ரூபாய்க்குக் கிடைத்த பொக்கிஷம் இது!) நூலில் அடுத்த நூற்றாண்டு அறிவியலின் அதிசய பதிவையும் அவர் கச்சிதமாக முன்வைத்தார். (இன்று மற்றவர்கள் எழுதுவது போல இணையதளத்திலிருந்து மொ.பெ. செய்து தனதாக்கவில்லை. அவரை படித்து டைப் செய்து நாங்கள் அதை இணையதளத்தில் சேர்ப்பித்தோம்) இப்படி ஒரு வெகுஜன கல்வியாளர் கிடைத்தார். அறிவியலின் பிதாமகர் என்று நீங்கள் நினைத்தால் உடனே வேறொரு சுஷாதாவைச் சந்திக்க நேரும்.


அந்த சுஜாதா ‘‘கடவுள் இருக்கிறாரா’’ சுஜாதா, பிரிஜியோ ஃப் கப்ரா போன்றவர்கள் மாதிரி விளாடிமிர் வெமாட்ஸிமாதிரி அறிவியலையும், புராணத்தையும் குழைத்து வரலாற்றை மறு ஆய்வு செய்வார் என நினைத்துப் புகுந்தால்... அது அப்படியும் அல்ல என்று நாம் துரத்த துரத்த எங்கும் சிக்காமல் வேதாந்த சிகிச்சை, கருட புராணம், இத்தியாதிகளோடு களம் புகுவார். அவருக்குள் என்று ஏதோ அடையாள சிக்கல் இருப்பது போலத் தோன்றும். அறிவியல் கதை காரர், விஞ்ஞானி அதனால் யாராவது நாத்திகர் என்று சொல்லி விட்டால் பெரியார் கொள்கை அவருக்கு சரிப்படவில்லை. ஆனால் சனாதனவாதி என்று தன்னை ஏற்பதற்கு ‘‘விஞ்ஞான அறிவு’’ இடம் தரவில்லை... எனவே ‘‘ஒரு விஞ்ஞானப் பார்வையிலிருந்து’’ முதல் ‘‘கடவுள் இருக்கிறாரா’’ வரை தன்னையொத்த ‘மத்திமர்’’களுக்கு விருந்து படைத்தார். அவ்வளவுதானா அவர் என்று நீங்கள் நினைத்துவிட முடியாது.


பாரதி பிறந்த வீடு, ஊஞ்சல், அடிமைகள் என்று நாடகங்கள் கொடுத்தார். The Death of Sales man னோடு ஒப்பிடப்படும் ஊஞ்சல் ஒரு சோதனை முயற்சியே.. டாக்டர் நரேந்திரனின் வினோத வழக்கு ஒரு நல்ல அறிவியல் சட்டத்துரை உரையாடல், ஆனால் மறுபடியும் அறிவியலா, அற்புதமா! என்று விளையாடும் ‘‘கடவுள் வந்திருந்தார்’’ நாடகம் சர்ச்சை கிளப்பியது. விவாதங்களைத் தூண்டியது. ஒரு கிரீஷ்கர்னார்டு கிடைத்துவிட்டார் என்று நீங்கள் இருந்து விட முடியாது...


அடுத்து வருபவர் சினிமா வசனகர்த்தா. ஏற்கெனவே தமிழில் இரண்டு, கன்னடத்தில் ‘24 ரூபாய் தீவு’ வந்திருந்தது. இப்படி கதைகளில் ஏற்கனவே ‘‘கனவுத் தொழிற்சாலை’’யை முன் வைத்த சுஜாதா, ரிடையர் ஆன பிறகு முழுநேர வசனகர்த்தா ஆனார்.


இன்னும் குமுதம் ஆசிரியர் சுஜாதா, இந்தியா டுடே சுஜாதா... தமிழ் இணையதள இதழ் கண்டுபிடித்த சுஜாதா... ஹைக்கூ சுஜாதா... கவிதை சுஜாதா... என ஒரு தசாவதானியாய் இருக்கவேண்டியதன் அவசியத்தை காலம் அவருக்கு ஏதோ ஒரு வகையில் உருவாக்கி இருக்க வேண்டும். அவர்மீது பலருக்கும் பலவிதத்தில் ஆத்திரம் உண்டு.


ஆனால், இப்போது அவர் இல்லை. அதை நினைக்கும்போது.. அந்த வெற்றிடம் நம்மைத் திகைக்கவைக்கிறது. ®


த.பழமலய்
1989 வாக்கில் என் வீட்டுக்கு வந்திருந்த எழுத்தாளர் பாவண்ணன் தான் பெங்களூரில் சுஜாதாவைச் சந்திப்பதாகச் சொன்னார். ‘சனங்களின் கதை’ (அப்போதுதான் வெளியாகி இருந்தது) பிரிதி ஒன்றைப் பெற்றுச் சென்றார்.


சுஷாதா படித்துவிட்டுக் கணையாழியில் ‘கடைசிப் பக்கத்தில்’ (அக்டோபர், 89) எழுதினார். அது, குறிப்பிட்ட வாசகர்களின் பார்வை சனங்களின் கதையின் மீது படுவதற்கு ஒரு காரணமாக அமைந்தது. பிறகு, குமுதத்தில் அவர் பணியாற்றிய ஆண்டுகளில் என் கவிதை, கட்டுரைகளை வெளியிட்டது (செப்டம்பர், 94) பரிந்துபட்ட வாசகர்களுக்கு நான் அறிமுகமாக உதவியது. இவ்வாறு, எனக்கு என்று இல்லை, புதியவர்கள் பலருக்கும் அவர் ஓர் உந்து விசையாக, ஊக்குநராக இருந்திருக்கிறார்.


சென்னைக்குச் செல்கையில் ஓரிருமுறை அவர் வீடு போய்ச் சந்தித்திருக்கிறேன். ஸ்நேகா சீனிவாசன், பாலாஜி (கணேசன்) உடன் வந்து வீடு காட்டினார்கள்.


அவரை விட அம்மையார்தான் என்னுடன் அதிகம் பேசுவார். அது, அவர் எழுத்துகளைப் பற்றி நாங்கள் எங்களுக்குள் பேசுவதாக இருக்கும். சுஜாதா ஒட்டுக் கேட்பவர் போல உட்கார்ந்திருப்பார். அது வேடிக்கையாக இருக்கும்! தன் மனைவி சுஜாதா பெயருக்குப் பின்னால் ஒளிந்திருக்கும் ரெங்கராஜன் அல்லவா அவர்! அவருடைய அறிவு, திறமை, ஆர்வம் உழைப்பு வீணடிக்கப்படுகிறதோ என்று நான் அவரிடமே கேட்பது உண்டு. தமிழர் வாழ்வியலுக்குப் பார்ப்பனர்களின் பங்களிப்பு உடன்பாடானதா, எதிர்மறையானதா என்று விவாதித்திருக்கிறேன். தமிழர்களுக்கு, ஒரே நேரத்தில், பழமையின் மீதும் புதுமையின் மீதும் இருக்கும் மோகம் அவருக்கு வியப்பளிப்பதாகவே சொல்லியிருக்கிறார். தமிழர்களுக்குப் பார்ப்பனர்கள் குறித்த முரண்பாடான அணுகுமுறையும் அவருக்கு ஒரு புதிர்தான். எது எப்படியோ தமிழும் தமிழர்களும் அவர்களுக்குச் சோறு போடுகிறார்கள் என்பது அவருக்குத் தீர்மானமாக இருந்தது. நானும், என்னைப் போன்றவர்களும் (பாவலர் அறிவுமதி...) என்ன விமரிசனம் செய்தாலும் தன்னையும் தன் தமிழ் எழுத்தையும் சந்தேகிக்க வேண்டாம் என்பது அவர் ‘வேண்டுகோளாக’ இருந்தது.


ஒவ்வொரு முறையும் ஏதாவது தன் அண்மை வெளியீட்டை அன்பளிப்பாகத் தருவார். பேராசிரியர்கள் புதிய தமிழையும் பொருட்படுத்த வேண்டும் என்பது அவர் நியாயமான எதிர்பார்ப்பு.


திருவரங்கத்து அரங்கநாதன் மீது அவருக்கிருந்த ஒருவித ஈர்ப்புக்கு அவரை ஒரு புதிய ஆழ்வார் என்று சொல்லலாம். அவர் ஆழ்வார் வரிசையில் சேர்கிறாரோ இல்லையோ இருபதாம் நூற்றாண்டுத் தமிழ் எழுத்தாளர் வரிசையில் இடம் பெறுபவர்.


வைகுண்ட பதவியை விட, வாழும் தமிழ்ப் பதவி பெறுவதே அவருக்கு உவப்பானதாகும். அது, உறுதியும் இறுதியும் ஆனது!


( நன்றி: குமுதம் தீராநதி, ஏப்ரல் 2008 இதழ்)

சுஜாதா அஞ்சலி கட்டுரைகள் - குமுதம் தீராநதி(பகுதி ஒன்று)

குமுதம் தீராநதி இதழில் வந்த சுஜாதா அஞ்சலி கட்டுரைகள்
பகுதி 1 - பா.வண்ணன், அசோகமித்திரன், இந்திரா பார்த்தசாரதி.



பா.வண்ணன்
சுஜாதா என்கிற பெயரை நான் முதன்முதலாக பத்தாம் வகுப்பு முடித்த விடுமுறையில்தான் அறிந்துகொண்டேன். முப்பத்தைந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு என்பதெல்லாம் கணக்குப்போட்டுப் பார்த்தால்தான் தெரிகிறது. ஆனால் எல்லாமே நேற்று நடந்ததுபோல இருக்கிறது.


அப்போது எங்கள் அப்பாவுடைய தையற்கடையில் உதவியாளராக மாதவன் அண்ணன் என்பவர் இருந்தார். என்னுடைய புத்தகம் படிக்கும் பழக்கத்தைத் தெரிந்துகொண்டு தன்னுடைய வீட்டில் தன் அண்ணனுக்கும் அப்படிப்பட்ட பழக்கம் உண்டு என்று சொன்னார். ஏராளமான அளவில் புத்தகங்கள் அவரிடம் இருப்பதாகவும் உற்சாகமாகச் சொன்னார். உடனே அந்தப் புத்தகங்களைப் பார்க்கவேண்டும் என்கிற ஆவல் எனக்குள் பீரிட்டெழுந்ததால், “படிப்பதற்கு எனக்குத் தருவாரா?’’ என்று கேட்டேன். அவருடைய அண்ணன் கடலூரில் தங்கி ஏதோ ஒரு அலுவலகத்தில் சுருக்கெழுத்தாளராக வேலை பார்த்துவருகிறார் என்றும், வாரவிடுமுறையான ஞாயிறு அன்றுதான் வீட்டுக்கு வருவார் என்றும் மாதவன் அண்ணன் சொன்னார். அதனால் ஞாயிறு வரை நான் காத்திருந்தேன்.


அவர்கள் வீடு வளவனூரிலிருந்து இரண்டு கிலோமீட்டர் தொலைவு தள்ளியிருந்த நறையூரில் இருந்தது. ஞாயிறு காலை எழுந்ததுமே என் வேலைகளை வேகவேகமாக முடித்துக்கொண்டு இருபுறங்களிலும் கருப்பந்தோப்புகளும் நெல்வயல்களும் தென்னைமரங்களும் செறிவாக அடர்ந்திருக்க, இடையில் நீண்ட மண்சாலைவழியாக நடந்து சென்றேன். நான் சென்ற நேரத்தில் வீட்டுத் திண்ணையில் மாதவன் அண்ணனும் அவருடைய அண்ணனும் உட்கார்ந்து பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். அறிமுகம் முடிந்ததும் நேரிடையாக புத்தகங்கள்பற்றிய பேச்சைத் தொடங்கினேன். என்னை மேலும்கீழுமாகப் பார்த்தவருக்கு அவ்வளவாக நம்பிக்கை வரவில்லை. “என்னடா படிச்சிருக்கே?’’ என்று ஏதோ நேர்காணலில் கேட்பதுபோலக் கேட்டார். “பத்தாவது’’ என்றேன். என் பதிலைக் கேட்டு அந்த அண்ணன் சிரித்தார். “அத கேக்கலடா, புத்தகம் படிச்சிருக்கேன்னு சொன்னாயே, யார்யாரயெல்லாம் படிச்சிருக்கேன்னு கேட்டேன்’’ என்றார். “தமிழ்வாணன், கல்கி, சாண்டில்யன் எழுதனதெல்லாம் படிச்சதுண்டு’’ என்றேன். “கல்கி எழுதுனதுல என்ன படிச்சே?’’ என்று அதற்கடுத்த கேள்வியைத் தொடுத்தார் அவர். “பொன்னியின் செல்வன்’’ என்ற என் பதில் அவருக்கு ஆச்சரியமளித்தது. “உண்மையாவா சொல்றே?’’ என்று மீண்டும் மீண்டும் கேட்டார். நான் தலையசைத்ததை நம்பாமல் “அது எத்தன பாகம் தெரியுமாடா?’’ என்றார். சொன்னேன். “எந்தப் பாத்திரம் அதுல உனக்கு ரொம்பப் புடிக்கும்?’’ என்று புன்னகை நெளியும் உதடுகளோடு கேட்டார். மெல்லமெல்ல நம்பிக்கையின் வெளிச்சம் அவர் முகத்தில் படர்வதைப் பார்த்தேன். “வந்தியத்தேவன்’’ என்று யோசிக்காமலேயே சொன்னதைக் கேட்டு அவர் வேகமாக தலையை அசைத்தார். அதைவிட வேகமாக தலையை அசைத்தபடி “பாதியிலயே ஒருத்தர் இறந்துபோயிடுவாரே அவர் யாரு தெரியுமா?’’ என்று கேட்டார். உற்சாகத்தோடு நானும் “ஆதித்த கரிகாலர்’’ என்றேன். அத்துடன் நேர்காணல் முடிந்தது. திண்ணையிலிருந்து அந்த அண்ணன் எழுந்துவந்து என் தோளைத் தட்டி அழுத்திக்கொண்டார். “வா போவலாம்’’ என்று வேட்டியைச் சரிப்படுத்திக்கொண்டபடி தன்னுடைய அறைக்குள் என்னை அழைத்துச் சென்றார். ஒரு பெரிய புதையலைப் பார்க்கப் போகிற பரவசத்தோடு அவரைப் பின்தொடர்ந்து சென்றேன். தன்னுடைய படுக்கைக்கு அருகே சுவரிலேயே வடிவமைக்கப்பட்ட நிலைப்பேழையின் கதவைத் திறந்தார். அதற்குள் ஆறு அடுக்குகள். அனைத்தும் புத்தகங்களால் நிரம்பியிருந்தன. ஆசைஆசையாக அவற்றின்முன் நின்று ஒருமுறை விரல்களால் தடவிப் பார்த்தேன். “ம், பாரு, எது வேணும்னாலும் எடுத்துக்கோ’’ என்றார். அடுக்கில் தெரிந்த முதல் புத்தகத்தைக் கவனமாக எடுத்தேன். “நைலான் கயிறு’’ என்கிற தலைப்பு படித்த கணத்திலேயே புதுமையாகவும் மனத்தைத் தொடுவதாகவும் இருந்தது. எழுதியவரின் பெயரைப் பார்த்தேன். சுஜாதா என்று போட்டிருந்தது. வார இதழில் வந்த தொடர்கதைத் தாள்களை வெட்டித் தொகுத்து உருவாக்கப்பட்ட புத்தகம் அது. “இந்தப் பெண் எழுத்தாளர் எழுதுனத எடுத்துக்கறேன்’’ என்றேன். நான் அப்படிச் சொல்வேன் என்று அவர் எதிர்பார்க்கவே இல்லை. சிரித்தபடி என் தோளை மறுபடியும் தட்டினார். “பெண் எழுத்தாளர் இல்லடா, அவர் ஆண் எழுத்தாளர்தான். அந்தப் பெயர்ல எழுதறாரு. அவ்வளவுதான்’’ என்றார். எனக்கு கூச்சமாக இருந்தது. மறுபடியும் நைலான் கயிறைக் காட்டி “இத எடுத்துச் செல்லட்டுமா?’’ என்று கேட்டேன். “சரி’’ என்று சம்மதித்தார்.


புத்தகத்தோடு மண்சாலையில் திரும்பி நடந்தபோது அபூர்வமான ஒரு பரிசை யாரோ ஒருவர் எனக்கு அளித்ததைப்போல மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. என் ஆவலைக் கட்டுப்படுத்த இயலாமல் வழியிலேயே புத்தகத்தைப் பிரித்து படித்தபடி நடக்கத் தொடங்கினேன். அதன் சுவாரஸ்யம் என்னை நடக்கவிடவில்லை. ஒரு மரத்தடியில் ஒதுங்கி நிழலில் உட்கார்ந்து படிக்கத் தொடங்கினேன். அடுத்த சில மணிநேரங்கள் எல்லாவற்றையும் மறந்துவிட்டேன். பசியோ தாகமோ எதையுமே உணரவில்லை. அந்த எழுத்தின் புதுமை ஒருவித மயக்கத்தைக் கொடுத்தது. பக்கத்திலேயே உட்கார்ந்து யாரோ கதையை விவரிப்பதுபோல இருந்தது. படித்து முடிக்காமல் எழுந்திருக்கக்கூடாது என்று ஏதோ ஒரு வேகத்துக்குக் கட்டுப்பட்டவன்போல நிமிர்ந்துகூட பார்க்காமல் ஒரே வேகத்தில் படித்துமுடித்தேன். சூரியன் உச்சியில் இருந்தது. வீட்டில் அம்மா அப்பா தேடுவார்களோ என்று அப்போதுதான் முதன்முதலாகத் தோன்றியது. நடக்கத் தொடங்கினேன். மறுகணமே படித்துமுடித்த புத்தகத்தோடு வீட்டுக்குச் செல்வதற்குமாறாக, இதைத் திருப்பிக் கொடுத்துவிட்டு இன்னொரு புத்தகத்தை வாங்கிக்கொண்டு வீட்டுக்குச் செல்லலாம் என்றொரு திட்டமெழுந்தது. என் கால்கள் தாமாக மாதவன் அண்ணன் வீட்டை நோக்கித் திரும்பி நடந்தன.


அண்ணன் அப்போதும் திண்ணையில்தான் உட்கார்ந்திருந்தார். என்னைப் பார்த்ததும் ‘‘என்ன என்ன’’ என்று பதறி ஓடிவந்தார். வந்த நோக்கத்தைப்பற்றி மெதுவாகச் சொன்னேன். அவரால் நம்பவும் முடியவில்லை. நம்பாமல் இருக்கவும் முடியவில்லை. “என்ன பையன்டா நீ. அவன் சொல்றமாதிரி சரியான புத்தகப்பைத்தியம்தான் நீ’’ என்று சிரித்துக்கொண்டார். நைலான் கயிறை வாங்கிக்கொண்டு “எதுடா வேணும்?’’ என்றபடி அடுக்குப்பேழையை மறுபடியும் திறந்தார். என் கண்ணுக்குக் காகிதச் சங்கிலி தெரிந்தது. “இத எடுத்துக்கறேன்’’ என்றேன். அண்ணன் தலையசைத்தபடி அதை எடுத்துக் கொடுத்தார். மறுபடியும் ஏதாவது ஒரு மரத்தடியில் படிக்க உட்கார்ந்து விடுவேனோ என்று அச்சம்கொண்ட மாதவன் அண்ணன், தன்னுடைய மிதிவண்டியிலேயே என்னை உட்காரவைத்து ஓட்டிவந்து வீட்டில் விட்டுவிட்டுச் சென்றார். அன்று இரவிலேயே அதையும் படித்துமுடித்துவிட்டேன்.


மறுநாள் இரண்டு புத்தகங்களைப்பற்றியும் என் நண்பன் பழனியிடம் சொன்னேன். ஒரு கண்டுபிடிப்பைப்போல நான் அந்தப் புத்தகங்களைப்பற்றிச் சொன்னபோது, அவன் அவற்றை ஏற்கெனவே படித்துவிட்டதாகச் சொன்னான். அந்தப் பதில் எனக்கு சற்றே ஏமாற்றமாக இருந்தாலும் கதைகளின் நயமான பகுதிகளை ஒருவருக்கொருவர் மாற்றிமாற்றிச் சொல்லி மகிழ்ச்சியடைந்தோம். அன்று முதல் சுஜாதாவின் எழுத்துகளைத் தேடித்தேடிப் படிக்கிறவர்களாக நாங்கள் இருவருமே மாறினோம்.


2


சுஜாதாவின் படைப்புகளைப் படிப்பது என்பது எனக்கும் என் நண்பன் பழனிக்கும் எப்போதும் ஏதோ ஒரு குறுக்கெழுத்துப் புதிர்ப்போட்டியின் விடைகளைக் கண்டுபிடிக்கிற உற்சாகத்தையும் சுவாரஸியத்தையும் வழங்கும் விஷயமாகவே இருந்தது. எழுத்தை ஒரு விளையாட்டாகவே உருமாற்றிவிட்டார் அவர் என்று சொல்லிக்கொள்வோம். இக்கணத்தில் அதை நினைத்துப் பார்க்கும்போது இதுதான் சுஜாதாவின் மிகப்பெரிய பலம் என்று தோன்றுகிறது. வாசிப்பது என்பது எங்களுக்கு எப்படி ஓர் உற்சாகமான விளையாட்டாக இருந்ததோ, அதே அளவுக்கு உற்சாகம் தருகிற ஒரு செயலாக அவர் எழுதுவதை நினைத்தார் என்று தோன்றுகிறது. வேலைகளால் களைப்பு ஏற்படும்போது எழுத்தில் ஈடுபட்டு உற்சாகமடைவேன். எழுத்துவேலையில் களைப்பு உருவாகும்போது, வேலைகளில் ஈடுபட்டு உற்சாகமடைவேன். ஒன்றை மற்றொன்று நிரப்பிக்கொள்கிறது என்று ஒரு சந்திப்பின்போது சொன்ன சொற்கள் நினைவுக்கு வருகின்றன.


ஒருமுறை சுபமங்களா இதழில் சுஜாதாவின் நேர்காணல் வெளிவந்திருந்தது. அதில் எழுத்துமுயற்சியைப் பற்றிய ஒரு கேள்விக்கு அது ஒரு தொழில்நுட்பத்திறமை என்கிற வகையில் பதில் சொல்லியிருந்தார் சுஜாதா. அந்தப் பதிலை பழனியால் தாங்கிக்கொள்ளவே முடியவில்லை. “என்னடா நம்ம சுஜாதா இப்படிச் சொல்லிட்டாரே’’ என்று ஆதங்கத்தோடு பலமுறை ‘உச்சு’க் கொட்டிவிட்டான். எனக்கும் அந்தப் பதில் வருத்தம் தருவதாகத்தான் இருந்தது. “ஆனால் அவருடைய நிலையில் அப்படிப்பட்ட ஒரு பதிலைத்தான் சொல்லமுடியும்’’ என்று சொன்னேன்.


வெகுகாலத்துக்குப் பிறகு மணிரத்னம் இயக்கிய ‘கன்னத்தில் முத்தமிட்டால்’ திரைப்படத்துக்கு அவர் எழுதிய வசனங்களைப் பற்றிப் பேசியபோதும் இந்த நேர்காணலைத்தான் சாட்சிக்கு இழுத்துப் பேசிக்கொண்டோம். விஷயம் இவ்வளவுதான். திரைப்படத்தில் இடம்பெறும் இந்திரா என்னும் புனைபெயரில் கதை எழுதக்கூடிய ஒருவர் யாழ்ப்பாணத்தில் நடக்கக்கூடிய ஒரு பாராட்டுக்கூட்டத்தில் உரையாற்றும்போது எழுத்து ஒரு தொழில்நுட்பத்திறமை என்றுதான் உரையைத் தொடங்குகிறார். ஏற்கெனவே சுஜாதாவின் மனத்தில் இருந்ததுதான் இப்படி ஓர் உரையாடலாக வெளிப்பட்டிருப்பதாகச் சொல்லிக்கொண்டோம். அன்றும் பழனி “என்னடா நம்ம சுஜாதா இப்படிச் சொல்லிட்டாரு’’ என்று சொல்லி வருத்தப்பட்டான்.


“மனஎழுச்சி, அகஊக்கம் இதெல்லாம் எதுவுமே ஒரு எழுத்துக்கு வேணாமா?’’


“என்னைப் பொறுத்தவரைக்கும் இது நிச்சயம் தேவைதான்.’’


“அப்படின்னா சுஜாதா ஏன் அப்படிச் சொல்லணும்?’’


“சுஜாதா சொல்றாருன்னா அதுக்கு ஒரு காரணம் இருக்குமில்லயா?’’


“அதான் என்ன காரணம்?’’


நான் ஏதாவது ஒரு விடையைச் சொல்லவேண்டும் என்று உள்ளூரத் தூண்டிக்கொண்டே இருந்தான் பழனி.


“ஒருவேளை இப்படி இருக்கலாம் பழனி, ஒரு எழுத்தாளன்னு சொல்லும்போதே அடிப்படையில அவன் மனஎழுச்சியும் அகஊக்கமும் தானாகவே நிறைந்தவன்னு எடுத்துக்கலாமா? அதாவது இந்த இரண்டும் எழுத்தாளனுக்கு இருக்க வேண்டிய அடிப்படைத் தகுதிகள். தொழில்நுட்பம் என்பது அவன் கற்றுத் தேறவேண்டிய கூடுதல் தகுதி. சுஜாதா தொழில்நுட்பத்திறமையைப் பற்றிப் பேசும்போது அதை அடிப்படைத் தகுதிகள் பற்றிய பேச்சாக எடுத்துக்கக்கூடாது. கூடுதல் தகுதி பற்றிப் பேசறாருன்னு வேணுமின்னா எடுத்துக்கலாம்.’’


பழனி ஒருகணம் என்னை ஏறிட்டுப் பார்த்தான். “எடுத்துக்கறதுல தப்பில்லை. ஆனா நீ எனக்காக சொல்றமாதிரி இருக்குது. உண்மையாவே அவரு அப்படி நெனச்சிருப்பாரா?’’


“உண்மையோ பொய்யோ பழனி. அவர் அப்படி நெனச்சித்தான் சொல்லியிருப்பாருன்னு நாம நெனச்சிக்கலாமே. அதுல நமக்கு என்ன நஷ்டம்? எவ்வளவு பெரியவர் அவர். அவருடைய நம்பிக்கையைப் பத்தி நாம ஏன் எடைபோடணும்?’’


பழனி என்னுடைய தோளைத் தட்டினான்.


“மனஎழுச்சியைப் பத்தி ஒன்னும் தெரியாத ஆளில்ல அவர் பழனி. பிரபந்தங்கள் பற்றியும் பாசுரங்கள் பற்றியும் எவ்வளவோ சொல்லியிருக்காரு. நெறைய எழுதியும் இருக்காரு. ஆழ்வார்கள் மனஎழுச்சி இல்லாமயா பாடியிருப்பாங்க? ஆழ்வார்கள் பாடின பாடல்களை மனப்பாடமாவும் நெகிழ்ச்சியாவும் சொல்ற ஒரு மனுஷர் மனஎழுச்சிமேல நம்பிக்கை இல்லாதவர்னு எப்படிச் சொல்லமுடியும்? மன எழுச்சிங்கறத திட்டவட்டமான அடிப்படைத்தகுதின்னு அவர் நெனைச்சிருக்கலாம்ன்னுதான் ஒரொரு சமயத்துல தோணுது.’’


“அப்படின்னா தொழில்நுட்பத் திறமைதான் முக்கியம்னு ஏன் சொல்லணும்?’’ பழனி மறுபடியும் பழைய கேள்வியில் வந்து நின்றான்.


“அந்தக் கேள்விக்கான பதிலும் பிரபந்தத்துலயே இருக்கறமாதிரி தோணுது பழனி’’ என்றேன். அப்போதுதான் அந்தப் பதிலை என் மனம் கண்டுபிடித்திருந்ததால் நானும் ஒருவித பரவசத்தில் இருந்தேன். “எப்படி?’’


“எல்லா ஆழ்வார்களும் ஒரே இறைவனைப்பற்றித்தான் பாடறாங்க. ஒரே விதமாத்தான் உருகறாங்க. அவுங்க பாடுகிற பாடல்களின் புறவடிவம்கூட ஏறத்தாழ எல்லாமே ஒண்ணாதான் இருக்குது. அறுசீர் விருத்தம், எண்சீர் விருத்தம். கலிப்பா இப்படி. ஒரே வகையான வடிவ அமைப்புக்குள்ள, ஒரே விதமான இறைவனைப்பற்றிய பாடல்களுக்குள்ள, ஒரேவிதமான அனுபவத்தை முன்வைக்கிற பாடல்களுக்குள்ள ஒரு கவிஞர் எப்படி வித்தியாசம் காட்டமுடியும் சொல்லு? சொல்லுகிற முறையில ஒரு தனிப்பட்ட தொழில்நுட்பத்திறமை இருந்தால்தான் ஒரு கவிஞர் மற்ற கவிஞர்களிடமிருந்து வேறுபட்டு நிற்கமுடியும். நெருப்பென நின்ற நெடுமாலேன்னு ஒரு வரி பாடுவோமே ஞாபகமிருக்குதா? என்ன மாதிரியான வரி பார்த்தியா அது? சொல்லும்போதே உடம்பு சிலிர்க்குதில்லையா? என்ன மாதிரியான நெருப்பு அது? அகந்தையை அழிக்கிற நெருப்பு. ஆசையை அழிக்கிற நெருப்பு. வெறுப்பையும் காமத்தையும் அழிக்கிற நெருப்பு. எல்லாவற்றையும் அழிச்சி அகற்றிவிட்டு அணைச்சிக்கறவன்தானே நெடுமாலா இருக்கமுடியும். எல்லா சமயத்துலயும் இப்படி ஒரு சொல்ல உருவாக்கமுடியாது. மனசுக்குள்ள சொற்கள் கொந்தளிக்கும்போது இப்படி சட்டுனு பொங்கிவந்துடும். இத சொல்றதுக்குத்தான் தொழில்நுட்பத்திறமை வேணும். சுஜாதா சொல்றது இந்தத் தொழில்நுட்பத் திறமையைத்தான்னு தோணுது.’’


என் சொற்களை பழனி நம்பியதுபோலவும் இருந்தது. நம்பாததுபோலவும் இருந்தது. சிறிதுநேரம் கழித்து “எனக்காக நீ வேணுமின்னே சொல்றமாதிரி இருக்குது. ஆனாலும் கேக்கறதுக்கு நல்லா இருக்குது’’ என்று சிரித்துக்கொண்டு சொன்னான்.


“காகிதச் சங்கிலி, கனவுத் தொழிற்சாலைன்னு அவர் எழுதியதை ஒரு நிமிடம் நெனச்சு பாரு. ஒரு தொழில்நுட்பத் திறமை அவர் மனசுக்குள்ள ஓடறதாலதான் அந்த வார்த்தைகளை அவரால் சட்டுனு சொல்லமுடியுது.’’ “அதுதான் உண்மைன்னா அவரே இத இன்னும் வெளிப்படையா சொல்லியிருக்கலாமே.’’


“அவரால சொல்லமுடியாது பழனி. காரணம் அவருக்கிருந்த அறிவியல் அந்தஸ்து. எல்லாவற்றையும் அறிவியல் செயல்பாடா பார்க்கற ஒருவர் கவிதை எழுதுகிற பித்துநிலையை எப்படி ஏற்றுக்கொள்ளமுடியும்? அவரைப் பொறுத்தவரைக்கும் அது ஒரு திறமை. அவ்வளவுதான்.’’


பிறகு எந்தப் பேச்சுமில்லாமல் அஸ்தமனச் சூரியனைப் பார்த்துவிட்டு வீட்டுக்குத் திரும்பினோம். சிறிதுநேர மெளனத்துக்குப் பிறகு அடங்கிய குரலில் “நானேதான் சும்மா அப்படி சொல்லிப் பார்த்தேன் பழனி. அப்படி ஒரு நம்பிக்கை அவருக்கு இல்லாதது எனக்கும் வருத்தமாத்தான் இருக்குது’’ என்றேன்.


3


இரண்டு மாதங்களுக்கு முன்பு பொங்கல் பண்டிகையையொட்டி ஊருக்குச் சென்றிருந்த சமயத்தில் பழனியோடு பேசிக்கொண்டிருந்தபோது தற்செயலாகவே எங்கள் உரையாடல் மரணத்தின் திசையில் இருந்தது. கடந்த முறை பயணத்துக்கும், இந்த முறை பயணத்துக்கும் இடைப்பட்ட நாட்களில் எங்கள் தெருவில் நாலைந்துபேர் மறைந்துவிட்டிருந்தார்கள். சில இயற்கை மரணங்கள். சில அகால மரணங்கள். அந்த மரணங்களைப் பற்றிப் பேசத் தொடங்கி பேச்சின் மையப்பொருளாகவே மரணம் மாறிவிட்டது. பொத்தாம்பொதுவில் வீசப்படும் ஒரு தூண்டில் அகப்படுகிற மீனை இழுத்துக்கொண்டு நிமிர்வதைப்போல மரணத்தூண்டில் கைக்குக் கிடைக்கிற ஆளை அள்ளிக்கொண்டுபோய்விடுகிறது. மரணம் நம்ப முடியாத விசித்திரம் என்று சொல்லிக்கொண்டோம்.


“சுஜாதா கூட இப்படி நடந்துவிடுகிற அபத்தமான ஒரு மரணத்தைப்பற்றி எழுதியிருக்காருடா’’ சுஜாதா கதை என்றதும் பழனியின் முகத்தில் ஆவல் தெரிந்தது. “தலைப்பு சரியா ஞாபகமில்லை. ஆனா கதை இதுதான்’’ என்று கதையைச் சொல்லி முடித்தேன்.


காவலரால் துரத்தப்படுகிறவனையும், அவனுக்கு அடைக்கலம் வழங்குகிறவனையும் பற்றிய சிறுகதை அது. காவலரைப்பற்றிய எண்ணம் வந்தாலேயே அஞ்சி நடுங்குகிறவனை அமைதிப்படுத்தும் வழி தெரியாமல் குழம்புகிற நண்பன், ஆபத்துக்கு உதவட்டும் என்று ஒரு பாதுகாப்புக்காக கைத்துப்பாக்கியைக் கொடுத்து வைத்துக்கொள்ளுமாறு சொல்கிறான். கையில் துப்பாக்கி இருந்தாலும்கூட அவனுடைய பயம் அவனைவிட்டுப் போகவில்லை. தனியிடத்தில் தங்கவைக்கப்பட்டுள்ள அவனைச் சந்திக்க வருகிற நண்பன் தற்செயலாக ஒரு காவலர் உடையில் வருகிறான். காலடிச் சத்தத்தையும் காவலர் உடையையும் பார்த்ததும் பீதியின் உச்சத்தில் நண்பனையே சுட்டுவிடுகிறான்.


“எந்த நேரமும் மரணம் நிகழ்ந்துவிடும்னு காத்திருப்பவன் உயிரோட இருக்கறான். மரணத்த பத்தியே கொஞ்சம்கூட நெனச்சிப் பாக்காதவன் உயிர விட்டுடறான். என்ன மாதிரியான வாழ்க்கைடா இது? சுஜாதா இதக்கூட யோசிச்சிருக்காருங்கறது ஆச்சரியமாதான் இருக்குது’’ ஒரு தத்துவ ஞானியைப்போல அன்று பழனி பேசினான்.


28.02.08 அன்று அதிகாலையில் என் நண்பர் மகாலிங்கத்தை வேறு எதையோ விசாரிப்பதற்காக தொலைபேசியில் தொடர்புகொண்டபோது, அவர் சுஜாதாவின் மறைவுச்செய்தியைச் சொன்னார். ஒருகணம் ஆழ்ந்த துக்கம் என் நெஞ்சில் கவிந்தது. அவரைச் சந்திக்கச் சென்ற நாளின் நினைவுகள் அலைபாயத் தொடங்கின. பழனிக்கு அந்தச் செய்தியை உடனடியாகச் சொல்லிவிட வேண்டும் என்ற வேகத்தில் தொலைபேசி எண்களைச் சுழற்றினேன். மணி அடித்துக்கொண்டிருந்ததே தவிர எடுக்கப்படவே இல்லை. அது அவன் வாடகைக்கு வசிக்கிற வீட்டுச் சொந்தக்காரரின் தொலைபேசி. நாலைந்து முறை விடாது முயற்சி செய்துவிட்டு நிறுத்திவிட்டேன். வேறு யாரிடமும் பேச விருப்பமில்லை. என் மனைவி அமுதாவிடம் மட்டும் சுஜாதாவைப் பார்க்கச் சென்ற அனுபவம் நினைவிருக்கிறதா என்று கேட்டு சிறிதுநேரம் பேசிக்கொண்டிருந்தேன். பெங்களூரில் இருக்கும்போது ஒருமுறையும், சென்னைக்குப் போனபிறகு ஒருமுறையும் அவரைப் பார்க்கச் சென்றபோது என்னோடு அமுதாவையும் அழைத்துச் சென்றிருக்கிறேன்.


இளமையும் துடிப்பும் நிறைந்த ஏராளமான படைப்புகளை சுஜாதா எழுதியிருக்கிறார். இளமையின் இதயமும் கண்களும் அவரிடம் நிரந்தரமாக இருந்தன. இளமையின் துடிப்போடு எழுத்துத் துறையில் அவர் காலமெல்லாம் வலம்வந்தார். தன்னால் தொடமுடிந்த எல்லாத் துறைகளையும் தொட்டுப் பார்த்தார். இளமை என்பதை வெறும் வயது சார்ந்த ஒன்றாக மட்டுமே நாம் சுருக்கிப் பார்க்கத் தேவையில்லை. இளமை என்பது வேகம். இளமை என்பது ஒருவித சாகசநாட்டத்தைக் குறிக்கும் அடையாளம். இளமை, ஈர்ப்பு, புதுமை என மூன்றோடு தன் மனத்தையும் இணைத்து ஒரு புத்தம்புதிய படைப்புமொழியை சுஜாதா தன் படைப்புகளில் பயன்படுத்தினார். சொற்களால் இழைத்து இழைத்து உருவாக்கிய இந்தப் படைப்புமொழிதான் சுஜாதா தமிழுக்கு வழங்கிய மிகப்பெரிய கொடை.


இரண்டு நாட்கள் கழித்தபிறகுதான் பழனியுடன் தொலைபேசியில் பேச முடிந்தது. “நம்ம சுஜாதா போயிட்டாருடா’’ என்று என்னை முந்திக்கொண்டு திரும்பத் திரும்பச் சொன்னான். இரண்டு முறை திருப்பித் திருப்பிச் சொன்னான். அவன் குரல் உடைந்திருந்தது. “நூலகத்திலேருந்து ‘கரையெல்லாம் செண்பகப்பூ’ எடுத்தாந்து வச்சிருக்கேன். அதத்தான் இந்த வாரம் முழுக்க படிக்கப் போறேன். சுஜாதாவுக்கு நான் செலுத்துகிற எளிய அஞ்சலி’’ என்றான்.


கடந்த முறை சந்திப்பில் நானும் பழனியும் மரணத்தைப் பற்றிய அவருடைய சிறுகதையை முன்னிட்டு பேசிக்கொண்டதுகூட ஏதோ ஒரு விசித்திரம்தான் என்று தோன்றுகிறது. அந்தக் கதையில் நிகழ்கிற அபத்தம், அவருடைய மரணத்திலும் நேர்ந்துவிட்டதாக நானாக நினைத்துக்கொண்டேன். எந்த மீனையோ அள்ளிக்கொண்டு உயரவேண்டிய மரணத்தூண்டிலில் இப்போது சுஜாதா சிக்கிக்கொண்டார். மரணம் என்பது நம்பமுடியாத ஒரு விசித்திரம் என்பதைத்தான், நாம் ஒவ்வொரு மரணத்தின்போதும் மீண்டும் மீண்டும் தெரிந்துகொள்கிறோம் என்று தோன்றியது. டி


அசோகமித்திரன்
ஒரு முறை சுஜாதா என் வீட்டுக்கு வந்தபோது என்னிடம் காமிராவும் இருந்தது, புகைப்படச்சுருளும் இருந்தது. புகைப்படங்கள் எடுத்தோம். இது நடந்து முப்பது ஆண்டுகள் இருக்கும். எனக்கு வீட்டில் முன் வெராந்தாவில் ஐந்தடிக்கு ஐந்தடி இடம். இதில் ஒரு மேஜை, ஒரு சிறிய அலமாரி, மூன்று நாற்காலிகள். வெராந்தாவுக்கு என்றிருந்த கம்பி டிரெல்லியை அலமாரிகளாக மாற்றி அவற்றில் சில புத்தகங்கள். குறிப்பாக அகராதிகள்.


எழுத்தில் ஆர்வம் உள்ள வெளியூர்த் தமிழர்கள் பலர் என் வீட்டுக்கு வருவதற்குப் பல காரணங்களில் ஒன்று, நான் பகல் வேளைகளில் கூட வீட்டில் இருக்கும் வாய்ப்பு உண்டு. இரண்டாவது, சிறிதும் தயங்காமல் அவர்கள் விரும்பும் சில எழுத்தாளர்களிடமும் பதிப்பாளர்களிடமும் அழைத்துச் செல்வவேன்.


சுஜாதா முதலில் டில்லியிலும் பிறகு பெங்களூரிலும் இருந்த நாட்களில் சென்னைக்கு வருவதாயிருந்தால் அவர் சென்னையில் தங்கிப் போகும் முகவரியை முன்கூட்டியே கடிதம் எழுதித் தெரிவித்துவிடுவார். (அப்போது தொலைபேசி கிடையாது. முதலில் ஒருநாள் அவர் என் வீட்டுக்கு வந்து விடுவார். அடுத்த நாள் அல்லது அதற்கடுத்த நாள் நான் அவர் கொடுத்த முகவரிக்குச் சென்று அவரைப் பார்ப்பேன்.


எங்கள் இருவருக்கும் நான்காண்டுகள் வயது வித்தியாசம். இருவரும் ஒரே மாதிரிப் புத்தகங்களைப் படித்திருப்போம். நான் ஹரோல்டு ராபின்ஸ் ரசிகனல்ல. ஆனால் அன்று பிரபலமாக இருந்த ஜான் ல கார், அல்ஸ்டேர் மக்ளின் புத்தகங்களைப் படித்திருந்தேன். இதெல்லாம் சராசரிகள் படிக்கும் புத்தகங்கள். நாங்கள் இவற்றையும் படித்து கார்லோஸ் காஸ்டனீடா என்று அப்போது படித்த மேதாவிகள் நடுவே மிகவும் பேசப்பட்ட ஓர் ஆசிரியரையும் படித்திருந்தோம். எங்கள் இருவருக்கும் காஸ்டனீடாவின் நம்பகத்தன்மை பற்றிச் சந்தேகம்.


என்னுடைய வழிகாட்டிப் பணியில் சுஜாதாவையும் அவர் அப்போது மிகவும் மதித்த லா.ச.ரா.வைப் பார்க்க அழைத்துச் சென்றேன். நா.பார்த்தசாரதி. அழகிரிசாமி. அப்புறம் அமெரிக்கத் தூதரகக் கிருஷ்ணன்.


கிருஷ்ணன் நிறையத் தமிழ்ப் புத்தகங்களை வாங்குவதோடு அவற்றைப் படித்து விவாதிக்கவும் செய்வார். அந்த நாளில் இரண்டு அல்லது மூன்று மாதங்களுக்கு ஒரு முறை அமெரிக்க எழுத்தாளர் அல்லது கவிஞர் சென்னைக்கு வருவதுண்டு. அப்போது அவர் சில சென்னை எழுத்தாளர்களுக்கு அழைப்பிதழ் அனுப்புவார். இதில் இதர மொழிகளும் இருக்கும். பிரதானமாகத் தமிழ்.


அன்றெல்லாம் அமெரிக்கத் தூதரகத்துக்குப் போவது இன்று போலக் கடினமான காரியம் அல்ல. கிருஷ்ணன் அந்த ஒரு சந்திப்போடுச் சிலரை மட்டும் தனியாகப் பகல் விருந்துக்குக் கூப்பிடுவார். அனந்தமூர்த்தியிலிருந்து ஜி.ரங்கராஜன் வரை நான் பலரை அழைத்துச் சென்றிருக்கிறேன். விருந்து சென்னை பிரசிடன்ஸி கிளப்பில். கிருஷ்ணன் இருபது தோசைகளுக்கு ஏற்பாடு செய்து விடுவார். அந்த கிளப் தோசை பிரசித்தமானது. எனக்குத் தெரிந்து இன்னொரு டில்லி எழுத்தாளர். அங்கு சிறிது உணவு அருந்திவிட்டு முறையானப் பகல் விருந்துக்கு இலக்கியச் சிந்தனை ப. லட்சுமணன் இல்லத்துக்கும் போக வேண்டியிருந்தது. இரண்டுக்கும் நான்தான் துணை. அந்தச் சந்திப்பு வரலாற்று முக்கியத்துவம் கொண்டது. சுஜாதாவுக்குப் பகல் உணவுக்குப் பதில் நான்கு தோசை சாப்பிடுவது பிடித்திருந்ததா என்று நான் கேட்கவில்லை. சிறிது சிரமமான காரியம்தான்.


நான் எடுத்த புகைப்படங்களில் பெரும்பான்மை என் வீட்டிலிருந்தே எடுத்தவை. ஒரு முறை ‘கணையாழி’ அட்டைக்கு அந்தப் புகைப்படங்களில் சிலவற்றைக் கதம்ப வரிசைகள் கொண்ட ஒரு அட்டைப் படமாகச் செய்தேன். அது பலருக்குப் புரியவில்லை. எல்லாமே மிக நல்ல படங்கள். ஒன்று மிகச் சிறப்பானது. அது தி.ஜானகிராமனுடையது. சுஜாதா மறையும் வரை இங்கு சென்னையில் இருக்கும் என் மகன் அது நான் எடுத்தது என்றுதான் நினைத்துக் கொண்டிருந்தான். இல்லை. உலகப் புகழ் பெற்ற பெங்களூர்வாசியான ஒரு தமிழ்ப் புகைப்பட நிபுணர் எடுத்தது.


இந்திரா பார்த்தசாரதி
‘அவர் தொட்ட எதனையும் அணி பெறாமல் செய்ததில்லை’ என்று ஆலிவர் கோல்ட் ஸ்மித்தைப் பற்றி அவர் இறந்த போது கூறினார் ஸாம்யுவல் ஜான்ஸன். இது அமரர் சுஜாதாவுக்கு முற்றிலும் பொருந்தும். சிறுகதைகள், நாவல்கள், நாடகங்கள், கட்டுரைகள், கேள்வி, பதில்கள் என்று அடுக்கிக் கொண்டே இவற்றை அணிபெறச் செய்தது, அவருடைய தமிழ் நடை. தமிழ் மொழிச் சொற்களின் அர்த்த எல்லைகளை விரிவாக்கிய தற்காலத்து எழுத்தாளர்களிலே முதன்மையானவர் சுஷாதா.


அவருடைய முதல் சிறுகதை, நகுலன் தொகுத்த ‘குருக்ஷேத்திர’த்துக்காக எழுதியது.அதன் கையெழுத்துப் பிரதி வடிவில் அதை நான் படித்தபோது, எனக்குள் ஒரு பிரமிப்பு ஏற்பட்டது. ஓர் எளிய கதை நிகழ்வை இத்தனை அற்புதமாகச் சொல்லமுடியுமா என்ற பிரமிப்பு. தமிழ் நடைக்குப் பல புதிய பரிமாணங்களை உருவாக்கித்தரப் போகிறார் என்ற எண்ணம் எனக்கு ஏற்பட்டது. அது வீண் போகவில்லை. வரப் போகிற உன்னதமான சிருஷ்டிகளுக்கு அச்சாரமாக இருந்தது. அக்கதை. ‘குமுத’த்தில் அது ஒரு நாவலாக நீண்ட போது, அச்சிறுகதையின் கூர்மை அதற்கில்லை. அக்கதை அவர் மனத்தில் உருவானபோது, சிறுகதையின் உள்ளீடான வடிவத்தைதான் அது பெற்றிருக்க வேண்டுமென்று எனக்குப்பட்டது.


ஒரு விஞ்ஞானிக்கு இலக்கியத்தில் ஈடுபாடு ஏற்பட்டால், அதனால் இலக்கியத்துக்கு எவ்வளவு பெரிய லாபம் என்பதற்கு சுஷாதாவின் கட்டுரைகளும், படைப் பாக்கங்களுமே சான்று. குறுகத்தரித்த நடையில் ஒரு பிரபஞ்சத்தை உள்ளடக்கிச் சொல்லும் ஆற்றல், ஒரு விஞ்ஞான இலக்கியவாதியால்தான் முடியும்.


புறநானூற்றில் ஒரு விஞ்ஞானி (வான்கோள் ஆய்வாளன்) ஒரேயொரு கவிதைதான் எழுதியிருக்கிறான். அக்கவிதையின் பொருள் ஆழத்தாலும், சொற் சிக்கனத்தாலும், பரவலாக அறியப்படுகிறது. கவிஞன் பேர், கணியன் பூங்குன்றன்.


கவிதையின் முதல் வரி: ‘யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர்’. சுஷாதா என்னை 1965ல் முதல் தடவையாகச் சந்தித்தபோது கேட்ட கேள்வி: ‘ ஒரு பண்டிதரா இருந்திட்டு, படைப்பிலக்கியம் பண்ணலாமா நீங்க? தமிழ்ப் பண்டிதர்கள் மன்னிப்பார்களா?’ அக்கால கட்டத்தில் தமிழ் இலக்கியச் சூழ்நிலை அப்படித்தானிருந்தது. ‘பண்டித உலகம் வேறு, படைப்பிலக்கிய உலகம் வேறு’ என்று. ‘தெள்ளியராதல் வேறு, திருவுடையாரதல் வேறு ‘ என்பது போல. முதல் சந்திப்பின்போதே, அவரை என்னால் அடையாளம் காணமுடிந்தது.


‘கணையாழி’யில் அவருடைய ‘கடைசிப் பக்கத்தை’ அப்பொழுது நான் வாசித்து வந்ததால், அவர் கேள்வி என்னை ஆச்சரியத்துக்குள்ளாக்கவில்லை. என்னுடைய முதல் நாடகமாகிய, ‘மழை’யைக் கையெழுத்துப் பிரதியில் படித்து விட்டு அவர் சொன்னார்: ‘நாடகம் நல்லா வந்திருக்கு.. இதைத் தமிழில் மொழி பெயர்க்கிற உரிமையை எனக்குத் தர்ரீங்களா?’ நாடகத்தில் ஆங்கிலச் சொற்கள் மிகுந்திருக்கின்றன என்பதைச் சுட்டிக் காட்டும் சுஷாதா ‘ப்ராண்ட்’ நகைச் சுவை இது.


பல துறைகளிலும் செறிவான ஈடுபாடு கொண்ட காரணத்தால், அது அவர் எழுத்துக்கு வலிமை சேர்த்தது. அவர் ஒரு வியக்கத்தக்க அறிவாளி, பல்வேறு ரசனைகளையுடைய கலைஞர். சொல்லை வியப்பாக்கிய சிற்பி.

ஊஞ்சலை தேடினோம்

pornam sujathaஎழுத்தாளர் சுஜாதவின் விஞ்ஞானக் கதைகளில் கால இயந்திரத்தில் உட்கார்ந்து கொண்டு பின்னோக்கி பயணிப்பது மாதிரி கற்பனைகள் வரும். அந்த மாதிரி நாம் 25 வருடங்கள் பின்னோக்கிப் போக வாய்ப்புக் கிடைத்தால், அதே சுஜாதா பூர்ணம் விஸ்வநாதனோடு கை கோர்த்துக் கொண்டு வழங்கிய மேடை நாடகங்கள் நம்மை பிரமிக்க வைக்கும்.


 



டாக்டர் நரேந்திரனின் விநோத வழக்கு, கடவுள் வந்திருந்தார், அடிமைகள், ஊஞ்சல், அன்புள்ள அப்பா என்று பூர்ணம் நியூ தியேட்டர்ஸ் மேடையேற்றிய நாடகங்கள் ஒரு எழுச்சியை உண்டாக்கின. அவைகளில் விஞ்சி நிற்பது சுஜாதாவின் எழுத்தாற்றலா, பூர்ணத்தின் நடிப்பாற்றலா என்று பட்டி மன்றமே நிகழ்த்தலாம். தன் நீண்ட கால நாடக அனுபவங்களில் சிலவற்றை நம்மோடு பகிர்ந்து கொண்டார் பூர்ணம்.


அதெப்படி சுஜாதா உங்களுக்கு எழுதிய நாடகங்கள் உங்களுக்காகவே எழுதப்பட்டது மாதிரி இருக்கிறது என்று கேட்டோம்.


"சுஜாதா பூர்ணம் நியூ தியேட்டர்ஸுக்காக நாடகம் எழுத யோசிக்கும் போதே என்னை மனதில் வைத்துக் கொண்டு எழுதியிருக்கலாம். அவருக்கும் அவர் அப்பாவுக்கும் உள்ள அன்யோன்யம் என் மூலமாக வெளிப்படுவதாகவே நான் நினைக்கிறேன். தவிர, அவரோடு கலந்து பேசி சில மாற்றங்கள் கொண்டு வருவோம். அது இன்னும் மெருகு சேர்க்கும். அந்த மாதிரி பாரதி இருந்த வீடு என்ற நாடகத்தில் என் பேத்தி 'நீங்க பாட்டியை பெண் பார்க்க போன போது என்ன பேசினீர்கள்' என்று கேட்பாள். அதற்கு நான் சொல்லும் டயலாக் ஸ்கிரிப்டில் உள்ளதைவிட கொஞ்சம் கூடுதலாகவும் ஸ்வாரஸ்யமாகவும் இருக்கும். அந்த சீன் வரும்போது சுஜாதா சீட்டின் நுனிக்கே வந்து மிக ஆர்வமாக கவனித்து ரசித்திருக்கிறார்" என்றார் பூர்ணம்.


ஒர் ஆணின் வெற்றிக்கு பின்னால் ஒரு பெண் இருக்கிறாள் என்பது பூர்ணத்துக்கு முழுக்கப் பொருந்தும். பூர்ணம் மேடையில் சுடர் விட்டுப் பிரகாசித்தார் என்றால் அதற்கு இன்றும் இயங்கு சக்தியாக இருப்பவர் திருமதி சுசீலா விஸ்வநாதன்.


"பூர்ணம் நியூ தியேட்டர் சென்னையை மையமாக வைத்து இயங்கிக் கொண்டிருந்தாலும் ஸ்கிரிப்ட் எழுதித்தரும் சுஜாதா அந்த சமயத்தில் பெங்களூரில்தான் இருந்தார். சாதா போஸ்டில்தான் ஸ்கிரிப்ட் வரும். சுஜாதாவின் எக்ஸ்பிரஸ் ஸ்பீட் கையெழுத்தைப் படிப்பது என்பதே மிகப் பெரிய சவால். பெரும்பாலும் அந்தப் பணி எனக்குத்தான் வரும். கடிதம் வந்ததும் அந்தக் கணமே படிக்க வேண்டும் என்பார் என் கணவர். என்க்கு நானே ஒரு முறை தனியாக ரிஹர்சல் செய்து கொண்டு படித்தால்தான், அவர் மனம் கோனாமல் பிசிறில்லாமல் படிக்க வரும். எனவே கடிதம் வந்ததும் யாருக்கும் தெரியாமல் எடுத்து ஒளித்து வைத்துவிட்டு, நான் முழுவதுமாக தயாரான பிறகுதான் கடிதத்தையே அவர் கண் முன்னால் காட்டுவேன்" என்றார் திருமதி சுசீலா பூர்ணம்.


"சுஜாதாவின் பல நாடகங்களில் உச்சமான நாடகமாக நான் கருதுவது ஊஞ்சல் நாடகம்தான். அதில்தான் சுஜாதா எழுத்தின் வீச்சு மிகவும் உயர்ந்திருப்பதாக நான் நினைக்கிறேன். ஒவ்வொரு காட்சியிலும் நான் நடித்தபோது அந்தப் பாத்திரத்தை ரசித்து ரசித்து செய்திருக்கிறேன். அந்த நாடகத்தில் நான் ஓர் அறிவு ஜீவி. ஆனால் எனது கண்டுபிடிப்புகள் நிகழ்காலத்துக்கு ஒத்துவராது என்பதை அறியாதவன். அப்படிச் சொன்னாலும் அதை ஏற்க மறுப்பவன். நிகழ்காலத்தால் உதாசீனப்படுத்தப்படும் ஒர் இறந்தகால மனிதன். ஒரு கட்டத்தில் என் ப்ராஜெக்ட்டுக்காக என் மகள் தன் கல்யாணத்திற்காக சேர்த்து வைத்திருக்கும் மேமிப்பிலிருந்து பதினைந்தாயிரம் ரூபாயைக் கடனாக கேட்பேன். என் மகளும் தன் தந்தை படும் மன வேதனையை உணர்ந்து தர ஒப்புக் கொள்வாள். ஆனால் என் மனைவியோ அதை வன்மையாக கண்டிப்பாள். மனதை பிழியும் காட்சி அது. இது கற்பனை என்றாலும் நாடகம் பார்த்துக் கொண்டிருந்த என் மகள் பத்மஜா உணர்ச்சிக் கொந்தளிப்பில் நாடகம் முடிந்ததும் ரூபாய் பதினைந்தாயிரத்துக்கு என் பெயருக்கு செக் எழுதி என் டேபிளில் வைத்துவிட்டாள். அப்பறம் அவளுக்கு புரியவைத்து சமாதானபடுத்துவதற்குள் போதும் போதும் என்றாகிவிட்டது. இன்றும் அவளைக் கிண்டலடிக்க 'அந்த பதினைந்தாயிரம் செக்' என்று சொல்லி சொல்லி சிரித்து மகிழ்வோம். என்னால் அந்த பரிமாணத்தை கொடுக்க முடிந்ததற்கு காரணம் சுஜாதாவின் எழுத்துதான்".


" ஊஞ்சல் நாடகத்துக்காக மும்பை போனதை என்னால் மறக்கவே முடியாது. இந்த நாடகத்துக்கு முக்கிய செட் பிராப்பர்டி மேடையில் பிரதானமாக முன்னும் பின்னுமாக ஆடும் ஊஞ்சல்தான். ஆனால் மும்பை வந்து சேர்ந்ததும் எங்களுக்கு ஆரம்ப சோதனையே அந்த ஊஞ்சல்தான். எங்கள் எதிர்பார்ப்புக்கு ஏற்ற ஊஞ்சல் அவ்வளவு எளிதாக கிடைக்கவில்லை. தெரிந்தவர்களின் விலாசங்களை வைத்துக் கொண்டு தேடுதல் வேட்டையை தொடங்கினோம். நேரம் ஆக ஆக ஒரு நாள் கிரிக்கெட்டின் கடைசி ஓவர்கள் மாதிரி டென்ஷன் தலைக்கேற ஆரம்பித்துவிட்டது. அதிர்ஷ்டவசமாக கடைசி ஒரு சில மணி நேரங்களில் கண்டேன் சீதையை என்ற மாதிரி ஒரு ஊஞ்சலை கண்டு கொண்டோம். மும்பை ஊஞ்சல் நாடகத்துக்கு நல்ல வரவேற்பு கிடைத்தது என்றால் அதில் அந்த ஊஞ்சலுக்கும் பங்குண்டு" என்று சிரித்தார் பூர்ணம்.


"மற்ற நாடகக் குழுவில் இருப்பது போல தனக்கு ஏ.சி. ரூம் மற்றவர்களுக்கு சாதாரண ரூம்கள் என்பது பூர்ணம் நியூ தியேட்டரில் கிடையாது. பூர்ணமும் சுஜாதாவும் அந்த நாட்களில் எங்களோடு இரண்டாம் வகுப்புப் பெட்டியில் பயணித்திருக்கிறார்கள். ஒரு முறை வெளியூருக்குச் சென்றிருந்தபோது அவர்கள் அளித்திருந்த ரூம்கள் சராசரிக்கும் குறைவாக இருந்தது என்பதை எங்கள் முக பாவனைகளிலேயே புரிந்து கொண்ட பூர்ணம், உடனடியாக செயலில் இறங்கி மாற்று ஏற்பாடுகள் செய்து அதன் பிறகுதான் சாப்பிட்டார்" என்கிறார் நாடக மற்றும் டி.வி. சீரியல் நடிகையான உஷா.


( அமுதசுரபி ஏப்ரல் 2008, நன்றி: